II SA/Po 992/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi D. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby; I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz skarżącego kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] 2011 r. w sprawie zwolnienia [...] D. F. ze służby w Policji. Powyższe rozkazy wydano w następującym stanie faktycznym. Meldunkiem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o zdarzeniu z udziałem policjanta, Komendant Miejski Policji w K. skierował do wydziału Kontroli, Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w Poznaniu informację (opis zdarzenia), iż w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. [...] w [...] ul. [...][...] D. F., kierując w stanie nietrzeźwym (I - godz. [...]: [...] mg/l, II - godz. [...]: [...] mg/l, III - godz. [...]: [...] mg/l) samochodem [...] [...] nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu stojącego przed sygnalizacją świetlną sterująca ruchem drogowym w związku z robotami drogowymi i uderzył w tył pojazdu [...] nr rej. [...], którego kierowcą był K. K., który następnie uderzył w pojazd [...] nr [...], którego kierowca był J. B. Osoba ta ujęła D. F. próbującego oddalić się od samochodu, którym kierował. W dniu [...] lipca 2011 r. Komendant Miejski Policji w K. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w K. o przekazanie do akt postępowania administracyjnego kopii materiałów postępowania przygotowawczego (postanowienia o wszczęciu śledztwa, postanowienia o przedstawieniu zarzutów i protokołów przesłuchania podejrzanego i świadków) w sprawie kierowania przez funkcjonariusza KMP w K. D. F. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. W piśmie tym Komendant wyjaśnił, iż powyższe materiały są niezbędne do podjęcia niezwłocznie decyzji o zwolnieniu ze służby wymienionego policjanta, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z uwagi na oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a Kodeksu karnego. Tego samego dnia Komendant podjął próbę doręczenia D. F. [przebywającemu w tym czasie w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala w G. przy ul. [...]] zawiadomienia o zamiarze zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w związku z prowadzeniem przez funkcjonariusza w dniu [...] lipca 2011 r. pojazdu w stanie nietrzeźwości o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a Kodeksu karnego. Na oryginale zawiadomienia przedstawiciel KMP w K. [...] J. P. odnotował, iż "w obecności lek. med. P. Ż. odmówił przyjęcia powyższej informacji", ponadto wspomniany lekarz zapisał wypowiedź pacjenta: "Nie jest w stanie pojmowania moich decyzji" i zanotował: "W trakcie badań toksykologicznych". Ponadto na dokumencie tym [...] J. P. odnotował tego samego dnia, iż żona funkcjonariusza odmówiła przekazania przedmiotowego pisma mężowi. W notatce służbowej z dnia [...] lipca 2011 r. [...] J. P. zapisał, iż w związku z pozyskaniem w dniu [...] lipca 2011 r. informacji o tym, że D. F., podjął czynności celem uniknięcia odpowiedzialności karnej i służbowej poprzez zgłoszenie się do Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G. i udano się tam w celu potwierdzenia tej informacji. Ponadto J. P. zapisał, iż podczas rozmowy z funkcjonariuszem w Szpitalu przy ul. [...] w G. na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym poinformował go o zamiarze zwolnienia w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednak D. F. odmówił przyjęcia pisma w tej sprawie. Ponadto w notatce tej stwierdzono, iż funkcjonariusz wskazał, iż reprezentuje go adwokat J. z [...], jak również zapisano, iż w rzeczywistości D. F. na zapytanie lekarza czy rozumie co się do niego mówi funkcjonariusz miał odpowiedzieć "nie jestem w stanie do podejmowania decyzji, mam adwokata", co lekarz ujmując w cytat zapisał w nieco inny sposób na informacji o zamiarze zwolnienia ze służby; również personel szpitala odmówił przyjęcia pisma dla D. F. W dniu [...] lipca 2011 r. D. F. został przewieziony ze szpitala przy ul. [...] w G. do Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G. Organizacja związkowa, do której zwrócono się o opinię, pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. nie wniosła zastrzeżeń do propozycji zwolnienia wymienionego funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. Komendant zawiadomił adwokata M. J., że zamierza zwolnić ze służby D. F. w związku z opisanym zdarzeniem i zwrócił się o nadesłanie pełnomocnictwa do akt sprawy. Pismem z tego samego dnia Komendant zwrócił się do Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G. o poinformowanie, czy D. F. jest w stanie przyjąć do wiadomości informacje o zamiarze zwolnienia go ze służby w Policji oraz czy można wykonywać czynności pozaprocesowe polegające m.in. na przekazaniu informacji o toczącym się postępowaniu administracyjnym, wysłuchaniu go oraz zapoznaniu z aktami tego postępowania. W dniu [...] sierpnia 2011 r. do akt sprawy drogą telefaksową wpłynęło pismo Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G. z dnia [...] sierpnia 2011 r., iż D. F. został przyjęty do tego szpitala w dniu [...] lipca 2011 r. W tym samym dniu Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. przekazał Komendantowi Miejskiemu Policji w K. kserokopię postanowienia o wszczęciu śledztwa w sprawie sygn. [...] dotyczącej D. F. w sprawie dotyczącej kierowania przez wymienionego pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, po drodze publicznej w dniu [...] lipca2011 r. w [...]