I SA/Lu 744/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Małgorzata Fita,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1pkt 1 lit a Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec 2009r. – uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił za ten miesiąc kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bakowy w wysokości 1.043.823 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż organ podatkowy I instancji stwierdził naruszenie przez podatnika art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. powoływana dalej jako ustawa VAT). Ustalono bowiem, że podatnik nie opodatkował nieodpłatnego świadczenia usług fitness na rzecz pracowników zatrudnionych w firmie A. Na podstawie art. 29 ust. 12 powołanej ustawy określono wartość tych usług na 3.000 zł i podatek VAT na kwotę 660 zł. Ponadto dokonano korekty podatku należnego wynikającego z faktur korygujących do faktur VAT oraz paragonów fiskalnych ujętych w rozliczeniach za miesiące czerwiec i lipiec 2009r., stwierdzających transakcje, które nie zostały zrealizowane. Faktury korygujące, w ocenie organu I instancji, zostały wystawione bezpodstawnie, gdyż korygują one dokumenty (pierwotne faktury VAT), które nie potwierdzają wykonania czynności. W takiej sytuacji, gdy nie powstał obowiązek podatkowy w VAT (czynność nie została wykonana) a strona jest w posiadaniu oryginałów i kopii wystawionych faktur, zasadnym jest anulowanie tych dokumentów i w konsekwencji zmniejszenie podatku należnego wykazanego w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym ten podatek został uwzględniony. W decyzji organ I instancji skorygował podstawę opodatkowania i podatek należny za lipiec 2009r. o kwoty wynikające z faktur ujętych w deklaracji korygującej VAT-7 złożonej przez podatnika w dniu 22.10.2009r., uznając zasadność tej korekty, z wyjątkiem faktury z dnia 30.07.2009r. Nr [...] wystawionej na wartość netto 155,39 zł podatek VAT 34,19 zł. W ocenie organu I instancji, brak było podstaw do korygowania na podstawie tej faktury podstawy opodatkowania i podatku należnego w rozliczeniu za lipiec 2009r. w związku z rezygnacją nabywcy z zamówienia, gdy zwrot towaru i gotówki miał miejsce w sierpniu 2009r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. B. wnosił o jej uchylenie w całości i zarzucał błędne zastosowanie art. 8 ust. 2 ustawy VAT poprzez błędne przyjęcie, że świadczenia polegające na zorganizowaniu nieodpłatnych spotkań sportowo-rekreacyjnych w klubie fitness dla pracowników stanowiły świadczenia niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa oraz błędne przyjęcie, iż mimo że nie doszło do faktycznej realizacji transakcji wynikającej z faktury z dnia 30.07.2009r. Nr [...], brak jest podstaw do korygowania w rozliczeniu podatku VAT za miesiąc lipiec 2009r. podstawy opodatkowania i podatku należnego wykazanych w związku z wpłatą dokonaną na poczet złożonego zamówienia. Podnosił, iż faktura VAT nr [...] z dnia 30.06.2009r. sfinansowana ze środków obrotowych przedsiębiorstwa, dotyczyła wstępu do klubu fitness pracowników B. i była realizowana w związku z działalnością, stanowiąc fragment działań przedsiębiorstwa. Udział pracowników w tych spotkaniach służył integracji, poprawie komunikacji wewnętrznej oraz sprzyjał poprawie wydajności i efektywności pacy, co przekładało się na wysokość osiągniętych przychodów. Celem takich spotkań jest ograniczenie rotacji pracowników, redukcja kosztów pozyskiwania nowych pracowników, wzrost efektywności pracy, co przekłada się na lepszą obsługę klientów i wyższą jakość oferowanych produktów. Powoływał się na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, podnosząc, iż koszt tych usług stanowił koszt uzyskania przychodów, szeroko argumentując swoje stanowisko. Jednocześnie wyjaśnił, iż finansowanie pracownikom udziału w tych zajęciach nie stanowi działalności socjalnej finansowanej z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, gdyż wybór pracowników korzystających z usług nie