I SA/Bd 666/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. B.T. P. Sp. z o.o. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2022 r. nr BP.501.2211.2021.1284.BD2.272717 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. I SA/Bd 666/22 UZASADNIENIE Dnia [...] czerwca 2021 r. w miejscowości D. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki S. o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował T. P., wykonując regularny specjalny przewóz drogowy osób (uczniów wraz z opiekunem do szkoły). Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa A.B.T. P. Sp. z o.o. z siedzibą w T.. W toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, tj. lp. 2.1.1 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...]. P. z [...] czerwca 2021 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Jednocześnie wezwał do przedstawienia zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów drogowych osób na trasie [...]. W odpowiedzi, wraz z pismem z [...] czerwca 2021 r. przesłano dwa wypisy z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z załącznikami. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000, w związku ze stwierdzonym naruszeniem, polegającym na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, tj. lp. 2.1.1 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony pismem z [...] listopada 2021 r. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2022 r. Inne utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał stosowne przepisy i podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. dalej "ustawa o transporcie drogowym, u.t.d."), wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, wydanego przez właściwy organ, w zależności od zasięgu tych przewozów. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. W związku z art. 92a ust. 3 tej ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9. Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym protokół kontroli, okazane dokumenty, dokumentację fotograficzną pojazdu, zeznania kierowcy wskazał, że [...] czerwca 2021 r. w miejscowości D. przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki S. o nr rej. [...], którym kierował T. P.. Kierowca wykonywał poddanym kontroli pojazdem regularny specjalny przewóz drogowy osób (dzieci wraz z opiekunem) w imieniu przedsiębiorcy A.B.T. P. Sp. z o.o. z siedzibą w T.. Autobus był oznakowany tablicami kierunkowymi z przodu i z boku z napisem "[...].", tablicą świetlną wyświetlającą napis "SZKOLNY", a także tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej, informującymi o przewozie dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat. Jednocześnie w dniu kontroli w autobusie znajdowali się również dwaj pracownicy Departamentu Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Kierowca okazał do kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] [...], natomiast nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozu regularnego specjalnego. Ponieważ Strona w odwołaniu przede wszystkim kwestionowała stwierdzony przez organ I instancji charakter przewozu podnosząc, że przedmiotowy przewóz miał charakter regularny, a nie regularny specjalny organ wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 8). Natomiast stosownie do art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny specjalny oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. W oparciu o przywoływane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że za przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym, uznaje się przewóz dzieci do szkół. Dla uznania takiego przewozu za przewóz regularny specjalny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, to jest przewidzianych dla przewozów regularnych. Podstawowymi cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób, w tym uczniów danej szkoły. Natomiast zmiana czasu czy trasy przewozu spowodowana potrzebami uczniów nie pozbawia takiego przewozu charakteru regularności. Każdy z tych dwóch rodzajów przewozów wymaga uzyskania odrębnych uprawnień. Przed rozpoczęciem wykonywania w transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, przewoźnik drogowy powinien uzyskać zezwolenie i wyposażyć w nie kierowcę, a w przypadku jego braku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przewóz uczniów do szkół może być realizowany zarówno w ramach przewozu regularnego, jak i przewozu regularnego specjalnego. Natomiast zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo stwierdził, że poddanym kontroli pojazdem wykonywano przewóz regularny o charakterze specjalnym, co potwierdza zebrany materiał dowodowy, w tym protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna i kserograficzna okazanych dokumentów, zeznania kierowcy, zeznania pracownika Departamentu Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Strona powinna w tym przypadku legitymować się zezwoleniem