III SA/Wa 164/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Dariusz Czarkowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 08 listopada 2021r. nr 0114-KDIP2-1.4010.249.2021.3.JC w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części zaskarżonej; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. F. sp. z o.o. z siedzibą w K. (poprzednio S. spółka z o. o.; dalej: wnioskodawca lub skarżąca) wystąpiła o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wynagrodzenia z tytułu: 1. udzielenia licencji na oprogramowanie, 2. świadczenia usług IT, w tym w części, w jakiej wynagrodzenie wiąże się z udostępnieniem jej miejsca w chmurze (udostępnienie do dyspozycji określonej objętości dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych w celu przechowywania plików, baz danych). We wniosku z 19 lipca 2021 r. przedstawiono stan faktyczny, z którego wynikało, że wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca 1 września 2020 r. zawarł umowę (dalej jako: umowa) ze spółką mającą siedzibę w Gibraltarze (dalej jako: spółka). Na podstawie umowy wnioskodawca nabywa za wynagrodzeniem od spółki licencję niewyłączną do korzystania z oprogramowania wytworzonego przez spółkę, które służy do automatycznego oraz bezpiecznego przetwarzania, przechowywania oraz akceptacji transakcji płatniczych (dalej jako: licencja). Licencja nabyta przez wnioskodawcę ma charakter niewyłączny, nieprzenoszalny oraz ograniczony w czasie. Wnioskodawca nabywa licencję typu end-user, gdyż nie przysługuje mu prawo dalszej odsprzedaży licencji. Wnioskodawca będzie korzystał z oprogramowania w modelu Software-as-a-service (SaaS), tj. oprogramowanie będzie dostępne zdalnie na urządzeniach spółki, a korzystanie z oprogramowania odbywać się będzie na zasadzie usługi świadczonej przez spółkę drogą elektroniczną poprzez dostęp do właściwych aplikacji i funkcjonalności oprogramowania w chmurze. Wobec powyższego, wnioskodawca nabywa również usługi (dalej jako: usługa IT), związane z dostępem do właściwych aplikacji i funkcjonalności oprogramowania, za które to usługi wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia. Doprecyzowując wniosek, wnioskodawca wskazał też, że w ramach udzielonych licencji nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich, bądź jakichkolwiek praw pokrewnych. Wnioskodawca nabywa licencję na oprogramowanie wykorzystywane na własne potrzeby jako użytkownik końcowy (end-user) bez możliwości modyfikowania go, dokonywania w nim jakichkolwiek zmian, sublicencjonowania lub jego rozpowszechniania, przy czym wnioskodawca świadczy za pomocą Platformy usługi dla swoich klientów i w ramach świadczenia usług udostępnia im dostęp do Platformy, jednak nie odbywa się to w drodze sublicencji czy rozpowszechniania, rozumianego jako przeniesienie praw do Platformy. Wnioskodawca korzysta z usługi IT - model SaaS - na własne potrzeby, będąc użytkownikiem końcowym. Wnioskodawca wykorzystuje na własne potrzeby w zakresie świadczenia usług na rzecz klientów i ramach świadczenia usług udostępnia im dostęp do Platformy, jednak nie odbywa się to w drodze sublicencji czy rozpowszechniania, rozumianego jako przeniesienie praw do Platformy. Spółka udostępnia wnioskodawcy miejsce w chmurze, tj. udostępnia do dyspozycji wnioskodawcy określoną objętość dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych, np. w celu przechowywania swoich plików, baz danych. W piśmie z 21 października 2021 r. wnioskodawca cofnął wniosek o interpretację w zakresie pytania oznaczonego numerem 3 (w zakresie podatku od towarów i usług). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy wynagrodzenie należne spółce z tytułu udzielenia licencji na oprogramowanie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (obecnie Dz.U.2020.1406 t.j., dalej: ustawa o CIT), a w konsekwencji czy wnioskodawca jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20%? 2. Czy wynagrodzenie należne spółce z tytułu świadczenia usług IT podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji czy wnioskodawca jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20%? Zdaniem wnioskodawcy: Ad. 1 Wynagrodzenie należne spółce z tytułu udzielenia licencji na oprogramowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20%. Ad. 2 Wynagrodzenie należne spółce z tytułu świadczenia usług IT nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20%. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS lub organ) w interpretacji indywidualnej wydanej 8 listopada 2021 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.249.2021.3.JC, uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wynagrodzenia z tytułu: 1. udzielenia licencji na oprogramowanie - za prawidłowe, 2. świadczenia usług IT: • w części, w jakiej wynagrodzenie wiąże się z udostępnieniem Wnioskodawcy miejsca w chmurze (udostępnienie do dyspozycji określonej objętości dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych w celu przechowywania swoich plików, baz danych) - za nieprawidłowe, • w pozostałym zakresie - za prawidłowe. Dyrektor KIS zakwestionował zatem prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w zakresie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług IT w części, w jakiej wynagrodzenie wiąże się z udostępnieniem mu miejsca w chmurze (udostępnienie do dyspozycji określonej objętości dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych w celu przechowywania swoich plików, baz danych). Organ oparł swoje stanowisko na wykładni pojęcia "urządzenia przemysłowe". Dyrektor KIS wskazał bowiem, że zakres znaczeniowy tego pojęcia powinien być rozumiany szeroko, tak jak to wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (przywołano wyrok z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1773/16; wyrok z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1540/16 oraz wyrok z 12 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2614/14), w których stwierdzono, że chodzi o urządzenia wykorzystywane w celach komercyjnych, profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej. Organ uznał, że serwer (chmura) jest takim urządzeniem oraz wskazał, że związek funkcjonalny z siecią internetową oraz wymóg korzystania z określonego oprogramowania, nie stanowią przesłanki do tego, aby odstąpić od ich kwalifikacji jako "urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Dyrektor KIS przyjął w rezultacie, że w tym zakresie płatność dokonywana za usługę przechowywania danych odnosi się w istocie do użytkowania urządzenia przemysłowego. Zgodnie z powyższym organ wskazał na preferencję do stosowania szerokiej definicji pojęcia "urządzenie przemysłowe", a także podkreślił,, że korzystanie z udostępnionej przestrzeni do magazynowania danych skutkuje tym, że wnioskodawca jest zobowiązana do poboru tzw. podatku u źródła od płatności a korzystanie za usługi w chmurze. Wnioskodawca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą interpretację indywidualną w części, w której organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Zaskarżonej interpretacji w powyższym zakresie zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, poprzez zakwalifikowanie należności z tytułu usługi wynajmu/dzierżawy serwerów (przestrzeni dyskowej w chmurze) jako opłat z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, co skutkowało błędnym uznaniem, że skarżąca miała obowiązek poboru podatku u źródła z tytułu opłat na rzecz podmiotów zagranicznych za usługi wynajmu/dzierżawy serwerów (przestrzeni dyskowej w chmurze). Powołując się na powyższe naruszenie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej organ uznał jej stanowisko za nieprawidłowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Interpretacja indywidualna została wydana w przedmiocie obowiązku skarżącej pobrania podatku u źródła od należności wypłacanych zagranicznemu kontrahentowi w stosunku do transakcji nabycia licencji na oprogramowanie oraz wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług IT, w tym udostępniania przestrzeni magazynowej w chmurze. Istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy wydatki ponoszone przez skarżącą z tytułu świadczenia usług IT, w części w jakiej wynagrodzenie dotyczy udostępniania miejsca w chmurze (serwera) w celu przechowywania swoich plików, baz danych, stanowią zapłatę za korzystanie ze świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym, czy skarżąca zobowiązana będzie do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności.  W zakresie kwestii spornej, skarżąca twierdziła, że wynagrodzenie należne spółce z tytułu świadczenia usług IT nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20%. Skarżąca wywodziła, że serwer nie jest urządzeniem przemysłowym, ponieważ nie odnosi się do procesu produkcji, a służy wyłącznie do przechowywania i wykorzystywania programów, poczty elektronicznej czy innych danych komputerowych. Organ nie zgodził się za tak wąskim rozumieniem pojęcia "urządzenia przemysłowego". Przyjął, że ograniczenie tego pojęcia wyłącznie do procesu produkcji nie znajduje poparcia w treści obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz dorobku sądowoadministracyjnym. Sąd w całości podzielił stanowisko skarżącej, jako odpowiadające prawu. Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów. W art. 21 ww. ustawy, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. W opisie wniosku wskazano, że spółka udostępnia skarżącej miejsce w chmurze, tj. udostępnia do dyspozycji skarżącej określoną objętość dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych, np. w celu przechowywania swoich plików, baz danych. W istocie spór w sprawie pomiędzy stronami sprowadzał się do wykładni pojęcia "urządzenia przemysłowe", jakim posłużył się ustawodawca w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, na tle przedstawionego we wniosku skarżącej stanu faktycznego. Konkretnie chodzi zaś o to, czy w pojęciu tym mieści się "serwer komputerowy" (o którym mowa jest we wniosku) – tak stwierdził Dyrektor KIS, ze wszystkimi dalszymi konsekwencjami prawnymi wynikającymi z takiej kwalifikacji, polegającymi na obowiązku skarżącej - użytkującej odpłatnie taki serwer (serwery) komputerowy na podstawie umowy zawartej z właścicielem serwera - podmiotem z siedzibą w Gibraltarze (tzw. usługa hostingu) - pobrania tzw. podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Wskazać na wstępie należy, że tożsamy problem prawny, a więc dotyczący sposobu rozumienia pojęcia "urządzenie przemysłowe", na tle bardzo zbliżonych stanów faktycznych, w których mieliśmy do czynienia również z użytkowaniem serwera komputerowego, był już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w szeregu wyroków dotyczących wydanych w tym zakresie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (m.in. wyroki NSA z: 18 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1180/15 i II FSK 1204/15, 18 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1394/16, 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1120/17, 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2852/17, 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 1061/21, a także najnowszy wyrok z 8 lutego 2022 r., II FSK 1115/19; orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyroki te tworzą już jednolitą i ustabilizowaną linię orzeczniczą. We wszystkich z nich przyjęto kierunkowy pogląd, zgodny ze stanowiskiem skarżącej w tej sprawie, że przy kwalifikacji prawnej serwerów komputerowych (w kategoriach urządzeń przemysłowych) wychodząc z językowego znaczenia takich słów, jak "urządzenie, przemysł, przemysłowy, serwer"; należy uwzględnić aspekt funkcjonalny, a więc okoliczność, do jakich celów i czynności dane urządzenie służy. Serwery komputerowe mogą bowiem również służyć do sterowania urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle, będąc częścią urządzenia przemysłowego. Natomiast, jak podkreśla w swoim orzecznictwie NSA, serwer komputerowy sam w sobie nie może być uważany za urządzenie przemysłowe, jeżeli nie spełnia funkcji przemysłowych, a więc nie jest powiązany z jakimkolwiek urządzeniem przemysłowym, czyli biorącym udział w procesie produkcji. Sąd pierwszej instancji w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wraz z uzasadniającą je argumentację prezentowane w ww. orzeczeniach NSA. Podobnie wypowiedziały się także wojewódzkie sądu administracyjne, np. WSA w Warszawie w wyroku z 18 marca 2021 r., III SA/Wa 1936/20, który wskazał, że hosting jest udostępnianiem przez dostawcę usług internetowych miejsca na swoich serwerach, co pozostaje związane z udostępnieniem danej przestrzeni dyskowej, maksymalnej liczby danych, którą kontrahent chce wykorzystać wykorzystując łącza serwerowni, usługami oferowanymi przez serwerownię, maksymalnym obciążenia serwerowni, a w istocie nie usługobiorca, ale właśnie usługodawca jest rzeczywistym użytkownikiem serwera realnie dysponującym urządzeniem. Tym samym podkreślono błędne dokonanie przez Dyrektora KIS kwalifikacji usługi udostępnienia przestrzeni do magazynowania danych z użytkowaniem urządzenia przez skarżącą. Przejawiało się to poprzez pominięcie przez organ istotnego elementu wykładni, który odnosi się do tego, że opodatkowaniu podlegają przychody za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, czego skarżąca w istocie nie dokonuje. Analogiczne stanowisko zostało także wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z 22 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 947/18, wyroku WSA w Poznaniu z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 89/21, czy w interpretacji indywidualnej z 12 marca 2020 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.618.2019.2.BJ. Powyższe poglądy sąd orzekający w tej sprawie uznaje za