był uzależniony od sytuacji socjalnej tych osób, stanowiącej kryterium przyznania pomocy z tego funduszu. Odnośnie faktury z dnia 30.07.2009r. Nr [...] podnosił, iż nie została ona wprowadzona do obrotu prawnego i nie potwierdza zdarzenia gospodarczego, stąd brak było podstaw do sporządzenia faktury korygującej, a możliwe jest jej anulowanie, co prowadzi do zmniejszenia podatku należnego wykazanego pierwotnie w deklaracji podatkowej. Wskazując na swoje kompetencje do ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż z akt wynika, że J. B. w rozliczeniu podatku VAT za lipiec 2009r. dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 30.06.2009r. wystawionej przez C. w B. na wartość netto 3.000 zł podatek VAT – 660 zł. Faktura ta dokumentowała nabycie usług określonych jako "siłownia + cardio" Zgodnie z umową z dnia 2 lutego 2009r. zawartej miedzy C. reprezentowanym przez właściciela K. P., a J. B. – D. (Klientem), Klub przyjął od klienta zamówienie na świadczenie usług fitness w klubie fitness zlokalizowanym przy ul. S. w B. P. na warunkach określonych w umowie. Z § 2 umowy wynika, że A. zobowiązał się do świadczenia na rzecz Klienta usług w zakresie: sala zajęć ruchowych, sala siłownia + Cardin, sauna, dwa wejścia w tygodniu w terminie ustalonym przez strony, które zobowiązały się do ustalania terminu korzystania z Klubu najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem kolejnego okresu rozliczeniowego. Z § 3 wynika, iż Klient poda Klubowi imienną listę osób uprawnionych do korzystania z usług Klubu, natomiast w § 4 określono kwoty wynagrodzeń miesięcznych, w zależności od ilości wejść do Klubu. W § 7 postanowiono, że umowa zostaje zawarta na okres 6 miesięcy z zachowaniem 1 – miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiło wypowiedzenie. Z wyjaśnień strony wynika, że źródłem pochodzenia środków przeznaczonych na sfinansowanie zakupu usług fitness na podstawie ww. umowy były środki obrotowe z bieżącej działalności. Wg wyjaśnień strony świadczenie usług fitness było realizowane w zw. z działalnością i stanowiło fragment zadań przedsiębiorstwa, a udział pracowników w tych spotkaniach służył integracji, poprawie komunikacji wewnętrznej pracowników, wzajemnej wymianie informacji, sprzyjał zwiększeniu efektywności i wydajności pracy, na co wskazują wyniki za maj i czerwiec 2009r. w porównaniu z takimi wynikami odpowiednio z 2008r. Ponadto wyniki ankiety przeprowadzonej śród pracowników wskazują, że spotkania w Klubie fitness dają możliwość uzyskania określonych rezultatów poprzez stworzenie dobrze współpracujących zespołów pracowniczych, oddziaływujących na zysk firmy. Przesłuchany w charakterze strony J. B. zeznał, że usługi te były udostępniane nieodpłatnie pracownikom, o możliwości korzystania z nich pracownicy zostali ustnie poinformowani, a na tablicy ogłoszeń widniała informacja o możliwości korzystania z zajęć. Z zajęć mógł korzystać każdy pracownik, wejścia do Klubu mogły odbywać się indywidualnie i grupowo w dowolnych terminach, w zależności od potrzeb i możliwości pracowników, w godzinach otwarcia Klubu na hasło B. , dostępne wyłącznie dla pracowników. Z wyjaśnień właściciela Klubu K. P. wynika, że wejścia pracowników do Klubu były ewidencjonowane ilościowo w skali miesiąca, miały one charakter grupowy, ilość wejść realizowanych wyniosła: w lutym 245, w marcu 270, w kwietniu 323, w maju 322, w czerwcu 241, w lipcu 244. Klub nie posiada listy osób uprawnionych do korzystania z tych usług, klient podawał jedynie na bieżąco ilość osób, która będzie korzystała z Klubu w ustalonym terminie. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne organ odwoławczy wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy VAT i z tych przepisów wywiódł, iż z art. 8 ust. 2 tej ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają takie nieodpłatne świadczenia, które służą m.in. celom osobistym podatnika lub jego pracowników i nie wykazują związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a jednocześnie w odniesieniu do których podatnikowi przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami. Wskazał, że ustawa o VAT nie definiuje pojęcia "cele osobiste". W tym zakresie organ odwołał się do definicji słownikowej wskazując, ze "osobisty" – to odnoszący się do danej osoby, będący własnością danej osoby, właściwy danej osobie; własny, prywatny (Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN W-wa 1995 ). Wywiódł w związku z tym, że realizacja celu osobistego polega na zaspokajaniu własnej (prywatnej) potrzeby pracownika, która ten cel realizuje. Wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że osobiste potrzeby podatnika, to takie, do których zaspokojenia pracodawca nie jest zobowiązany przepisami prawa, a więc przekraczające zakres obowiązków pracodawcy, a nadto pracownik musi osiągnąć ewidentną korzyść majątkową od pracodawcy. Przy czym realizacja celu osobistego zrywa związek z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa. Świadczenia zaspokajające osobiste potrzeby pracownika nie mają zatem związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej i służą realizacji innych celów niż związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa (np. wyrok sygn. akt I SA/Kr 312/09 z dnia 25.08.2009r., I SA/ Łd 234/08 ). Zwrócił również uwagę na wyrok ETS w sprawie C-258/95, w którym Trybunał wyjaśnił, iż jedynie w szczególnych okolicznościach, gdy charakter prowadzonej działalności wymusza na pracodawcy konieczność świadczenia określonych usług na rzecz pracowników, świadczenie może zostać uznane za dokonywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością. W pozostałych przypadkach na podatniku ciąży obowiązek opodatkowania podatkiem VAT nieodpłatnych świadczeń. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że J. B. prowadził działalność w zakresie hurtowej i detalicznej sprzedaży komputerów, sprzętu peryferyjnego, oprogramowania, sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego, art. użytku domowego, sprzedaży wysyłkowej oraz za pośrednictwem sklepu internetowego. Żaden przepis prawa nie nakładał na podatnika obowiązku świadczenia na rzecz pracowników usług w omawianym zakresie. Podatnik nie przedstawił też dowodów świadczących o konieczności świadczenia tego typu usług na rzecz pracowników. Świadczenie nieodpłatnych usług fitness było zatem autonomiczną, nie podyktowaną nakazem prawa decyzją podatnika, a okoliczność że czynił to, aby podwyższyć wydajność pracy nie zmienia faktu, że zaspokajał w ten sposób osobiste potrzeby grupy pracowników, którzy korzystając z usług fitness uzyskiwali ewidentną korzyść majątkową. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, iż świadczenie usług fitness nie było związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lecz służyło zaspokajaniu osobistych potrzeb pracowników. Odnosząc się do argumentacji podatnika, organ odwoławczy nie kwestionował integracji i poprawy komunikacji między biorącymi udział w zajęciach, lecz w jego ocenie nie wykazano, iż zajęcia te stanowiły fragment zadań przedsiębiorstwa oraz sprzyjały zwiększeniu efektywności i wydajności pracy. Wzrost obrotów firmy za 2009r. mógł być spowodowany wieloma czynnikami, a nieprawdopodobny jest fakt, by prawie dwukrotny wzrost obrotów wynikał z udziału pracowników w zajęciach klubu. Obowiązkiem pracownika jest wydajna praca i jak najlepsze wykonywanie powierzonych mu czynności, bez konieczności zapewniania dodatkowych bodźców. Udział w zajęciach nie był uzależniony od pełnionej funkcji czy zakresu obowiązków, a strona nie potrafiła imiennie wskazać kto z pracowników korzystał z usług, ani nawet określić ilu pracowników i z jaką częstotliwością z nich korzystało. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy VAT prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie jest uwarunkowane uznaniem określonego wydatku za koszt uzyskania przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, a ponadto nie można utożsamiać przesłanki związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa z konstrukcją kosztów uzyskania przychodu. Wskazał również na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008r. II PK 74/08 w kwestii interpretacji art. 8 ust. 1 ustawy o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych. W takiej sytuacji organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji w powyższym zakresie za prawidłowe. Organ odwoławczy nie podzielił zaś stanowiska organu I instancji odnośnie braku prawa do skorygowania wartości sprzedaży i podatku należnego za miesiąc lipiec 2009r. o wartość wynikającą z faktury z dnia 30.07.2009r. nr [...] na wartość 155,39 zł VAT 34,19 zł. Faktura ta nie została wprowadzona do obrotu prawnego, nie doszło do faktycznej realizacji transakcji. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy dokonał rozliczenia podatku VAT za miesiąc lipiec 2009r. (str. 10 decyzji). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej na skutek błędnego zastosowania art. 8 ust 2 ustawy VAT przez przyjęcie, ze świadczenia polegające na zorganizowaniu nieodpłatnych spotkań sportowo – rekreacyjnych w klubie fitness dla pracowników, stanowiły świadczenia niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu skargi podtrzymywał argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając, że usługa dokumentowana fakturą VAT z dnia 30.06.2009r nr [...] była realizowana w związku z działalnością gospodarczą stanowiąc fragment zadań przedsiębiorstwa. Powoływał się na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), kwestionując w związku z tym dokonaną w zaskarżonej decyzji interpretację art. 8 ust. 2 ustawy VAT. Powoływał się na pismo Ministra Finansów z dnia 2 stycznia 2006r. PB3/gn-8213-298/05/1680, z którego wynika, że kosztami uzyskania przychodów mogą być wydatki ponoszone na rzecz pracowników w postaci organizacji dla nich imprez okolicznościowych i integracyjnych, jako mających znaczenie dla poprawy atmosfery pracy i zintegrowania pracowników z pracodawcą. Wskazywał również na wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1287/07. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem sporu w sprawie jest interpretacja art. 8 ust. 2 ustawy VAT w bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy, z których wynika, że skarżący w rozliczeniu podatku VAT za lipiec 2009r. dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 30.06.2009r. wystawionej przez A. w B. na wartość netto 3.000 zł podatek VAT – 660 zł. Faktura ta dokumentowała nabycie usług określonych jako "siłownia + cardio" zgodnie z umową z dnia 2 lutego 2009r. z D. (Klientem). Źródłem pochodzenia środków przeznaczonych na sfinansowanie zakupu usług fitness na podstawie ww. umowy były środki obrotowe z bieżącej działalności firmy skarżącego. Skarżący nie opodatkował podatkiem VAT nieodpłatnego świadczenia usług fitness na rzecz pracowników, uznając iż świadczenie tych usług było realizowane w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa i stanowiło fragment zadań przedsiębiorstwa, a udział pracowników w tych spotkaniach służył integracji, poprawie komunikacji wewnętrznej pracowników, wzajemnej wymianie informacji, sprzyjał zwiększeniu efektywności i wydajności pracy, na co wskazują wyniki finansowe za miesiące maj i czerwiec 2009r. W ustalonym, bezspornym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe prawidłowo wskazały na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 i 2 ustawy VAT oraz art. 29 ust. 12 tej ustawy, dokonały ich prawidłowej wykładni i prawidłowo zastosowały w sprawie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju. Z przepisu tego wynika, że co do zasady opodatkowaniu podlega jedynie odpłatne świadczenie usług, a usługi świadczone nieodpłatnie - co do zasady - nie podlegają opodatkowaniu, niezależnie od tego, czy nieodpłatność jest istotą danej usługi, czy też usługa została wykonana bez wynagrodzenia. Równocześnie, niektóre czynności wykonywane nieodpłatnie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT jako czynności zrównane z odpłatnym świadczeniem usług. Za taki wyjątek uznać należy unormowanie przyjęte w przepisie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, gdzie ustawodawca przyjął fikcję prawną, uznając, że nieodpłatne świadczenia, o których mowa w tym przepisie, stanowią odpłatne świadczenie usług. Rezultatem takiego unormowania jest objęcie tych usług zakresem opodatkowania. Stosownie bowiem do powołanego przepisu art. 8 ust. 2 ustawy VAT nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników /.../, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług. Rozwiązanie krajowe jest zgodne z przepisem art. 26 Dyrektywy VAT 2006/112/WE, zgodnie z którym za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa. Powyższe świadczenie podlega więc opodatkowaniu, o ile zostało przekazane na osobiste - a nie związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa - cele wymienionych w przepisie osób, a podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego. Za prawidłową w okolicznościach sprawy należy uznać ocenę, iż sporne świadczenia służyły celom osobistym pracowników podatnika, którzy z tego tytułu odnieśli konkretne, wymierne korzyści majątkowe. Sąd podziela wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż realizacja celu osobistego polega na zaspokajaniu własnej (prywatnej) potrzeby osoby, która ten cel realizuje, a potrzeby osobiste pracownika, to takie potrzeby, do których zaspokojenia pracodawca nie jest zobowiązany przepisami prawa, więc przekraczające zakres obowiązków pracodawcy. Przy czym realizacja celu osobistego zrywa związek z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa. Świadczenia zaspokajające osobiste potrzeby pracownika nie mają zatem związku z potrzebami prowadzonej działalności i służą realizacji innych celów niż związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Pogląd powyższy znajduje uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por.: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2008 r., I FSK1589/07, niepubl., wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 października 2008 r., I SA/Łd 234/08. niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 3008/02 Lex nr 150831, wyrok WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Op 62/06 niepubl., I SA/Kr 312/09 Lex 555153 ). W 2009r. skarżący prowadził działalność w zakresie hurtowej i detalicznej sprzedaży komputerów, sprzętu peryferyjnego, oprogramowania, sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego, artykułów użytku domowego, sprzedaży wysyłkowej oraz za pośrednictwem sklepu internetowego stąd trudno za dowolną uznać ocenę organów podatkowych, iż udział pracowników w zajęciach fitness nie stanowił fragmentu zadań przedsiębiorstwa, tym bardziej że dla takiego twierdzenia skarżący nie przedstawił żadnych dowodów. Okoliczność, że pracownicy niezależnie od udostępnienia im zajęć w klubie fitness powinni pracować wydajnie i w sposób zaangażowany, nie może budzić wątpliwości. Nie można przy tym utożsamiać przesłanki związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa z konstrukcją kosztów uzyskania przychodu. Kwestia kosztów uzyskania przychodu nie była przedmiotem oceny organów podatkowych w niniejszym postępowaniu, jako że nie stanowi one elementu od którego uzależnione jest opodatkowanie lub "odliczenie" w VAT. Stąd powołane w skardze pismo Ministra Finansów oraz wyrok WSA w Warszawie nie miały znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Pozostałe ustalenia i wnioski organu odwoławczego odnoszące się do skorygowania wartości sprzedaży i podatku należnego za miesiąc lipiec 2009r. o wartość wynikającą z faktury z dnia 30.07.2009r. nr [...] na wartość 155,39 zł VAT 34,19 zł nie były kwestionowane, a znajdują one potwierdzenie w aktach sprawy i przytoczonych w zaskarżonej decyzji okolicznościach faktycznych i prawnych. W tej sytuacji, uznając iż zaskarżona decyzja zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.