VII SA/Wa 1784/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.) Protokolant: referent stażysta Nikola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Gminy P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2025 r. znak: DOR.7110.128.2025.PKR w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "GINB") z dnia 27 maja 2025 r. znak: DOR.7110.128.2025.PKR utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej: "organ I instancji", "organ wojewódzki") z dnia 6 marca 2025 Nr 489/OPO/2025 znak Wl-ll.7840.43.5.2019.KM w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] zmieniającej decyzje Starosty P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. J. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku magazynu paszowego wg projektu indywidulanego na działce oznaczonej nr ew. [...], położonej w miejscowości G. gmina P. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] maja 2018 r. Starosta P. decyzją nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt zamienny budynku magazynu paszowego według projektu indywidualnego o powierzchni zabudowy - 734,10 m2, powierzchni użytkowej - 588,06 m2 i kubaturze - 4513,80 m3. Planowany budynek miał powstać na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości G., gmina P. Wskazana decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] zmieniała wcześniejszą decyzję tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], którą organ architektoniczno-budowlany udzielił P. J. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę magazynu paszowego według projektu indywidualnego. Zmianom przyjętym decyzją nr [...] podlegały wymiary zewnętrzne planowanego budynku oraz w pewnym zakresie usytuowanie budynku na działce nr ewid. [...]. Pozostałe warunki pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlanej pozostawił bez zmian. Pismem z [...] września 2019 r. Gmina P. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez Wójta Gminy, złożyła do Wojewody Mazowieckiego wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty P. nr [...] z [...] maja 2018 r. Zdaniem wnioskodawczyni - Gminy P. wskazana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ układ komunikacyjny planowanej inwestycji zaplanowano na działce nr ewid. [...] stanowiącej własność gminną, bez uzyskania zgody właściciela na cele budowlane. Przedmiotowa decyzja została też wydana z istotnymi naruszeniami reguł postępowania administracyjnego (bez zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania i bez udziału Gminy P. w postępowaniu), aby ukryć fakt zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 3 stycznia 2020 r. nr 1/OPON/2020 umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę magazynu paszowego na działce nr ewid. [...] w G., gmina P. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r., znak: DOA.7110.34.2020.JNO, po rozpatrzeniu odwołania Gminy P. (dalej: "skarżąca"), utrzymał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy tę decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Gminy P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 czerwca 2020 r. znak DOA.7110.34.2020.JNO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Mazowiecki decyzją z 6 marca 2025 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji zamiennej Starosty P. z [...] maja 2018 r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ wojewódzki stwierdza, iż przedmiotowa decyzja nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, tj. orzeczenie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, w tym nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność nie miało charakteru trwałego, w razie jego 2 wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Po analizie dokumentacji wynika, że inwestor nie posiada tytułu prawnego do ww. działki o nr ewid. [...]. Przy czym na nieruchomości tej nie została również ustanowiona służebność drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego właściciela działki inwestycyjnej o nr ewid. [...]. Zauważyć jednak należy, że działka inwestycyjna o nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej o kategorii gminnej o nr ewid. [...]. Wtoku ponownego postępowania, Wojewoda Mazowiecki, pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. wezwał inwestora o wykazanie faktycznego i prawnego dostępu do działki inwestycyjnej, spełniającego wymagania określone w § 14 warunków technicznych. Inwestor w odpowiedzi na ww. wezwanie wskazał, że działka ma dostęp do ww. drogi o nr ewid. [...]. Co więcej, Wnioskodawca - Gmina P., w piśmie z dnia 24 lutego 2025 r., wskazała, że "działka nr [...] stanowiąca własność P. J. posiada bezpośredni dostęp do grogi publicznej o kategorii gminnej nr [...]