II SA/Łd 218/25

Dnia 6 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska – Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi P. N. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 roku nr 15/2025 znak: WOP.7721.283.2024.DB w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie budowy kanału odprowadzającego wody popłuczne 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżącego P.N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. dc Decyzją z dnia 29 stycznia 2025 r., nr 15/2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – dalej: k.p.a.; Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 17 września 2024 r., nr 116/2024 o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie budowy kanału odprowadzającego wody popłucze, usytuowanego na nieruchomości położonej w miejscowości K. przy ul. [...] (działki ew. nr:[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]; [...], [...] obręb [...];[...] obręb [...]). Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. P.N. (dalej także skarżący) wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli przedmiotowego kanału doprowadzającego wody popłucze, pod względem zgodności jego wykonania z udzielonym inwestorowi – Przedsiębiorstwu Komunalnemu Gminy K. sp. z o.o. – pozwoleniem na budowę (decyzja Starosty Pabianickiego z dnia 30 marca 2004 r., nr 69/4) oraz pod względem zgodności z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać sieci kanalizacyjne. W wyniku przeprowadzonej w dniu 17 lipca 2019 r. kontroli na miejscu oraz w oparciu o okazaną w trakcie kontroli dokumentację ustalono, że na podstawie w/w decyzji z dnia 30 marca 2004 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę kanału doprowadzającego wody popłucze ze stacji uzdatniania na terenie ujęcia wody dla miasta i gminy K. do rzeki [...] w K. Zgodnie z projektem do wykonania były 2 studzienki kanalizacyjne o średnicy 1200 mm po obu stronach ul. [...]. Do pierwszej studzienki doprowadzona miała być istniejąca rura o średnicy 400 mm i wyprowadzona projektowana rura PVC o średnicy 200 mm do studzienki nr 2 o spadku 4%. Od drugiej studzienki wyprowadzona miała być rura PVC o średnicy 200 mm i spadku 3%. Na profilu rzędna terenu przy studzience nr 2 wynosi 155,70. Okazano również kserokopię dziennika budowy z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz zawiadomienie o zakończeniu budowy przyjęte w organie pierwszej instancji z dnia 25 czerwca 2004 r. Do akt sprawy załączono kserokopię inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, w której geodeta stwierdził, że obiekt został zlokalizowany niezgodnie z projektem. W dniu kontroli stwierdzono, że zgodnie z projektem studzienka nr 2 miała być usytuowana stykając się z granicą działki nr ew. [...], natomiast jak wynika z inwentaryzacji geodezyjnej studzienka nr 2 została usytuowana osiowo w granicy wskazanej nieruchomości. W toku wszczętego, zawiadomieniem z dnia 3 października 2019 r., postępowania w sprawie budowy przedmiotowego kanału wód popłucznych, inwestor wskazywał, że kanał ten podlega, zgodnie z art. 62 ustawy Prawo budowlane, jedynie obowiązkowym 5 letnim przeglądom. Projekt budowlany, na podstawie którego doszło do realizacji inwestycji został uzgodniony bez uwag przez: gestora sieci, Agencję Nieruchomości Rolnych, Zarząd Dróg Wojewódzkich w Łodzi, T. Sp. z o.o., Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Łodzi. Zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania kanału z dniem 9 lipca 2004 r. złożone do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach w dniu 24 czerwca 2004 r., przyjęte zostało bez jakichkolwiek uwag. Inwestor podkreślił nadto, że spadek wybudowanego kanału jest akceptowalny przez gestora sieci. Ze względu na zbliżenie projektowanej studni do istniejącego drzewa nastąpiła zmiana jej lokalizacji w obrębie tej samej działki, co zgłoszono do Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej oraz uwzględniono w dokumentacji powykonawczej. Odległość 65 m między studniami rewizyjnymi (w tym wypadku między studnią a wylotem kanału do odbiornika - rzeki [...]) została przewidziana w projekcie i nie stanowi nieprawidłowości konstrukcyjnej, ani technologicznej. Zaznaczył, że określona normami PN maksymalna odległość między studniami jest jedynie wytyczną, którą można, choć nie trzeba stosować. W oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach decyzją z dnia 3 stycznia 2020 r., nr 1/2020 umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego kanału. Powyższe rozstrzygnięcie utrzymane zostało w mocy decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2020 r., nr 148/2020. Następnie, w wyniku