II GZ 525/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. w N., C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 647/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2023 r. nr DNP-VII.491.1.2023 w sprawie ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia 4 sierpnia 2023 r. B. Sp. z o.o. w W. złożyła skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2023 r. nr DNP-VII.491.1.2023 w przedmiocie ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego. W skardze wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 października 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1774/23 odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła R. w N., C., uznając, że legitymizuje się interesem prawnym, który wywodzi z faktu, że jest udziałowcem B. Sp. z o.o. w W. i w związku z tym ma prawo chronić swoje mienie i prawa własności; ma interes prawny w przywróceniu swoich prawa właścicielskich w tej spółce; jest jedynym reprezentantem B. Sp. z o.o. w W. mogącym dochodzić praw i interesów prawnych. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 647/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. w N., C., na postanowienie z dnia 3 października 2023 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że R. w C. nie została dopuszczona do udziału w przedmiotowym postepowaniu przez Sąd - mając przy tym na uwadze, że orzeczenie w przedmiocie odmowy dopuszczenia było jeszcze nieprawomocne. Mając powyższe na uwadze zażalenie wniesione przez R. w C. na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji zdaniem Sądu uznać należało za niedopuszczalne. Sąd miał na uwadze, że spółka nie była stroną w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją jak i nie została dopuszczona do udziału w postepowaniu sądowym, a tym samym nie była upoważniona do zaskarżenia postanowienia z dnia 3 października 2023 r. wydanego w sprawie. A zatem wniesienie przedmiotowego zażalenia przez R. w C. było niedopuszczalne, wobec czego podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił również, że strona R. w C. (wspólnik Skarżącej Spółki) wnioskowała o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika, którego interes prawny dotyczy wyniku postepowania. Sąd odmówił przyznania tej stronie statusu uczestnika postępowania (rozstrzygnięcie było wówczas nieprawomocne). Zdaniem Sądu kwestia ta nie stanowiła przeszkody do rozpoznania przedmiotowego zażalenia na tym etapie sprawy z uwagi na gwarancje ochronne jakie podmiotowi temu przyznają przepisy ustawy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie. Sąd wydając zaskarżone postanowienie miał na uwadze zasady ekonomiki procesowej oraz wniosek organu o szybsze rozpoznanie sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła R. w C., zaskarżając powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 45 Konstytucji RP, poprzez odrzucenie ww. zażalenia Uczestnika jako niedopuszczalnego z tego względu, iż Uczestnikowi odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie podczas, gdy postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie było orzeczeniem nieprawomocnym na moment wydania postanowienia zaskarżonego niniejszym zażaleniem, a odrzucenie zażalenia na tym etapie sprawy, tj. przed prawomocnym rozstrzygnięciem o ewentualnym dopuszczeniu Uczestnika do udziału w sprawie pozbawia Uczestnika prawa do sądu tj. do sądowej kontroli ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2023 r. pod sygn. akt I SA/Wa 1774/23 (poprzednia sygnatura akt) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 lipca 2023 r DNP-VII.491.1.2023, w przypadku dopuszczenia Uczestnika do udziału w sprawie, 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia tj. nie wyjaśniającego na jakiej podstawie Sąd przyjął, iż Uczestnikowi przysługują gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie oraz zakładającego, iż takie gwarancje ochronne Uczestnikowi przysługują, podczas, gdy gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie nie mają miejsca. Gdyby Sąd sporządził prawidłowe uzasadnienie wyjaśniające na jakiej podstawie (konkretnie) Sąd przyjął, iż Uczestnikowi przysługują gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania, to sporządzając je Sąd mógłby zauważyć, iż gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie nie mają miejsca, w związku z czym nie wydałby Postanowienia; 3. z ostrożności procesowej naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 277 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Uczestnikowi przysługują gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie, gdyż Uczestnik w celu wznowienia postępowania w sprawie miałby prawo powołać się na wydane - po wydaniu postanowienia zaskarżonego niniejszym