II FSK 2167/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, WSA del. Andrzej Jagiełło, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp. z o. o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 303/10 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o. o. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] sp. z o. o. z siedzibą w R. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. Spółka z o.o. (dalej: Spółka) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 września 2008r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który wpłynął do organu 23 czerwca 2010r. Spółka wskazała, że prowadzi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej do odbiorców przyłączonych do jej sieci, przy której wykorzystuje podziemne oraz napowietrzne kablowe linie elektroenergetyczne stanowiące własność Spółki. Sieci posadowione są często na gruntach, należących do innych podmiotów i z tego powodu ich przebieg koliduje z projektowaną inwestycją lub też w inny sposób uniemożliwia wykorzystanie gruntu (są to tzw. kolizje energetyczne). W takich sytuacjach inwestor zwraca się do Spółki o zmianę przebiegu kolidującej linii elektroenergetycznej lub dokonanie zmian dotyczących innego urządzenia elektroenergetycznego i po uzyskanej zgodzie we własnym zakresie i na własny koszt usuwa kolizję energetyczną. Spółka nie ponosi kosztów takiego przedsięwzięcia i nie zwraca inwestorowi związanych z nim wydatków. Po wykonaniu przez inwestora prac sporządzany jest protokół przekazania wykonywanych prac, poprzez zaakceptowanie którego Spółka potwierdza prawidłowość dokonanego przedsięwzięcia. Przesunięta linia energetyczna stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę i zastępuje element sieci, który był kolizyjny. W związku z powyższym zadano pytanie: czy w związku z wykonaniem przez inwestora prac na majątku Spółki, w szczególności prac ingerujących w środki trwałe, jeżeli jednym celem tych prac jest zlikwidowanie kolizji energetycznej poprzez przesunięcie istniejącego urządzenia energetycznego (linii) w inne miejsce w interesie inwestora, powstanie dla Spółki przychód wynikający z poniesienia kosztów tych prac przez inwestora? W ocenie wnioskodawcy nie wystąpi przychód podatkowy, ponieważ Spółka nie otrzymała od inwestora jakiejkolwiek rzeczy lub prawa. Wskazano, że w rzeczywistości środek trwały będący własnością Spółki zostanie przebudowany, a zmianie ulegnie tylko lokalizacja tej rzeczy. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 23 września 2008 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe wskazując, że otrzymane na podstawie protokołu przekazania i przyjęcia urządzenia lub ich elementy (związane z usunięciem kolizji energetycznej) będą dla Spółki przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz.654 ze zm., dalej u.p.d.o.p.). Ponadto organ podatkowy zauważył, iż jeśli przekazane urządzenia lub ich elementy będą środkiem trwałym po spełnieniu ustawowych warunków pozwalających na zaliczenie ich do środków trwałych, to dokonywane odpisy amortyzacyjne będą kosztami uzyskania przychodów. Powyższa interpretacja została doręczona Spółce w dniu 26 września 2008r. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka, zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy u.p.d.o.p. oraz art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.); przepisów prawa procesowego, tj. art. 14d Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów art. 14 d i art. 140 Ordynacji podatkowej wskazano, że interpretacja została doręczona Spółce po upływie 3 miesięcy od daty wpływu zapytania do Ministra Finansów. Naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p polegać miało zdaniem strony skarżącej na jego nieprawidłowej wykładni. Spółka podniosła, że interpretując ten przepis, należy uwzględnić cel poniesienia przez podmiot trzeci nakładów na aktywa Spółki oraz to, czy i jakie korzyści z otrzymaniem tych nakładów będą się wiązały dla właściciela. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną interpretację wskazując, że Spółka złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji w dniu 23 czerwca 2008 r., a indywidualną interpretację doręczono jej w dniu 26 września 2008 r. Powyższe rozstrzygnięcie, na skutek skargi kasacyjnej Ministra Finansów, zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1241/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z wytycznymi NSA powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009r., sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007r. pojęcie "niewydania interpretacji" użyte w art. 14o §1 Ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. Wyjaśniono także, że przez zwrot niewydanie "interpretacji indywidualnej" należy rozumieć niesporządzenie i niepodpisanie tego aktu gdyż stanowi on przeciwieństwo pojęcia "wydanie interpretacji". W odniesieniu do zarzutów naruszenie prawa materialnego WSA w Rzeszowie uznał za prawidłowe stwierdzenie Ministra Finansów, zgodnie z którym co do zasady przejęcie własności nakładów na rzeczy skutkuje powstaniem przychodu u właściciela tej rzeczy. Przychodem bowiem jest przyjęta przez właściciela rzeczy głównej jakakolwiek rzecz lub prawa stanowiące nakłady. Fakt, że przebudowa linii energetycznej lub innego urządzenia nie leży w interesie skarżącego i wiąże się z realizacją celu zamierzonego przez inwestora nie ma wpływu na wartość przychodu. Przebudowa linii energetycznej lub innego urządzenia powoduje zmianę ich wartości. Inwestor przed przebudową linii energetycznej lub innego urządzenia przedstawia skarżącej Spółce kosztorys i zakres planowanych prac, które podlegają analizie przez służby techniczne Spółki. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że Minister Finansów słusznie zauważył, iż w przypadku gdy przekazane urządzenie lub ich elementy po spełnieniu ustawowych warunków będą środkami trwałymi lub dokonane nakłady spowodują ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 16 ust. 13 u.p.d.o.p. to od wartości środka trwałego skarżąca Spółka powinna dokonywać odpisów amortyzacyjnych które stanowić będą koszty uzyskania przychodów. Od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię, w następstwie czego zastosowano powyższy przepis, chociaż nie powinien zostać zastosowany. Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego - w prawem przepisanej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu. Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., przez błędną wykładnię , a konsekwencji niewłaściwe zastosowanie do podanego w złożonym wniosku stanu faktycznego. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie. Druga uwaga o charakterze ogólnym odnosi się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, w której na indywidualny wniosek zainteresowanego (Spółka) Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w oparciu o przepisy art. 14 b i nast. Ordynacji podatkowej. W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o interpretację jest obowiązany m.in. do ..."wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego...". Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A.Kabat {w:} J S. Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz wydanie 5, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 105). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Zgodnie z przedstawionymi uwagami o charakterze ogólnym odnoszącymi się do wymogów skargi kasacyjnej oraz przedmiotu rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się wyłącznie do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie do podanego we wniosku stanu faktycznego. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej Spółki nie powołano zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co oznacza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd pierwszej instancji jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną. Zgodnie z tym, co przyjął sąd pierwszej instancji (strona 1 uzasadnienia wyroku), z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że sporne w sprawie pozostawało zakwalifikowanie po stronie Spółki kosztów usunięcia przez inwestora tzw. kolizji energetycznych. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że Spółka nie ponosi kosztów takiego przedsięwzięcia i nie zwraca inwestorowi związanych z nim wydatków. Po wykonaniu przez inwestora prac sporządzany jest protokół przekazania wykonywanych prac, poprzez zaakceptowanie którego Spółka potwierdza prawidłowość dokonanego przedsięwzięcia. Przesunięta linia energetyczna stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę i zastępuje element sieci, który był kolizyjny. Rozstrzygając powstałe zagadnienie sporne sąd pierwszej instancji słusznie odwołał się do art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., wyjaśniając, że tego rodzaju świadczenia otrzymane przez Spółkę stanowiły przychody z nieodpłatnych świadczeń. Odwołując się do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego trafnie stwierdzono, że o takiej kwalifikacji przesądzało to, iż co