rozpoznania skargi P.N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 609/20 uchylił w/w decyzje organów obu instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, procedujące w sprawie organy nie podjęły wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia kwestii legalności wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd podkreślił, iż przeprowadzona przez organy weryfikacja legalności prac budowlanych oparta została de facto jedynie na lakonicznych wyjaśnieniach inwestora, które co istotne, już na wstępie wskazują na istniejące nieprawidłowości polegające na odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie lokalizacji studzienki nr 2, czy też spadku kanału, zapewniającego jego prawidłowe funkcjonowanie. W tym zakresie, w ocenie Sądu, niezbędną dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu jest weryfikacja, czy posadowienie studzienki w innym miejscu niż określone w projekcie było legalne i czy nie naruszało praw właściciela działki, a nadto czy studzienka posadowiona w innym miejscu spełnia warunki Polskiej Normy i aktualnej wiedzy technicznej. Zasadnym, zdaniem Sądu byłoby także pozyskanie pełnej dokumentacji dotyczącej zgłoszenia do użytkowania obiektu w 2004 r., w zakresie pozostałej części projektu kanału z 2003 r. (uzgodnień branżowych, operatu wodnoprawnego). Istotne dla rozstrzygnięcia wątpliwości zgłaszanych przez skarżącego byłoby także zapoznanie się z protokołem spisanym przed zasypką wybudowanego kanału, na okoliczność zgłaszanych wątpliwości skarżącego, co do głębokości posadowionego kanału, jaki i wykonanego nieprawidłowego spadku wynoszącego mniej niż 0,5%. W tej ostatniej kwestii, zdaniem Sądu zasadnym byłoby odwołanie się obowiązujących regulacji prawnych, a nie oparcie się jedynie na twierdzeniu przedstawiciela inwestora, że gestor sieci takowe odstępstwo zaakceptował. W ocenie Sądu istotne dla sprawy, wymagające wyjaśnienia popartego odwołaniem się do odpowiednich regulacji prawnych pozostają również podnoszone przez skarżącego kwestie: odległości pomiędzy studzienkami, posadowienie kanału w nieodpowiedniej odległości przy skrzyżowaniu ze światłowodem telekomunikacyjnym; zmniejszenie średnicy kanału. Ponadto w ocenie Sądu, mimo, że wniosek o przeprowadzenie czynności kontrolnych przedmiotowej inwestycji pochodzili od indywidualnej osoby fizycznej (skarżącego), stronami toczącego się postępowania winni być właściciele wszystkich nieruchomości, przez które przebiega sporny kanał, co zostało przez organy całkowicie pominięte. W toku ponownie prowadzonego postępowania dokumentacja sprawy uzupełniona została o opinię autorstwa dr inż. B. H. z lutego 2022 r. (aneksowaną i uzupełnianą w kwietniu i maju 2022 r.) dotyczącą prawidłowości zaprojektowania i wykonania robot budowlanych związanych z przedmiotowym kanałem odprowadzającym. Następnie decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r., nr 105/2022 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach działając na podstawie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestora przedmiotowej budowy do wykonania robót polegających, zgodnie z treścią przedłożonej do akt sprawy opinii, na ociepleniu kanału wód popłucznych w punkcie przecięcia z rowem odwadniającym za pomocą wełny mineralnej gr. 10 cm oraz ułożeniu nad kanałem taśmy ostrzegawczej, na nieruchomości położonej w miejscowości K., przy ul. [...] (dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obręb [...] i działka nr ew. [...], obręb [...]), w terminie do dnia 30 września 2022 r. W następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącego, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 11 listopada 2022 r., nr 260/2022 uchylił w całości decyzję organu i instancji i orzekł co do istoty sprawy zobowiązując inwestora do wykonania robót polegających na ociepleniu kanału wód popłucznych w punkcie przecięcia z rowem odwadniającym za pomocą wełny mineralnej gr. 10 cm oraz ułożeniu nad kanałem taśmy ostrzegawczej, na nieruchomości położonej w miejscowości K., przy ul. [...] - obręb [...] - [...] (dz. nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; obręb [...] (dz. nr ew. [...], [...],[...]); obręb [...] (dz. nr ew. [...]), w terminie do dnia 31 grudnia 2022 r. Od powyższej decyzji zarówno skarżący, jak i inwestor robót wywiedli skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 51/23 uchylił decyzje organów obu instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Sąd odwołując się do wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. zasady związania Sądu, jak i organów administracji treścią prawomocnego orzeczenia sądu stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej zaledwie częściowo zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 609/20. W ocenie Sądu, wbrew zaleceniom organy nie ustaliły dokładnie właścicieli wszystkich nieruchomości przez teren których przebiega sporny kanał i nie zapewniły im możliwości udziału w tak prowadzonym postępowaniu, co jest konieczne z punktu widzenia wymagań art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. Co więcej, właścicielom wszystkich nieruchomości, przez które przebiega sporny kanał nie została również doręczona, zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a., kontrolowana obecnie decyzja, chociaż w jej punkcie 2 organ odwoławczy rozszerzył nałożony uprzednio przez organ I instancji na inwestora obowiązek wykonania robót związanych z ociepleniem kanału i ułożeniem nad kanałem taśmy ostrzegawczej na teren tychże nieruchomości. Sąd podkreślił, że jak wynika z motywów zaskarżonej decyzji powodem usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji była zmiana numeracji działek, przez które przechodzi przedmiotowy kanał odprowadzający wody popłuczne. Okoliczność ta nie została jednak dostatecznie udokumentowana w aktach sprawy. Dalej Sąd stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania w dalszym ciągu nie został uzupełniony materiał aktowy sprawy zgodnie z zaleceniami Sądu w zakresie: pełnej dokumentacji projektowej dotyczącej pozostałej części projektu kanału z 2003 r. (uzgodnienia branżowe, operat wodnoprawny); protokołu spisanego przed zasypką kanału ewentualnie ustalenia, że tego rodzaju dokument nie był sporządzony; protokołów z okresowych kontroli wybudowanego kanału wód popłucznych; uzgodnień projektu kanału przez ówczesnego właściciela działki ew. nr [...] - Agencję Nieruchomości Rolnych, na które powołał się inwestor w piśmie z 18 października 2019 r.; zgłoszenia do Zarządu Dróg, powiadomienia właścicieli nieruchomości o dokonanej zmianie lokalizacji studzienki i przesunięcia osi kanału względem projektu na granicę działek, na podstawie którego udzielono zgody na lokalizację kanału; kwestii dokonania uzgodnienia zmiany lokalizacji studzienki nr 2 z instytucjami uzgadniającymi projekt zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę (poza opiniami Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej); kwestii ponownego sporządzenia operatu wodnoprawnego. Brak ustaleń w powyższym zakresie czyni w ocenie Sądu niemożliwą ocenę zweryfikowania sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego opinii dr inż. B. H., która to opinia powołuje się na dokumentację, której brak jest w aktach sprawy. Zdaniem Sądu w treści przedłożonej opinii rzeczoznawca nie przytoczył żadnych przepisów prawa, w tym norm techniczno-budowlanych, obowiązujących w dacie realizacji spornej inwestycji jak i obecnie, które regulują istotne z punktu widzenia kontrolowanej sprawy zagadnienia związane np. z głębokością posadowienia kanału, czy też jego spadku, a które to normy mogłyby stanowić źródło nałożenia na inwestora obowiązku wykonania jakichkolwiek robót budowlanych przy wspomnianym kanale. Sąd podkreślił, iż treść opinii wskazuje, że sam jej autor nie jest do końca przekonany o konieczności przeprowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych przy rzeczonym kanale. Stwierdzone w powyższym zakresie uchybienia w ocenie Sądu świadczą o naruszeniu przez procedujące w sprawie organy art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów prawa procesowego art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Sąd mając na uwadze charakter postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego wskazał, iż z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, którego z wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy naruszeń dopuścił się inwestor realizując inwestycję na podstawie decyzji Starosty Pabianickiego z 30 marca 2004 r. W motywach rozstrzygnięć, opierających się w znacznej mierze na zreferowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i bezrefleksyjnym przytoczeniu treści opinii rzeczoznawcy budowlanego dr inż. B.H., próżno poszukiwać jakiejkolwiek samodzielnej oceny organów nadzoru budowlanego zgodności zrealizowanej inwestycji z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz obowiązującymi dla tego rodzaju inwestycji przepisami prawa. W wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy rozstrzygnięciach brak jest wreszcie jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego nałożonego na inwestora przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ drugiej instancji obowiązku wykonania robót budowlanych związanych z ociepleniem kanału wód popłucznych wełną mineralną i ułożenia