VI SA/Wa 481/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, po rozpatrzeniu odwołania N. Z. O. Z. F. M. Region P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2011 r., nieuwzględniającą odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [,,,] Rejon powiatu t. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśnił, iż P. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze [...]-Rejon powiatu t. W postępowaniu wpłynęły dwie oferty, których otwarcie, poprzedzone stwierdzeniem prawidłowości ogłoszenia postępowania, nastąpiło w dniu 18 kwietnia 2011 r. Komisja konkursowa w części jawnej postępowania dokonała weryfikacji ofert pod względem spełnienia przez Oferentów warunków formalnych. Organ wskazał kiedy i w jakim zakresie obaj oferenci byli wzywani do złożenia dodatkowych wyjaśnień, stwierdzając, iż wyjaśnienia te, przyjęte przez Komisję, złożyli w terminie. W dniu 11 maja 2011 r. i 13 maja 2011 r. przeprowadzono u Świadczeniodawców kontrolę, w wyniku której stwierdzono, iż obaj Świadczeniodawcy posiadają odpowiednie środki transportu wyposażone w wymagany sprzęt a dane zawarte w Formularzu Ofertowym są zgodne ze stanem rzeczywistym. Na podstawie formularzy ofertowych, przy użyciu systemu informatycznego Funduszu, komisja konkursowa wygenerowała "Ranking otwarcia", zgodnie z którym oferta N. Z. O. Z. F. M. otrzymała 160 pkt, w tym za kryterium ciągłość 90 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 45 pkt, podstawowe czasowe zespoły ratownictwa medycznego - 45 pkt, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 45 pkt), jakość 60 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 17 pkt, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 43 pkt), kryterium ceny 10 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 pkt, podstawowe czasowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 pkt). Natomiast drugi z Oferentów – N. Z.O. Z. Szpital Powiatowy w T. otrzymał 163 pkt, w tym za kryterium ciągłość 90 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 45 pkt, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 45 pkt), jakość 63 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 17 pkt, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 46 pkt), natomiast za kryterium ceny 10 pkt (podstawowe zespoły ratownictwa medycznego - 5 pkt, specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego - 5 pkt). Komisja konkursowa nie przeprowadziła z oferentami negocjacji. W dniu 24 maja 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania –wybrana została oferta – N. Z. O. Z. S.P. w T. jako korzystniejsza. W odwołaniu od rozstrzygnięcia postępowania N. Z. O. Z. F. M. wniósł o niezwłoczne wyznaczenie terminu zapoznania się z dokumentacją postępowania, w tym z dokumentacją Oferenta, którego oferta została wybrana, z jednoczesnym szczegółowym określeniem ilości punktów przyznanych Oferentom w poszczególnych kryteriach dokonywanej oceny oferty z podaniem uzasadnienia dokonanej punktacji. Zarzucił, że podczas postępowania nastąpiło naruszenie: - art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a., 15, 77 § 1 i 4 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., - art. 134 ust. 1 i ust. 2, art. 146 ust. 1, art. 148 pkt 1, art. 149 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie uwzględnił odwołania. Decyzja ta została uchylona decyzją Prezesa NFZ z dnia [...] września 2011 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] października 2011 r. oddalił odwołanie. W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia N. Z. O. Z. F. M. zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia odwołania i wydanie decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania, a tym samym nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w ten sposób, że: Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmawiając uwzględnienia odwołania nie wyjaśnił dokładnie, jakie okoliczności przesądziły o wyborze drugiego Oferenta, nie wyjaśnił jak doszło do wystąpienia różnicy punktowej, tj. nie wyjaśnił jakie kryteria doprowadziły do uzyskania wyższej punktacji przez Oferenta, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie wyjaśnił okoliczności przyznania przez komisję konkursową, w sposób nieuzasadniony, Oferentowi którego oferta została wybrana jako najlepsza, dodatkowych punktów z tytułu przedstawienia certyfikatu ISO i okoliczności braku odrzucenia oferty tej na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach; 2) art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach w ten sposób, że: Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmawiając uwzględnienia odwołania nie wyjaśnił dokładnie, jakie okoliczności przesądziły o wyborze drugiego Oferenta, nie wyjaśnił jak doszło do wystąpienia różnicy punktowej, tj. nie wyjaśnił jakie kryteria doprowadziły do uzyskania wyższej punktacji przez Oferenta, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmawiając uwzględnienia odwołania nie wyjaśnił, czy w ofercie Oferenta, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, w ramach personelu został wykazany lekarz M. K.