I SA/Bd 60/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant: Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi P.-F. sp. z o. o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz P.-F. sp. z o.o. w G. kwotę 5.600 (pięć tysięcy sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] w Oddziale Celnym w T. dopuszczono do wolnego obrotu towar zgłoszony przez P. Sp. z o.o. w postaci tkaniny z mikrofibry, charakteryzujący się następującymi parametrami - tkanina mikrofibra - 100% poliester 82g/m2; 5145 mb - szerokość 160 cm; 65908 mb -szerokość 220 cm; 6600 mb - szerokość 240 cm, w ilości - 77653 mb. Zgłaszający zaklasyfikował towar wymieniony w pozycji nr 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego do kodu TARIC 5515 19 10 00 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego: Pozostałe tkaniny z włókien odcinkowych syntetycznych, - Pozostałe, -Niebielone lub bielone, ze stawką celną 8 % (erga omnes). Funkcjonariusze celni w trakcie rewizji celnej towarów pobrali próbki przedmiotowego towaru, które następnie organ celny przekazał do Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie w celu przeprowadzenia badań i analiz. Otrzymane sprawozdanie z przeprowadzonych badań laboratoryjnych wskazało, że badaną próbkę stanowi tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, bielona, zawierająca w masie 100% poliestru. W konsekwencji analizy wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych organ celny uznał, iż zgłaszający nieprawidłowo zaklasyfikował towar do kodu TARIC 5515 19 10 00. W związku z czym wszczął z urzędu postępowanie w sprawie sprostowania przedmiotowego zgłoszenia celnego i określenia kwoty długu celnego dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. W jego wyniku decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. , uznając iż zgłoszony towar winien być zataryfikowany do kodu CN 540761 10 10, określił kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki ostatecznego cła antydumpingowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji organu celnego naruszenie art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku, nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 240/1 z późno zm.) oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady regulujące tryb przeprowadzania klasyfikacji towarów . Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że zebrane w postępowaniu dowody wskazują, iż przedmiotem importu była biała tkanina utkana splotem płóciennym, z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierająca w masie 100 % poliestru. W świetle ultrafioletowym tkanina wykazywała fluorenscencję, co świadczy o obecności w niej rozjaśniaczy optycznych. Wobec powyższego należało rozważyć wskazaną przez laboratorium możliwość klasyfikacji przedmiotowego towaru do kodu TARIC 540761 10 10 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich, gdyż jest ona zgodna z wynikiem przeprowadzonego badania. Organ wskazał na fakt, iż jak wynika z przeprowadzonego badania laboratoryjnego próbkę stanowi "tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych", natomiast zadeklarowany przez stronę kod TARI C5515 19 10 00, obejmuje "pozostałe tkaniny z włókien odcinkowych syntetycznych". W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego towar w postaci tkaniny utkanej splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanej, bielonej, zawierającej w masie 100% poliestru należało klasyfikować do kodu 5407 61 10 10, obejmującego: Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404; - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych;------Bielone, ze stawką celną 8% (erga omnes). Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 240/1 z póź.zm) - nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85% wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN ex 5407 51 00 (kod TARIC 5407 51 00 10), 5407 52 00, 5407 5400, ex 5407 61 10 (kod TARIC 5407 61 1010),540761 30, 540761 90, ex 5407 69 10 (kod TARIC 5407 69 10 10) oraz ex 5407 69 90 (kod TARIC5407699010). Na podstawie art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia dla przedmiotowego towaru w postaci: tkaniny mikrofibry (pozycja 1 zgłoszenia) objętego kodem TARIC 5407 61 10 10 (dodatkowy kod TARlC A999), wytworzonego przez wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa z Chińskiej Republiki Ludowej, niewymienione w przedmiotowym artykule, określona