nad kanałem taśmy ostrzegawczej, co czyni wydane w tym trybie decyzje przedwczesnymi. Organy nie zajęły również samodzielnie jednoznacznego stanowiska, czy kwestionowane przez skarżącego P.N. przesunięcie studzienki w oś granicy działki stanowiącej jego własność ma charakter istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Rozpatrując sprawę ponownie akta sprawy uzupełniono o: wyjaśnienia Zarządu Dróg Wojewódzkich w Łodzi na okoliczność podziału działki ew. nr [...]; dokonano zawiadomienia pozostałych stron postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie budowy przedmiotowego kanału; przedłożone przez inwestora część projektu kanału wód popłucznych oraz szkic inwentaryzacji geodezyjnej kanału, poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię operatu wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków popłucznych i socjalnych ze Stacji Wodociągowej w I. do rzeki [...] z września 2003 r., opinię uzupełniającą do znajdującej się w aktach sprawy opinii dr inż. B. H., autorstwa mgr inż. Z K. (posiadający przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie ochrony środowiska) oraz Pani E.A. (posiadająca przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie instalacji sanitarnych). Ustalono nadto, że na terenie działek położonych w K. ul. [...], oznaczonych nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że w/w działki w roku 2012 objęte zostały decyzją o warunkach zabudowy wydana na wniosek P. N. Wyjaśniono także kwestie położenia przedmiotowych działek na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego. W oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach wskazaną na wstępie decyzją z dnia 17 września 2024 r., nr 116/2024 umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy kanału odprowadzającego wody popłucze, usytuowanego na nieruchomości położonej w miejscowości K. przy ul. [...] (działki ew. nr:[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]; [...], [...] obręb [...];[...] obręb [...]). Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia P.N. wniósł odwołanie, w którym zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego poprzez brak dokonania niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, jaki i brak zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego samodzielnej oceny przez organ I instancji, co w konsekwencji stanowiło niewykonanie zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 51/23. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie sprawy, co do istoty sprawy w oparciu o uzupełniony w trybie art. 136 § 1 k.p.a. materiał dowodowy, w szczególności w zakresie pomiarów geodezyjnych lokalizacji wybudowanego kanału oraz lokalizacji studzienki nr 2, oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci kanalizacyjne. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 29 stycznia 2025 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał na podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, to jest art. 105 § 1 k.p.a., jak również na jego procesowy charakter i skutki jakie wywołuje. Organ wskazał nadto na treść art. 153 p.p.s.a. przywołując treść wydanych w sprawie prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 609/20 i z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 51/23. Ponadto organ przedstawił chronologicznie dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania administracyjnego, przywołał treść sporządzonych na potrzeby prowadzonego postępowania opinii rzeczoznawców oraz przedstawił stanowisko i argumentację organu I instancji. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że w jego ocenie podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było słuszne. Zdaniem organu odwoławczego organ stopnia powiatowego dostatecznie wyjaśnił wszelkie wątpliwości, na które wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, a zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na konieczność wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych mających na celu doprowadzenie kanału wód popłucznych do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do podnoszonych w treści odwołania argumentów strony organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.N. zarzucał: - oparcie podjętego rozstrzygnięcia na prywatnych, zleconych przez inwestora budowy kanału odprowadzającego wody popłuczne opiniach, a tym samym naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nierespektowanie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 51/23, w którym Sąd wyraźnie nakazał organom nadzoru budowlanego dokonanie samodzielnej oceny kwestii zgodności zrealizowanej inwestycji z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz obowiązującymi dla tego rodzaju inwestycji przepisami prawa; - brak zgromadzenia i załączenia kompletnej dokumentacji projektowej oraz powykonawczej zrealizowanej inwestycji, co doprowadziło do niewłaściwego i nierzetelnego rozpatrzenia sprawy; - naruszenie art. 