II SA/Gd 279/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym oddala skargę. Uchwałą z dnia 29 września 2010 roku, nr [...], podjętą w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) - dalej jako u.s.g. oraz art. 13 ust. 1, art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 2 pkt 6, art. 67 ust. 1, 1a i 3, art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) - dalej jako u.g.n., Rada Gminy wyraziła zgodę na zbycie na własność w drodze bezprzetargowej na rzecz D. B. działki nr [...] (pow. 200 m2), położnej w obrębie geodezyjnym P., wskazując, że sprzedaż ma na celu poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych do działki stanowiącej przedmiot zbycia tj. działek nr [...] i nr [...], należących do D. B. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., reprezentowana przez radcę prawnego J. M., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę na opisaną powyżej uchwałę. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności: ▪ art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. poprzez jego zastosowanie, skutkujące powzięciem przez Radę Gminy uchwały w przedmiocie i zakresie, w którym nie przysługuje jej ustawowa kompetencja, ▪ art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. poprzez jego zastosowanie, skutkujące bezpodstawnym podjęciem uchwały o bezprzetargowej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, ▪ art. 34, art. 67 ust. 1, 1a i 3 oraz art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 u.g.n. polegające na ich bezpodstawnym zastosowaniu. Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że formalne przywołanie przepisów ustawy o samorządzie gminnym, jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie stanowi o prawidłowości zaskarżonej uchwały. W ocenie skarżącej, świadczy to o braku dokonania jakiejkolwiek analizy treści przywołanych przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego oraz braku analizy posiadania legitymacji prawnej do podjęcia zaskarżonej uchwały. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. uprawnia radę gminy tylko do określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Do czasu określenia tych zasad, Rada ma prawo wyrażać zgodę na dokonywanie ww. czynności przez wójta. Natomiast art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. określa wyjątek od zasady sprzedawania lub oddawania w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Z przepisu tego wynika, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Zdaniem skarżącej, podejmując zaskarżoną uchwałę, Rada Gminy weszła w kompetencje organu wykonawczego gminy. Fakt potraktowania uchwalanej kwestii jako wyjątku od zasady nie sanuje okoliczności naruszenia przez Radę Gminy ustawowych kompetencji. Rada Gminy ma upoważnienie do ustalania w sposób ogólny zasad zbywania (czy też oddawania w użytkowanie) nieruchomości, ustalania zasad właściwych dla nieokreślonej liczby nieruchomości, a nie ma kompetencji do decydowania o sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości. Zaskarżona uchwała w tym znaczeniu jest zatem nie tylko podjęta bez podstawy prawnej, ale stanowi również nieuprawnione ograniczenie kompetencji innego organu gminy. Skarżąca wskazała nadto, iż przedmiotowa nieruchomość przylega nie tylko do działek gruntu o numerach [...] i [...], ale także do działki oznaczonej numerem [...], należącej do skarżącej. W takim zaś wypadku – zdaniem skarżącej, nie zachodzi możliwość ustalenia zbycia przedmiotowej działki w trybie bezprzetargowym. Ustalenie takowej zasady, w sytuacji gdy działka przylega do więcej niż jednej działki i może stanowić możliwość poprawienia warunków użytkowania dla więcej niż jednej przylegającej działki, jest niezgodne z obowiązującymi zapisami ustawowymi i czyni tak przyjęte ustalenie nieważnym. Rada, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie tylko pomija okoliczność przylegania działki numer [...] do więcej niż jednej działki, ale także pomija okoliczność, że przedmiotowa działka została utworzona jako droga dojazdowa do działki nr [...]. W ocenie skarżącej, za nieuprawnione należy też uznać wskazanie, jako podstawy prawnej powzięcia zaskarżonej uchwały, przepisu art. 34, art. 67 ust. 1, 1a, 3 i art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 u.g.n. Przywołane przepisy nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Rada Gminy jest upoważniona do ustalania zasad zagospodarowania nieruchomości gminnych, a nie ustalania konkretnego nabywcy nieruchomości gminnej i nie może zastępować innych organów gminy. Wbrew przywołanym podstawom prawnym, nie wskazano ceny zbycia nieruchomości, ani nie wskazano na jakich zasadach miałaby być udzielona bonifikata w cenie nabycia. Tak więc w istocie rzeczone przepisy przywołano jedynie fasadowo. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie stwierdzając, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem. W przypadku braku określenia ogólnych zasad obrotu nieruchomościami komunalnymi, organ stanowiący ma bowiem kompetencje do wyrażania zgody na dysponowanie tymi nieruchomościami. Rada stwierdziła również, iż zbycie działki nr [...] ma na celu poprawę zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, będących własnością D. B. W tym konkretnym przypadku, sprzedaż działki w istocie sankcjonuje istniejący od wielu lat stan faktyczny. Działka nr [...] wchodzi bowiem faktycznie w skład restauracyjnej posesji i jest użytkowana przez właścicielkę tej posesji – D. B. Działka ta nie pełni natomiast funkcji drogi dojazdowej do elektrowni wodnej usytuowanej na cieku wodnym rzeki Ł. Wskazanie w uchwale konkretnego właściciela działek, sąsiadujących ze zbywaną nieruchomością, było zatem naturalną konsekwencją przyjęcia zasady wynikającej wprost z treści art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Rada podniosła nadto, że zgoda na zbycie spornej nieruchomości na rzecz, faktycznie korzystającej i władającej tą działką, właścicielki sąsiednich gruntów, tworzących z tą działką zorganizowaną całość gospodarczą, podyktowana była także niemożnością zagospodarowania przedmiotowej działki jako odrębnej nieruchomości (tak z uwagi na powierzchnię jak i jej kształt) oraz przede wszystkim wystąpieniem zainteresowanej do Gminy o umożliwienie jej wykupu nieruchomości. Skoro z takim wnioskiem do Gminy nie występowała skarżąca Spółka, zasadnie przyjęto, że nie jest ona zainteresowana jej kupnem. Pismem z dnia 8 czerwca 2011 roku B Spółka z ograniczona odpowiedzialnością w S. wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania. W kolejnym piśmie z dnia 27 czerwca 2011 roku ww. spółka wyjaśniła, że spór dotyczy zbycia nieruchomości stanowiącej drogę do elektrowni wodnej P., która wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, kupionej na podstawie umowy z dnia 30 grudnia 2010 roku przez B Spółkę z o.o. od A Spółki z o.o.. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2011 roku poinformowano B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S., iż w niniejszej sprawie skargę wniosła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S., reprezentowana przez r. pr. J. M. W związku z tym B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. nie jest stroną niniejszego postępowania, jest nią bowiem A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. i tylko ona może wnieść o zawieszenie postępowania w sprawie z jej skargi. Na podstawie ww. zarządzenia doręczono również odpisy pism B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pełnomocnikowi skarżącej i zobowiązano go aby w terminie 7 dni ustosunkował się do ich treści. Po ich otrzymaniu, radca prawny J. M. (pełnomocnik skarżącej – A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.) w piśmie z dnia 28 lipca 2011 roku, do którego dołączył pełnomocnictwo od B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S., wniósł o zawieszenie postępowania w imieniu "skarżącej B Spółki z o. o. w S.". Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej jako u.s.g. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona w terminie przewidzianym przepisami art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Uprawnienie do kwestionowania uchwały organu gminy w tym trybie przysługuje zatem jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 roku, sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 roku, sygn. akt II SA 1410/01, Baza Orzeczeń LEX nr 53376; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 roku, sygn. akt II SA 2503/01 Baza Orzeczeń LEX nr 81964). Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała podjęta została w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Regulację prawną w tym zakresie zawiera art. 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) - dalej jako u.g.n., który stanowi, że z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Stosownie zaś do art. 37 ust. 2 pkt 6 tej ustawy, nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. W sprawie bezspornym pozostawało, że do działki nr [...], stanowiącej przedmiot zaskarżonej uchwały, oprócz działek nr [...] i [...], należących do wskazanej w uchwale D. B., przylega również działka nr [...]. Jednocześnie - jak wynika z treści pisma B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. z dnia 27 czerwca 2011 roku, która nie została zakwestionowana przez pełnomocnika skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S., nieruchomość ta została zbyta w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa przez skarżącą Spółkę na rzecz B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. w dniu 30 grudnia 2010 roku. Zdaniem Sądu, skarżąca A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Gminy. Po pierwsze wskazać należy, że z treści pism znajdujących się w aktach sądowych niniejszej sprawy, w szczególności pisma B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. z dnia 8 czerwca 2011 roku (którego treść nie była kwestionowana przez pełnomocnika skarżącej) wynika, iż w dniu wniesienia skargi, to jest w dniu 9 lutego 2011 roku, skarżąca A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. nie była właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Brak przysługującego skarżącej prawa do tej nieruchomości wyklucza istnienie jakiegokolwiek uprawnienia do zaskarżenia