. Pismem z tego samego dnia, skierowanym na adres Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G., Komendant podjął próbę zawiadomienia D. F. o zamiarze zwolnienia go ze służby z uwagi na wyżej opisane zdarzenie zakwalifikowane jako przestępstwo z art. 178a Kodeksu karnego prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) oraz wykroczenia z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń (spowodowania kolizji drogowej), wskazując na możliwość zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego w dniu 4 sierpnia 2011 r. w godz. 8.00 - 10.00 w pomieszczeniu KMP w K. Pismo to zostało zwrócone przez Pocztę z dniem 5 sierpnia 2011 r. z adnotacją: "zwrot Adresat odmawia przyjęcia listu poleconego". W dniu 3 sierpnia 2011 r. adwokatowi M. J., który przedstawił pełnomocnictwo do reprezentowania D. F. w sprawie zwolnienia ze służby, doręczono bezpośrednio zawiadomienie o zamiarze zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z uwagi na wyżej opisane zdarzenie i poinformowano pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego w dniu 4 sierpnia 2011 r. w godz. 8.00 - 10.00 w pomieszczeniu KMP w K.. W dniu 4 sierpnia 2011 r. pełnomocnik funkcjonariusza potwierdził zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia reprezentowanego policjanta ze służby. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2011 r. Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. zwolnił [...] D. F. ze służby w Policji z dniem 5 sierpnia 2011 r. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał na stan faktyczny - przebieg zdarzenia z dnia [...] lipca 2011 r. z udziałem D. F. - analogiczny z opisanym w meldunku Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o zdarzeniu z udziałem policjanta. Organ stwierdził, że z zeznań świadków zdarzenia jednoznacznie wynika, iż sprawcą zdarzenia drogowego jest D. F. Zdaniem organu zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji podyktowane jest wymogami interesu społecznego wyrażającego się statusem i zadaniami realizowanymi przez Policję, które powinny być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ust. 1 powołanej ustawy. W ocenie organu, w interesie państwa i obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariusza, którego czyn uniemożliwia pełnienie dalszej służby. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił ważnym interesem społecznym wskakując te same okoliczności, które przemawiają za zwolnieniem policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 przywołanej ustawy. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza Policji ze służby została doręczona tego samego dnia pełnomocnikowi policjanta. W dniu 4 sierpnia 2011 r. do akt sprawy wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 3 sierpnia 2011 r., iż z tym dniem wszczęto śledztwo pod sygn. akt [...] w sprawie kierowania przez funkcjonariusza Policji D. F. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości [...] mg/l alkoholu w wydychany powietrzu po drodze publicznej w dniu [...] lipca2011 r. w [...], to jest o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W tym samym dniu organ pozyskał opinię z zakresu badania krwi na zawartość alkoholu odnoszącą się do próbek pobranych D. F. w dniu zdarzenia z jego udziałem ( [...] lipca 2011 r.). W dniu 8 sierpnia 2011 r. do akt sprawy wpłynął oryginał pisma Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala [...] [...] w G. z dnia 2 sierpnia 2011 r. Następnie w dniu 10 sierpnia 2011 r. do akt sprawy wpłynęło pismo Dyrektora Szpitala, że stan zdrowia psychicznego D. F. nie stanowi przeszkody w przyjęciu do wiadomości informacji o zamiarze zwolnienia go ze służby w Policji. W dniu 30 sierpnia 2011 r. do akt sprawy wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 26 sierpnia 2011 r., iż po przekazaniu do tej jednostki śledztwa sygn. akt [...], w dniu 26 sierpnia 2011 r. wydano postanowienie o przedstawieniu D. F. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik skarżącego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 10 kpa, gdyż organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, bowiem D. F. przebywając na leczeniu w Wojewódzkim Szpitalu [...] w G. nie brał udziału ani w postępowaniu karnym, ani też postępowaniu administracyjnym, ponadto leczy się psychiatrycznie od 2009 r. z powodu [...] w okresie od [...] 2010 r. do [...] 