(PESEL 66053011750), który na dzień złożenia oferty nie miał ukończonego drugiego roku specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej i tym samym czy czas jego pracy został zaliczony do udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego na terenie rejonu operacyjnego nr [...] - Rejon powiatu t. Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie wyjaśnił okoliczności przyznania przez komisję konkursową w sposób nieuzasadniony, Oferentowi którego oferta została wybrana jako najlepsza, dodatkowych punktów z tytułu przedstawienia certyfikatu ISO i okoliczności braku odrzucenia oferty tej na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach; 3) art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach, 4) art. 148 pkt 1 i pkt 2 ustawy o świadczeniach, 5) art. 149 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o świadczeniach, 6) art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśnił, iż jak wynika z art. 154 ust. 1 i art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedmiotem rozstrzygania dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu oraz Prezesa Funduszu jest badanie naruszenia interesu prawnego odwołującego się wskutek naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Prezes, badając prawidłowość decyzji wydanej w I instancji, powinien mieć na względzie również kontrolę prawidłowości postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przedmiot badania organów obu instancji jest, zatem skonkretyzowany do określonego podmiotu (odwołującego się) i do określonych czynności komisji, podejmowanych w stosunku do tego podmiotu. Oznacza to, iż organy obu instancji nie prowadzą ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz jedynie rozpoznają sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności. Wskazał, że oferenci przystępujący do postępowania w sprawie zawarcia umów prowadzonego w trybie konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać wymagania określone przez Prezesa Funduszu, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach. Ustosunkowując się zarzutów podniesionych w odwołaniu Prezes zwrócił uwagę na fakt, iż Fundusz, zgodnie z art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 k.p.a., zapewnił Odwołującemu czynny udział w każdym stadium postępowania poprzez umożliwienie zapoznania się z dokumentacją przedmiotowej sprawy oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prezes wskazał, ocena ofert dokonywana jest przy użyciu systemu informatycznego Funduszu, w oparciu o zasady określone w zarządzeniu Prezesa Funduszu w sprawie określenia kryteriów oceny ofert i na podstawie odpowiedzi udzielonych przez Oferenta w części ankietowej formularza ofertowego. Oferty obu Świadczeniodawców biorących udział w przedmiotowym postępowaniu zostały porównane zgodnie z kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach co zostało przedstawione w formie tabelarycznej z wyodrębnieniem poszczególnych zakresów oraz kryteriów oceny. Prezes stwierdził, iż dokładna analiza dokumentacji przedmiotowego postępowania wykazuje, że w postępowaniu konkursowym Oferenci uzyskali odpowiednio 160 i 163 punkty. Komisja konkursowa dokonała wyboru Świadczeniodawcy, który złożył korzystniejszą ofertę -elementem decydującym było kryterium jakości. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, iż komisja konkursowa nienależycie oceniła czas pracy personelu zgłoszonego w ofertach Świadczeniodawców, ponieważ w toku przedmiotowego postępowania przeprowadzono dokładną weryfikację czasu pracy personelu zgłoszonego w ofertach Świadczeniodawców biorących udział w przedmiotowym postępowaniu. Dodał, iż z kopii Karty Szkolenia Specjalistycznego w dziedzinie medycyny ratunkowej wynika, iż lekarz Marek Kluska ukończy drugi rok specjalizacji w dniu 1 czerwca 2011 r. czyli przed dniem obowiązywania umowy. Prezes zauważył także, iż zarzut nieprawidłowego uznania przez Komisję przedstawionego przez oferenta Certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego jest nietrafny, ponieważ w dokumentacji znajduje się Certyfikat ISO 9001:2008 wystawiony N. Z. O. Z. S.P. w T. ważny od dnia 8 kwietnia 2011 r. do dnia 7 kwietnia 2014 r. Nadto ani Fundusz ani odwołujący się nie mają uprawnień do kwestionowania certyfikatu nadanego przez niezależny podmiot certyfikujący. Zdaniem organu zarówno na etapie części jawnej konkursu, jak i niejawnej wszystkie oferty były rozpatrywane na tych samych zasadach, zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak i przepisami wydanymi na ich podstawie przez Prezesa Funduszu w warunkach poszanowania zasady równego traktowania wszystkich oferentów. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego N.Z. O.Z. F. M. R. P., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia odwołania i wydanie decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz słusznego interesu strony postępowania, a tym samym nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w ten sposób, że: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zignorował okoliczność, dotyczącą ilości przyznanych punktów w przypadku oferty na udzielanie świadczeń ratownictwa medycznego przez specjalistyczny zespól ratownictwa medycznego "S". Podczas, gdy oferta odwołującego się otrzymała dopuszczalną ilość punktów tj. 93, to oferta drugiego oferenta, jak można wywnioskować z uzasadnienia decyzji, otrzymała 96 punktów, przy czym 5 punktów w kryterium ceny, co oznacza, że otrzymała wyższą punktację, tj. 91 punktów, za kryteria tzw. "niecenowe" podczas, gdy oferta odwołującego się otrzymała za kryteria tzw. "niecenowe" 88 punktów. Według oceny skarżącego, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, punkty za procentowy udział lekarzy zarówno o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, jak i lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 57 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym muszą odpowiadać 100% czasu funkcjonowania tych zespołów w danym rejonie operacyjnym. Nie jest możliwe punktowanie z tytułu wykazania lekarzy z obu grup powyżej 100% ich czasu pracy. Maksymalną ilość punktów w tym parametrze kryterium, można zatem osiągnąć w sytuacji wykazania przedziału 91 — 100% lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym (25 punktów) i przedziału 1 — 10% lekarzy o kwalifikacjach określonych w art. 57 ustawy o Państwowym Ratownictivie Medycznym (2 punkty). Razem 27 punktów (25+2). Dodając maksymalnie 17 punktów za pozostałe parametry kryterium jakości, otrzymujemy maksymalnie w tym kryterium 44 punkty (27+17). Inne kryteria to ciągłość maksymalnie 45 punktów i cena maksymalnie 5 punktów, czyli razem 50 punktów (45+5). Zatem maksymalna punktacja oferty dla zespołów specjalistycznych to 94 punkty (44+45+5). Tylko takie wartości pozwalają zachować podany procentowy udział poszczególnych kryteriów: jakość — 46,81%, (94 punkty to 100%, zatem 44 punkty daje 46,81%) ciągłość - 47,87% (94 punkty to 100%, zatem 45 punktów daje 47,87%), cena — 5,32 % (94 punkty to 100%, zatem 5 punktów daje 5,32%). Zdaniem skarżącego podanie takiego udziału procentowego poszczególnych kryteriów wyklucza podnoszenie ilości punktów za przedstawienie czasu pracy lekarzy w zespołach specjalistycznych ponad 100% rzeczywistego czasu ich funkcjonowania. Niemożliwym jest zatem uzyskanie przez oferenta 91 punktów, za kryteria tzw. "niecenowe" i łącznie 96 punktów, gdyż będzie to prowadziło do naruszenia podanego procentowego udział poszczególnych kryteriów w ocenie oferty. Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie wyjaśnił jednak jak doszło do uzyskania przez drugiego oferenta takiej ilości punktów, tj. nie wyjaśnił dokładnie jakie kryteria doprowadziły do uzyskania wyższej punktacji przez oferenta, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń, co stanowi naruszenie wskazanych na wstępie przepisów K.p.a. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, zignorował okoliczność wskazania ofercie oferenta, którego oferta została wybrana do udzielania świadczeń lekarza M. K., który na dzień złożenia oferty nie miał ukończonego drugiego roku specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej, a pomimo tego jego czas pracy został zaliczony do udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego na terenie rejonu operacyjnego T. Skarżący podkreślił, że udział procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego stanowi kryterium rankingujące i jako takie jest ocenie na dzień złożenia oferty. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie wyjaśnił, w sposób przekonujący okoliczności przyznania przez komisję konkursową w sposób nieuzasadniony oferentowi, którego oferta została wybrana jako najlepsza, dodatkowych punktów z tytułu przedstawienia certyfikatu jakości ISO i okoliczności braku odrzucenia wskazanej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach pomimo tego, że drugi oferent nie przedstawił certyfikatu jakości ISO na wszystkie jednostki - zespoły ratownictwa medycznego. Skarżący posiadał, w dniu złożenia oferty, certyfikat jakości ISO na wszystkie jednostki — zespoły ratownictwa medycznego. Zgodnie z treścią punktu 6.2. Załącznika nr 3 do zarządzenia Nr 12/2011/DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r., aby otrzymać dodatkowe punkty konieczne "Posiadanie certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego realizowanych przez jednostkę, ważnego w dniu złożenia oferty". W kontekście przedstawionej treści punktu 6.2. szczegółowego wyjaśnienia wymaga pojęcie "jednostki". § 2 ust. 1 Zarządzenia Nr 12/2011 /DSM Prezesa Narodowego Fundusz Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. nie zawiera definicji "jednostki". Jednocześnie z § 2 ust. 2 Zarządzenia Nr 12/2011 /DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. wynika, iż "Określenia inne niż wymienione w ust. 1 użyte w zarządzeniu, maja znaczenie nadane im w przepisach odrębnych, w tym w szczególności w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ratownictwa medycznego (Dz. U. z 2009 r. Nr 139. poz. 1137) oraz Ogólnych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 81. poz. 484)". Biorąc pod uwagę skarżący zwrócił uwagę na dwie okoliczności. Po pierwsze pojęcie "jednostki" nie może być utożsamiane z pojęciem świadczeniodawcy. Zarówno bowiem z samego Zarządzenia Nr 12/2011 /DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. wynika, że przez pojęcie świadczeniodawcy rozumie się "zakład opieki zdrowotnej będący dysponentem zespołów ratownictwa medycznego, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191. poz.1410. ze zm.) (patrz § 2 ust. 1, pkt 10). Podobnie pojęcie świadczeniodawcy jest definiowane w Ogólnych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 81, poz. 484). Pojęcie "jednostki" zostało natomiast dokładnie zdefiniowane w przepisach ustawy o państwowym ratownictwie medycznym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o państwowym ratownictwie medycznym "W ramach systemu działają jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1 - zapewniające utrzymanie gotowości ludzi, zasobów i jednostek organizacyjnych". Stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o państwowym ratownictwie medycznym "Jednostkami systemu są zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego - zwane dalej " jednostkami systemu", na których świadczenia zawarto umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej". Uwzględniając zatem treść punktu 6.2. Załącznika nr 3 do zarządzenia Nr 12/2011/DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. o treści "Posiadanie certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego realizowanych przez jednostkę, ważnego w dniu złożenia oferty" w kontekście treści ustawy o państwowym ratownictwie medycznym, Zarządzenia Nr 12/2011 / DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r., Ogólnych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (D. U. z 2008 r. Nr 81, poz. 484), zdaniem skarżącego należy uznać, że wymaganiem Narodowego Funduszu Zdrowia jest posiadanie certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego dla każdej jednostki, tj. każdej jednostki systemu - każdego zespołu ratownictwa medycznego zakładu opieki zdrowotnej będącego dysponentem tych zespołów ratownictwa medycznego. Przeciwna interpretacja jest nie do pogodzenia z zasadami równości i uczciwej konkurencji, a także z treścią art. 140 ust. 2 pkt 1 oraz art. 147 ustawy o świadczeniach. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie przedstawił dokumentacji postępowania z uwzględnieniem oferty złożonej przez drugiego oferenta. 2) Art. 134 ust. 1 i ust. 2 do naruszenia, którego doszło z uwagi na okoliczności wskazane w punkcie 1 litera od a) do c). 3) Art. 146 ust. 1 naruszenia, którego doszło z uwagi na okoliczności wskazane w punkcie 1 litera od a) do c). 