uchwały, która – zdaniem skarżącej, dotyczy tej nieruchomości. Po drugie – nawet przyjmując, że skarżąca Spółka była właścicielem ww. nieruchomości tj. działki nr [...], w dacie wniesienia skargi i wydawania przez Sąd wyroku, to również w tej sytuacji – zdaniem Sądu, nie posiada ona legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Uchwała zezwalająca na zbycie nieruchomości gminnej na rzecz innej osoby nie narusza bowiem interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2011 roku, sygn. I OSK 2110/10, Baza Orzeczeń LEX nr 852036; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2007 roku, sygn. akt I OSK 1338/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 października 2009 roku, sygn. II SA/Gd 298/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II SA/Ke 264/08 – oba wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2009 roku, sygn. II SA/Lu 651/08, opublikowany w systemie Legalis Wydawnictwa C. H. Beck). W tym zakresie wskazać należy na argumentację zawartą w skardze. Skarżąca podnosiła, że Rada Gminy, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie tylko pominęła okoliczność przylegania działki nr [...] (objętej uchwałą) do więcej niż jednej działki, ale także pominęła okoliczność, iż działka ta została utworzona jako droga dojazdowa do działki nr [...]. Ponadto z uzasadnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynika, iż skarżąca zarzucała, że nie zabezpieczono innego dojazdu do jej nieruchomości, ani nie zobowiązano uprawnionej z uchwały do ustanowienia służebności dojazdu na jej rzecz. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jej własną, indywidualną sytuacją prawną. Sąd miał przy tym na uwadze, iż taki związek musi istnieć w chwili podejmowania uchwały, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 u.s.g. należy bowiem wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem przesądzać o przyznaniu skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 roku, sygn. II SA 1410/01, Baza Orzeczeń LEX nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 roku, II SA 1933/95, ONSA z 1996 roku, nr 4, poz. 170; zob. także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 roku, sygn. II SA/Bk 763/05, Baza Orzeczeń LEX nr 182866, oraz w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 roku, sygn. akt II SA/Wa 2375/04, Baza Orzeczeń LEX nr 171696, i z dnia 4 lutego 2005 roku, sygn. akt OSK 1563/04, Baza Orzeczeń LEX 171196). Z podanych przez skarżącą okoliczności nie wynika naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia ustaleniami zaskarżonej uchwały. Skarżąca nie wykazała bowiem, iż zaskarżona uchwała wpłynęła na jej własną, indywidualną sytuację prawną. Nie wykazała również aby uchwała ta doprowadziła do ograniczenia lub pozbawienia skarżącej konkretnych uprawnień albo spowodowała nałożenie na nią pewnych obowiązków. W ocenie Sądu, nie mogły odnieść skutku w tym zakresie twierdzenia skarżącej dotyczące pozbawienia jej możliwości dojazdu do należącej do niej nieruchomości. Skarżącej nie przysługują bowiem żadne prawa do nieruchomości stanowiącej przedmiot zaskarżonej uchwały. W zaskarżonej uchwale istotnie nie zawarto, jak chciałaby skarżąca, jako warunku sprzedaży, ustanowienia służebności gruntowej przechodu i przejazdu przez działkę nr [...] na rzecz każdorazowego właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], jednakże fakt ten nie może świadczyć, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej Spółki. Skarżąca nie wykazała bowiem aby miała - wynikające z przepisów prawa materialnego, uprawnienie do ustanowienia na jej rzecz służebności przechodu i przejazdu na nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą. Zresztą nawet gdyby takie uprawnienie posiadała, to i tak służebność taka może zostać ustanowiona jedynie w drodze dobrowolnego porozumienia stron lub w drodze postępowania sądowego, a nie w kontrolowanej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podziela, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2007 roku (sygn. akt I OSK 1338/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd, zgodnie z którym w aktualnym stanie prawnym jedynie od woli gminy, wyrażonej w stosownej formie zależy, czy i na czyją rzecz nastąpi zbycie należącej do niej nieruchomości. Nie narusza zatem interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej uchwała zezwalająca na zbycie nieruchomości gminnej na rzecz innej osoby. Uchwała ta w żaden sposób nie wpływa bowiem na sferę prawną właściciela nieruchomości sąsiedniej, o ile nie przysługuje mu żadne prawo rzeczowe na nieruchomości, której dotyczy uchwała. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ skarżącej nie przysługuje żadne prawo rzeczowe do nieruchomości, której dotyczy kwestionowana uchwała Rady Gminy. Ewentualny zamiar skarżącej dokonania wykupu od Gminy P. przedmiotowej nieruchomości również nie może stanowić podstawy do ustalenia, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny skarżącej. Potencjalność nabycia nieruchomości nie stanowi bowiem uprawnienia chronionego prawem materialnym. Sam fakt ewentualnego ubiegania się o nabycie przez skarżącą nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą nie stanowi jakiegokolwiek uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłaby w jakikolwiek sposób oddziaływać zaskarżona uchwała. Zamiarowi polepszenia warunków gospodarowania nieruchomością poprzez nabycie stanowiącej własność Gminy działki ustawodawca nie przypisał nawet charakteru roszczenia o nabycie przez skarżącą nieruchomości Gminy, dlatego też zamiar ten ocenić należy jako interes faktyczny skarżącej, nie znajdujący ochrony prawnomaterialnej i w konsekwencji nie legitymujący do skorzystania z uprawnienia żądania oceny zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny w trybie art. 101 ust.1 u.s.g. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 roku, sygn. akt I OSK 2110/10, Baza Orzeczeń LEX nr 852036). Samo zainteresowanie mieniem jednostki samorządu terytorialnego nie stwarza bowiem jeszcze roszczenia o bezprzetargowe nabycie mienia gminnego, a tym samym nie gwarantuje bezwzględnej ochrony przewidzianej w art. 101 ust. 1 u.s.g. Również tezy orzeczeń Sądu Najwyższego przytoczone w skardze nie mogły prowadzić do przyznania skarżącej legitymacji czynnej w niniejszej sprawie. Dotyczą one bowiem kwestii ważności umów zbycia nieruchomości gminnej zawartych w oparciu o uchwałę podjętą w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., nie zaś kwestii interesu prawnego pozostałych właścicieli działek przyległych w zaskarżeniu takiej uchwały. Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2007 roku, którego tezy przytoczył autor skargi, odmówiono przyznania legitymacji czynnej do zaskarżenia uchwały o przeznaczeniu nieruchomości gminnej do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, na rzecz podmiotu będącego dzierżawcą nieruchomości objętej uchwałą, który domagał się zbycia mu tejże nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Zatem stan faktyczny zaistniały w sprawie będącej przedmiotem postępowania zakończonego ww. wyrokiem był odmienny od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Z tych względów brak było podstaw, aby poglądy wyrażone w innym wyroku odnosić bezpośrednio do niniejszej sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wskazane przez skarżącą okoliczności nie legitymują jej w niniejszej sprawie do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Okoliczność ta powoduje, że Sąd nie był uprawniony do badania zasadności zarzutów skargi kwestionujących zgodność z prawem zaskarżonej uchwały. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie istnienia legitymacji czynnej skarżącej otwierałoby drogę do kontroli zaskarżonej uchwały pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu, jako odrębne zagadnienie należało potraktować kwestię składania w niniejszej sprawie pism przez B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S. Podmiot ten nie wniósł skargi w niniejszej sprawie, jak również nie złożył wniosku o dopuszczenie go do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Z nadesłanych pism wynikało, że po wezwaniu przez skarżącą Spółkę Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa i przed wniesieniem skargi, B Spółka z o.o. w S. nabyła od skarżącej Spółki nieruchomość przylegającą do nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, jako wchodzącą w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, i udzieliła radcy prawnemu J. M. pełnomocnictwa do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w jej imieniu, czego jednak ww. pełnomocnik nie uczynił. Wniósł bowiem skargę w imieniu innego podmiotu tj. A Spółki z o.o. w S. Zdaniem Sądu, opisany powyżej sposób nabycia przez B Spółkę z o.o. w S. nieruchomości nie oznacza sukcesji generalnej, na skutek której we wszelkie prawa i obowiązki skarżącej Spółki wstąpiłaby B Spółka z o.o. w S. Skoro zatem skarżąca Spółka nadal istnieje, to na skutek wniesionej przez nią w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi, Sąd mógł badać wyłącznie czy naruszony został jej interes prawny lub uprawnienie, to jest czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie A Spółki z o.o. w S. Brak takiego naruszenia – jak wykazano powyżej, musiał natomiast skutkować oddaleniem skargi. Należy w tym miejscu wyjaśnić również, iż z treści pism nadsyłanych w imieniu B Spółki z o.o. w S. wynika, iż pełnomocnik spółki B Spółka z o.o. w S. (podobnie jak i sama spółka) działał w błędnym przekonaniu, iż ww. spółka może wstąpić w toku postępowania sądowego w miejsce skarżącej – A Spółki z o.o. w S. W ocenie Sądu, nawet przyjmując, iż zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa nastąpiłoby w toku postępowania sądowoadministracyjnego, to i tak nie skutkowałoby możliwością takiego przekształcenia. Brak sukcesji generalnej w takim przypadku powoduje bowiem, iż nabywca nie byłby upoważniony do wstąpienia w miejsce zbywcy, który wniósł skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżąca – A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny czy też uprawnienie i na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym a contrario w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę tej Spółki oddalił.