IV SA/Po 345/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Ostrowite z dnia 27 września 2023 r. nr LXVIII/591/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ostrowite - etap III oddala skargę w całości. Na sesji w dniu 27 września 2023 r. Rada Gminy Ostrowite (dalej jako "Rada Gminy" lub "Organ") podjęła uchwałę nr LXVIII/591/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ostrowite – etap III (zwaną dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem"). Pismem z 24 marca 2025 r. znak: IR-XI.0552.11.2025.2 Wojewoda Wielkopolski (dalej jako "Wojewoda" lub "Skarżący"), reprezentowany przez r. W., wywiódł skargę na Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, ze względu na istotne naruszenie prawa, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że Uchwała została doręczona Wojewodzie 21 listopada 2023 r. Jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p."). Następnie Skarżący wyjaśnił, że w wyniku analizy Uchwały w zakresie zgodności z u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym 12.7.2022 r.), w odniesieniu do zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie "m.p.z.p."), stwierdził, że zgodnie z § 9 ust. 1 oraz cz. I i II pkt 5 zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U poz. 2404, dalej w skrócie "rozporządzenie MRiT") symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego oraz standardy ich stosowania określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Określenia nazw klas przeznaczeń uzupełniających oraz wykluczanych dokonuje się w części tekstowej projektu planu miejscowego zgodnie z wartościami określonymi w tabeli. Dla terenu objętego planem miejscowym w § 4 Uchwały ustalono przeznaczenie "teren usług lub produkcji lub infrastruktury technicznej". Dla przedmiotowego terenu zgodnie z zał. nr 1 do rozporządzenia zastosowano klasy przeznaczenia terenu określone w poziomie pierwszym tabeli, tj. symbole: "U" (teren usług), "P" (teren produkcji) oraz "I" (teren infrastruktury technicznej). Stosownie do standardów w zakresie ustalania przeznaczenia terenu w projektach m.p.z.p., oprócz ustalenia przeznaczenia terenu, w części tekstowej projektu planu miejscowego, w zależności od potrzeb, określa się nazwy klas przeznaczeń wykluczanych. W przypadku Uchwały takich wykluczeń nie zastosowano. Zatem ustalając klasę przeznaczenie terenu na poziomie 1, dopuszczono zarazem wszystkie formy zagospodarowania terenu wynikające z poziomów 2 i 3 tabeli. Przez brak określenia przeznaczeń wykluczonych z poziomów 2 i 3 tabeli, Rada Gminy dla terenu przeznaczonego pod usługi ("U") dopuściła zarazem realizację usług handlu wielkopowierzchniowego (symbol "UW", poziom 2 tabeli), a w przypadku przeznaczenia pod teren produkcji (P) – także elektrowni wiatrowych (symbol "PEW" poziom 3 tabeli). Świadczy to o możliwości przeznaczenia terenu U-P-l pod teren elektrowni wiatrowej, co z kolei wymaga zastosowania przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 317, dalej też jako "ustawa wiatrakowa" lub "u.i.e.w."). Uchwała nie zawiera wymaganych tymi przepisami obligatoryjnych dla lokalizacji elektrowni wiatrowych ustaleń m.p.z.p., a przy jej sporządzaniu nie dochowano procedury wnikającej z przepisów szczególnych. Tym samym, w ocenie Wojewody, uchwalenie Planu bez uwzględnienia regulacji wynikających z przepisów ustawy wiatrakowej, w sytuacji przeznaczenia terenu pod produkcję bez jednoznacznego wykluczenia z tej produkcji terenów elektrowni wiatrowej, stanowi istotne naruszenie przepisów ww. ustawy. Ponadto – odwoławszy się do art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 2a i 3a oraz art. 15 ust. 1 u.p.z.p. – Wojewoda podkreślił, że Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy Ostrowite (dalej: "Studium") nie wskazuje na obszarze gminy terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych ani obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Stąd też brak wykluczenia możliwości realizacji tych form zagospodarowania terenu w treści Uchwały należy traktować jako naruszenie ustaleń Studium, co stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wojewoda nie podzielił poglądu Wójta Gminy Ostrowite (zwanego dalej "Wójtem"), wyrażonego w piśmie z 26.8.2024 r., że niezawarcie w Uchwale wprost ustaleń wynikających z art. 10 ust. 2a i 3a u.p.z.p. oraz niedochowanie obowiązków wynikających z u.i.e.w., świadczy o niedopuszczeniu tych inwestycji na obszarze Planu – gdyż treść rozporządzenia MRiT jednoznacznie wskazuje, iż to wyznaczony w m.p.z.p. poziom klasy przeznaczenia terenu ma decydujące znaczenie w kontekście stopnia ogólności ustaleń planu. Niedopuszczalna jest interpretacja polegająca na domniemaniu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy, reprezentowana przez Wójta, wniosła o jej oddalenie w całości, wytykając w uzasadnieniu, że Wojewoda dokonał interpretacji przepisów rozporządzenia MRiT w oderwaniu od regulacji ustawowych, co jest nieprawidłowe i prowadzi do całkowicie błędnych wniosków. W świetle przepisów u.p.z.p. możliwość lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 musi wprost wynikać z ustaleń planu miejscowego, który to musi określać granice terenów pod budowę obiektów handlowych. Jeżeli plan miejscowy nie zawiera wprost ustaleń dopuszczających lokalizację obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz nie określa granic terenów pod budowę obiektów handlowych, to nie ma możliwości realizacji obiektu handlu wielkopowierzchniowego. Tym samym dopuszczone w ustaleniach Planu budynki usługowe lokalizowane na terenie oznaczonym symbolem U-P-I nie obejmują obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, ponieważ w Uchwale nie zawarto wprost ustaleń wynikających z art. 15 ust. 2a i 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p. Nie zostały również ustalone w Studium obszary, na których takie obiekty mogły być zlokalizowane. Jeżeli Rada Gminy nie przewidziała w m.p.z.p. terenów przeznaczonych pod budowę obiektów handlowych wielkopowierzchniowych oraz nie określiła granic terenów pod budowę tych obiektów, to znaczy, że takiej potrzeby nie stwierdziła bądź nie uznała i niedopuszczalne jest domniemanie dozwolenia lokalizacji omawianych inwestycji z powodu braku ich wykluczenia w m.p.z.p., jak to czyni Wojewoda. Podobnie w odniesieniu do elektrowni wiatrowych Wójt – przywoławszy treść art. 7 ust. 1 u.i.e.w. – stwierdził, że w Uchwale nie dopuszczono możliwości realizacji takich elektrowni ani nie określono ich parametrów. Tym samym nie jest możliwe ich lokalizowanie na terenie oznaczonym symbolem U-P-I. W Planie nie ma również ustaleń wynikających z 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. A zatem i w tym przypadku nie można domniemywać dopuszczalności ich sytuowania, co potwierdza intencja ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Ani w Studium ani w Planie nie wyznaczono terenów pod lokalizację elektrowni wiatrowych – w odróżnieniu od urządzeń fotowoltaicznych i biogazowni, stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. pełnomocniczka organu, r. M., podtrzymała wnioski i wywody odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada podkreślić, że skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy Ostrowite wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (stan na dzień wniesienia skargi: Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. E. Żelasko-Makowska, Postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności aktu samorządowego, Warszawa 2024, s. 238-241; zob. także np.: wyrok NSA z 15.7.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia przywoływane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", ze strony internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie nie orzekł o nieważności Uchwały - doręczonej mu, jak podano w skardze, w dniu 21 listopada 2023 r. - wobec czego był władny zaskarżyć ją później w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Korzystając z kompetencji przewidzianej w tym przepisie, organ nadzoru ma obowiązek szczegółowego wykazania w skardze na czym, jego zdaniem, polega naruszenie prawa przez kwestionowany akt. Prawidłowo skonstruowana skarga "nadzorcza" powinna zatem zawierać uzasadnienie przesłanek i podstaw prawnych zastosowania tego środka. Pozwala to organom jednostek samorządu terytorialnego (w skrócie "j.s.t.") na merytoryczną polemikę z zarzutami podniesionymi w skardze, zaś sądowi administracyjnemu na ocenę argumentów przedstawionych przez obie strony postępowania (tak trafnie E. Żelasko-Makowska, Postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności aktu samorządowego, Warszawa 2024, s. 237; por. też B. Dolnicki [w:] Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz, pod red. B. Dolnickiego, Warszawa 2020, uw. 2 do art. 81). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie takie uzasadnienie zawiera. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów j.s.t. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 5.3.2008 r., I OSK 1799/07; z 9.4.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyroki NSA: z 5.6.2014 r., II OSK 117/13; z 20.12.2022 r., II OSK 2150/21) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Tak sprawowanej kontroli sądowej została poddana w niniejszej sprawie uchwała nr LXVIII/591/2023 Rady Gminy Ostrowite z dnia 27 września 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ostrowite - etap III. Jest faktem notoryjnym, że zaskarżona Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 11 października 2023 r. (poz. 8952), weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (zob. § 18 Uchwały), tj. 26 października 2023 r., nie była dotąd nowelizowana i nadal obowiązuje. Zarazem nie ulega wątpliwości, że Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego - o czym wyraźnie stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (stan na dzień podjęcia Uchwały: Dz. U. z 2022 r. poz. 503; w skrócie "u.p.z.p."). Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. W kontekście wspomnianych granic zaskarżenia należy podkreślić, że wprawdzie autor skargi wskazał w niej wyraźnie, że zaskarża Uchwałę "w całości" oraz że w takim samym zakresie ("w całości") wnosi o stwierdzenie jej nieważności, ale z uzasadnienia skargi jasno wynika, że w niniejszej sprawie Wojewoda upatruje wadliwości "całości" Uchwały w dopuszczeniu w jej treści – zdaniem Skarżącego – możliwości lokalizowania obiektów handlowych wielkopowierzchniowych oraz elektrowni wiatrowych na terenie oznaczonym w Planie symbolem U-P-I (teren usług lub produkcji lub infrastruktury technicznej). W konsekwencji w takim wyłącznie zakresie Uchwała została poddana kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do zasad i trybu podjęcia zaskarżonej Uchwały – a w konsekwencji także do jej sądowej kontroli – znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") w brzmieniu sprzed obszernej i gruntownej nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; w skrócie "zm.u.p.z.p.2023") – co wynika z przejściowych unormowań art. 66 ust. 2 i art. 67 ust. 3 pkt 4 zm.u.p.z.p.2023. Skarżący oparł swoje stanowisko w kwestii istotnej wadliwości Uchwały na przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404; w skrócie "rozporządzenie MRiT"), a ściślej: na jego unormowaniach § 9 ust. 1 oraz cz. I ("Symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego" – tabela) i pkt 5 w cz. II ("Standardy stosowania w projekcie planu miejscowego symboli, nazw i oznaczeń graficznych") załącznika nr 1. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiT symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego oraz standardy ich stosowania określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z kolei zgodnie z pkt 5 w cz. II tego załącznika określenia nazw klas przeznaczeń uzupełniających oraz wykluczanych dokonuje się w części tekstowej projektu planu miejscowego zgodnie z wartościami określonymi w tabeli. Z tabeli tej zaś wynika, że w wymienionej na poziomie 1 klasie przeznaczenia terenu o symbolu "U" ("teren usług"), na poziomie 2 zawiera się "teren usług handlu wielkopowierzchniowego" ("UW"). Z kolei pierwszopoziomowa klasa przeznaczenia "teren produkcji" ("P"), na poziomie 2 obejmuje m.in. "teren produkcji energii" ("PE"), a ta ostatnia, na poziomie trzecim dzieli się na klasy przeznaczenia "teren elektrowni wiatrowej" ("PEW") oraz "teren elektrowni słonecznej" ("PEF"). Na tej podstawie Skarżący przyjął, że skoro w zaskarżonym Planie miejscowym dopuszczono przeznaczenie terenu obejmujące