4) Art. 148 pkt 1, art. 148 pkt 2 do naruszenia, których doszło z uwagi na okoliczności wskazane w punkcie 1 litera od a) do c). 3) Art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.zj.ś.p. do naruszenia, którego doszło z uwagi na okoliczności wskazane w punkcie 1 litera b) i c). 4) Art. 149 ust. 1 pkt 7 do naruszenia, którego doszło z uwagi na okoliczności wskazane w punkcie 1 litera b) i c). 5) Art. 152 ust. 1 w związku z art. 134 ust. 1 i ust. 2, art. 140 ust. 2 pkt 1, art. 146 ust. 1, art. 147, art. 148 pkt 1 i pkt 2 ze względu na okoliczności wskazane w punktach od 1) do 5) niniejszego odwołania. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa. Jak stanowi art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Według art. 154 ust. 1 ustawy świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3). Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu (art. 154 ust. 4), które to odwołanie Prezes Funduszu, zgodnie z art. 154 ust. 6 ustawy rozpatruje, wydając w terminie 30 dni decyzję administracyjną. Na decyzję tę świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 154 ust. 8). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynikają już pewne ustalenia co do postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzonego na podstawie ustawy o świadczeniach, jak i postępowania prowadzonego w związku z odwołaniami od orzeczeń komisji, powoływanych na podstawie art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach. I tak, postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, prowadzone na podstawie w/w ustawy nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 186/06, ONSA i WSA 2007/4/101). Sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji (tak postanowienia NSA: - z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 330/06, LEX nr 325383, z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 57/07, LEX nr 339681). Jednocześnie w orzecznictwie NSA podkreśla się odrębności przedmiotowego postępowania. W postanowieniu NSA z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 37/07, LEX nr 351033, stwierdzono, że: "1. Odwołanie, o jakim mowa w art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 k.p.a. 2. Decyzja Prezesa Funduszu wydana na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach nie jest decyzją, o jakiej mowa w art. 138 K.p.a. 3. Artykuł 154 ust. 8 ustawy o świadczeniach, który nie określa warunków, terminu ani sposobu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, należy interpretować w ten sposób, że od decyzji Prezesa NFZ stronie służy skarga do sądu administracyjnego, ale jej wniesienie podlega zasadom określonym w Rozdziale 2 p.p.s.a., w tym przede wszystkim wymogowi wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia, jakie służyły jej w postępowaniu administracyjnym przed Prezesem NFZ. 4. Jeżeli dopiero postępowanie przed Prezesem NFZ, o jakim mowa w art. 154 ust. 6 ustawy oświadczeniach, toczy się na podstawie przepisów K.p.a., to stronie tego postępowania przysługują od rozstrzygnięcia tego organu środki zaskarżenia przewidziane w tym kodeksie." Podobnie w postanowieniu NSA z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 370/06, LEX nr 326265 uznano, że: "Decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, podlegająca w myśl art. 154 ust. 8 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nie jest decyzją odwoławczą (decyzją organu II instancji)." Na tle wskazanych odrębności określono rolę Prezesa Funduszu w tym postępowaniu. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1904/05, LEX nr 195031, uznano m.in., że "(...) Wszelkie działania, w tym działania Prezesa NFZ, mają na celu - z założenia - zweryfikowanie podanych przez stronę informacji, a nie ustalanie nowego stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia. W trakcie postępowania kontrolnego Prezes NFZ nie prowadzi postępowania dowodowego w tym znaczeniu, że nie wykazuje i nie ustala okoliczności, na które skarżący nie zwrócił uwagi w ofercie." Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1004/06, LEX nr 255829, uznano, iż "1. Organ rozpoznający odwołanie nie prowadzi ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz rozpoznaje sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności. Nie powiela zatem czynności zarezerwowanych przez ustawę dla komisji powoływanej przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu (art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, (...). Organ bada czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania, i czy wskutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującego się." Potwierdzono to stanowisko w wyroku WSA z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/06, LEX nr 306385, stwierdzając, że: "Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia kontroluje zakończone postępowanie konkursowe i może prowadzić postępowanie dowodowe jedynie w ograniczonym zakresie zakreślonym art. 152 w związku z art. 