została stawka ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 74,8%. W konsekwencji w ocenie organu II instancji zastosowana w zaskarżonej decyzji stawka cła antydumpingowego na przedmiotowy towar została określona prawidłowo. Organ odnosząc się do podniesionej w odwołaniu argumentacji o dokonywanych w Niemczech i Francji zgłoszeniach celnych przedmiotowego towaru stwierdził, że fakt ewentualnej nieprawidłowej deklaracji dokonanej przez importera w zgłoszeniu celnym powoduje, że organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia celnego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego nie naruszało, jak twierdzi strona szeregu zasad ogólnych postępowania. W zaskarżonej decyzji wskazano prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dla ustalenia stanu faktycznego przeprowadzono wcześniej odpowiednie postępowanie dowodowe oraz dokonano oceny dowodów, w następstwie czego wydano zaskarżoną decyzję. Konkludując Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż uwzględniając wynik przeprowadzonego badania laboratoryjnego organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo zaklasyfikował przedmiotowy towar do kodu CN 5407 61 10 10 obejmującego: Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404; - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych; ----Bielone. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 240/1 z późno zm.), oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania. Skarżąca spółka nie zgodziła się z zastosowaną przez organy celne klasyfikacją taryfową sprowadzonej tkaniny do kodu TARIC 54 07 61 10 10. Zdaniem strony klasyfikacja powinna być oparta o kod 5407 61 10 90. Autor skargi stwierdził, iż sprawozdanie Laboratorium celnego nieprawidłowo oceniło sprowadzony do Polski towar. Ustalona przez Laboratorium okoliczność, iż tkanina była bielona nie może być potwierdzona i nie odpowiada określeniu, które funkcjonuje oficjalnie w wersji TARIC niemieckiej czy angielskiej. Strona skarżąca wskazała, iż w wersji angielskiej jest użyto słowa "Dyed white" dla kodu 5407 6110 10. Także w wersji niemieckiej TARIC brzmienie opisu tego kodu oznacza "biały, farbowany". Tym samym zdaniem strony nie można zgodzić się z dokonaną przez Laboratorium konstatacją, iż towar był bielony. Towar sprowadzony przez spółkę nie był towarem "białym farbowanym" i nie mógł być zaklasyfikowany do kodu 5407 61 10 10 tylko do kodu 5407 61 10 90. W ocenie spółki błąd organu celnego sprowadza się do błędnego zrozumienia użytych we Wspólnej Taryfie Celnej słów i określeń. Organy celne nie wykazały, iż sprowadzony towar był "biały, farbowany" i w konsekwencji nie miały podstaw do zmiany dokonanej taryfikacji. Autor skargi podniósł ponadto, iż takie same towary, jak te, które zostały zgłoszone w zgłoszeniu celnym z dnia [...] w pozycji nr 1, są odprawiane w Niemczech i we Francji według kodu TARIC 5407 6110 90 i tamtejsze organy celne nie kwestionują prawidłowości takiej klasyfikacji. Zdaniem strony można zatem wymagać, aby taki sam towar był tak samo klasyfikowany we wszystkich państwach członkowskich. Strona podniosła, iż zamiast zbadać, dlaczego w innych państwach członkowskich towary tożsame ze sprowadzonym przez spółkę są taryfikowane według klasyfikacji dokonanej przez spółkę w Polsce (czyli do kodu 5407 61 10 90) i zgłoszenia te nie są tam podważane, organ celny w oparciu o własną dowolną interpretację Wspólnej Taryfy Celnej oraz wyniki badania laboratoryjnego, sugeruje, iż te zgłoszenia celne, ewentualnie nieprawidłowe, mogą być przedmiotem sprostowania lub zaksięgowania retrospektywnego długu celnego. Organ celny w zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, że przepisy celne zobowiązują organy celne do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należnej w ciągu 2 dni od dnia dowiedzenia się o zaniżeniu należności celnych oraz że fakt ewentualnej nieprawidłowej deklaracji może zostać sprostowany. Konkludując strona stwierdziła, iż sprowadzony towar nie powinien być objęty zakresem rozporządzenia Rady nr 1487/2005. Określenie w decyzji kwoty długu celnego (ostatecznego cła antydumpingowego) zostało zatem dokonane z naruszeniem przepisu art. 1 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia. Jednocześnie strona skarżąca stwierdziła, iż organ podatkowy naruszył również szereg zasad postępowania i wydał decyzję naruszając obowiązujące prawo, przez co