. Zjazd z drogi gminnej na przedmiotową działkę został wykonany (...) w 2018 r. (...). Zjazd ma szerokość 5 m (,..)". Wobec powyższego, Organ I instancji był zobowiązany ponownie ocenić, czy w postępowaniu zwyczajnym doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 obowiązujące w dacie wydania decyzji), w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 - obowiązuje w dacie wydania decyzji), dalej "warunki techniczne". Organ wojewódzki wskazał, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie szeroko. Dlatego też, warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 maja 2009 r" sygn. akt II SA/BK 778/08, LEX nr 569274). Wskazany przez skarżącego w projekcie budowlanym sposób skomunikowania jego działki z drogą publiczną istniał w dacie wydania pozwolenia budowlanego, ale nie mógł być uznany za dostęp prawny. Jak jednak wskazano, działka inwestycyjna ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej więc ocenić należy, że Starosta P., zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, nie naruszył art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sposób, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. W związku z powyższym, nie ma uzasadnionych podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W dalszej kolejności, Organ I instancji wskazał, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza dokumentacji sprawy przeprowadzona przez Wojewodę Mazowieckiego wykazała, iż przedmiotowa decyzja nie jest obarczona żadną z ww. wad prawnych, zatem nie zasługuje na wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotowa decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Decyzja ta nie jest także dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Reasumując, organ I instancji wskazał brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r" znak: [...]. Od decyzji organu wojewódzkiego Gmina P. wniosła odwołanie. Odwołanie zostało wniesiono w terminie. Po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Organ II instancji wskazał, że działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania kontrolowanej decyzji, objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy P. z [...] grudnia 2003 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 10 z dnia 16 stycznia 2024 r., poz. 428). Organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja, w zmienionym kształcie, nie narusza rażąco postanowień ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w zakresie przeznaczenia terenów, zasad i warunków ich zagospodarowania oraz kształtowania zabudowy, określonych w rozdziale II ww. planu, zgodnie z którymi ustala się adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej nieoznaczonej na rysunkach planu symbolami, z możliwością jej remontu, rozbudowy, modernizacji oraz budowy nowych obiektów we wszystkich jednostkach osadniczych (§ 8 ust. 3). Ponadto analiza załącznika graficznego do ww. miejscowego planu, wykazała, że działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym "strefa ochrony konserwatorskiej", zaś z § 10 ust. 10 miejscowego planu wynika, że wszelkie prace ziemne na terenach obszarów i obiektów wpisanych do rejestru zabytków (...) oraz w strefach ochrony konserwatorskiej należy wykonywać w uzgodnieniu i pod nadzorem służb konserwatorskich. Pismem z [...] maja 2016 r., znak: [...] Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, po zapoznaniu się z przedłożoną zamienną dokumentacją projektową, zaopiniował pozytywnie projektowane przedsięwzięcie. GINB nie stwierdził, aby zamienne rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Z analizy porównawczej zamiennego projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany zamienny - Projekt zagospodarowania terenu - rys. Projekt zagospodarowania terenu - nr ark. Z2) oraz danych pochodzących z portalu https://polska.e-mapa.net/ (wydruk w aktach GUNB) wynika, że elewacja zachodnia (z otworami) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 29,6 m od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Gminy P., 29,6 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] należącą do inwestora i ok. 32 m od budynku garażowego usytuowanego na tej działce. Elewacja północna (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 5,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] oraz ok. 16 m od budynku gospodarczego usytuowanego na tej działce. Elewacja wschodnia (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 5,0 m od granicy z niezabudowana działką nr ewid. [...]. Natomiast elewacja południowa (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana odległości od ok 97 m do ok. 105 m od pasa drogowego (droga gminna) składającego się m in. z działek nr ewid. [...] i [...]. Projektowane zadaszenie wjazdu do magazynu zostało zaprojektowane w odległości 23,50 m od granicy od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Gminy P., 23,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] należącą do inwestora i ok. 7,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania GINB wskazał, że decyzja Starosty P. Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] wyjaśnić należy, że ani z części graficznej ani z części opisowej projektu budowlanego, zatwierdzonego kontrolowaną decyzją, nie wynika jednoznacznie aby dostęp spornego magazynu paszowego do drogi publicznej, realizowany będzie poprzez działkę nr ewid. [...] należącą do gminy. Natomiast jak wynika z danych pozyskanych z portalu https://polska.e-mapa.net/ (wydruk w aktach GUNB) zaplanowana "powierzchnia stabilizowana" uwidoczniona na projekcie zagospodarowania terenu stanowi skomunikowanie projektowanego magazynu paszowego z zespołem budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] należącej do inwestora. Również naniesione na zamiennym projekcie zagospodarowania terenu oznaczenie wjazdu na posesje, nie przesądza, iż zaplanowano wjazd na teren inwestycji z działki nr ewid. [...] należącej do Gminy P. W szczególności kiedy z pisma Gminy P. z [...] lutego 2025 r., znak: [...], wynika że "działka nr [...] stanowiąca własność P. J. posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej o kategorii gminnej nr [...]