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (...). Organ bada jedynie, czy w związku z naruszeniem zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny oferenta stosownie do art. 134 ustawy." Zgodnie z treścią art. 139 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Jak stanowi art. 134 omawianej ustawy Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Dokonując oceny oferty komisja kieruje się określonymi kryteriami przeliczając je na określoną liczbę punktów należnych danej ofercie. Oferta uzyskująca najwięcej punktów wygrywa i z podmiotem wygrywającym winna być zawarta umowa. W toku postępowania komisja konkursowa może żądać od świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzonego postępowania, ma także prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie. Może także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane przez świadczeniodawcę w toku postępowania. Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. Zgodnie z przepisem art. 142 komisja w poszczególnych etapach postępowania może podjąć niżej wymienione czynności, których jednak ustawa nie wylicza w sposób enumeratywny. W części jawnej komisja w obecności oferentów: stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert; przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia. W części niejawnej komisja konkursowa może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Aby dokonać wyboru oferty, komisja może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Negocjacje z oferentami są głównym punktem konkursu ofert. W toku negocjacji bowiem ocenia się ofertę pod kątem jej zgodności z wymaganiami określonymi przez Prezesa Funduszu, jak również ustala się wartość udzielanych świadczeń, a więc wartość umowy. To w toku negocjacji praktyczne zastosowanie znajdują kryteria oceny ofert określone przez Prezesa Funduszu, gdyż komisja porównuje oferty, uwzględniając w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną - na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Na tym etapie postępowania kształtuje się treść umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W art. 152 ust. 1 ustawy wskazano, że środki odwoławcze (a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego), o których mowa w art. 153 i 154 ustawy przysługują wówczas, gdy interes prawny świadczeniobiorcy biorącego udział w postępowaniu doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ze sformułowania tego trzeba wyprowadzić wniosek, że celem procedury uruchamianej na wniosek - odwołanie (art. 154 ust. 1 ustawy), jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny ściśle jest zatem związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania). Najważniejsze zasady, o których mowa w art. 152 u.ś.o.z., to wynikające z art. 134 równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, zachowanie podczas postępowania uczciwej konkurencji, porównywanie ofert według kryteriów wskazanych w art. 148, a także reguły wyboru oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń, ich kompleksowość, dostępność oraz przedstawiających najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia (art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z.). W trakcie postępowania może dojść do naruszenia przepisów prawa, w tym w szczególności przepisów u.ś.o.z. Zasady postępowania określone są również w dokumentach określonych na podstawie art. 146 u.