na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, którego nie posiadała. Dalej organ podał, że postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 oraz lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do utd), a kontrola drogowa została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Z przebiegu kontroli został sporządzony protokół kontroli, który potwierdza przeprowadzenie kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. W skardze do Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów materialnych tj. art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, jak również art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie, jak również obrazę zasady praworządności oraz zasady legalizmu, wyrażonych w art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i znajdujących rozwinięcie w art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na dowodach pozyskanych z naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie wykonywania kontroli przewozu drogowego, przejawiające się wydaniem decyzji administracyjnych przez organy obydwóch instancji jako wyniku czynności przeprowadzonych przez pracowników urzędu marszałkowskiego, którzy nie mieli ustawowego umocowania do wykonania spornej kontroli drogowej; - naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art, 7, art. 8 § 1, art. 77 §1 jak również art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r, Kodeks postępowania administracyjnego, (dalej jako k.p.a.) poprzez nieobiektywne i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie przejawiające się odrzuceniem mocy dowodowej zeznań złożonych przez Pana T. P., jak i innych zebranych dowodów, z których wynika, iż wykonywany w dniu kontroli przejazd miał charakter publiczny, a tym samym, mógł być realizowany na podstawie posiadanego zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy D. na wykonywanie przewozów regularnych; - naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy, przejawiające się nierozpatrzeniem możliwości ograniczenia wysokości nałożonej sankcji (jej miarkowania) w oparciu o kryteria sformułowane w art. 189d k.p.a, jak i przejawiające się nierozpatrzeniem możliwości zastosowania wobec skarżącej spółki pouczenia z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz towarzyszące mu naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez niewłaściwie przeprowadzoną jego wykładnię, w wyniku której organ odwoławczy doszedł do wniosku, iż norma zapisana w tym przepisie reguluje kwestie odstąpienia od nałożenia kary, podczas gdy w istocie reguluje on całkowicie inną kwestię, tj. umorzenia postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2023 r. skarżąca podtrzymała w całości prezentowane dotychczas stanowisko oraz argumenty zawarte w skardze. Podniosła, iż ustalenia kontroli zostały poczynione na podstawie czynności przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko - P.. Jej zdaniem, to pracownicy jednostki samorządu województwa przeprowadzili sprawdzenie, a funkcjonariusze ITD ograniczyli się do spisania poczynionych ustaleń w formie protokołu kontroli. W sprawie w dalszym ciągu pozostają niewyjaśnione wątki, sprowadzające się do odpowiedzi na pytania: czy kierowca zabierał jedynie pasażerów (uczniów szkoły) bowiem odmawiał wstępu do pojazdu innym osobom? Czy też wyłączna obecność w pojeździe uczniów w dniu kontroli i dniach poprzednich wynikała z braku innych podróżnych oczekujących na przystankach? Podkreślono, że kierowca zezwolił pracownikom urzędu marszałkowskiego na zajęcie miejsc w pojeździe. W przypadku zaistnienia drugiej z tych wzmiankowanych sytuacji, przejazd z dnia kontroli mógł być zgodnie z prawem wykonany na podstawie posiadanego i ważnego na dzień kontroli zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. W dalszej kolejności skarżąca odniosła się do kwestii dotyczącej możliwości zastosowania wobec skarżącej spółki przepisów Działu IVa k.p.a. Jej zdaniem art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie reguluje zagadnienia odstąpienia od nałożenia kary. Wypowiada się natomiast w zupełnie innej kwestii, tj. umorzenia postępowania już uprzednio wszczętego, oraz niewszczynania postępowania mimo zaistnienia przesłanek wymiaru kary pieniężnej. Dlatego też, organy administracji na gruncie niniejszej sprawy winny przeanalizować możliwość miarkowania wysokości kary, czy choćby zastosowania pouczenia, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślono, iż zgodnie z zapisem art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. przepisów Działu IVA k.p.a. nie stosuje się w przypadku uregulowania w innych normach kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub zastosowania pouczenia. Tych zagadnień nie reguluje art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak i żadna inna, znajdująca zastosowanie na gruncie postępowań w przedmiocie nałożenia kary wskazanej w załączniku nr 3 do