. Zjazd z drogi gminnej na przedmiotową działkę został wykonany (...) w 2018 r. (...). Zjazd ma szerokość 5 m (...)". Możliwość skomunikowania spornego magazynu paszowego z ww. zjazdem z drogi gminnej potwierdzają dane pochodzące z portalu https://polska.e-mapa.net/ (wydruk w aktach GUNB), a w szczególności uwidoczniony na zdjęciu satelitarnym "wyjeżdżony ślad" prowadzący od zjazdu z drogi gminnej zlokalizowanego w okolicach południowo- zachodniego narożnika działki inwestycyjnej do utwardzonego terenu urządzonego przed wjazdem do magazynu paszowego. Wobec powyższego GINB stwierdził, że w badanej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia art. 35. ust. 1 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego i w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002. Mając zaś na uwadze zarzut odwołania odnośnie prowadzonego przez organ wojewódzki postępowania nadzwyczajnego, wskazujący że "organ nie dokonał oceny projektu budowlanego jako elementu ocenianej decyzji administracyjnej Starosty P., tylko przeprowadził nowe postępowanie w zakresie ustalenia dostępu działki inwestora do drogi publicznej. Przy czym nie dokonując tych ustaleń przez pryzmat projektu budowlanego złożonego przez inwestora nie uwzględnił również tego, że, projekt obsługi komunikacyjnej planowanego obiektu jest inny niż ustalenia Wojewody Mazowieckiego w tym postępowaniu i, że nie uzyskał pozytywnej opinii zarządcy drogi. Organ w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinien ograniczyć się do zbadania zgodności z prawem ocenianej decyzji", GINB podkreślił, że wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero po jego wydaniu. Za chybiony należy zatem uznać zarzut naruszenia przez organ wojewódzki art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. "poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie". Ponadto sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W związku z powyższym, w ocenie GINB, nie doszło do rażącego uchybienia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. W aktach sprawy znajduje 7 się oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Podsumowując, organ II instancji nie stwierdził, aby decyzja Starosty P. z [...] maja 2018 r., była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Za niezrozumiały należy uznać zarzut odwołania wskazujący na rażące naruszenie przez organ wojewódzki "prawa materialnego, w tym w szczególności art. 37b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego stosowanie (pomimo nie wskazania tego przepisu w podstawie prawnej) i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. znak [...] z powodu upłynięcia 5 lat od dnia doręczenia decyzji, pomimo, że przepis art. 37b nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie ...". Organ wojewódzki co prawda nawiązał (na marginesie uzasadnienia swojej decyzji) do przedawnienia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z [...] maja 2018 r. jednakże odmowa stwierdzenia jej nieważności nastąpiła z uwagi na brak stwierdzenia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. 1. Od ww. decyzji GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wywiodła Gmina P. Pod adresem ww. decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, w tym w szczególności nie wzięcie pod uwagę kolejny raz dokumentów złożonych przez inwestora P. J. wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym zmanipulowanego, niezgodnego ze stanem faktycznym planu zagospodarowania, przewidującego dostęp inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy P. i nie przewidującego żadnego innego odstępu do drogi publicznej oraz nie ustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz nie ustalenie układu komunikacyjnego, który powinien stanowić element planu zagospodarowania nieruchomości, obrazy art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej z której wynikają dla organu administracji publicznej między innymi obowiązki określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, oraz przeprowadzenie z urzędu wskazanych w sprawie dowodów, czego organy nie uczyniły w ogóle ograniczając się wyłącznie do pobieżnej analizy akt postępowania, pomimo wielokrotnego kwestionowania przez skarżąca Gminę rzetelności i prawidłowości tej dokumentacji, w tym w szczególności planu zagospodarowania, przewidującego dostęp inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy P. i nie przewidującego żadnego innego odstępu do drogi publicznej, obrazy art. 8 k.p.a. poprzez zaakceptowanie nie prowadzenia postępowania przez organ I instancji postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, błędne i bezpodstawne uznanie, że kontrolowana decyzja Starosty P. Nr [...] z dnia [...] maja 2018r. znak [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, pomimo, że w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie ustalano obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz nie ustalono układu komunikacyjnego, który powinien stanowić element planu zagospodarowania nieruchomości, w tym dostępu do drogi publicznej, a wręcz przyjęto za podstawę wydania decyzji zmanipulowany przez projektanta i inwestora plan zagospodarowania, przewidujący dostęp inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy P., przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za słuszne i nie naruszające prawa złamanie prawa w decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] maja 2018r. znak [...] poprzez nie ustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz nie ustalenie układu komunikacyjnego, który powinien