ś.o.z. Fundusz powinien z urzędu korygować niezgodne z prawem czynności, niemniej najczęściej do korekty takiej dojdzie wskutek korzystania ze środków odwoławczych i skargi. Pojęcie uszczerbku interesu prawnego nie występuje zasadniczo w prawie administracyjnym, gdzie mowa jest o naruszeniu interesu prawnego (a nie o jego uszczerbku). Skoro jednak podstawą żądania strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym jest uszczerbek w interesie prawnym to istnieje potrzeba dokonania analizy różnic w wymienionych sformułowaniach, w szczególności czy różnice te sprowadzają się tylko do warstwy językowej. Określając warunki skorzystania ze środków odwoławczych, o których mowa w art. 152 ustawy, ustawodawca posłużył się pojęciem uszczerbku interesu prawnego, Pojęcie to jest używane również w ustawie o zamówieniach publicznych. Wprawdzie w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych (art. 138 ustawy), nie ma jednak przeszkód, aby w analizie pojęcia występującego na gruncie innej ustawy posłużyć się argumentacją wypracowaną przez piśmiennictwo prawnicze i orzecznictwo, w takim zakresie, w jakim może ono mieć zastosowanie w odniesieniu do stosowania przepisu art. 152, w zw. z art. 154 ustawy. Zgodnie z dyrektywą wykładni językowej, jeżeli określony termin należy do terminów specyficznych w określonej dziedzinie wiedzy, to należy przyjąć, iż termin ten ma takie znaczenie, jak w tych dziedzinach (domniemanie znaczenia specjalnego). Jak wynika z piśmiennictwa i judykatury odnoszącej się do zamówień publicznych istotą badania uszczerbku interesu prawnego jest ustalenie czy na skutek naruszenia prawa nie nastąpił uszczerbek w możliwości uzyskania zamówienia, nie zaś jakikolwiek uszczerbek w interesie prawnym wykonawcy. (Por. M. Stachowiak, J. Jerzykowski, W. Dzierżanowski, Prawo zamówień publicznych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. III). Podobny, bardziej ogólny pogląd zaprezentował Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie C-26/03 Stadt Halle i RPL Recyclingpark Lochau GmbH v. Arbeitsgemeinschaft Thermische Restabfall-und Energieverwertungsanlage TREA Leuna, Zb. Orz. 2005, s. I-00001: "Możliwość zaskarżenia przysługuje każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego i w przypadku gdy taki podmiot dozna uszczerbku lub zagraża mu doznanie uszczerbku w wyniku zarzucanego naruszenia (...)" Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego w postępowaniu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, do obowiązków którego będzie należało zbadanie okoliczności podnoszonych we wniosku - odwołaniu, a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. Obowiązek zapewnienia świadczeń zdrowotnych, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie (art. 15 ust. 1 ustawy), nałożony na NFZ, w odniesieniu do świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, realizowany jest przez zapewnienie im równego traktowania i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ustawy). Spełnienie tych standardów przez NFZ w możliwie najwyższym stopniu stanowi bowiem gwarancję, że realizacja podmiotowych praw określonych w art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji (których dochodzenia nie wyłącza art. 81), będzie wynikiem wyboru najlepszej możliwej oferty. Kontrola zaś zachowania tych standardów we wcześniejszych fazach postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się w postępowaniu administracyjnym w oparciu o zasady i reguły obowiązujące w k.p.a., i ma prowadzić do realnej, a nie tylko formalnej kontroli takiego postępowania. Zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego, zależnie od tego jakie zarzuty zostaną podniesione we wniosku-odwołaniu, a także czy i jak zostaną uzasadnione, jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców. Oznacza to, że nie chodzi jedynie o zbadanie czy nie zostały naruszone wymagania formalnoprawne, ale również, po wyjaśnieniu tej podstawowej kwestii, czy nie naruszono wymienionych zasad w znaczeniu materialnym przez nierównoprawne stosowanie kryteriów przyjętych jako podstawa dokonanych ocen. Nie chodzi zatem w postępowaniu administracyjnym o ponawianie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz dokonanie przez organ kontroli tego postępowania pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa poprzez ustosunkowanie się do zgłoszonych zarzutów, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego rozumiany jako uszczerbek w możliwości wyboru lepszej oferty. Należy podkreślić, iż interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez tego świadczeniodawcę. Należy mieć tutaj na względzie, że konkurs ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest trybem eliminacyjno-konkurencyjnym. Oznacza to na ogół, że oferty niepodlegające odrzuceniu uszeregowywane są w ramach tzw. listy rankingowej od oferty najkorzystniejszej do oferty z najniższą liczbą punktów. Wyborowi podlegają oferty, które uzyskują określoną liczbę punktów. W związku z tym posiadanie interesu prawnego związane jest z oceną, czy naruszenie określonych zasad postępowania powoduje to, że