zażaleniem - orzeczenie o dopuszczeniu Uczestnika do udziału w sprawie jako podstawie wznowienia postępowania w rozpatrywanej sprawie, w sytuacji, gdy takie orzeczenie o dopuszczeniu Uczestnika do udziału w sprawie nie będzie stanowiło podstawy wznowienia w rozumieniu art. 277 p.p.s.a., ponieważ nie będzie orzeczeniem, o którym mowa w tymże przepisie a o którym "dowiedziała się strona" (jak stanowi tenże przepis), 4. z ostrożności procesowej naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 178 p.p.s.a. w związku z art. art. 273 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Uczestnikowi przysługują gwarancje ochronne dotyczące możliwości wznowienia postępowania w sprawie, gdyż Uczestnik w celu wznowienia postępowania w sprawie miałby prawo powołać się na wydane - po wydaniu postanowienia zaskarżonego niniejszym zażaleniem - orzeczenie o dopuszczeniu Uczestnika do udziału w sprawie jako podstawę wznowienia postępowania w rozpatrywanej sprawie, w sytuacji, gdy takie orzeczenie o dopuszczeniu Uczestnika do udziału w sprawie nie będzie stanowiło podstawy wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie będzie stanowiło "wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" (jak stanowi tenże przepis), 5. z ostrożności procesowej naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak rozważenia przesłanek do fakultatywnego zawieszenia postępowania podczas, gdy rozważenie ich wskazałoby na celowość zawieszenia postępowania zamiast wydania Postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy przypomnieć, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym oprócz stron, tj. skarżącego i organu, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, mogą brać udział uczestnicy na prawach strony, o których mowa w art. 33 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), oraz pozostali uczestnicy, których dotyczy § 2 tego przepisu. Zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika (w postępowaniu sądowym) może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. W myśl art. 12 p.p.s.a. obie wyżej opisane kategorie uczestników postępowania traktuje się tak jak strony (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Opublikowano: LEX/el. 2019, teza 1 do art. 33). Z treści art. 33 § 2 p.p.s.a. jasno zatem wynika, że osoby, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego, mogą zgłosić udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i wnioskować o dopuszczenie do tego postępowania w charakterze uczestnika. Natomiast o uwzględnieniu tego wniosku decyduje ocena sądu, że wnioskodawca wykazał przesłankę interesu prawnego. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy podmiot ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Pojęcia (kategorie) "interesu prawnego", którymi ustawodawca operuje na gruncie art. 28 k.p.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. nie są tożsame. Jak się bowiem przyjmuje, interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego posiada zarówno: 1) strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym w oparciu o interes prawny wywodzony z prawa materialnego, jak i 2) podmiot, którego interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego dotyczyło postępowanie administracyjne, a który nie brał udziału w tym postępowaniu, jak i 3) podmiot, który został błędnie potraktowany jako strona postępowania administracyjnego mimo braku interesu prawnego, a także 4) podmiot, który błędnie uznał, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego. W tym też kontekście, nie można tracić z pola widzenia tego, że we wskazanym ujęciu, o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności lub stanu bezczynności z obiektywnym stanem prawnym, co ma jednocześnie tę konsekwencję, że w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. skarżący musi posiadać interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, czynnością lub innym działaniem administracji publicznej. O istnieniu zaś tego związku, mającego uzasadniać istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., można i należy wnioskować (tylko) na tej podstawie, że skarga dotyczy (i ma dotyczyć) tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego rozumianej, jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej oraz indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi, co innymi słowy oznacza – a trzeba to podkreślić – że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii, interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., gdy chodzi o jego źródło, ma – w zdecydowanej i przeważającej większości spraw – charakter materialnoprawny, co oznacza, że jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, a więc na takiej normie