stanowić element planu zagospodarowania nieruchomości, w tym dostępu do drogi publicznej, a wręcz przyjęto za podstawę wydania decyzji zmanipulowany przez projektanta i inwestora plan zagospodarowania, przewidujący dostęp inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy P., nie wykonanie zaleceń co do prowadzonego postępowania wynikających z wyroku z dnia 24 lutego 202lr. sygn. akt VII SA/Wa 1564/21 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II OSK 1531/21, którymi organy były związane, w tym: nie oceniły, czy projekt zagospodarowania terenu obejmujący działki nr [...] i nr [...], która stanowi działkę Gminy P., spełnia wymagania art. 33 ust. 1 zdanie drugie Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu obejmował także działkę nr 40, do której inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. nie odniosły się również w sposób szczegółowy do kwestii czy projektowane połączenie planowanego obiektu, z drogą publiczną, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nawet jeśli połączenie to było możliwe z pominięciem działki nr [...], odpowiada dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19). nie ustaliły w ogóle czy zatwierdzony projekt i przyjęte w nim założenia co do drogi dojazdowej nie rodzą dla skarżącej żadnych obowiązków z zakresu prawa materialnego lub czy nie powodują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu przez skarżącą należącej do niej działki nr ewid [...] w G. oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, a mianowicie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, że zgodny z prawem jest projekt budowlany, który zawiera zmanipulowany, niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym plan zagospodarowania, przewidujący dostęp inwestycji do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy P. i nie przewidujący innego dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, organy zasadnie uznały, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać (na co wskazywał także organ odwoławczy), że celem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane. Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] znak [...] zmieniona została decyzja Starosty P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. znak [...] poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego budowy budynku magazynu paszowego według projektu indywidualnego (kat. ob. bud. II) o pow. zab. - 734,10 m , pow. użyt. - 588,06 m2 i kub. - 4513,80 m3 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości G., gmina P. Pozostałe warunki decyzji bez zmian. Ww. decyzja została oparta na podstawie art. 36a ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z póżń. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Decyzja wydana została po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2018 roku przez inwestora w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...], znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku dotyczącej budowy budynku magazynu paszowego według projektu indywidualnego (kat. ob. bud. II) o pow. zab. - 612,06 m2, pow. użyt. - 588,06 m2 i kub. - 4513,80 m3 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości G., gmina P. Przed przystąpieniem do realizacji inwestycji inwestor odstąpił od pierwotnego zamierzenia i przedłożył do zatwierdzenia projekt zamienny. Projekt zamienny dotyczy zmiany lokalizacji oraz zmiany parametrów technicznych - powierzchni zabudowy budynku magazynu paszowego. Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1132 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków 12 pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno- budowlanej. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, zmiana pozwolenia na budowę może być wydana wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z treścią art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, powyższy dokument należy dołączyć do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę. Inwestor zamierzając odstąpić od pierwotnego projektu budowalnego wystąpił wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działką nr ew. [...] w obrębie ewidencyjnym G., gmina P. Nie doszło zatem do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlane sprawdza m in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty P. z [...] maja 2018 r. opracowania był projekt zamienny, który wprowadził zmiany w projekcie zagospodarowania terenu poprzez zmianę lokalizacji budynku magazynu paszowego oraz zmiany w projekcie architektoniczno-budowlanym poprzez wykonanie zadaszenia wjazdu do magazynu. Działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania kontrolowanej decyzji, objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy P. z [...] grudnia 2003 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 10 z dnia 16 stycznia 2024 r., poz. 428). GINB dokonał analizy zgodności projektu zamiennego z planem miejscowym. Projektowana inwestycja, w zmienionym kształcie, nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów, określonych w rozdziale II planu, który dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej, jej remont, rozbudowę, modernizację oraz realizację nowych obiektów (§ 8 ust. 3). Jednocześnie z analizy rysunku planu wynika, że działka nr ewid. [...] położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej, co - zgodnie z § 10 ust. 10 planu - obliguje do prowadzenia wszelkich prac ziemnych w uzgodnieniu i pod nadzorem służb konserwatorskich. Jednakże pismem z [...] maja 2016 r., znak: [...] Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, po zapoznaniu się z przedłożoną zamienną dokumentacją projektową, zaopiniował pozytywnie projektowane przedsięwzięcie. W związku z powyższym nie doszło do rażącego uchybienia art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. ■ GINB trafnie nie stwierdził, aby zamienne rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 -273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4. I tak, elewacja zachodnia (z otworami) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 29,6 m od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Gminy P., 29,6 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] należącą do inwestora i ok. 32 m od budynku garażowego usytuowanego na tej działce. Elewacja północna (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 5,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] oraz ok. 16 m od budynku gospodarczego usytuowanego na tej działce. Elewacja wschodnia (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana w odległości 5,0 m od granicy z niezabudowana działką nr ewid. [...]. Natomiast elewacja południowa (bez otworów) projektowanego magazynu paszowego została usytuowana odległości od ok 97 m do ok. 105 m od pasa drogowego (droga gminna) składającego się m.in. z działek nr ewid. [...] i [...]. Projektowane zadaszenie wjazdu do magazynu zostało zaprojektowane w odległości 23,50 m od granicy od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Gminy P., 23,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...] należącą do inwestora i ok. 7,5 m od granicy z zabudowaną działką nr ewid. [...]. Odnosząc się do spornej kwestii dostępu do drogi publicznej dla inwestycji przez działkę ewid. [...] będącą własnością skarżącej, trafnie GINB zauważył, że z części graficznej ani z części opisowej projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę nie wynika jednoznacznie aby dostęp spornego magazynu paszowego do drogi publicznej, realizowany miał być poprzez działkę nr ewid. [...] należącą do gminy. Skomunikowanie projektowanego magazynu paszowego z zespołem budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] należącej do inwestora. Ponadto, w toku postępowania nieważnościowego ujawnione zostało na podstawie pisma skarżącej Gminy P. z [...] lutego 2025 r., znak: [...] że "działka nr [...] stanowiąca własność P. J. posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej o kategorii gminnej nr [...]. Zjazd z drogi gminnej na przedmiotową działkę został wykonany (...) w 2018 (...). Zjazd ma szerokość 5 m (...)". Możliwość skomunikowania spornego magazynu paszowego z ww. zjazdem z drogi gminnej potwierdzają dane pochodzące z portalu https://polska.e-mapa.net/ (wydruk w aktach GUNB), a w szczególności uwidoczniony na zdjęciu satelitarnym "wyjeżdżony ślad" prowadzący od zjazdu z drogi gminnej zlokalizowanego w okolicach południowo-zachodniego narożnika działki inwestycyjnej do utwardzonego terenu urządzonego przed wjazdem do magazynu paszowego. Nawet gdyby przyjąć, że w dacie wydania decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany dostęp inwestycji do drogi publicznej nie został jednoznacznie określony, okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, o ile taki dostęp w rzeczywistości istniał. Brak precyzyjnego wskazania dostępu do drogi publicznej nie stanowi bowiem rażącego' naruszenia prawa, jeżeli wymóg ten był spełniony w sensie faktycznym i prawnym. Tym bardziej brak jest podstaw do eliminacji decyzji z obrotu prawnego w sytuacji, gdy dostęp ten został następnie jednoznacznie potwierdzony. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa musi być nie tylko stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, ale także, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt I OSK 363/11, CBOSA). Skutki te (zgodnie z obowiązującym orzecznictwem) winny być traktowane jako decydujące o kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Z racji zaś tego, iż skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej natury charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu badanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie — jako iż stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - stwierdzone naruszenie prawa winno mieć znacznie większą wagę niż trwałość ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1111/06; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92; wyroki SN: z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 15/94; z dnia 20 grudnia 1994 r. sygn. akt III ARN 71/94, opubl. CBOSA). Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zarzut odnoszące się do naruszeń w postępowaniu dowodowym mają charakter ogólnikowy i nie został należycie skonkretyzowany. Organy obu instancji zgromadziły kompletny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, w tym dokumentację złożoną przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, zmianę pozwolenia na budowę. Skarżąca nie wykazała, jakie konkretne okoliczności faktyczne nie zostały ustalone ani jakie dowody miałyby zostać pominięte. Twierdzenia o rzekomej "manipulacji" planem zagospodarowania terenu mają charakter wyłącznie polemiczny i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Sam fakt, że ustalenia organu nie są zgodne z oczekiwaniami Skarżącej, nie oznacza naruszenia zasad postępowania dowodowego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej z art. 8 k.p.a.. Organy działały na podstawie i w granicach prawa, w sposób bezstronny oraz jednolity wobec stron postępowania. Skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych działań organu, które mogłyby świadczyć o braku proporcjonalności, bezstronności bądź nierównym traktowaniu stron. Odmienne stanowisko merytoryczne organu nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 8 k.p.a. Zarzut rażącego naruszenia prawa w związku z nieustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji i układu komunikacyjnego jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że obszar oddziaływania inwestycji został ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przyjęte rozwiązania komunikacyjne zapewniają dostęp inwestycji do drogi publicznej. Nawet gdyby przyjąć, że w toku postępowania wystąpiły ewentualne uchybienia formalne co do oznaczenia w projektach dostępu do drogi publicznej, nie miały one charakteru rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby eliminację decyzji z obrotu prawnego, skoro następczo dostęp inwestycji do drogi publicznej z pominięciem działki skarżącej, został potwierdzony nawet przez skarżącą. Co istotne, sama Skarżąca w swoim piśmie przyznała, że połączenie inwestycji z drogą publiczną poprzez działkę inwestora spełnia wymogi art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, co dodatkowo podważa zasadność podnoszonych zarzutów. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że organy nie zbadały, czy zatwierdzony projekt budowlany rodzi po stronie Skarżącej jakiekolwiek obowiązki z zakresu prawa materialnego lub ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby przyjęte rozwiązania komunikacyjne czy lokalizacyjne powodowały powstanie takich obowiązków lub ograniczeń. Zarzut ten stanowi wyłącznie subiektywną ocenę Skarżącej, niepopartą konkretnymi ustaleniami prawnymi. Kwestia ewentualnego korzystania przez inwestora z nieruchomości należącej do Skarżącej bez posiadania tytułu prawnego, w tym bez ustanowionej służebności, nie podlega ocenie w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta ma charakter cywilnoprawny i może stanowić przedmiot oceny w ramach ochrony prawa własności przed sądem powszechnym. Skarżącej przysługuje w tym zakresie możliwość wystąpienia z powództwem petytoryjnym, w szczególności o ochronę własności lub o zaniechanie naruszeń, stosownie do przepisów Kodeksu cywilnego. Również zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do rażącego uchybienia art. 35. ust. 1 pkt 2 w związku z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego i w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002. Odnieść należy się także do zarzutu skarżącej nie wykonania zaleceń co do prowadzonego postępowania wynikających z wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1564/20 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II OSK 1531/21, którymi organy były związane. Zarzut ten nie jest trafny, bowiem skarżąca błędnie odczytuje stanowisko sądów kontrolujących decyzję o umorzeniu postępowania niezwinnościowego. WSA uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1564/20 jasno wskazał, że: ,,Sąd zastrzega przy tym, że przedstawione wyżej wymiary i odległości granic działek lub obiektów budowlanych nie mają obecnie służyć rozstrzygnięciu postępowania nieważnościowego co do istoty, czyli orzeczeniu, czy zaistniały przesłanki nieważności kwestionowanej decyzji Starosty P. Wskazane wyżej okoliczności faktyczne mają być jedynie podstawą ustalenia, czy rzeczywiście zatwierdzony projekt i przyjęte w nim założenia co do drogi dojazdowej nie rodzą dla skarżącej żadnych obowiązków z zakresu prawa materialnego lub czy nie powodują żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu przez skarżącą należącej do niej działki nr ewid. [...].". Wytyczne sądu zawarte w wyroku uchylającym decyzję o umorzeniu postępowania nieważnościowego, odnoszące się do istnienia interesu prawnego Skarżącej, nie mogą być utożsamiane z wytycznymi dotyczącymi merytorycznej oceny przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Ocena interesu prawnego strony przesądza wyłącznie o jej legitymacji do udziału w postępowaniu, nie zaś o zasadności zarzutów nieważnościowych. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy nie zakwestionowały oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość Skarżącej ani jej prawa do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Okoliczności te zostały przyjęte jako bezsporne i nie stanowiły przedmiotu dalszego sporu, natomiast przedmiotem oceny pozostawało wyłącznie to, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Podsumowując, Sąd uznał, iż analiza stanu prawnego i faktycznego z daty wydania badanej decyzji nie wykazała, aby decyzja dotknięta była wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jak i innymi przesłankami stwierdzenia nieważności. Podobnie zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, polegającego na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego sprawy, wbrew regułom wynikającym z art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a. 7. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd oddalił skargę. ----------------------- Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 # Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 # Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 # Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 Sygn. akt VII SA/Wa 1784/25 #