u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Pierwszy z podanych przepisów stanowi, że sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony przez organ w piśmie z dnia 1 grudnia 2022 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, a skarżąca w piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2023 r. wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak wynika z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – dalej zwanej "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Sporne w sprawie jest, czy zasadnie organ wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł, za wykonywanie regularnego przewozu specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Zgodnie z treścią przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d., stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w tym przepisie oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia zostały określone w załączniku nr [...] do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Przewidziane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym rozmiarze. Za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia ustawodawca przewidział karę w wysokości 8.000 zł (punkt 2.1.1. załącznika nr 3). Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest z kolei przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 z uwzględnieniem przepisów ust. 3 i ust. 5. Zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c ustawy. Wymierzenie skarżącej kary pieniężnej za wykonywanie regularnego przewozu specjalnego bez wymaganego zezwolenia jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z warunkami wykonywania przewozu drogowego osób i odnosi się do obowiązku określonego w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez właściwy organ. Zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych, o którym mowa w przytoczonym przepisie, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat (art. 21 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). W art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. ustawodawca w jednoznaczny sposób sformułował też obowiązek posiadania przez kierowcę przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in. odpowiedniego zezwolenia lub wypisu z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, ciążący na kierowcy pojazdu samochodowego wykonującego przewozy regularne i regularne specjalne. Przewoźnik drogowy powinien więc wpierw uzyskać wskazane zezwolenie, a następnie wyposażyć w nie kierowcę przed rozpoczęciem wykonywania w transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych. W przeciwnym wypadku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Ponieważ przytoczone regulacje odnoszą się do pojęć przewozu regularnego i przewozu regularnego specjalnego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. pojęcie przewóz regularny użyte w ustawie oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie Prawo przewozowe. Z kolei przewóz regularny specjalny oznacza niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (pkt 9 tego przepisu). W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że za przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 4 pkt 9 u.t.d., uznaje się przewóz dzieci do szkół (zob. wyroki NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt II GSK 927/14, z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1993/14, z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2452/13). Podkreśla się w tych wyrokach, że dla uznania takiego przewozu za przewóz regularny specjalny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d., to jest przewidzianych dla przewozów regularnych. Podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób, w tym uczniów danej szkoły. Skład orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 661/19, w którym stwierdzono, że "... przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym rożni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Dlatego nie ma podstaw do tego, aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić te wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Naczelny Sąd Administracyjny rozumie przez tę regularność powtarzalność przewozów w z góry ustalonych przedziałach czasowych i określonymi trasami, nawet jeżeli te przedziały i trasy są w trakcie realizacji umowy konkretyzowane lub korygowane. O tej powtarzalności (regularności) przewozów przesądza wykonywanie przewozów według ustalonego harmonogramu". Reasumując, podstawową cechą odróżniającą przewóz regularny specjalny od przewozu regularnego jest to, że nie jest on przewozem o charakterze publicznym. Natomiast wspólną cechą obu tych rodzajów przewozów jest regularność ich wykonywania. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zawarła [...] sierpnia 2020 r. z Gminą D. umowę na dowóz dzieci do szkół podstawowych na terenie tej Gminy w roku szkolnym 2020/2021 (k. 57-60 akt adm.). W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2023r.skarżaca wskazała, że strony umowy złożyły zgodne oświadczenie woli o tym, iż usługa świadczona będzie w formie regularnych przewozów pasażerskich, a strona skarżąca zobowiązała się do przedłożenia Wójtowi Gminy D. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Należy jednak podkreślić, że Wykonawca zobowiązał się do świadczenia usług w formie regularnych przewozów pasażerskich na terenie Gminy według 4 linii oraz osobnych rozkładów jazdy, wyłącznie w trakcie trwania roku szkolnego, z wyłączeniem dni wolnych od zajęć szkolnych. Strony określiły przedmiot umowy jako dowóz dzieci wraz z opiekunami do szkół podstawowych na terenie Gminy D.. Umowa przewiduje możliwość zmiany kolejności tras, ich przebiegu i godzin przywozów, które zostaną ustalone po opracowaniu planów lekcji oraz liczby osób przewożonych po uwzględnieniu rekrutacji do szkół, przedszkoli i placówek przedszkolnych. Dzieci powinny być dowożone do każdej placówki, tj. szkoły podstawowej. Zamawiający zastrzegł sobie możliwość odpracowania dni nauki szkolnej w soboty. Dowóz dzieci odbywał się w oparciu o zakupione bilety miesięczne. Na skarżącej ciążył przy tym obowiązek wystawienia bezpłatnego biletu miesięcznego do przejazdu opiekunów dzieci wskazanych przez Gminę D. w celu zapewnienia opieki uczniów podczas przewozu. Dowóz dzieci miał odbywać się na trasie D.(szkoła)-[...](szkoła). Przewóz ten był odpłatny i odbywał się w sposób cykliczny, powtarzalny, według ustalonego, dostosowanego do przewozu dzieci rozkładu jazdy. Miał być realizowany systematycznie w dniach nauki szkolnej. Łączna liczba dzieci dojeżdżających do Szkoły podstawowej w D. wynosi 50 osób. W świetle powyższego, nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że wykonywała przewozy regularne (a nie przewozy regularne specjalne), a brak osób innych niż uczniowie szkoły na pokładzie skontrolowanego autobusu, wynikał wyłącznie z braku publicznego zainteresowania przejazdem na danej trasie. Poza sporem pozostaje, że skarżąca w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej okazała wyłącznie zezwolenie na wykonywanie na podanej trasie przewozu regularnego, a nie zezwolenie na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Zgromadzone w toku postępowania dowody wskazują, że objęty kontrolą przewóz w dniu [...] czerwca 2021 r. miał charakter regularny i nie był publiczny. Wykonywany był bowiem w ramach ustalonego rozkładu jazdy, dostosowanego do potrzeb przewozu dzieci szkolnych. Przewóz był przeznaczony dla określonej, zamkniętej grupy osób – uczniów szkoły podstawowej. Inspektorzy ITD przeprowadzili kontrolę w D., przy ul. [...]. Kierujący pojazdem zeznał do protokołu przesłuchania świadka, że czynności kontrolne zostały przeprowadzone na terenie szkoły podstawowej, po powrocie z przewozu z dziećmi, które odwiózł ze szkoły do okolicznych miejscowości. Kierowca prowadził autobus marki S., nr rej. [...], wyposażony w tablice kierunkowe z napisem "[...].", a włączona tablica świetlna wyświetlała napis "SZKOLNY". Autobus był oznakowany z przodu i z tyłu żółtą tablicą informującą o przewozie dzieci i młodzieży wieku do lat 18-tu. Były to tablice, w które został wyposażony przez pracodawcę i którymi nakazano mu oznakowywać pojazd. Kierowca wyjaśnił, że w dniu kontroli rozpoczął pracę ok. godz. 12:35 na linii regularnej nr [...] [...]. Pracodawca wyposażył go w wypis nr [...] z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Świadek podał, że przewóz rozpoczął jak zwykle na placu koło sali gimnastycznej przy szkole podstawowej w D. i o godzinie 12:35 wyruszył z dziećmi ze szkoły do ich miejsc zamieszkania. Przy szkole do autobusu wsiadła piątka dzieci i ich opiekunka - pracownica, szkoły. Poza dziećmi z opiekunką do autobusu wsiadło dwóch mężczyzn, co do których kierowcy wiadomo, że są pracownikami Urzędu Marszałkowskiego w T.. Mężczyźni ci poprosili o 2 bilety na całą trasę, jednak kierujący nie był im w stanie wydać biletów. Nie pobrał zatem opłaty za przejazd, pasażerowie ci pozostali w pojeździe przez całą trasę. Wyjaśnił przy tym, że kasa fiskalna nie posiadała kości pamięci. W kasę fiskalną został wyposażony dopiero w dniu kontroli po wykonaniu porannych przewozów, tj. dowozów dzieci do szkoły. Kasę fiskalną dowiózł inny pracownik przewoźnika, jednak brakowało kości pamięci przez co nie było można jej używać. Do dnia kontroli kierujący w ogóle nie posiadał kasy fiskalnej ani służbowej gotówki do wydawania reszty. Przewóz rozpoczął się na placu pod szkołą podstawową przy sali gimnastycznej, a nie na oznakowanym przystanku autobusowym i przebiegał przez następujące miejscowości (przystanki): P. (godz. 12:41), L. (godz. 12:43), W. 23 (godz. 12:56), T. S. (godz. 13:01) i zakończył się w miejscowości D. na placu pod szkołą podstawową przy sali gimnastycznej o godzinie 13:13. Autobus nie