II SAB/Ol 109/25

Dnia 23 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 roku sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. do rozpoznania wniosku skarżącego P. K. z dnia 25 czerwca 2025 roku, w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. K. (dalej: "skarżący") wnioskiem z 25 czerwca 2025 r. wysłanym na adres poczty elektronicznej Zespołu Opieki Zdrowotnej w N., zażądał udostępnienia następujących informacji: 1) skanów umów z zastępcami dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. (dalej ZOZ w N.) ds. medycznych i ds. administracyjnych, koordynatora ds. pielęgniarstwa oraz głównej księgowej ZOZ w N. wraz z wszystkimi aneksami, obowiązujących w latach 2023-2025, 2) informacji o wysokości wynagrodzenia osób, pełniących funkcje wymienione w punkcie 1 w poszczególnych miesiącach lat 2023-2025 z rozdziałem na kwotę brutto, netto, dodatków, premii, "13", wynagrodzenia stałego, zmiennego i wszelkich innych tytułów. Skarżący w treści wniosku powołał się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm, zwaną dalej u.d.i.p.). Wobec braku odpowiedzi na ww. wiadomość skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 12 lipca 2025 r. wywiódł do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzieleniu informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 25 czerwca 2025 r. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o: - stwierdzenie bezczynności organu - zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; - zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący w motywach swojego stanowiska opisał treść wniosku z 25 czerwca 2025 r., a następnie wskazał że żądane dane są informacją publiczną. Skarżący podkreślił, że Zespół Opieki Zdrowotnej w N. bez wątpienia wykonuje zadania publiczne i wydatkuje na ten cel środki publiczne. Z tym związany był wniosek, a więc dotyczył danych stanowiących informację publiczną. Skarżący podkreślił przy tym, że bezczynność organu występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Mając na uwadze powyższe skarżący uznał, ze zaniechanie udzielenia mu odpowiedzi na pismo z 25 czerwca 2025r. wpisuje się w kryteria bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Organu wnioskowane przez Skarżącego informacje nie podlegały udostępnieniu z uwagi na ochronę prywatności osób, których wniosek dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu administracji w udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.) (dalej: ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a powoływanego art. 3 § 2 tej ustawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo że art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek poprzedzenia skargi na bezczynność ponagleniem skierowanym do właściwego organu (jako warunek dopuszczalności skargi), to tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany na gruncie spraw, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902ze zm.) (dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej), w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej również tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje. Z powyższych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż nie jest on przewidziany "w ustawie", jak nakazuje art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA: z 19 września 2019 r., I OSK 525/18; 7 czerwca 2019 r., I OSK 2830/18, z 19 lipca 2019 r., I OSK 322/18). Tym samym skarga niniejsza jest dopuszczalna bez wyczerpania wskazanego trybu. Dalej wskazać należy, iż na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy p.p.s.a. sprawa, której przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Przechodząc do oceny zasadności skargi na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest zatem ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. (dalej: SPZOZ w N. ) o udzielenie informacji w zakresie: 1) skanów umów z zastępcami dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w N. (dalej ZOZ w N.) ds. medycznych i ds. administracyjnych, koordynatora ds. pielęgniarstwa oraz głównej księgowej ZOZ w N. wraz z wszystkimi aneksami, obowiązujących w latach 2023-2025, 2) informacji o wysokości wynagrodzenia osób, pełniących funkcje wymienione w punkcie 1 w poszczególnych miesiącach lat 2023-2025 z rozdziałem na kwotę brutto, netto, dodatków, premii, "13", wynagrodzenia stałego, zmiennego i wszelkich innych tytułów. Wskazać zatem należy, iż w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, Podmiotem takim jest niewątpliwie Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w N.. W rozpatrywanej sprawie należało bowiem uznać, że skarga jest skierowana w istocie przeciwko Dyrektorowi Zespołu Opieki Zdrowotnej w N.. Niewątpliwie organ ten jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako reprezentujący jednostkę dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, tj. zadania z zakresu ochrony zdrowia (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.; por. też m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 26 sierpnia 2020 r., sygn. IV SAB/Wr 204/20). Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450 z późn. zm.) i udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że Dyrektor publiczny zakład opieki zdrowotnej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako reprezentujący jednostkę dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, tj. zadania zakresu ochrony zdrowia. Dla jasności wskazać jedynie należy, iż zgodnie z postanowieniami § 1 i § 2 Statutu (Uchwała Nr XXXIX/233/2018 Rady Powiatu w N. z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie nadania Statutu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w N.) Zespół Opieki Zdrowotnej w N., jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej. Podmiotem tworzącym dla Zespołu jest Powiat N. Dyrektor kieruje (zarządza) Zespołem oraz reprezentuje go na zewnątrz (§12 statutu). Natomiast obowiązek udostępnienia informacji publicznej stanowi ustawową kompetencję Dyrektora Zakładu, wynikającą z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym Dyrektor jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji publicznej lub odmowę jej udostępnienia. Podkreślić należy, że przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2018 r. I OSK 2149/16 - przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Przede wszystkim należy podkreślić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Analiza treści art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014 r., II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479). Co do zasady wniosek skarżącego w zakresie przedmiotowym dotyczy informacji publicznej, ponieważ odnosi się on do sfery wydatkowania środków publicznych oraz kompetencji i