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia przy braku przedłożenia dokumentu, z którego wynikałaby zgoda właścicieli nieruchomości oznaczonych w roku 2004 jako działki ew. nr [...] i nr [...] w K. na dokonanie przez inwestora zmiany lokalizacji studzienki rewizyjnej nr 2 i usytuowanie jej centralnie na granicy dwóch nieruchomości, co stanowi o niezgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami prawa, co spowodowało bezprawne ograniczenia w przysługującym skarżącemu prawie własności dla wybudowania ogrodzenia frontowego w roku 2014 w linii rozgraniczającej nieruchomość, a co z kolei stanowi dodatkowo o naruszeniu warunku wynikającego z udzielonej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 4.2 decyzji z 6 października 2003 r., nr 6/03); - art. 5 ust. 1 pkt 1a i d, pkt 3, pkt 5, pkt 8 i pkt 9 Prawa budowlanego poprzez posadowienie kanału pod rowem odwadniającym teren nieruchomości bez odpowiednich zabezpieczeń i wybudowanie kanału na niedozwolonej głębokości – 39 cm pod powierzchnią ziemi, w strefie jej przemarzania, co naraża skarżącego na niebezpieczeństwo przypadkowego uszkodzenia kanału i związane z tym konsekwencje finansowe i stanowi ograniczenie przysługującego skarżącemu prawa do korzystania z własnej nieruchomości; - art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zignorowanie przez organy nadzoru budowlanego i uznanie, że nie doszło do naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie w przypadku gdy: pominięto kwestę wybudowania studzienki rewizyjnej nr 2 z samowolnym przesunięciem nie tylko w kierunku zachodnim w związku z wskazywaną przez organ kolizją z drzewem ale również w kierunku północnym, to jest centralnie na granicę dwóch działek (nr ew. [...] i drogi wojewódzkiej nr [...]); zmniejszono o połowę (z 400 na 20 mm) średnicę kanału na ostatnim odcinku rurociągu, co stanowi o rażącym zadławieniu kanału, stwarzającym duże podciśnienie, co prawdopodobnie doprowadziło do pęknięcia rur w tym kanale w roku 2022; braku zachowania określonej normą PN-EN 752-1 odległości pomiędzy studzienkami rewizyjnymi nr 1 i nr 2, która przekracza 60 m; zastosowanie przy budowie kanału zbyt małego spadku instalacji, która zgodnie z normą PN-EN 752-1 dla instalacji o średnicy 200 mm przewiduje minimalny spadek 0,5%; brak wykonania odpowiedniego zagęszczenia gruntu; wybudowanie kanału bez zastosowania oznaczeń taśma ostrzegawczą oraz odpowiednich zabezpieczeń; wybudowanie kanału bez zamknięcia wylotu uniemożliwiającego cofnięcie się wód z rzeki do kanału; brak przywrócenia gruntu po budowie kanału do stanu pierwotnego; brak uzyskania odpowiednich zgód środowiskowych na przeprowadzenie kanału w dolinie rzeki [...]; wybudowanie kanału niezgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego dowodzi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 lutego 2012 r., nr SKO 5906/2011; - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieuznanie za stronę postępowania właścicieli i zarządców nieruchomości (o wskazanych przez skarżącego nr ew. działek) znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu; - art. 36a Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zmiana lokalizacji studzienki rewizyjnej nr 2 stanowiła nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a co za tym idzie nie wymagała wydania decyzji o zmianie projektu budowlanego; jak również pominięcie, że dla przedmiotowej inwestycji wydano decyzje o warunkach zabudowy, pomimo obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał w tym miejscu utworzenie zbiornika retencyjnego; - art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4-5 Prawa budowlanego poprzez brak nakazania inwestorowi doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem; - art. 57 ust. 1 pkt 1a, pkt 2 ppkt a, pkt 4a, pkt 5, pkt 6 Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu na podstawie wadliwego zgłoszenia o zakończeniu robót budowlanych oraz przedstawienia dowodu wykonania tych robót niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym; - art. 59a Prawa budowlanego poprzez brak przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego obowiązkowej kontroli wybudowanego kanału; - art. 61 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zlekceważenie przez nadzór budowlany kwestii bezpieczeństwa użytkowanego kanału, związanych z warunkami zewnętrznymi oddziałowującymi na