własne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nabywa od podmiotu mającego siedzibę w Gibraltarze usługę IT dostępu do określonej objętości dysków na zewnętrznych serwerach komputerowych (miejsce w chmurze), tzw. hosting rozumiany jako oddanie do dyspozycji skarżącej określonej objętości dysku serwera komputerowego do przechowywania swoich plików, baz danych. Wykorzystywanie tego serwera przez skarżącą nie jest więc związane z realizacją jakichkolwiek funkcji przemysłowych, w związku z tym, jak prawidłowo argumentowała skarżąca, w takim przypadku serwer komputerowy nie może być uważny za urządzenie przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Pogląd organu, że pojęcie "urządzenie przemysłowe" należy rozumieć w sposób maksymalnie szeroki i że ma ono charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące zespół elementów technicznych - jest gołosłowny, gdyż abstrahuje od słowa "przemysłowe". Nie chodzi bowiem o wyjaśnienie znaczenia słowa "urządzenie", lecz pojęcia "urządzenie przemysłowe". Powołane przez organ zaskarżonej interpretacji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego na poparcie zajętego stanowiska (wyrok NSA z 6 czerwca 2018 r., II FSK 1773/16, z 5 czerwca 2018 r., II FSK 1540/16, czy z 12 października 2016 r., II FSK 2614/14 - w istocie wskazują na to, że pojęcie "urządzenie przemysłowe" należy rozumieć szerzej niż wynika to z potocznego oznaczenia pojęcia "przemysłowe", niemniej jednoznacznie z nich wynika także, że chodzi w tym pojęciu o wykorzystanie urządzenia w celach komercyjnych, w działalności przemysłowej, handlowej lub naukowej i dotyczyły odpowiednio takich urządzeń, jak odpowiednio: dźwigów samojezdnych, wózków widłowych oraz innych urządzeń budowlanych, a także środków transportu, czy oczyszczalnia kompaktową w zabudowie szeregowej dla ścieków bytowych - a więc urządzeń zupełnie różnych od serwerów komputerowych. Na potrzeby niniejszej sprawy zauważyć należy, że wynajem serwerów czy grupy serwerów połączonych ze sobą sieciowo polega na oddaniu innym podmiotom potrzebnego im miejsca na dysku serwera. Tym samym uznać należy, że w zakresie funkcjonalnym nie jest on urządzeniem przemysłowym, ponieważ nie odnosi się do procesu produkcji, a służy wyłącznie do przechowywania i wykorzystywania programów, poczty elektronicznej czy innych danych komputerowych. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że płatności dokonywane za usługę przechowywania danych nie może być zaliczone do należności za użytkowanie czy prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, lecz właśnie za świadczenie usługi, a z tego tytułu skarżąca nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła. Uznając zatem za zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, poprzez zakwalifikowanie należności z tytułu usługi wynajmu/dzierżawy serwerów (przestrzeni dyskowej w chmurze) jako opłat z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, interpretacja w zaskarżonej części podlegała uchyleniu. Powyższe naruszenie miało bowiem istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało błędnym uznaniem, że skarżąca miała obowiązek poboru podatku u źródła z tytułu opłat na rzecz podmiotów zagranicznych za usługi wynajmu/dzierżawy serwerów (przestrzeni dyskowej w chmurze). Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Ponownie rozpoznający sprawę organ będzie związany powyżej przedstawioną oceną prawną i wykładnią prawa materialnego. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 4 w związku z §2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego (Dz.U.2018.1687). Koszty postępowania w tej sprawie stanowiły: wpis od skargi w wysokości 200 zł i koszty zastępstwa prawnego 480 zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł. Pismem z 5 sierpnia 2022 r. strona poinformowała o zmianie nazwy spółki na F. (k.74 odpis aktualny z KRS) Sprawa niniejsza została rozpoznana ma posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) uchwalonym w związku z ogłoszeniem stanu epidemii w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, Przewodniczący tut. Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, nie przytoczył jednak uzasadnienia tego żądania. Sąd natomiast miał na uwadze, że w sprawie rozstrzygnięciu podlegała wyłącznie kwestia prawna, ponadto w postępowaniu interpretacyjnym nie prowadzi się postępowania dowodowego. Stanowiska stron, w tym prezentowana przez nie wykładnia pojęcia "urządzenie przemysłowe", były jednoznaczne, zatem sąd nie stwierdził przeszkód aby sprawę rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.