II SA/Kr 275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2025 r. sprawy ze skargi S.L. i A.L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 stycznia 2025 r., znak: WS-VI.7570.1.77.2024.AS w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość skargę oddala. Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 8 stycznia 2025 r. nr WS-VI.7570.1.77.2024.AS, po rozpatrzeniu odwołania A. L. oraz S. L. (dalej: skarżący), utrzymano w mocy decyzję Starosty Wielickiego z dnia 13 marca 2024 r. znak GN.683.3.195.2023 w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Starosta Wielicki orzekł: - w pkt. 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżących w wysokości 27.613,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0075 ha położoną w obrębie K. jedn. ewid. G. , przejętą z mocy prawa na własność Powiatu Wielickiego, na podstawie decyzji Starosty Wielickiego nr 677.2023 z dnia 9 maja 2023 r. znak AB.6740.1.15.2022 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, - w pkt. 2 i 3 o wypłacie odszkodowania ustalonego w punkcie 1. w całości na rzecz skarżących, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; - w pkt. 4 o niepowiększeniu ustalonego w przedmiotowej decyzji odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionowali rzetelność operatu szacunkowego, będącego podstawą obliczenia odszkodowania. Zarzucili, że biegła nie odbyła wizji lokalnej w terenie, opierając się na widoku nieruchomości z mapy Google, nie uwzględniła, że konieczności usunięcia tuj oraz wykonania nowego ogrodzenia. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia, powołując w szczególności na art. 12 ust. 4f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 311 ze zm., zwanej dalej specustawą) oraz art. 18 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym wysokość odszkodowania za nieruchomości lub ich części, które z mocy prawa na podstawie tejże ustawy stały się własnością Skarbu Państwa bądź odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Organ wskazał na konieczność powołania biegłego oraz wyjaśnił, że kwestie wyceny nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte na cele publiczne, reguluje art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) oraz § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1832). Zgodnie z ww. przepisem odszkodowanie ustala się przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Przechodząc do oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego wskazano, że rzeczoznawca majątkowy wartość przedmiotu wyceny określił przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą porównywania parami. Biorąc pod uwagę fakt, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości (położonej zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Książnice w jego granicach administracyjnych - obszar "Książnice - 1", zatwierdzonego Uchwałą Nr LVIII/504/2022 Rady Gminy Gdów z dnia 24 listopada 2022 r., na terenach oznaczonych symbolem KD-Z – tereny dróg publicznych - droga zbiorcza) jest zgodne z celem wywłaszczenia, analizą objęto niezabudowane nieruchomości gruntowe, które są przeznaczone lub wykorzystywane jako tereny komunikacyjne. W związku z powyższym nie ma podstaw do zastosowania tzw. zasady korzyści. W wyniku badania rynku nieruchomości, biegła wykazała 4 nieruchomości porównawcze, spełniających kryterium podobieństwa do nieruchomości wycenianej położonych na terenie gmin G. , Ł. oraz gmina wiejska B.. Na podstawie przeprowadzonych analiz i badania równoległych rynków nieruchomości gruntowych, jako cechy wpływające w największym stopniu na wartość nieruchomości wycenianej, biegła przyjęła: "Położenie, atrakcyjność lokalizacyjna" (udział 40%), "Urbanizacja, otoczenie" (udział 30%) oraz "Możliwości inwestycyjne, rozwojowe" (udział 30%). Następnie po uwzględnieniu ww. atrybutów i dokonaniu odpowiedniej korekty poszczególnych wartości, spójnej z przedstawionymi opisami poszczególnych nieruchomości porównywanych, przyjętą skalą cech rynkowych oraz przypisanymi im wartościami, w sposób niebudzący wątpliwości oszacowała wartość prawa własności 1 m2 gruntu przedmiotowej nieruchomości na kwotę 85,84 zł. Jako prawidłowy ocieniono także sposób oszacowania wartości części składowych przedmiotowej nieruchomości. Oszacowania składników roślinnych tj. szpaler thui, piwonie, liliowce oraz lilaki biegła określiła zgodnie z opracowaniem "Określenie wartości roślin ozdobnych", wydanego przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w Bydgoszczy z 2018 r. oraz zgodnie z metodą tzw. "bydgoską", wykorzystując szeroko opisany i wyjaśniony wzór – na kwotę 14.835,00 zł. Wartość składników budowlanych tj. ogrodzenie kute na podmurówce oraz podjazd z kostki brukowej z krawężnikami, została przez biegłą określona w podejściu kosztowym metodą kosztów odtworzenia, techniką wskaźnikową, przy uwzględnieniu analizy rynku lokalnego cen materiałów, pracy ludzi, sprzętu, maszynogodzin itp. oraz przy wykorzystaniu cennika Bistyp III kw.2023 r. i właściwego wzoru - na kwotę 6340,00 zł. Pismem z dnia 26 listopada 2024 r. biegła potwierdziła aktualność operatu szacunkowego i oszacowaną wartość nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania podkreśliła, że nieprawdą jest, iż zaniechała oględzin nieruchomości. Wizja została przeprowadzona w dniu 3 listopada 2023 r., co potwierdza oryginalna dokumentacja fotograficzna załączona do operatu szacunkowego. Z dokumentacji wynika, że przeważająca część ogrodzenia, obejmująca bramę automatyczną przesuwną i furtkę zlokalizowana jest na sąsiedniej działce. Natomiast na działce nr [...] znajdują się następujące składniki: szpaler thui, piwonie, liliowce, lilaki, podjazd z kostki brukowej z krawężnikami, ogrodzenie kute, podmurówka betonowa z daszkami – przy czym na ww. działce długość ogrodzenia wynosi 7,4 m. W ocenie organu II instancji wyjaśnienia biegłej oraz przedstawione informacje, załączone mapy i argumentacja wyczerpująco i logicznie wyjaśniają poruszone kwestie oraz przyjęte przez autorkę operatu założenia, w związku z czym organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. S. L. i A. L. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu wyczerpujących ustaleń co do sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, co skutkowało pominięciem przy wycenie znajdujących się na niej obiektów; dowolnej ocenie przez organ odwoławczy sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, skutkującej poczynieniem ustaleń co do wysokości odszkodowania na jego podstawie, mimo wadliwego doboru grupy porównawczej, niezaktualizowaniu kosztów roślinności i obiektów budowlanych na działce, sporządzonego bez przeprowadzenia wizji lokalnej z udziałem właścicieli nieruchomości, z pominięciem kosztów przeniesienia istniejącej na nieruchomości infrastruktury, które to uchybienie przepisom postępowania w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 i art. 12 ust. 4 a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z § 49 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023r. w sprawie wyceny nieruchomości, poprzez zaniżone ustalenie wysokości należnego skarżącym odszkodowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zmianami, dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego przez pryzmat powyższych przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt wywłaszczenia, cel wywłaszczenia oraz okoliczność, że skarżącym przysługuje odszkodowanie. Sporna jest natomiast wysokość odszkodowania. Ramy prawne sądowej kontroli zaskarżonej decyzji wyznaczają przede wszystkim przepisy tzw. specustawy drogowej. W myśl art. 12 ust. 4a i ust. 5 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania za nieruchomości lub ich części, które stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego na podstawie ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stosuje się odpowiednio przepisy u.g.n., z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie z art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.). Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, co do zasady, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust.1 i 2 u.g.n.). Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W oparciu o regulację zawartą w art. 159 ustawy wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 555). Przepis § 36 tego rozporządzenia dotyczy regulacji w zakresie ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r. I OSK 823/15, § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego jest przepisem szczególnym, regulującym kompleksowo kwestie określania wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Ma w tym względzie charakter lex specialis w odniesieniu do pozostałych unormowań odnoszących się do wyceny wywłaszczonych nieruchomości. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. Z kolei § 36 ust 4 rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2017 r. wskazał że, przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109) należy interpretować według wykładni, zgodnie z którą ustalenie, czy nieruchomość była przeznaczona pod inwestycję drogową następuje w oparciu o ustalenia planu miejscowego lub studium gminnego na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie w oparciu o rodzaj przeznaczenia wynikającego z tej decyzji. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2021 r. I SA/Wa 2027/20 stając na stanowisku, że przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), przewidujący możliwość uwzględniania w procesie wyceny cen transakcyjnych "nieruchomości drogowych" może stanowić podstawę szacunku jedynie wówczas, gdy nieruchomość na dzień wydania decyzji skutkującej wywłaszczeniem była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. Okoliczność ta jest bowiem warunkiem koniecznym do jego zastosowania (por. też wyrok NSA z 21 lutego 2019 r. I OSK 691/17, wyrok z dnia 9 lutego 2017 r. I OSK 823/15). Zasadniczym dowodem w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną, w tym przejętą pod drogę, jest zatem operat szacunkowy stanowiący opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego posiadającego specjalistyczną wiedzę w zakresie wyceny nieruchomości. Zauważyć należy, że na organach administracji ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, a co za tym idzie, obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej opinii. Zarówno organy administracji, jak i sąd administracyjny zobligowane są ocenić wartość operatu szacunkowego. Dotyczy to zarówno podejścia, jak i metody oraz techniki szacowania przyjętej przez rzeczoznawcę majątkowego. Fakt, że ich wybór zależy od rzeczoznawcy, nie oznacza, iż może on działać w sposób dowolny. Organ rozpoznający