przejeżdżał przez miejscowości S., T. ani S.. Żadna osoba dorosła nie wsiadła do autobusu na żadnym z przystanków, na których się zatrzymywał. Poza kierowcą i pracownikami Urzędu Marszałkowskiego w T. jedyną osobą dorosłą, która znajdowała się w autobusie w trakcie kursu i pozostała w nim aż do jego zakończenia, była opiekunka, która podczas kursu na każdym przystanku wypuszczała dzieci z autobusu. O trasie decydowała ta opiekunka – wiedząc, gdzie mieszka dane dziecko, udzielała wskazówek jak pokonać trasę najszybciej bez zbędnych przebiegów. Kierowca oświadczył, że przewozi wyłącznie dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym - jedyną osobą dorosłą znajdującą się w autobusie od początku do końca trasy jest opiekunka, która zajmuje się dziećmi. Nie zabiera postronnych pasażerów z przystanków. Podał również, że problemem jak się domyśla jest to, że wykonuje zamknięte przewozy osób, a posiada zezwolenie na linię, po której możliwość przejazdu powinna mieć każda osoba (k. 6 akt adm.). W ocenie Sądu, Inne w sposób prawidłowy ustalił okoliczności stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...]zł, za naruszenie określone pod lp. 2.1.1 załącznika nr [...] do ustawy. Skoro skarżąca naruszyła sankcjonowany przez ustawę obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, to podlegała odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Należy podkreślić, iż w toku przeprowadzonej kontroli drogowej inspektor ITD przesłuchał jako świadków nie tylko kierowcę autobusu, ale również pracownika Departamentu Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T. wykonującego czynności służbowe w zakresie kontroli przewozów regularnych osób. Zeznania świadków są spójne i jednoznacznie wskazują, że na tej trasie odbywał się zamknięty dla osób postronnych przewóz dzieci. Potwierdza to także dokumentacja zdjęciowa kontrolowanego autobusu. Okazane przez kierującego autobusem zezwolenie nr [...] dotyczyło wykonywania przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] [...] i było ważne do [...] grudnia 2018 r. Termin jego ważności w dniu kontroli już upłynął, jednak okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy – istotne jest bowiem to, że obowiązkiem skarżącej było okazanie zezwolenia na przewozy regularne specjalne, którego nie posiadała. Okoliczności te znalazły odzwierciedlenie w treści protokołu z przeprowadzonej kontroli, który stanowi dowód w sprawie. Protokół został sporządzony przez organ kontrolny – inspektora ITD – przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli ma na celu utrwalenie stanu faktycznego zaistniałego w dniu kontroli i w oparciu o ten stan faktyczny organ prowadzący postępowanie stwierdza, czy naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym miało miejsce. Stwierdzenie naruszenia prawa następuje dopiero w decyzji administracyjnej, na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym protokołu kontroli. Protokół kontroli stanowi punkt wyjścia dla toczącego się postępowania wyjaśniającego i stwierdzenia naruszeń, które istniały w dniu kontroli (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1362/15). Niezasadnie skarżąca podnosi w uzasadnieniu skargi, że przedmiotowej kontroli dokonali w istocie pracownicy urzędu marszałkowskiego, a nie inspektorzy ITD. Przeczy temu analiza treści protokołu kontroli oraz przeprowadzone przez inspektorów ITD w ramach kontroli czynności dowodowe. Jednocześnie poza zakresem badanej sprawy, pozostaje kwestia oceny prawidłowości czynności służbowych podejmowanych przez pracowników Departamentu Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T.. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji wszczęto na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli drogowej, przeprowadzonej przez inspektorów ITD oraz na podstawie zgromadzonych przez nich dowodów. Skarżąca podnosi, że wykonywany przewóz miał charakter publiczny, kierowca wpuścił do pojazdu pracowników Urzędu Marszałkowskiego w T., usiłował sprzedać im bilety, jednak do transakcji nie doszło wyłącznie z powodu awarii kasy fiskalnej. Oceny zachowania kierowcy nie sposób jednak dokonywać w oderwaniu od pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, tj. protokołów z przesłuchań kierowcy oraz pracownika urzędu marszałkowskiego, okazanych w toku kontroli dokumentów, wykonanej dokumentacji zdjęciowej. Należy stwierdzić, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów, w tym wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. W szczególności, zgodnie z art. 7 k.p.a. wydanie decyzji poprzedziło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena dokonana przez organ nastąpiła na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), co końcowo znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z decyzją w przedmiocie nałożenia kary, nie oznacza, że jest ona wadliwa w stopniu zobowiązującym Sąd do uwzględnienia skargi. Skarżąca podniosła ponadto, że wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji przepisy Działu IVA k.p.a. mogą mieć w sprawie zastosowanie, a organ winien rozpatrzyć możliwość miarkowania wysokości nałożonej kary zgodnie z art. 189d k.p.a., jak i przeanalizować możliwość udzielenia pouczenia, zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zatem wskazać, że jak stanowi art. 189a § 1 k.p.a., w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 ww. przepisu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, że "z przywołanej regulacji – i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021)". Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę w cyt. uprzednio wyroku, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Z powyższych względów, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że w sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 189f k.p.a. Przepis art. 92c u.t.d. uwzględnia bowiem specyfikę regulacji tej ustawy, która w szczególności określa zasady podejmowania i wykonywania transportu i przewozu drogowego oraz ściśle związanej z tym odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie nie znajdują zastosowania wspomniane przepisy, to w konsekwencji nie można uznać, że treść uchwały wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie III OPS 1/21, a przywoływanej przez skarżącą, ma prawne skutki w przedmiotowej sprawie. Uchwała ta odnosi się do nakładania administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.). NSA uznał, że do tych postępowań stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Jednak co istotne, w uchwale podkreślono, że: "Poszukując w przepisach rozdziału 4d ustawy materii zbieżnej treściowo (określającej wypadki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej) z regulacją zawartą w art. 189f k.p.a., wskazać należy, że żaden z przepisów ustawy nie normuje przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Regulacji takowej nie stanowi także art. 9zf ustawy. W świetle tego przepisu: "Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska". Biorąc pod uwagę różnice konstrukcyjne pomiędzy administracyjnymi karami pieniężnymi a zobowiązaniami podatkowymi, zakres odesłania do przepisów działu III Ordynacji podatkowej może budzić wątpliwości interpretacyjne. Niewątpliwie jednak w dziale III Ordynacji podatkowej nie ma konstrukcji odpowiadającej odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto z literalnego brzmienia przepisu art. 9zf ustawy wynika, że odsyła on do stosowania Ordynacji podatkowej do kary pieniężnej, a więc dolegliwości już nałożonej przez organ administracji publicznej". Z tych względów NSA uznał, że przepis art. 189f k.p.a. stanowi uzupełnienie regulacji przepisów Rozdziału 4d ustawy o przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W rozważanej sprawie, z przyczyn uprzednio omówionych, taka sytuacja nie występuje, bowiem przepis art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze wywołuje ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, uwzględniając przy tym specyfikę regulacji ustawy o transporcie drogowym. Błędne jest więc również stanowisko skarżącej odnoszące się do możliwości miarkowania wysokości nakładanej kary. Z treści cytowanego wcześniej art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów Działu IVA k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Przepis art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, uwzględniając wagę naruszeń prawa o transporcie drogowym, określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w tym załączniku. Z tego względu należy wykluczyć możliwość stosowania dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonych w art. 189d k.p.a. W rezultacie, argumentacja przywołana zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym, wskazująca na naruszenie analizowanych powyżej przepisów, jest niezasadna. Jednocześnie rację ma organ, że w sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie sposób przyjąć, że przedsiębiorca funkcjonujący na rynku usług przewozowych może nie znać zasad obowiązujących przy wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych i związanych z tym obowiązków, w tym o charakterze podstawowym, jakim jest konieczność posiadania stosownego zezwolenia. W sprawie ustalono, że skarżąca wykonywała tego rodzaju przewozy oraz, że mimo obowiązku, nie posiadała zezwolenia na ich wykonywanie. W rezultacie, nie można uznać, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia oraz, że nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Nie jest sporne, że w sprawie, nie wystąpiły również pozostałe, wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 przesłanki. W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 tej ustawy. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Z podanych względów Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.