m.in. usługi ("U") oraz produkcję ("P") – w ramach ustalonego w § 4 Uchwały mieszanego przeznaczenia terenu "U-P-I" ("teren usług lub produkcji lub infrastruktury technicznej") – bez wyraźnego wykluczenia "podklas", odpowiednio, "UW" ("teren usług handlu wielkopowierzchniowego") oraz "PEW" ("teren elektrowni wiatrowej"), to tym samym dopuszczono lokalizowanie na terenie objętym Planem obiektów handlu wielkopowierzchniowego oraz elektrowni wiatrowych, bez dochowania wymogów wynikających z przepisów "dedykowanych" takim inwestycjom, szczegółowo opisanych w skardze. W ocenie Sądu takie rozumowanie nie jest przekonujące ani wystarczająco uprawnione. Oczywiście ma rację autor skargi, sugerując, że jeżeli zamiarem Rady Gminy było niedopuszczenie możliwości lokalizowania na obszarze Planu obiektów handlu wielkopowierzchniowego oraz elektrowni wiatrowych, to w pełni prawidłowo sporządzony Plan miejscowy powinien był zawierać wyraźne klauzule wykluczające (pod)klasy przeznaczenia terenu: "UW" oraz "PEW". Jednakże brak takich klauzul, w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie jest, zdaniem Sądu, uchybieniem istotnym, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym interpretacji i oceny ustaleń planistycznych przez pryzmat cytowanych unormowań rozporządzenia MRiT nie można dokonywać w oderwaniu od regulacji ustawowych poświęconych odpowiednio: i) lokalizowaniu obiektów handlu wielkopowierzchniowego – takich zwłaszcza jak następujące przepisy ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu mającym zastosowanie do Uchwały): - art. 15 ust. 3 pkt 4 – zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 3a, tj. obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2; - art. 10 ust. 3a – w świetle którego dopuszczalność lokalizowania ww. obiektów została uwarunkowana określeniem w studium obszarów, na których obiekty te mogą być sytuowane; - art. 15 ust. 2a – w myśl którego plan miejscowy przewidujący lokalizację obiektu handlowego, o którym mowa w art. 10 ust. 3a, sporządza się dla terenu położonego na obszarze obejmującym co najmniej obszar, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w wyniku realizacji tego obiektu. ii) lokalizowaniu elektrowni wiatrowych – takich zwłaszcza jak następujące przepisy ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu mającym zastosowanie do Uchwały): - art. 15 ust. 3 pkt 3a – zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a – tj. m.in. urządzeń elektrowni wiatrowych (o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW) – oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, przy czym te tereny i ich strefy ochronne znajdują się w granicach obszaru, o którym mowa w art. 10 ust. 2a; - art. 10 ust. 2a in principio – w świetle którego jeśli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, w studium należy ustalić ich rozmieszczenie; a także art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 724, z późn. zm.; w skrócie "u.i.e.w."), w myśl którego plan miejscowy, na podstawie którego ma być lokalizowana elektrownia wiatrowa: 1) określa maksymalną całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej, maksymalną średnicę wirnika wraz z łopatami i maksymalną liczbę elektrowni wiatrowych; 2) sporządza się co najmniej dla obszaru położonego w granicach gminy, w której jest lokalizowana elektrownia wiatrowa, znajdującego się w odległości, o której mowa w art. 4 ust. 1. Analiza przywołanych wyżej przepisów szczególnych u.p.z.p. oraz u.i.e.w. – przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu nieprzewidzenia w Studium możliwości lokalizowania na obszarze objętym Planem obiektów handlu wielkopowierzchniowego oraz elektrowni wiatrowych – prowadzi do wniosku, że brak w Planie jakichkolwiek ustaleń przewidzianych w ww. przepisach świadczy nie o istotnej wadliwości ("brakach") Planu miejscowego, lecz o niedopuszczeniu w tym Planie możliwości lokalizowania ww. obiektów na terenie oznaczonym symbolem "U-P-I". Przywołane wcześniej unormowania rozporządzenia MRiT nie stanowią, w ocenie Sądu, dostatecznej podstawy do odmiennej wykładni zaskarżonej Uchwały. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.