2010 r. i z powodu tej choroby przebywał także na leczeniu w Szpitalu Specjalistycznym [...] w O. Pełnomocnik zakwestionował także prawidłowość zastosowania w sprawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, co w jego ocenie w tej sytuacji wymagałoby stwierdzenia oczywistości czynu o znamionach przestępstwa, a w niniejszej sprawie prokurator nie przedstawił policjantowi zarzutu oraz nie skierował aktu oskarżenia i funkcjonariusz nie został skazany przez sąd. Ponadto zarzucił organowi, iż ten bezpodstawnie przedłożył interes społeczny, w tym interes służby, nad interes indywidualny strony postępowania, bowiem bez potwierdzenia faktu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa przez funkcjonariusza zakwalifikował go od razu jako osobę, która nie spełnia wymogów określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, podczas gdy funkcjonariusz jest osoba chorą z powodu alkoholizmu i należy mu pomóc w tej chorobie, nie zaś karać zwolnieniem ze służby. Do odwołania zostały dołączone kopie: karty leczenia szpitalnego w Szpitalu Specjalistycznym [...] w O. w okresie od [...] 2010 r. do [...] 2010 r. z rozpoznaniem: Zespół zależności alkoholowej F10.2 oraz aktualne zaświadczenie o przebywaniu na leczeniu w Wojewódzkim Szpitalu [...] w G. Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji w Poznaniu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz treść zebranych w tym postępowaniu dowodów, w tym zeznań świadków zdarzenia z udziałem D. F. i stwierdził, że zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy, w tym materiał procesowy włączony do postępowania za zgodą Prokuratury Rejonowej w K., uzasadniał zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, bowiem wskazywał na to, że policjant popełnił przestępstwo określone w art. 178a § 1 Kodeksu karnego, gdyż w dniu [...] lipca 2011 r. kierował w stanie nietrzeźwości samochodem [...] nr rej. [...], powodując zdarzenie drogowe (kolizję) z udziałem dwóch innych pojazdów. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji zgromadzony materiał dowody wskazuje także, iż D. F. wraz z rodziną świadomie podjął działania mające utrudnić przeprowadzenie postępowania karnego oraz administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby, co miało wynikać z rozpytania jego brata [...]. Podniósł także, iż policjant, mimo że stwierdzono [na podstawie pisma Wojewódzkiego Szpitala [...] w G.], iż może on uczestniczyć w czynnościach procesowych i jest zdolny do przyjmowania informacji, odmówił przyjęcia kierowanej do niego korespondencji. Zdaniem organu odwoławczego policjant został poinformowany o wdrożeniu procedury zmierzającej do jego zwolnienia i z własnej woli nie podejmował kierowanej do niego korespondencji, choć ustanowił pełnomocnika adwokata do reprezentowania go m.in. w sprawie " zwolnienia ze służby w Policji". Organ II instancji uznał, że organ I instancji zagwarantował policjantowi reprezentowanemu przez pełnomocnika procesowego, możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. W konsekwencji organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania co do naruszenia art. 10 kpa i stwierdził, że zebrany materiał dowodzi oczywistości popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa, a jego charakter uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Zdaniem organu kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości stanowi przesłankę do zastosowania trybu wynikającego z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zebrany w sprawie materiał dowodzi oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a jego charakter uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Organ odwoławczy podniósł, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego; do podstawowych zadań Policji należą m.in. ochrona życia i zdrowia łudzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a każdy policjant składając uroczyste ślubowanie zobowiązuje się pilnie przestrzegać prawa. W świetle powyższego, zdaniem organu, przełożeni zobowiązani są do wdrożenia wszelkich działań umożliwiających sprawne realizowanie nałożonych na Policję zadań i obowiązków. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że oczywistość popełnienia czynu może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale także na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn został popełniony. Dalej wywiódł, że przestępstwo jest oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, iż funkcjonariusz dopuścił się czynu przestępczego zagrożonego sankcją karną przez ustawę. W ocenie organu uznanie przez organ administracji oczywistości popełnienia przestępstwa jest czymś zgoła odmiennym od uznania winnym popełnienia przestępstwa przez sąd w postępowaniu karnym. Przy takiej argumentacji organ odwoławczy uznał, że popełnienie przez D. F. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, o jakże nagannym charakterze, dyskwalifikuje go jako policjanta, bowiem osoby pełniące służbę w Policji winny wykazywać się nieposzlakowaną opinią, uczciwością i wysokim morale. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. F., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, zarzucił decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 40 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, czego skutkiem jest nieuznanie przez organ II instancji działań organów Policji w K. w przedmiotowej sprawie za rażąco naruszające prawo; art. 9 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż organy prowadząc postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby popełniły kilka istotnych błędów, które miały niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie postępowania na niekorzyść skarżącego. Zdaniem pełnomocnika skarżącemu nie doręczano pism dotyczących wyników czynności dowodowych, jak chociażby tych odnośnie przesłuchania świadków zdarzenia, będących podstawą zwolnienia go ze służby, podobnie nie doręczono notatki urzędowej funkcjonariusza Policji uczestniczącego w dokonywaniu oględzin miejsca zdarzenia, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 kpa, bowiem w sprawie skarżącego nie było żadnych przeciwwskazań do zapoznania go z wynikami prowadzonego postępowania. Ponadto podniósł, iż począwszy od 30 lipca 2011 r. skarżący przebywa na leczeniu w Wojewódzkim Szpitalu [...] w G. i z tej przyczyny nie wziął on udziału dotyczących jego osoby w postępowaniach: administracyjnym i karnym. Pełnomocnik wskazał także na okoliczności dotyczące choroby alkoholowej i przebiegu leczenia skarżącego, wcześniej podniesione w odwołaniu. Pełnomocnik wskazał na to, że dolegliwości skarżącego związane z uzależnieniem od alkoholu występują już od kilku lat, ich objawy to między innymi myśli samobójcze, bezsenność i agresja. Ponadto taki stan zdrowia skarżącego nie mógł ujść wcześniej jego kolegom i przełożonym w pracy, o czym świadczy pismo skarżącego z dnia 3 października 2008 r. skierowane do Komendanta Miejskiego Policji w K. wskazujące na stres, jaki powstaje u skarżącego podczas współpracy ze swym ówczesnym partnerem. Ponadto pełnomocnik zaznaczył, iż skarżący w czasie ostatnich 4 lat pracy w jednostkach Policji na terenie K. nie przechodził żadnych badań kontrolnych, a dopuszczenie go do pracy bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku narusza przepisy prawa pracy. W ocenie pełnomocnika nie można wykluczyć, iż nie doszłoby do spowodowania przez skarżącego wypadku z dnia [...] lipca 2011 r., gdyby jego przełożeni, świadomi jego dolegliwości takich jak nerwice (o których wspominał w piśmie z dnia 3 października 2008 r.), zajęli w tej kwestii bardziej zdecydowana postawę - chociażby w postaci przymusowego kierowania go na badania do właściwych lekarzy bądź też żądali przedstawienia przez niego należytych świadectw dotyczących stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w swym meritum skarga jest tożsama z odwołaniem od rozkazu personalnego nr 275/2011 Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 4 sierpnia 2011 r. i organ odwoławczy wypowiedział się w tej sprawie w zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącego podtrzymał argumentację i wnioski zawarte w skardze, a dodatkowo wskazał, że w sprawie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania sądowego, ponieważ przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne, w ramach którego powołani w sprawie biegli orzekli, iż zarzucanego mu czynu dopuścił się w stanie patologicznego upojenia alkoholowego, co w konsekwencji może skutkować umorzeniem postępowania karnego z racji braku możliwości przypisania skarżącemu winy. Na pytanie Sądu pełnomocnik doprecyzował, że składa wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania. Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja - rozkaz personalny Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr 2109/2011 został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie budzi wątpliwości stron ani Sądu orzekającego w sprawie, że w niniejszej sprawie policjant D. F. w dniu [...] lipca 2011 r. kierował [w [...]] w stanie nietrzeźwości samochodem [...] nr rej. [...] i spowodował zdarzenie drogowe (kolizję) z udziałem dwóch innych pojazdów. Kwestią sporną pomiędzy stronami jest to, czy w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały należycie zagwarantowane skarżącemu uprawnienia wynikające z art. 10 kpa, czy istotnie zapewniono skarżącemu możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu, jak również to, czy opisane zdarzenie mogło stanowić podstawę do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie przywołanego przepisu ustawy o Policji, a zatem czy została spełniona przesłanka "oczywistości" popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa. Powyższe wymagało oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia, czy całokształt okoliczności sprawy, w tym w szczególności dotyczących stanu zdrowia skarżącego, uzasadniał zastosowanie powyższego trybu zwolnienia policjanta ze służby. Z treści powołanego przepisu wynika, że policjanta można zwolnić ze służby m.in. w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu pozostawione jest uznaniu organu orzekającego o zwolnieniu, na co wyraźnie wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "można zwolnić" ze służby, a zatem kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym ograniczona jest do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności organu. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym względów celowości czy słuszności; do sądu nie należy również merytoryczna ocena, czy w danym przypadku niemożliwe jest pozostawienie w służbie funkcjonariusza. Z akt sprawy, a w szczególności z dowodów przytoczonych i omówionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organy obydwu instancji uznały, iż skarżący dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a popełnienie tego czynu było oczywiste, o czym też miały świadczyć dowody wskazane w decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu orzeczenia o zwolnieniu skarżącego ze służby organ odwoławczy szczegółowo wskazał jakie dowody wziął pod uwagę rozważając materiał zgromadzony w postępowaniu. Zważając na rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, organy obydwu instancji wyjaśniły również, dlaczego ich zdaniem niemożliwe jest dalsze pozostawanie D. F. w służbie w Policji. W przekonaniu Sądu zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa. Obowiązek respektowania przepisów procedury administracyjnej w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby jest oczywisty. Już w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1991 r. sygn. akt II SA 1188/91 (Prawo i Życie 1993/ 5/15) stwierdzono, iż w "zakresie nieuregulowanym odmiennie w ustawie o Policji i przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania w sprawach zwolnienia funkcjonariuszy - policjantów ze służby ma zastosowanie Kodeks postępowania administracyjnego. Wynika to z art. 1 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, albowiem nie ma tu zastosowania przepis art. 3 § 3 pkt 2 tego kodeksu". W obowiązującym stanie prawnym przesłanka fakultatywnego zwolnienia ze służby, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi być skonkretyzowana w każdej indywidualnej sprawie, dotyczącej danego funkcjonariusza przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką właśnie ocenę danej sprawy, należycie udowodnionych przy czynnym udziale samego zainteresowanego oraz wykazanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej o zwolnieniu. Tutejszy Sąd w wyroku z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 236/10, LEX nr 758458 (dostępny w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż ustawa o Policji nie definiuje pojęcia oczywistości, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1077/06, LEX nr 342501). Należy przyjąć, że ocena konkretnego zdarzenia nie powinna pozostawiać wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego. Niewątpliwie też to organy prokuratorskie prowadzące dane postępowanie przygotowawcze wobec określonej osoby są najbardziej kompetentne do gromadzenia dowodów w sprawie i właśnie na tych materiałach muszą opierać swoje ustalenia organy administracji publicznej, bowiem organy te nie są uprawnione do prowadzenia równoległego "postępowania karnego", jeżeli przesłanką zwolnienia ze służby ma być kwestia dotycząca popełnienia przestępstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - przed reformą - w Warszawie z dnia 14 maja 2003 r. sygn. akt II SA 963/02, LEX nr 160197 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 765/07 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń jw.). W ostatnim z powołanych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę na różnice merytoryczne, jakie zachodzą pomiędzy przesłanką "dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa", o której mowa w art. 249 § 1 Kodeksu postępowania karnego (przesłanki stosowania środków zapobiegawczych w postępowaniu karnym), a przesłanką "oczywistości popełnienia przestępstwa", do której odwołuje się art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Skoro oczywistość popełnienia przestępstwa, do której odwołuje się art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji - a ściślej rzecz ujmując, przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa - musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy, to okoliczności te winny być należycie ustalone w toku postępowania i wykazane w uzasadnieniu decyzji o zwolnieniu ze służby. Wynika to w szczególności z powołanego już wyżej art. 7 kpa oraz przepisów art. 8 kpa (obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa), art. 10 § 1 i art. 81 kpa (zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz dopuszczalność uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów), art. 79 kpa (obowiązek zawiadamiania strony o czynnościach dowodowych i uprawnienia strony do wzięcia udziału w przeprowadzanych dowodach), art. 77 i 80 kpa (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny), jak i art. 107 § 3 kpa (wymogi co do uzasadnienia faktycznego decyzji). Ponadto w ocenie Sądu zasięgnięcie opinii związku zawodowego policjantów, wymagane przez art. 43 ust. 3 powołanej ustawy przed zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy oznacza, iż chodzi tu o opinię uprawnionego statutowego organu związku zawodowego podjętą w przepisanym trybie oraz wyrażoną w sposób niebudzący wątpliwości, że wydał ją uprawniony organ związku po zapoznaniu się z zarzutami uzasadniającymi zamiar rozwiązania stosunku służbowego na powyższej podstawie (por. wyżej przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1991 r.). Powyższe przepisy wyznaczają ramy postępowania wyjaśniającego i zasady oceny jego wyników, w którym organ, dokonując istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych, powinien respektować uprawnienia strony postępowania do czynnego w nim udziału, w tym w przeprowadzanych dowodach. Nie ulega także wątpliwości, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją wydaną w pierwszej instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji w wyniku odwołania wniesionego przez legitymowany podmiot. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej w jej całokształcie, zatem również z uwzględnieniem okoliczności i dowodów przedstawionych w odwołaniu oraz w postępowaniu odwoławczym. Wobec tego obowiązkiem organu II instancji jest rozpatrzenie odwołania i rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji zgodnie z treścią art. 138 kpa. Organ ten nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej zakończenia. W tym celu organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie takiego uzupełniającego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 kpa). Z kolei kompetencje kasacyjne przysługują organowi odwoławczemu tylko w ograniczonym zakresie (por. poglądy orzecznictwa przywołane przez B.Adamiak [w:] B.Adamiak/J. Borkowski KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1-3). Organ odwoławczy może także wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jeżeli zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 138 § 2 kpa. Ten ostatni przepis upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej wówczas, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej decyzji o zwolnieniu D. F. ze służby w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w niniejszej sprawie pominął całkowicie okoliczność, że w istocie przeprowadzono postępowanie w I instancji bez należytego zagwarantowania skarżącemu możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Przy tym sam organ odwoławczy wydał decyzję bez uprzedniego zapewnienia skarżącemu (jego pełnomocnikowi) możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do całego materiału zgromadzonego w postępowaniu. Tymczasem legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa) obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Dotyczy to postępowania w obydwu instancjach. W fazie wszczęcia postępowania organ powinien zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie strony, ponieważ to nie strona ma obowiązek wykazywać aktywność aby zapewnić sobie czynny udział w postępowaniu, lecz organ administracji publicznej, który po zakończeniu postępowania wyjaśniającego ma również obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast to, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa pozostaje wyłącznie w jej uznaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 206/08, LEX nr 505848). Ustanowione w art. 10 § 1 kpa prawo strony do wypowiadania się jest prawem szerszym od prawa z art. 81 k.p.a., które obejmuje tylko prawo wypowiadania się co do przeprowadzonych dowodów. Zachowanie wymagań z art. 79 i 81 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Co do samego zawiadomienia skarżącego o zamiarze zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (będącego w swej istocie zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w tym przedmiocie) podczas pobytu najpierw w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala w G., a następnie od dnia [...] lipca 2011 r. w Wojewódzkim Szpitalu [...] w G., stwierdzić należy, że jego prawidłowość mogła budzić pewne wątpliwości co do skuteczności tego rodzaju doręczenia. Niemniej jednak samo podjęcie próby doręczenia skarżącemu zawiadomienia (w trybie art. 42 ust. 3 kpa) w miejscu, gdzie faktycznie przebywał, było uzasadnione okolicznościami sprawy (żona skarżącego odmówiła przyjęcia korespondencji i ustalono, iż skarżący nie przebywa w pod adresem zamieszkania, a następnie że przebywa w szpitalu). Ponadto fakt ustanowienia przez stronę pełnomocnika w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby przemawia za tym, że skarżącego zawiadomiono o zamiarze zwolnienia go ze służby. Okoliczność ta w żaden sposób jednakże nie wskazuje na to, iż zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu i uprzedzono ją o możliwości zapoznawania się i wypowiadania co do materiału gromadzonego w sprawie. Przyjmując, iż zawiadomienie (o zamiarze zwolnienia ze służby) zostało dokonane już w dniu [...] lipca 2011 r., należy mieć na uwadze, że najpóźniej w dniu 1 sierpnia 2011 r. organ I instancji powziął wiadomość o ustanowieniu przez skarżącego pełnomocnika w sprawie zwolnienia ze służby, a w dniu 