do zasady przejęcie własności nakładów na rzeczy skutkuje powstaniem przychodu u właściciela tej rzeczy. Przychodem w takiej sytuacji jest przyjęta przez właściciela rzeczy głównej jakakolwiek rzecz lub prawa stanowiące nakłady. Na przeszkodzie do takiej kwalifikacji nie stoi fakt, że przebudowa linii energetycznej lub innego urządzenia nie leży w interesie skarżącego i wiąże się z realizacją celu zamierzonego przez inwestora nie ma wpływu na wartość przychodu. W stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącą Spółkę likwidacji kolizji energetycznej przez przebudowę linii dokonuje inwestor na swój koszt zmierzając do osiągnięcia własnych korzyści, a skarżąca Spółka jedynie wyraża zgodę na ingerencję w swoją własność nie ponosząc żadnych kosztów z tym związanych. W tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo sąd pierwszej instancji przyjął, że poczynione przez inwestora nakłady stanowią dla Spółki konkretne (wyliczone w sporządzonym dokumencie PT) przysporzenie na jej majątku, tj. przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. W wyniku tych nakładów ulega zmianie wartość linii energetycznej, która stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę. Nie może nasuwać wątpliwości i ta konstatacja sądu, przyjęta za organem podatkowym, że jeżeli przekazane Spółce przez inwestora urządzenia energetyczne po spełnieniu ustawowych warunków będą środkami trwałymi albo dokonane nakłady spowodują ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. to od tej wartości środka trwałego spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych, stanowiących koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie wartość wykonanych przez inwestora prac stanowi podstawę do określenia wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy w świetle art. 12 ust. 5 p.d.o.p. Zgadzając się z tą oceną należało przypomnieć, że art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w istotnym dla sprawy zakresie stanowi, że przychodami są m. in. wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych świadczeń. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. jest w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumiane w zasadzie jednolicie. Uznaje się, że obejmuje ono nie tylko świadczenie w znaczeniu cywilnym, gdyż w jego zakres wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub też te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar majątkowy czy finansowy. Podnosi się przy tym, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Z tego też względu, pojęcie "świadczenie" na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy rozumieć odmiennie od cywilistycznego rozumienia tego pojęcia. Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów, lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby. Na gruncie u.p.d.o.p. nie jest istotne kto świadczył, ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego (zob. uchwały NSA z 18 listopada 2002 r., Sygn. akt FPS 9/02, ONSA 2003, nr 2, poz. 47 ; z 16 października 2006 r., Sygn. akt II FPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 153; z dnia 24 maja 2010, Sygn. akt II FPS 1/10 ONSAiWSA z 2010 r., nr 4,poz. 58; z dnia 24 pażdziernika 2011r., Sygn. akt II FPS 7/10 (ONSAiWSA z 2012 r., nr 1,poz. 1). Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanych uchwałach skonstatował, że przytoczone oceny stanowią kontynuację linii orzeczniczej, utworzonej wyrokami Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jest wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 (OSNAPiUS 2000, nr 13, poz. 496), wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01 (ONSP 2003, nr 11, poz. 261) oraz wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2000 r., I SA/Gd 2285/98 (LEX nr 39796) i z dnia 10 kwietnia 2000 r., III SA 2252/99 (LEX nr 40687). W uchwale z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że o ile w prawie cywilnym nie ma świadczenia bez świadczącego, o tyle w podatkach dochodowych nie jest istotne kto świadczył, ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego. Mimo krytyki w piśmiennictwie i pojawienia się orzeczeń odmiennych Naczelny Sąd Administracyjny podejmując kolejne uchwały w składach powiększonych podtrzymał definicję nieodpłatnego świadczenia wyrażoną w uchwale z dnia 18 listopada 2002 r. Stanowisko to wynika z konstatacji, że o ile w prawie cywilnym nie ma świadczenia bez świadczącego, o tyle w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest istotne, kto świadczył ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 omawianej ustawy przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Właśnie ta zasada stanowi podstawę do odmiennego od cywilistycznego rozumienia pojęcia "świadczenie" na gruncie omawianej ustawy. Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów, lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania /zaniechania/ innej osoby, czy też nie. Gdyby przyjąć cywilistyczne pojęcie świadczenia, określone dochody spółki znalazłyby się poza opodatkowaniem jedynie z tej przyczyny, że do ich powstania nie przyczyniła się inna osoba, a w szczególności - że brak było osoby świadczącego. Taka wykładnia pozostawałaby w sprzeczności nie tylko z zasadą wymienioną w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale także z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 12 ust. 4 tej ustawy, enumeratywnie wyliczającym przychody, których wystąpienie nie prowadzi do powstania obowiązku podatkowego. Nie ma wśród nich przychodów związanych z bezpłatnym korzystaniem z cudzych praw ani z przejęciem do własnego majątku nakładów poczynionych przez odbiorców energii elektrycznej. Skoro więc każdy przychód, poza wymienionymi w art. 12 ust. 4 ustawy, stanowi - po odliczeniu kosztów jego uzyskania - przedmiot opodatkowania, a wyliczenie przychodów w art. 12 ust. 1-3 ma jedynie charakter przykładowy, to pojęcie nieodpłatnego świadczenia, wymienione w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie może być zawężone do jego cywilistycznego znaczenia. Nie przeczy temu użycie przez ustawodawcę w tym przepisie wyrazu "otrzymanych" w odniesieniu do nieodpłatnych świadczeń. Okoliczność ta nie przesądza wcale o konieczności występowania podmiotu świadczącego i podmiotu odbierającego świadczenie. W "Słowniku języka polskiego" /red. M. Szymczak, t. II, str. 569/ zwrócono uwagę, że wyraz "otrzymać" znaczy również "wyprodukować, uzyskać coś z czegoś". Niewątpliwie oznacza to działanie własne i czynność jednostronną. Podobnie zresztą rozumie ten wyraz "Słownik frazeologiczny języka polskiego" /red. S. Skorupka, t. I, str. 628/, który określa jego znaczenie m.in. jako "otrzymanie skutku". Trafnie więc zauważono w orzecznictwie sądowym, że otrzymanie nieodpłatnego świadczenia może być także konsekwencją działań własnych, a więc jednostronnych ( por. wyroki NSA z dnia 1 września 2005 r., Sygn. akt FSK 2596/04 ; z dnia 4 kwietnia 2007 r., Sygn. akt II FSK 491/06; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl w skrócie: CBOSA ). Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w powołanych uchwałach i nie znajduje podstaw do uznania za błędną wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. prezentowaną przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Przyjęcie tej wykładni za prawidłową oznacza, że w omawianym przypadku podatkowo istotna jest nieekwiwalentność przysporzenia. Bez znaczenia dla podatkowo prawnej kwalifikacji tego zdarzenia gospodarczego jest to, że spółka w danym momencie nie miała potrzeby inwestowania w swoją sieć, ani okoliczność, że usunięcie kolizji energetycznej leży wyłącznie w gestii inwestora, jakkolwiek nie do końca jest to prawda o czym świadczy opisany we wniosku stan faktyczny, ani też to, że inwestor dokonuje usunięcia kolizji we własnym zakresie, na swój koszt i dąży wyłącznie do osiągnięcia własnych korzyści. Istotne jest tylko to czy do przysporzenia doszło i jaki to przysporzenie ma charakter. Przysporzenie to miało konkretny wymiar w postaci zwiększenia wartości początkowej środków trwałych stanowiących własność Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z przywołanej w skardze kasacyjnej definicji słownikowej pojęcia "świadczyć", jako "wykonywać coś na czyjąś rzecz", z równą mocą da się wywieść i takie rozumienie tego pojęcia, które potwierdzi dokonaną przez sąd pierwszej instancji wykładnię omawianej normy prawa materialnego. Równie dobrze można bowiem twierdzić, że inwestor miał świadomość, iż w istocie dokonuje nakładów na rzecz spółki, jakkolwiek z korzyścią również dla siebie. Co do zaprezentowanej w skardze kasacyjnej wykładni celowościowej art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., to ma ona nazbyt subiektywny charakter, aby mogła być uwzględniona ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010r., Sygn. akt II FSK 1414/09; publik. CBOSA ). Mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności po rozpoznaniu sprawy na rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).