świadczeniodawca pozbawiony jest możliwości zawarcia umowy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd w składzie orzekającym uznał, iż rozstrzygnięcie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący szeroko wywodził, iż niemożliwym jest uzyskanie przez oferenta 91 punktów, za kryteria "niecenowe" i łącznie 96 punktów, gdyż będzie to prowadziło do naruszenia procentowego udziału poszczególnych kryteriów w ocenie oferty. Organ nie wyjaśnił w sposób szczegółowy i jednoznaczny jak doszło do wystąpienia różnicy punktowej. Nadto, co nie jest sporne, lekarz, którego czas pracy został zaliczony do udziału procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania, na dzień składania oferty nie miał ukończonego drugiego roku specjalizacji. Tymczasem jak wynika z akt, udział procentowego łącznego średniotygodniowego czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej i lekarzy, którzy ukończyli co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej w łącznym średniotygodniowym czasie funkcjonowania specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego stanowi kryterium rankingujące i, zdaniem Sądu, winno być oceniane na dzień złożenia oferty. Uznać zatem należy, iż postępowanie administracyjne (a także odpowiedź na skargę) nie wyjaśniły wszystkich okoliczności przeprowadzonego konkursu, a w szczególności w świetle zasady wynikającej z przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Stosownie zaś do normy tego przepisu Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązany jest zapewnić równe traktowanie wszystkim świadczeniodawcom biorącym udział w postępowaniu o zawarcie umów, jak również postępowanie musi być przeprowadzone z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji. Organy, nie ustosunkowując się szczegółowo do istoty podnoszonych zarzutów, nie wykazały, że konkurs przeprowadzono w warunkach poszanowania opisanej wyżej zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu o zawarcie przedmiotowej umowy. Z tego względu brak jest też podstaw do oceny przez Sąd, czy w toku konkursu zapewniono równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzono postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, a także czy w konsekwencji prawidłowo porównano oferty (art.134 i art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). W ocenie Sądu, organy naruszyły również zasady postępowania w tym art. 7 i 77 k.p.a., wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Podkreślić należy, że wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w taki sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Natomiast zasada wskazana w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Stosownie bowiem do treści art. 107 § 3 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w sytuacji, w której strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, organ ma obowiązek odnieść się w uzasadnieniu w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów, w przeciwnym razie postępowanie organu będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. Wskazanie podstawy prawnej decyzji, przytoczenie przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis - rozstrzygając sprawę, względnie też, dlaczego przyjął daną wykładnię, gdy strona przedstawiła wykładnię odmienną. Powyższe uchybienia stanowią zatem o naruszeniu zasady określonej w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ma to bowiem istotny wpływ na właściwą ocenę obu ofert, uzasadnia wątpliwości skarżącego, czy nie została naruszona zasada równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzone postępowanie gwarantowało zachowanie uczciwej konkurencji. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Sądy administracyjne badając prawidłowości decyzji wydanych przez dyrektora oddziału wojewódzkiego i prezesa Funduszu nie orzekają merytorycznie, a jedynie kasacyjnie. Skutkiem tego jest, że w przypadku gdy sąd stwierdzi wadliwość decyzji polegającą na nienależytym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w wyroku nie przesądzona pozostaje kwestia prawidłowości prowadzonego postępowania w sprawie zawarcia umowy, a jedynie nieprawidłowość wydania decyzji administracyjnej. Rozpoznając sprawę ponownie organy powinny dokonać szczegółowej analizy pod kątem tego, czy doszło do naruszenia wyżej opisanych zasad postępowania i czy skutkiem tego doznał uszczerbku interes prawny skarżącego, w rozumieniu wskazanym przez Sąd. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. .