prawnej, która przewiduje w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (np. decyzji lub postanowienia) lub też podjęcia określonego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Interes prawny musi więc wynikać z przepisów prawa materialnego i rekonstruowanych z nich konkretnych norm prawnych. To one bowiem są źródłem uprawnień i interesów prawnych (zob. np. wyrok TK z dnia 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06), co oznacza, że kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn., akt II OSK 3087/19). W rekapitulacji trzeba więc stwierdzić, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego) w związku z czym, o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (zob. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2013 r., I GSK 290/13; zob. również np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12 oraz postanowienia NSA z dnia: 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/11; 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 126/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy – i podzielając pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II GZ 373/24 wydany na gruncie tożsamego stanu faktycznego - należy zauważyć, że niniejsze postępowanie sądowe dotyczy kontroli legalności decyzji, mocą której organ ustanowił wobec B. Sp. z o.o. w W. tymczasowy zarząd przymusowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiot postępowania w sprawie głównej nie odnosi się bezpośrednio do interesu prawnego R. w C. wnoszącej zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2023 r. Ustanowienie tymczasowego zarządu przymusowego nastąpiło bowiem w konsekwencji wpisania B. Sp. z o.o. w W. na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1497 ze zm.; dalej: "ustawa sankcyjna") i zastosowania wobec niej środków określonych w tej ustawie. W sprawie zainicjowanej skargą tej spółki badana jest zatem wyłącznie kwestia prawidłowości ustanowienia tymczasowego zarządu przymusowego w celu realizacji celów ustawy sankcyjnej. Nie budzi wątpliwości, że interes prawny w sprawie dotyczącej kontroli tej decyzji posiada wyłącznie podmiot, który został objęty tymczasowym zarządem przymusowym. Jak już bowiem wskazano powyżej i na co słusznie zwrócił również uwagę Sąd I instancji, interes prawny musi być osobisty, własny i indywidualny. Wynik postępowania sądowego zainicjowanego skargą B. Sp. z o.o. w W. nie dotyczy zaś interesu prawnego R. w C. Bez znaczenia przy tym pozostają wszelkie wskazywane przez spółkę składającą zażalenie powiązania kapitałowe, w tym również prawa wywodzące się z regulacji Kodeksu spółek handlowych i odnoszące się ściśle do dysponowania środkami finansowymi skarżącej, a tym samym wpływu na sytuację materialną spółki R. w C., będącej wspólnikiem skarżącej B. Sp. z o.o. w W. i jej jedynym udziałowcem. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę konstrukcję prawną spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, charakter i ustrój tej osoby prawnej oraz zaistniałe okoliczności sprawy. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 151 § 1 k.s.h. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, w tym również w celu prowadzenia działalności gospodarczej i wówczas będzie jej przysługiwał status przedsiębiorcy. Jest to kapitałowa spółka handlowa, która powstaje w wyniku umowy przynajmniej dwóch osób lub w drodze jednostronnej czynności prawnej, a której to wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia celu spółki przez wniesienie wkładów na pokrycie udziałów w kapitale (art. 152 – 154 k.s.h.) oraz jeżeli umowa tak stanowi przez współdziałanie w inny oznaczony sposób. Wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki (art. 151 § 4 k.s.h.) i są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki (art. 151 § 3 k.s.h.). Przy czym świadczenia te mogą mieć przykładowo charakter osobisty - pełnienie funkcji członka rady nadzorczej, rzeczowy – udostępnienie spółce pomieszczeń, itp. Spółkę z o.o. można zatem zdefiniować jako organizację wspólników o strukturze korporacyjnej z osobowością prawną, działającą przez swoje organy (zarząd), mającą podzielony na udziały kapitał zakładowy i odpowiadającą za zobowiązania spółki wyłącznie swoim majątkiem. Jest to więc, niezależnie od więzi prawnych (umowa, akt założycielski) łączących wspólników ze spółką z o.o., samodzielny i odrębny od wspólników podmiot praw. W tym też kontekście należało ocenić możliwość złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 3 października 2023 r. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skarżącej spółki z o.o. Podkreślić również należy, ze wśród przepisów regulujących ustrój i działanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, brak jest regulacji prawnych obligujących wspólników spółki z o.o. do podejmowania działań prawnych na rzecz spółki w sprawach takich jak przedmiotowa. Nie wynikają one również z przepisów k.s.h., tj. art. 191 § 1 k.s.h., art. 193 § 1 k.s.h., art. 201 § 4, art. 212 § 1 k.s.h., art. 228 k.s.h., art. 231 § 2 k.s.h., art 242 § 1 k.s.h., art. 255 § 1 k.s.h., art 286 § 1 k.s.h. Bez wątpienia skarżąca spółka z o.o. jest zorganizowanym przedsiębiorcą, posiada zdolność prawną, a z chwilą wpisu do rejestru sądowego uzyskała osobność prawną (art. 12 k.s.h.), a zatem jest podmiotem wszelkich praw i obowiązków związanych z prowadzoną we własnym imieniu i na własny rachunek, działalnością gospodarczą. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w takim stanie rzeczy nałożenie na spółkę z o.o. tymczasowego zarządu przymusowego rodzi doniosłe skutki prawne, uniemożliwiające podejmowanie jakichkolwiek dyspozycji w odniesieniu do majątku danego podmiotu. Jednakże wskazywane przez R. w C. przesłanki natury majątkowej i własnościowej, mające przemawiać za jej uprawnieniem do zaskarżenia postanowień wydanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym innego podmiotu – choćby powiązanego z nią kapitałowo - nie mogą być brane pod uwagę ze względu na cel ustawy sankcyjnej. Tym bardziej, że same w sobie świadczą one wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, nie zaś o interesie prawnym, przesądzającym kwestię dopuszczalności zażalenia. Zaskarżenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2023 r. ma służyć R. w C., nie zaś obronie praw spółki skarżącej. Obrona praw skarżącej spółki – co trzeba podkreślić - nie jest bowiem przesłanką dopuszczenia, a zatem ten argument wnoszącej zażalenie należało uznać za niezasadny. Odnośnie zaś kwestii uniemożliwienia skarżącej spółce samodzielnej obrony praw na skutek pozbawienia jej praw korporacyjnych przez ustanowienie tymczasowego zarządu przymusowego wskazać należy, zgodnie z art. 6a ust. 11 pkt 2 ustawy sankcyjnej zarządca zarządza przedsiębiorstwem, a w szczególności przechodzi na niego prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich sprawach zastrzeżonych do właściwości władz i organów podmiotu gospodarczego, w tym reprezentuje on podmiot gospodarczy. Tym samym stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie została pozbawiona prawa reprezentacji, a w miejsce dotychczasowych organów spółki został powołany tymczasowy zarządca przymusowy, który na czas toczącego się postępowania przejął władztwo nad podmiotem. Przedstawiona okoliczność również nie przemawia za wystąpieniem po stronie R. w C. interesu prawnego do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 3 października 2023 r., w sprawie skarżącej spółki z o.o. Przedstawione argumenty przekonują więc również o braku zasadności zarzutów z punktów 2, 3 i 4 petitum zażalenia zwłaszcza, gdy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia, albowiem funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie zażalenia. Wyjaśnienia – i zarazem podkreślenia – wymaga również, że siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia stanowi zupełnie inne zagadnienie. Brak przekonania wnoszącego zażalenie o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym zwłaszcza odnośnie do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego zażalenie nie oznacza wadliwości uzasadnienia orzeczenia, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego zażalenie nie uzasadnia twierdzenia, że uzasadnienie orzeczenia zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem poprzez zarzut jego naruszenia nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani też stanowiska sądu odnośnie do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Przedstawione argumenty przekonują również o braku słuszności zarzutu z punktu 5 petitum zażalenia. Eksponowana na jego gruncie kwestia nie stanowi bowiem kwestii prejudycjalnej w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 291/14, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 713/18). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji, którym odrzucono zażalenie na postanowienie z dnia 3 października 2023 r., było prawidłowe. R. w C. nie legitymuje się bowiem interesem prawnym opartym na konkretnych przepisach powszechnie obowiązującego prawa, aby skutecznie zaskarżać rozstrzygnięcia podjęte w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym decyzji administracyjnej, której adresatem był B. Sp. z o.o. w W. Faktyczne zainteresowanie wspólnika (będącego również przedsiębiorcą) rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy nie jest wystarczające do uznania jego interesu prawnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.