ten obiekt, w tym z pracami ziemnymi wykonywanymi na tej nieruchomości; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, na który wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 609/20; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem autora skargi organ nadzoru budowlanego wykonujący kontrolę na miejscu zobowiązany był dodatkowo sprawdzić, zwracając się do właściwych instytucji, czy inwestor uzyskał lub winien uzyskać zgodę lub decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie wpływu niektórych planów i programów na środowisko, dyrektywą Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia prywatne i publiczne na środowisko naturalne, dyrektywą Rady nr 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992r. nr 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, dyrektywą Rady nr 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o wydanie orzeczenia, co do istoty sprawy. Skarżący wnosił nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniesionej skargi skarżący podnosił dodatkowo zarzuty i argumentację, co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi. Te zarzuty, potraktowane jako odrębna skarga zostały wyłączone do odrębnego postępowania zarejestrowanego pod sygn. akt II SAB/Łd 50/25. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi P.N. uczynił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 17 września 2024 r. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie budowy kanału odprowadzającego wody popłucze, usytuowanego na nieruchomości położonej w miejscowości K. przy ul. [...] (działki ew. nr:[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]; [...], [...] obręb [...]; [...] obręb [...]). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05; wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r., IV SA/Gl 1124/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia legalności wykonania kanału odprowadzającego wody popłuczne, usytuowanego na nieruchomości położonej w miejscowości K. przy ul. [...] (działki ew. nr:[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...]; [...], [...] obręb [...]; [...] obręb [...]), była dwukrotnie przedmiotem skarg rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zakończonych odpowiednio prawomocnymi wyrokami z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 609/20 oraz dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 51/23, orzekającymi o uchyleniu podjętych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w w/w orzeczeniach sądu jest wiążąca zarówno dla organów administracji publicznej procedujących w sprawie, jak i dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę. Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – dalej: k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Jeżeli zatem organ administracji publicznej dochodzi do wniosku, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, czyli brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji administracyjnej o charakterze merytorycznym wydaje decyzję umarzającą postępowanie. (por. wyroki NSA: z 21 września 2021 r., II GSK 932/21; z 21 grudnia 2021 r., II OSK 22/19; wyrok WSA w Lublinie z 7 grudnia 2021 r., III SA/Lu 526/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena, co do wystąpienia przesłanki określonej w art. 105 § 1 k.p.a., na co zresztą wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu kwestionowanej skargą decyzji, wymaga przeprowadzenia dokładnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., prowadzącego do uznania, że istnieją faktyczne bądź prawne przeszkody do podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w stopniu pozwalającym na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Jako dowolne należy zatem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, organy administracji publicznej są obowiązane wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, w celu doprowadzenia, w miarę możliwości, do wykonania przez strony postępowania wydanej decyzji, bez potrzeby stosowania środków przymusu. Jedną z konsekwencji powyższej zasady jest ciążący na organie odwoławczym obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Jak wynika bowiem z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia decyzji jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia i przekonanie strony, że jej stanowisko zostało należycie rozważone, a jeżeli zapadło odmienne rozstrzygniecie, to nastąpiło to z innych przyczyn. Inaczej mówiąc treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji winna wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie, jak również zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie z jednej strony