II SA/Kr 2259/02

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r., znak: [...] (sprostowaną w zakresie oznaczenia daty postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r., znak: [...] - wydaną w postępowaniu wszczętym na wniosek A.C. z dnia 5 czerwca 2002 r. o udzielenie "realnej pomocy materialnej", w tym m.in. o przyznanie zasiłku celowego w kwocie 95 zł na zakup biletów MPK - Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. orzekł o przyznaniu A.C. zasiłku celowego w kwocie 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności i środków czystości w miesiącu czerwcu 2002 r. oraz o odmowie przyznania A.C. zasiłku celowego w kwocie 95 zł na zakup biletów MZK. W uzasadnieniu decyzji nie zakwestionowano spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów do ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej, jednakże wskazano, że przyznanie zasiłku celowego tylko na żywność i środki czystości w kwocie 100 zł i odmowa zasiłku celowego na zakup biletów MZK podyktowane są zarówno ograniczonymi środkami finansowymi MOPR na zadania własne, jaki i niemożnością zaspokojenia wszystkich potrzeb życiowych osób ubiegających się przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2002r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania A.C. od decyzji wydanej z upoważnienia Rady Miejskiej przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] czerwca 2002r., znak: [...] przyznającej zasiłek celowy w miesiącu czerwcu w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności i środków czystości oraz odmawiającej przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na zakup biletów MZK w kwocie 95 zł, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A.C. wniósł m.in. o rozpatrzenie sprawy z jego czynnym udziałem, tj. na jawnej rozprawie administracyjnej oraz zarzucił Dyrekcji oraz funkcjonariuszom MOPR wyjątkowy cynizm w postępowaniu w stosunku do niego m.in. poprzez przeprowadzanie upokarzających wywiadów w jego mieszkaniu przez osoby wrogo nastawione. Odwołujący się zarzucił także Dyrekcji MOPR, że odmawia mu się jakiejkolwiek pomocy oraz oświadczył, że zmuszony jest korzystać z przejazdów MPK bez biletów, a ewentualne mandaty będzie przekazywał Dyrekcji MOPR. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że A.C. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. wnioskiem z dnia 5 czerwca 2002 r. o udzielenie pomocy materialnej w realnym i niezbędnym zakresie, w tym zasiłku okresowego w kwocie 447 zł na okres co najmniej pół roku, obiadów w Barze "J." w soboty i niedziele oraz kwoty 95 zł na zakup biletów MPK. Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. organ pierwszej instancji przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności i środki czystości uznając, że jest to najpilniejsza potrzeba wnioskodawcy, odmawiając jednocześnie przyznania świadczenia na zakup biletów autobusowych ze względu na brak środków. Kolegium wskazało, że w kwestii przyznania zasiłku okresowego organ pierwszej instancji wydał odrębne decyzje, od których A.C. także wniósł odwołania do Kolegium. Podniesiono, że w dniu 25 czerwca 2002 r. A.C. wystąpił dodatkowo do MOPR w K. z wnioskiem o uzupełnienie lub zmianę w/w decyzji albowiem decyzja ta ma datę [...] maja 2002 r. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 4 lipca 2002 r. sprostował zaistniałą w tej decyzji oczywistą omyłkę, jaką była nieprawidłowa data i zmienił ją na datę [...] czerwca 2002 r. W ocenie Kolegium brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło, iż wielokrotnie wyjaśniało stronie zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, tj. że są one świadczeniami uznaniowymi, a ich wysokość uzależniona jest przede wszystkim od możliwości finansowych ośrodka. Podkreślono, że Kolegium rozumie trudną sytuacje strony, jednak jak wynika z informacji przekazanych przez Dyrektora MOPR w K., wysokość przyznawanych wnioskodawcy świadczeń nie odbiega od wysokości świadczeń przyznawanych innym podopiecznym. W 2002 r. sytuacja finansowa ośrodka nadal jest bardzo trudna, brak jest środków na zasiłki okresowe, natomiast na zasiłki celowe ośrodek dysponuje miesięcznie kwotą 16 000 zł. W związku z tym, że co miesiąc z wnioskami o pomoc występuje około 300 osób, średnia kwota zasiłku celowego wynosi 50-60 zł. W takiej sytuacji nie jest możliwe przyznanie świadczenia na zakup biletów autobusowych. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że pracownicy MOPR nękają go wywiadami środowiskowymi w jego mieszkaniu, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej - § 2 pkt 2 wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Kolegium rozumie, że wywiady takie są uciążliwe i mogą być krępujące dla wnioskodawcy. Osoba korzystająca ze środków pomocy społecznej zobowiązana jest jednak do daleko idącej współpracy z pracownikami socjalnymi i udzielania wszelkich niezbędnych wyjaśnień wymaganych przepisami ustawy o pomocy społecznej. Z zarzutami strony dotyczącymi nieprawidłowego zachowania się pracowników MOPR nie zgodził się Dyrektor ośrodka, wyjaśniając, że wywiad środowiskowy przeprowadzany jest zgodnie z obowiązującymi przepisami i etyką zawodową, a w treści wywiadu środowiskowego ujmowane są jedynie informacje uzyskane od zainteresowanego, które ten akceptuje własnoręcznym podpisem. Kolegium nie znalazło podstaw do przeprowadzania w sprawie rozprawy administracyjnej podnosząc, że zna zarówno stanowisko, jak i zarzuty strony w stosunku do zaskarżonej decyzji i MOPR w K. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2002r., sygn. akt: [...] A.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do przeprowadzania postępowania odwoławczego w trybie i w sposób przewidziany w k.p.a. z wyznaczeniem rozprawy administracyjnej z udziałem skarżącego, spowodowania przesłania stosownej sygnalizacji do Prezesa Rady Ministrów, ustosunkowanie się do potrzeby i sposobu przeprowadzania wywiadów środowiskowych w każdej sprawie z wniosku skarżącego, uznanie, że w sprawie naruszono prawa skarżącego, a zwłaszcza go obrażono i poniżono w wyjaśnieniach Dyrektora MOPR w piśmie znak: [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że pracownicy MOPR nękają go wywiadami środowiskowymi w jego mieszkaniu, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia może być wydana po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji, dokonywanej nie rzadziej niż co 6 miesięcy. W związku z tym, że A.C. występuje często, bo nawet dwa razy w miesiącu o pomoc na zaspokojenie różnych potrzeb np. naprawę piecyka, wymianę baterii, naprawę roweru itd. organ pierwszej instancji często przeprowadza wywiady środowiskowe u wnioskodawcy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 2001 r. (Dz. U. nr 114, poz.1220) - § 2 pkt 2 wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Kolegium podniosło, że rozumie, iż wywiady takie są uciążliwe i mogą być krępujące dla wnioskodawcy. Osoba korzystająca ze środków pomocy społecznej zobowiązana jest jednak do daleko idącej współpracy z pracownikami socjalnymi i udzielania wszelkich niezbędnych wyjaśnień wymaganych przepisami ustawy o pomocy społecznej. Podniesiono, że jak wynika z wyjaśnień Zastępcy Dyrektora MOPR, wykazując zrozumienie dla trudnej sytuacji A.C., zarówno mieszkaniowej, jak i zdrowotnej, organ pierwszej instancji postanowił, na zasadach szczególnych, odstąpić od każdorazowego sporządzania wywiadu środowiskowego w mieszkaniu skarżącego i przyjął, że tylko co trzy miesiące wywiad będzie przeprowadzany w mieszkaniu A.C., w celu stwierdzenia ewentualnych zmian w Jego sytuacji, natomiast pozostałe wywiady będą się odbywały w siedzibie rejonu MOPR, właściwym dla miejsca zamieszkania. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2005 r. strony postępowania sądowego nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi A.C.- podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2002 r., sygn. akt: [...] i poprzedzające ją postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Poza tak określonym przedmiotem kontroli Sądu pozostają zatem inne podniesione przez skarżącego okoliczności i żądania, np. spowodowania przesłania stosownej sygnalizacji do Prezesa Rady Ministrów. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawcę cele. Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust.1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, póz. póz. 414 ze zm.). Przepis ten bowiem upoważnia organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Okoliczność, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, oznacza, że zakres jej kontroli sądowej jest ograniczony do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta decyzja nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną. Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Wg niej granice swobody organu wyznaczają z jednej strony interes społeczny, z drugiej słuszny interes obywateli. W orzecznictwie sądowym zasadnie podkreśla się, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela, (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. l SA 945/00). Właściwe wyważenie obydwu wskazanych wyżej kategorii interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę. Zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 2 ust.1 ustawy o pomocy społecznej). Sam rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej). Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona dać więcej niż posiada. W sytuacji, kiedy środki są ograniczone, a potrzebujących wielu, jest rzeczą naturalną, iż gmina w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób o najniższych dochodach. Mając to na uwadze, ustawodawca w art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pozostawił ocenę tych potrzeb rozeznaniu gminy, używając w tym przepisie określenia "może zostać przyznany zasiłek celowy", (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. SA/Gd 2497/94). Podkreślić przy tym należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób, (wyrok z dnia 17 kwietnia 2002 r., sygn. II SA/Gd 4332/01) Ponieważ ani przepisy art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r. Nr 13, póz. 60), określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej, (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r., sygn. l S.A. 1649/93). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, a nieuwzględnienie w całości oczekiwań skarżącego nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego. Ustalona została należycie sytuacja życiowa i materialna skarżącego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego spostrzeżenia upoważniały organ do poczynienia stosownych ustaleń. Z jednej strony nie ma wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone przepisem art. 4 ustawy i że nie radzi sobie sam z zaspokojeniem własnych potrzeb bytowych. Konieczności udzielenia pomocy skarżącemu organy nie kwestionują. Z drugiej jednak strony - co wynika z akt sprawy pomocą taką - szerszą niż tylko wynikającą z zaskarżonej decyzji - skarżący został wielokrotnie objęty. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego, iż odmowa przyznania zasiłku celowego jest nieuzasadniona w stosunku do jego potrzeb i oczekiwań - mają charakter subiektywny. Pomoc społeczna jest przyznawana w wysokości, którą ograniczają pozostające w dyspozycji organów środki finansowe. Nadto świadczenia z zakresu pomocy społecznej nie mają za zadanie zaspokajać wszelkich potrzeb podopiecznych. W szczególności zasiłek celowy może zostać przyznany jedynie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (zakupu lekarstw, żywności, ubrania, drobnych napraw itp.). i na ten cel wielokrotnie skarżącemu były przyznawane świadczenia z pomocy społecznej. Jak wynika z akt spraw ze skarg A.C. będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (m.in. o sygn. akt. II SA/Kr 618/01, II SA/Kr 3452/01, II SA/Kr 3473/01, II SA/Kr 3474/01, II SA/Kr 3807/01, II SA/Kr 3808/01, II SA/Kr 1207/04, II SA/Kr 671/02, II SA/Kr 2240/01, II SA/Kr 8/02, II SA/Kr 399/02, II SA/Kr 2241/01, II SA/kr 2476/02, II SA/Kr 2835/02) sytuacja rodzinna, zdrowotna i majątkowa skarżącego jest organom administracji znana i brana pod uwagę w trakcie postępowań w sprawie udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej. Skarżącemu jest przyznawana stała pomoc w wysokości odpowiadającej możliwościom ośrodka pomocy społecznej (m.in. w 2000r. skarżącemu przyznano zasiłki okresowe w łącznej kwocie 1350 zł, zasiłki celowe w łącznej kwocie 1558 zł oraz pomoc w formie bezpłatnych obiadów w barze "J." w łącznej kwocie 1045,35 zł - co daje kwotę 3953,35 zł.). W marcu 2002r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 250 zł na zakup żywności i środków czystości oraz na zakup dwóch par okularów (decyzja Zastępcy Dyrektora MOPR w K. z dnia [...] marca 2002r., znak: [...]), w kwietniu 2002 r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 100 zł na zakup żywności (decyzja Kierownika MOPR w Kielcach z dnia [...] kwietnia 2002 r., znak: [...]), w czerwcu 2002 r. przyznano skarżącemu pomoc społeczną w postaci bezpłatnych obiadów w dniu robocze w barze "J." w K. (decyzja Dyrektora MOPR w K. z dnia [...] czerwca 2002 r., znak: [...]), w sierpniu 2002 r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 100 zł na zakup żywności i środków czystości (decyzja Dyrektora MOPR w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...]). Skarżący objęty jest więc stałą pomocą społeczną, która wprawdzie w jego osobistym odczuciu jest niewystarczająca, lecz uznać ją należy za adekwatną do możliwości finansowych MOPR w K. Dodać także należy, iż świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie wspomagać osoby z nich korzystające, a nie je utrzymywać - to jest bowiem podstawowym zadaniem każdego obywatela, który w tym zakresie winien przejawiać racjonalną aktywność w ramach swoich możliwości i współpracować z właściwymi instytucjami, w tym organami pomocy społecznej. W związku z tym przyznanie A.C. zasiłku celowego w kwocie 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności i środków czystości oraz odmowa przyznania zasiłków na pozostałe wskazane przez wnioskodawcę cele nie mogą być uznane za sprzeczne z prawem, zwłaszcza, że możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej, w tym również MOPR w [...] są ograniczone. W kontekście zgromadzonej dokumentacji i zaprezentowanego przez organ odwoławczy uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można zarzucić temu rozstrzygnięciu dowolności i przekroczenia granic uznania administracyjnego. Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, iż konsekwencją działań organów jest jego poniżanie i obrażanie. Wskazać należy, że korzystanie z pomocy społecznej i znajdujące oparcie w przepisach prawa czynności organu związane ze świadczeniem tej pomocy nie mogą być traktowane jako naruszające godność człowieka, zwłaszcza wtedy, gdy organ realizuje swoje ustawowe obowiązki i podejmuje działania mające na celu wyważenie uzasadnionych potrzeb wnioskodawcy i możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia może być wydana po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji, dokonywanej nie rzadziej niż co 6 miesięcy. Częste wnioski o udzielenie świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem pociągać za sobą obowiązek przeprowadzania częstych wywiadów środowiskowych, które zgodnie z przytaczanymi w odpowiedzi na skargę przepisami wykonawczymi do ustawy o pomocy społecznej należy przeprowadzać w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Na koniec stwierdzić należy, że powtarzające się pretensje A.C. o to, że w sprawie nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, nie są uzasadnione. Organ przyznający świadczenie i organ rozpatrujący odwołanie nie są stroną postępowania administracyjnego, nie mogła zatem istnieć potrzeba "uzgodnienia interesów stron" (art. 89 § 2 k.p.a.), nie zachodziły też inne przesłanki zobowiązujące organ do przeprowadzenia rozprawy, czy choćby tylko uzasadniające takie działanie. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.