3 sierpnia 2011 r. pełnomocnik ten zgłosił swój udział w postępowaniu. W konsekwencji to właśnie do pełnomocnika należało kierować wszelkie pisma, jak i zapewnić pełnomocnikowi udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, stosownie do treści art. 79 kpa. Tymczasem organ I instancji przesłuchał w sprawie świadka R. U. (funkcjonariusza nadzorującego pracę wszystkich służb KMP w K. w dniu [...] lipca 2011 r., w dniu zdarzenia, które stanowiło podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji) w dniu 3 sierpnia 2011 r., wprawdzie jeszcze przed złożeniem pełnomocnictwa przez adwokata skarżącego, ale mając już wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika. Ponadto stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy nawet w dniu 3 sierpnia 2011 r. zachodziły wątpliwości co do tego, czy skarżący ma ustanowionego w tej sprawie pełnomocnika, to w takiej sytuacji organ powinien był właśnie do strony skierować zawiadomienie o czynności procesowej, wskazując taki termin czynności procesowej, aby strona osobiście bądź poprzez ustanowionego pełnomocnika mogła wziąć udział w czynności dowodowej. Działania takie nie miały jednak miejsca w sprawie. Zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik nie zostali zawiadomieni o terminie przesłuchania świadka. W tym miejscu warto zauważyć, iż wnikliwość i sprawność działania organu administracji, o których mowa w art. 12 kpa, nie mogą polegać na nieuzasadnionym pośpiechu i związanym z nim naruszeniem gwarancji procesowych strony postępowania. Działanie takie nie służyło także interesowi społecznemu, jak również ważnemu interesowi służby, bowiem w istocie podważało zaufanie strony do działań organu administracji. Fakt, iż pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami postępowania w dniu 4 sierpnia 2011 r., przed wydaniem w tym samym dniu rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie zmienia oceny przebiegu postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, które zostało przeprowadzone bez zapewnienia skarżącemu czynnego w nim udziału. Zapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia tzw. "ostatniego słowa" w sytuacji, gdy uprzednio była pozbawiona możliwości uczestniczenia we wszystkich fazach postępowania nie sanuje naruszenia przez organ art. 10 i art. 81 kpa we wcześniejszych etapach postępowania. Ponadto uchybienie to zostało powielone przez organ II instancji, bowiem mimo, iż po wydaniu decyzji w I instancji w sprawie zostały pozyskane dokumenty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak pismo z Prokuratury Rejonowej w K. w sprawie wszczęcia śledztwa w dniu 3 sierpnia 2011 r. w sprawie kierowania przez D. F. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (wpłynęło do organu w dniu 4 sierpnia 2011 r.); pismo z dnia 3 sierpnia 2011 r. Wojewódzkiego Szpitala [...] w G. w przedmiocie oceny, czy stan zdrowia skarżącego stanowi przeszkodę do przyjęcia informacji o zamiarze zwolnienia go ze służby (wpłynęło do organu faksem w dniu 5 sierpnia i w oryginale dnia 10 sierpnia 2011 r.), opinia kryminalistyczna z przeprowadzonego badania krwi na zawartość alkoholu (wpłynęło w dniu 10 sierpnia 2011 r.); pismo Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 26 sierpnia 2011 r. informujące o przedstawieniu D. F. w tym samym dniu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (wpłynęło w dniu 30 sierpnia 2011 r.). Z dokumentami tymi strona skarżąca (jej pełnomocnik) nie została zapoznana przed wydaniem decyzji w instancji odwoławczej. Poza powyższym uchybieniem formalnym organowi II instancji postawić należy kolejny zarzut niedostatecznego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w odniesieniu do ustalenia tych okoliczności faktycznych (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa), które przemawiałyby za oczywistością popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa. Jest to uchybienie istotne, bezsprzecznie mogące mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem rzutowało na ocenę istnienia podstaw do zastosowania w sprawie trybu zwolnienia policjanta ze służby z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Skoro ocena konkretnego zdarzenia nie powinna pozostawiać wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, to organ administracyjny winien w niniejszej sprawie opierać się przede wszystkim na dokumentach organów prokuratorskich prowadzących postępowanie przygotowawcze wobec skarżącego, lecz zarazem konfrontować te dowody z innymi, które mogłyby mieć wpływ na ocenę przesłanki "oczywistości". Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w II instancji, dysponował już stanowiskiem Prokuratury co do zasadności postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (którego to faktu nie zakomunikował stronie przed wydaniem decyzji, przy czym nie sanuje tego naruszenia okoliczność niewątpliwej wiedzy pełnomocnika skarżącego oraz funkcjonariusza o postawieniu zarzutów), jak również powziął informację o stanie zdrowia skarżącego, co nakazywało rozważyć, czy okoliczność ta może mieć wpływ na ocenę zdarzenia w dniu [...] lipca 2011 r. Udokumentowany fakt leczenia w warunkach szpitalnych (hospitalizacja do [...] do [...] 