uprawnień (treść umów) osób zarządzających w określonym zakresie podmiotem wykonującym opisane wyżej zadania. Z uwagi zatem na to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Kluczowe dla prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego jest ustalenie, czy osoby wskazane we wniosku (zastępca dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej ds. medycznych i ds. administracyjnych, koordynator ds. pielęgniarstwa oraz główna księgowa ZOZ) to osoby pełniące funkcje publiczne. W zależności od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy sposób rozpatrzenia wniosku. Zakres ochrony danych dotyczących osób pełniących funkcje publiczne jest bowiem znacznie węższy od takiego zakresu dotyczącego pozostałych osób. Kwalifikacja osób objętych wnioskiem jest zatem kluczowa i stanowi istotę prawidłowego rozpatrzenia wniosku. Przy ocenie tego, czy pracownik pełni funkcje publiczne, zachodzi konieczność badania uprawnień pracowników, których dotyczą żądane informacje. Niezbędna jest zatem indywidualna ocena każdej osoby, której dotyczy żądana informacja, pod kątem spełnienia przesłanek do zakwalifikowania jej jako osoby, która nie pełni funkcji publicznych (vide: wyrok NSA z dnia 12 listopada 2024 r. III OSK 5321/21). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte jest bardzo szerokie pojęcie funkcjonariusza publicznego. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy zatem uznać każdego, kto wykonuje zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się więc z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tą instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania rozstrzygnięć. Osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu omawianego przepisu są nie tylko osoby działające w sferze imperium, ale również te, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2025 r., III OSK 149/22). Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (Wyrok NSA z 21.06.2018 r., I OSK 169/18). W świetle powyższego kwalifikacja zastępców dyrektora jak również koordynatorów działających w strukturach publicznych zakładów opieki zdrowotnej jako osób pełniących funkcję publiczną jest jasna. W konsekwencji uznać należy, że umowa zawarta przez SPZOZ z ww. osobami zawiera informację publiczną, jako że dotyczy osób pełniących funkcje zarządzające w strukturze organizacyjnej podmiotu obowiązanego do udzielania informacji publicznej. Osoby kierujące zakładami, oddziałami lub innymi komórkami (ewentualnie mające określony rzeczowo zakres odpowiedzialności kierowniczej) w zakładzie opieki zdrowotnej są osobami, które realizują nałożone na taką jednostkę zadania publiczne. Kierownictwo SPZOZ (samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej) realizuje (chociażby w pewnym zakresie) nałożone na tą instytucję zadanie publiczne. Zastrzec należy jednak, że dla prawidłowej kwalifikacji osób wskazanych we wniosku konieczne jest jednak zapoznanie się z zakresem ich kompetencji i obowiązków i w oparciu o te dane rozstrzygnięcie tej kwestii. Szczególnej uwagi przy ocenie pełnienia funkcji publicznej wymaga przy tym stanowisko głównej księgowej SPZOZ. W zależności od zakresu powierzonych jej obowiązków może być ona zaliczona do grona osób pełniących funkcję publiczna lub nie. Status osoby pełniącej funkcję publiczną zależy od tego, czy dana osoba ma realny wpływ na dysponowanie majątkiem publicznym, a nie od nazwy stanowiska. Odnośnie zatem do żądanych danych tak co do skanów umów jak i danych określonych w pkt. 2 wniosku (wysokości wynagrodzenia) wskazać należy, że w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Prawo do prywatności nie chroni zatem osoby pełniącej funkcję publiczną w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego wynagrodzenia niewątpliwie pozostaje w związku z pełnioną funkcją. Informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest zatem informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Natomiast nie jest informacją publiczną ani ta część składników wynagrodzenia, która wynika ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika, ani też kwoty wynikające z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne czy też uiszczanie należnych podatków. Te kwoty nie są bowiem związane z pełnioną funkcją, a wyłącznie z uprawnieniem lub obowiązkiem osoby pełniącej funkcje publiczną jako pracownika (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 29 października 2024 r., dostępny w CBOSA). Tak więc informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13). Co do zasady zatem wnioskowane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznych. Dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku kluczowe zaś jest prawidłowe zakwalifikowanie osób wskazanych we wniosku, a więc rozstrzygnięcie czy pełnią one funkcje publiczne. Wówczas organ zobligowany jest załatwić wniosek przez pryzmat tej kwalifikacji. W przypadku jednak odmowy udostepnięnia informacji publicznej w oparciu np. o negatywną przesłankę w postaci ochrony prywatności określonych osób, należy uczynić to w procesowej formie decyzji, co pozwala na weryfikację działania organu. Nadmienić należy, że dla prawidłowej realizacji wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej istotne znaczenie ma sposób udostępnienia takich informacji. Jeśli bowiem podmiot zobowiązany uzna, że nie zachodzą przesłanki ograniczenia udostępnienia informacji publicznej to zobowiązany jest udzielić wnioskodawcy żądanych danych. Nie musi jednak ujawniać w całości wnioskowanych dokumentów. Posługując się bowiem techniką tzw. "anonimizacji" zobligowany jest utajnić konkretne spersonalizowane dane, czy też informacje ze sfery prywatnej konkretnych osób i rozważyć w tym zakresie wydanie decyzji odmawiającej udzielenia konkretnych informacji, o ile mają walor informacji publicznej. Ten kompromisowy sposób ujawnienia informacji pozwala na udostępnianie informacji publicznych przy jednoczesnej ochronie szczegółowych danych osobowych bądź danych z zakresu ochrony prywatności lub tajemnic prawnie chronionych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku i zobowiązał Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej do rozpoznania wniosku skarżącego z 25 czerwca 2025 r. - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi. W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, gdyż stwierdzona bezczynność spowodowana była brakiem wiedzy organu, co do sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Brak było więc podstaw, by zwłoce organu administracji w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do przypisania takich cech działaniom organu. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego: uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).