II SA/Gd 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i M. G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy, przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikaty postanawia odrzucić skargę. Rada Miasta J. uchwałą z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] zmieniła własną uchwałę z 9 czerwca 1998 r. nr [...] w sprawie sprzedaży domów i lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy J., przyznania pierwszeństwa w ich nabywaniu oraz udzielaniu bonifikaty. Pismem z 5 września 2012 r., które wpłynęło do Rady Miejskiej w J. w tym samym dniu, A. G. i M. G. wystąpili do Rady Miasta J. o usunięcie naruszenia ich interesu prawnego poprzez uchylenie wskazanej powyżej uchwały. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 18 września 2012 r., doręczonym skarżącym w dniu 19 września 2012 r. A. G. i M. G. wnieśli w dniu 25 października 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na w/w uchwałę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. prawomocnym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 729/12 odrzucił z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Kolejną skargę A. G. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 682/13 (sprostowanym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r.) z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych we wskazanym przez Sąd terminie. Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. skarżący wnieśli ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na uchwałę Rady Miasta J. z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...]. W skardze wskazali, że w dniu 31 października 2013 r. wezwali Radę Miasta J. do uchylenia uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Termin do zaskarżania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego wynika z art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się zatem najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 60). Ponowne wystosowanie przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 października 2013 r. dotyczącego uchwały Rady Miasta J. z dnia 19 lipca 2000 r. nr [...] nie może zostać uznane za skuteczne, a bieg terminu do wniesienia przedmiotowej skargi należy liczyć od dnia otrzymania przez skarżących odpowiedzi Rady Miasta J. na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. od dnia 19 września 2012 r. Ugruntowane stanowisko zajęte przez sądy administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.) traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu byłoby zaprzeczeniem istoty tego wezwania i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, którzy w celu skutecznego wniesienia skargi winni wykazać się wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów wnoszących skargi i naruszało konstytucyjną zasadę równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Jeżeli wcześniejsza skarga na uchwałę poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zostanie odrzucona, to prawo ponownego wniesienia skargi w tej samej sprawie byłoby podważeniem sensu istnienia rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. (vide: postanowienia NSA: z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06; z 26 lutego 2009 r. II OSK 264/09; z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08 i z 9 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1624/10 (orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W konsekwencji ustalono, iż skarżący wyczerpali uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a kolejne wezwane nie mogło wywołać skutku procesowego polegającego na przesunięciu początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę upłynął po 30 dniach od daty uzyskania odpowiedzi Rady Miasta J. na pierwsze wezwanie w dniu 19 października 2012 r., zatem niniejsza skarga złożona w dniu 23 grudnia 2013 r. została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.