naruszył podstawowa zasadę, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem skarżącej spółki organ celny zastosował prawo w niewłaściwy sposób, powołując jako podstawę prawną przepisy, które w danych okolicznościach sprawy nie mogły znaleźć zastosowania. Takie postępowanie narusza zaufanie do organu celnego, gdyż organ celny w toku postępowania nie podjął wszystkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkiem czego było podjecie błędnej decyzji. W szczególności błędna była kwalifikacja taryfowa sprowadzonego z Chin towaru, co skutkowało nałożeniem dodatkowego cła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii nie zastosowania przez organy celne tłumaczenia wersji niemieckiej bądź angielskiej Wspólnej Taryfy Celnej organ stwierdził, że polska wersja Wspólnej Taryfy Celnej na której opierały się organy celne wydające zaskarżoną decyzję - nie stanowi "tłumaczenia" wersji angielskiej, czy niemieckiej lecz ma znaczenie dla nich równorzędne. W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2010r. strona skarżąca podtrzymała argumentację przedstawioną w skardze, wskazując przede wszystkim na występujące jej zdaniem różnice w tłumaczeniu unijnych aktów prawnych dotyczących taryfikacji przedmiotowego towaru. Wskazano m.in., że w polskiej wersji Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe (...) jest rozszerzenie zakresu o tkaniny bielone podczas gdy w wersji angielskiej mowa jest tylko i wyłącznie o tkaninie farbowanej, w tym farbowanej na biało. Sprowadzony przez spółkę towar nie był farbowany, czego dowodem jest m.in. opis metody produkowania tej tkaniny. Do pisma strona dołączyła francuski dokument Renseignement tarifaire contaignant ( informacja o obowiązującej taryfie) dot. towaru o kodzie 5515 12 10 00 oraz informację producenta T. dotyczącą sposobu produkcji tkanin o kodach 5407 51 00 90 i 5515 12 10. Dokumenty zostały przedstawione wraz z ich tłumaczeniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie zaistniałego sporu w zasadzie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie doszło do naruszenia choćby któregokolwiek ze wskazanych przez skarżącą przepisów procedury podatkowej, a mianowicie: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze istotę stawianych zarzutów podnieść należy, że w myśl art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej ord. pod., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta niesie w sobie nie tylko treści normatywne, ale również daleko wykracza poza ramy prawne. Nieprzypadkowo jednakże ustawodawca zawarł tę regułę jako drugą z kolei w ord. pod., tuż po zasadzie legalizmu i praworządności. Należy sądzić, iż w ten właśnie sposób chciano zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich (por. S. Presnarowicz, w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 121, LEX, 2009, wyd. III). Z wyrażonej w przepisie art. 122 ord. pod. zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu podatkowego obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 218/09, LEX nr 531498). Regulacja art. 124 o.p. wskazuje, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Chodzi o to, aby wykazywać słuszność podejmowanych czynności dowodowych, jak też przekonywać strony do dobrowolnego wykonania wydanej decyzji. [...] Przekonywanie strony może polegać m.in. na wykazywaniu bezzasadności składania odwołania od danego rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada ta powinna być stosowana przez organy podatkowe zarówno w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak też w pisemnym uzasadnieniu decyzji podatkowej. Tym samym reguła ta powinna obowiązywać przez cały czas prowadzonej przed organem sprawy podatkowej (por. S. Presnarowicz, w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 124, LEX, 2009, wyd. III). Uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd Administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Uzasadnienie decyzji powinien też cechować logiczny związek z rozstrzygnięciem oraz kompletność użytych motywów, które do tego rozstrzygnięcia posłużyły. Ma to szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji "wymiarowej". Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt III S.A./Wa 2154/07, LEX nr 468687). Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy doszło do naruszenia omówionych powyżej reguł procedowania podatkowego. Obowiązkiem organu administracji jest bowiem odniesienie się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę. W odwołaniu Spółka podniosła, że pod pozycją, pod którą zakwalifikowano sprowadzoną przez nią tkaninę mieszczą się tkaniny farbowane. Sprowadzony zaś przez nią towar nie był farbowany. Powołała się przy tym na wersję angielską i niemiecką Taryfy, twierdząc w sposób zdecydowany, że sprowadzona tkanina nie mieściła się w ramach kodu CN 5407 61 10 10. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do postawionych przez skarżącą zarzutów. Zaskarżona decyzja w swym uzasadnieniu w ogóle nie nawiązuje do podnoszonych przez Spółkę argumentów związanych z wersją językową angielską i niemiecką Wspólnotowej Taryfy Celnej oraz twierdzenia, że importowany towar nie był farbowany. Brak odniesienia się do tak istotnych argumentów, zmierzających do podważenia dokonanej przez organy taryfikacji, zakwestionowania także twierdzenia, że zastosowanie rozjaśniaczy optycznych skutkuje taryfikacją CN 5407 61 10 10, mogło mieć - zdaniem Sądu - istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1380/08, LEX nr 522436). Nie ustosunkowanie się do zarzutów narusza przepis art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, LEX nr 495343). Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568). Aby uczynić zadość przepisom procesowym organ odwoławczy w ponownym postępowaniu winien się ustosunkować w sposób adekwatny do merytorycznego stanowiska strony zaprezentowanego podczas postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W kontekście stawianych zarzutów za istotne uznać należy następujące kwestie: co się kryje pod pojęciem rozjaśniaczy optycznych, następnie ustalenie na gruncie taryfikacji znaczenia pojęć tkaniny bielonej i tkaniny farbowanej oraz wzajemnych relacji tych pojęć. W związku z podnoszonym przez stronę zarzutem nieuwzględnienia podczas rozstrzygania sprawy wersji angielsko i niemieckojęzycznej Wspólnotowej Taryfy Celnej, podnieść należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej. Na gruncie jednolitego stosowania przepisów prawa wspólnotowego Europejski Trybunał Sprawiedliwości postawił następującą tezę: "W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, konieczność jednolitego stosowania i jednolitej wykładni aktu wspólnotowego wyklucza jego rozpatrywanie w jednej, w oderwaniu od innych, wersji językowej, ale wymaga ustalenia wykładni w zależności od rzeczywistej woli i celu autora tego aktu, a zwłaszcza w świetle wszystkich wersji językowych (zob. w szczególności wyroki z dnia 12 listopada 1969 r. w sprawie 29/69 Stauder, Rec. s. 419, pkt 3; z dnia 7 lipca 1988 r. w sprawie 55/87 Moksel Import und Export, Rec. s. 3845, pkt 15; z dnia 20 listopada 2001 r. w sprawie C-268/99 Jany i in., Rec. s. I-8615, pkt 47 oraz z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-188/03 Junk, Zb.Orz. s. I 885, pkt 33)". W drugiej tezie tego orzeczenia podniósł natomiast, że "Podobnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sformułowanie użyte w jednej z wersji językowych przepisu wspólnotowego nie może służyć za jedyną podstawę jego wykładni lub domagać się w tym względzie pierwszeństwa względem innych wersji językowych. Takie podejście byłoby bowiem niezgodne z wymogiem jednolitego stosowania prawa wspólnotowego (zob. wyroki z dnia 12 listopada 1998 r. w sprawie C-149/97 Institute of the Motor Industry, Rec. s. I-7053, pkt 16; z dnia 03 kwietnia 2008 r. w sprawie C-187/07 Endendijk, Zb.Orz. s. I-2115, pkt 23 oraz z dnia 09 października 2008 r. w sprawie C-239/07 Sabatauskas i in., dotychczas niepublikowany w Zbiorze, pkt 38) (por. wyrok ETS z dnia 22 października 2009 r. C-261/08, LEX nr 522196, wyrok ETS z dnia 28 stycznia 2010 r. C-473/08, LEX nr 550846 oraz wyrok ETS z dnia 16 lipca 2009 r. C-428/07, LEX nr 505799). Powołane orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości znalazły też odzwierciedlenie i aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sadów Administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009r., sygn. akt II GSK 167/09 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1546/07). Przywołane orzecznictwo odnoszące się do stosowania i wykładni przepisów prawa wspólnotowego winno być uwzględnione przez organy podczas ponownego postępowania – jako niezbędny warunek podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając zatem na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.