2010 r. w Szpitalu Specjalistycznym [...] w O.) ze zdiagnozowanym zespołem [...] oraz kolejna hospitalizacja od [...] lipca 2011 r. w Wojewódzkim Szpitalu [...] w G. nie mogły pozostać bez oceny ze strony organu odwoławczego. Sam fakt przedstawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym nie zwalniał organu odwoławczego od oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału, włącznie z odwołaniem i załączonymi do niego dowodami. Obowiązkiem organu II instancji było rozważenie tego, czy stan zdrowia skarżącego pozwalał na stwierdzenie "oczywistości" popełnienia przestępstwa w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia go ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jak również usunięcie ewentualnych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Tego rodzaju rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło. Tymczasem co do stanu zdrowia skarżącego wypowiedział się również następczo lekarz psychiatra w zaświadczeniu z dnia [...] września 2011 r., wskazując na występujące u skarżącego zaburzenia [...] i uznając je za przeszkodę do uczestniczenia w czynnościach procesowych. Nadto na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącego, uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, podniósł, że w prowadzonym postępowaniu karnym powołani w sprawie biegli orzekli, iż zarzucanego mu czynu skarżący dopuścił się w stanie patologicznego upojenia alkoholowego, która to okoliczność może wpłynąć na wynik postępowania karnego wobec braku możliwości przypisania skarżącemu winy. Sam wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego nie był poparty żadnymi dokumentami, jak również nie był zasadny, bowiem kontrola prawidłowości działania organów w niniejszej sprawie nie zależała od wyniku postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu i nie uzasadniała zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak podane przez pełnomocnika informacje rzutowały na ocenę działania organu odwoławczego w niniejszej sprawie, który w obliczu zachodzących wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego w dniu zdarzenia będącego podstawą zastosowania trybu z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie wziął tej okoliczności pod uwagę rozstrzygając, czy w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. W ocenie Sądu uznanie wystąpienia przesłanki "oczywistości" wymagało w tym przypadku należytego ustosunkowania się przez organ odwoławczy do okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego. Wniosek taki znajduje dodatkowe potwierdzenie również w treści art. 31 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, że nie popełnia przestępstwa, kto z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. Wprawdzie w § 3 art. 31 Kodeksu karnego wyłącza między innymi stosowanie § 1 w razie wprowadzenia się przez sprawcę w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie poczytalności, które mógł przewidzieć, jednakże kwestia ta nie jest jednoznaczna w sytuacji, gdy sprawca znajduje się w tzw. upojeniu patologicznym. Bliższa ocena zdarzenia z dnia [...] lipca 2011 r. pod tym kątem należy do organów prowadzących postępowanie karne. Z kolei organy prowadzące postępowanie w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby winny były również mieć na względzie stan zdrowia skarżącego w chwili zdarzenia, rozstrzygając czy popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste i uzasadnia zastosowanie nieobligatoryjnego trybu zwolnienia policjanta ze służby. Właśnie uznaniowość rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby w trybie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji wymaga szczególnie wnikliwego ustalenia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, by nie narazić organu administracji na zarzut całkowitej arbitralności - dowolności rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie funkcjonariusza. Wnikliwości i wszechstronności rozważenia materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym w zaskarżonej decyzji niewątpliwie zabrakło, co w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, organ odwoławczy uwzględni rozważania przedstawione w uzasadnieniu wyroku; przeprowadzi postępowanie odwoławcze, a w tym uzupełniające postępowanie dowodowe, z zapewnieniem stronie czynnego w nim udziału, a następnie rozstrzygnie, mając na uwadze wyjątkowość uprawnień kasacyjnych (art. 138 § 2 kpa). W ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych uzasadnienia decyzji organ zadba o wyczerpujące odniesienie się do wszystkich okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji. Wobec rodzaju podjętego rozstrzygnięcia Sąd w punkcie II na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzekł, iż zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy, mając na uwadze fakt korzystania przez stronę z zastępstwa procesowego.