umożliwia bowiem stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ podejmując wydaną decyzję, z drugiej zaś jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Zaniechanie obowiązkowi uzasadnienia decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w wyżej wskazanych przepisach, skutkuje wadliwością, z uwagi na naruszenie dyspozycji art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 sierpnia 2014 r., II SA/Go 441/14; WSA w Olsztynie z 6 maja 2014 r., II SA/Ol 257/14; WSA w Warszawie z 13 marca 2013 r., II SA/Wa 1757/12; WSA w Kielcach z 28 lutego 2013 r., II SA/Ke 56/13; WSA w Poznaniu z 13 lutego 2013 r., IV SA/Po 1039/12; WSA we Wrocławiu z 15 marca 2012 r., III SA/Wr 693/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przywołaną wyżej zasadą przekonywania ściśle wiąże się również wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą rolą organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Z chwilą zainicjowania postępowania przed organem drugiej instancji, w wyniku skutecznego wniesienia środka odwoławczego, powstaje zatem obowiązek powtórnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Wniesienie odwołania przenosi bowiem na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, a przy tym obliguje organ odwoławczy także do rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Dlatego też do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne natomiast jest, aby wydanie tych rozstrzygnięć zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego sprawy i dokonaniem wszechstronnej jego oceny przez każdy z organów postępowania. Niezrealizowanie obowiązku w tym zakresie powoduje uchybienie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż kwestionowana skargą decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r. nie odpowiada wyżej określonym kryteriom, co czyni przedmiotową skargę zasadną. W ocenie Sądu treść niewątpliwie obszernego uzasadnienia w/w decyzji sprowadza się de facto jedynie do szczegółowego, dokonanego w sposób chronologiczny zreferowania przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie, przywołania treści wydanych w sprawie prawomocnych wyroków sądu administracyjnego, sporządzonych na potrzeby postępowania opinii rzeczoznawców oraz przedstawienia stanowiska wyrażonego przez organ I instancji. Poza lakonicznym, końcowym stwierdzeniem, iż "podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa w ocenie tutejszego organu było słuszne, organ stopnia powiatowego w ocenie tut. organu dostatecznie wyjaśnił wszelkie wątpliwości, na które wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpoznawanych dwukrotnie sprawach pod sygnaturą akt II SA/Łd 609/20 oraz II SA/Łd 51/23. Ponadto z materiału dowodowego nie wynika konieczność wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych mających na celu doprowadzenie kanału wód popłucznych do stanu zgodnego z prawem" brak jest, zdaniem Sądu jakiejkolwiek własnej organu oceny organu odwoławczego, co do prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego, co świadczyłoby o ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy. To zaś w ocenie Sądu świadczy o naruszeniu powołanej wcześniej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), która co należy raz jeszcze podkreślić nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznanie i rozstrzygnięcie w całości sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Przy czym niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe w sprawie organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonano wykładni przepisów prawa. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania przedwczesną byłaby ocena, co do zasadności umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności przedmiotowego kanału odprowadzającego wody popłuczne. Zdaniem Sądu skutkowało by to bowiem rozpoznaniem sprawy, która de facto merytorycznie została rozpatrzona jedynie przez organ I instancji. Z tych też względów Sąd nie wypowiadał się również, co do zasadności zarzutów rozpoznawanej skargi. Rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zobowiązany będzie do uwzględnia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. Wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględniając zakres związania treścią wydanych w sprawie prawomocnych orzeczeń sądu administracyjnego, poprzedzi niezbędnymi dla sprawy ustaleniami faktycznymi, popartymi zgromadzonym materiałem dowodowym, który podda własnej rzetelnej ocenie. Wynik dokonanych ustaleń wraz z odniesieniem się do stawianych zarzutów odwołania przedstawi w uzasadnieniu decyzji odpowiadającemu wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). dc