sprawę ma zatem obowiązek zbadać przedstawiony operat pod kątem jego zgodności ze stosowanymi przepisami, jak również jego logiczności i zupełności. W przypadku zaś istniejących wątpliwości lub niejasności może żądać wyjaśnień lub uzupełnienia wyceny (por. wyroki NSA: z dnia 6 czerwca 2008 r., I OSK 852/07, z dnia 22 grudnia 2009 r., I OSK 373/09, z dnia 12 stycznia 2011 r., I OSK 379/10, z dnia 7 października 2011 r., I OSK 1650/10, z dnia 24 stycznia 2012 r., I OSK 1008/11, z dnia 31 stycznia 2012 r., I OSK 2085/11). Jak wskazano powyżej, wysokość odszkodowania jest ustalana w oparciu o sporządzony w sprawie operat szacunkowy. Operat szacunkowy jest dowodem w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą pod budowę drogi i jako taki podlega ocenie organu stosownie do przepisu art. 80 k.p.a., w zakreślonych powyżej granicach. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2020 r. I OSK 3140/18, zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach - jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. W ocenie Sądu operat, będący podstawą ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie takich błędów nie zawiera, a jego ocena prowadzi do wniosku, że jest to dokument spójny, czytelny i logiczny. W operacie uwzględniono stan faktyczny i prawny wycenianej nieruchomości, a także uwarunkowania planistyczne. Dokonano opisu i charakterystyki rynku. Jak wskazuje się w orzecznictwie przepis § 36 ust. 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, należy odczytywać w ten sposób, że punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości (wyrok NSA z 23 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 870/23). Takie też działki o przeznaczeniu drogowym zostały wzięte pod uwagę w celu oszacowania wartości nieruchomości skarżących. Badając ceny transakcyjne działek drogowych zaobserwowano, że największy wpływ na ceny jednostkowe ma lokalizacja (40%). Oprócz lokalizacji ustalono pozostałe cechy cenotwórcze (urbanizacja, otoczenie oraz możliwości inwestycyjne, rozwojowe), a następnie przypisano im wagę 30%. Następnie wytypowano nieruchomości do porównania, po czym dokonano porównania parami, uzyskując cenę jednostkową za 1 m˛ wycenianej nieruchomości w kwocie 85,84 zł. Organ prawidłowo zdaniem ocenił powyższy operat jako rzetelny, wiarygodny i w związku z tym miał wszelkie podstawy, aby potraktować go jako podstawa do ustalenia wysokości odszkodowania. Co istotne, skarżący nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów, które w wiarygodny sposób podważałyby rzetelność powyższego operatu. Poza ogólnymi zarzutami, że biegła sporządziła operat pobieżnie oraz bez przeprowadzenia wizji, skarżący przedstawili jedynie wycenę odtworzenia ogrodzenia. Powyższym zarzutom o nieprzeprowadzeniu oględzin przeczy wyraźne oświadczenie rzeczoznawcy, a także zdjęcia nieruchomości załączone do operatu. Z akt sprawy wynika, że wizja w terenie została przeprowadzona w dniu 3 listopada 2023 r. Jeżeli zaś chodzi o konieczność odtworzenia ogrodzenia, przede wszystkim należy wskazać, że na przejętej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, będącej przedmiotem wyceny w przedmiotowej sprawie znajduje się 7,4 m ogrodzenia. Zatem ta część ogrodzenia, która znajduje się na działce sąsiedniej [...] nie może być przedmiotem wyceny, nawet w sytuacji pozbawienia ogrodzenia funkcjonalności. Wbrew zatem oczekiwaniom skarżącym, przedstawiony przez nich dowód w postaci wyceny nowego ogrodzenia, nie stanowi skutecznego przeciwdowodu dla operatu szacunkowego, sporządzonego zgodnie z ustalonymi w ww. przepisach zasadami, przez rzeczoznawcę majątkowego, legitymującego się uprawnieniami do wyceny nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że nie może skutecznie podważyć skarżonej decyzji zarzut, iż odszkodowanie nie jest w pełni ekwiwalentne do szkody całkowitej (związanej z utratą funkcjonalności ogrodzenia). Jest ono bowiem słuszne, dotyczy działki wywłaszczonej i jest odszkodowaniem za odjęcie prawa własności wskutek legalnych działań administracji publicznej (decyzji zrid wydanej na podstawie przepisów prawa). Jest to zatem inna konstrukcja niż określona w art. 361kodeksu cywilnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny "odszkodowanie pełne, odpowiadające przyjętej w art. 361 k.c. zasadzie pełnego odszkodowania (obejmującego zarówno poniesione straty - damnum emergens, jak i nieuzyskane korzyści - lucrum cessans), różni się od odszkodowania słusznego w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Normodawca konstytucyjny dopuszcza bowiem limitowanie odpowiedzialności za szkody wyrządzone legalnym działaniem administracji." (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 3746/18). Jeśli chodzi o szacowanie części składowych to metoda szacowania wartości składników roślinnych została określona zgodnie z opracowaniem "określenie wartości roślin ozdobnych" wydane przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w Bydgoszczy z 2018 r. Nawiązując do zarzutów skargi wycena nawiązuje nie do konkretnej wysokości rośliny, ale do przedziałów, dla których opracowanie kształtuje określone stawki i zmienia się dla każdego dodatkowego metra, dlatego różnica 0, 5 m wysokości nie miała zatem dla rzeczoznawcy istotnego znaczenia. Jako, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.