IV SA/Po 789/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania T.SA z siedzibą w W., decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza K. z dnia [...]maja 2015r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał następujące ustalenia faktyczne. Zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na terenie działki nr [...]położonej w rejonie ul. K. w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja narusza interes publiczny rozumiany jak uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Działki położone w sąsiedztwie planowanej stacji narażone będą na jej oddziaływanie, i co za tym idzie ulegną zmianie dotychczasowe wartości nieruchomości. Dalej Kolegium podniosło, że w odwołaniu wniesiono o rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozstrzygnięciu organu I instancji zarzucono naruszenie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015r., poz.199), zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, a podejmując decyzję odmowną organ nie wykazał by jakiekolwiek przepisy prawa zostały naruszone. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że przepis art. 1 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego. Kolegium podniosło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją związaną. Jeżeli zatem wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czyni zadość warunkom formalnym i pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, to organ właściwy w sprawie winien uwzględnić wniosek i wydać decyzję pozytywną. W ocenie Kolegium powołane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji normy generalne, zawarte w przepisach art. 1 ust. 2 pkt 9 oraz art. art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczące uwzględnienia w zagospodarowaniu terenu potrzeb ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności nie nakładają bezpośrednio na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy terenu. Tego typu norma nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania odmownej decyzji z art. 56 ww. ustawy. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi ( zawartymi np. w ustawie o ochronie przyrody, prawie ochrony środowiska, ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych itp.), bądź też wskazać wyraźną sprzeczność z unormowaniami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust.3 ustawy właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy : - warunków i zasad zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych, - stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W świetle przywołanych przepisów organ II instancji nie może orzec co do istoty i ustalić lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Powołanie biegłego urbanisty, w celu sporządzenia projektu decyzji, przeprowadzenie analizy oraz uzyskanie uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi przekracza ramy postępowania odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. R. zarzucając jej rażące naruszenia prawa tj: 1. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej jako "Kpa") przez jego zastosowanie, 2. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez jego niezastosowanie, 3. art. 136 Kpa przez jego ewentualne niezastosowanie. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał organowi odwoławczemu na wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Zdaniem skarżącej Kolegium winno utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza K., gdyż nawet pobieżna analiza wskazuje na brak w obszarze analizowanym obiektu podobnego, którego istnienie pozwalałoby na kontynuację w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Decyzja Burmistrza K., pomimo pewnych drobnych mankamentów, odpowiada prawu i jest decyzją właściwą. Planowana inwestycja ewidentnie nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niemożliwe. Skarżąca podniosła, iż Kolegium rozpoznając niniejszą sprawę powinno było samodzielnie podjąć działania nakierowane na jej ostateczne zakończenie przez wydanie orzeczenia co do meritum sprawy. Taki rodzaj rozstrzygnięcia ma charakter podstawowy dla administracyjnego postępowania odwoławczego. Wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 2 Kpa powinno być traktowane jako wyjątek od zasady, który może wystąpić w razie zaistnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Argument SKO w K., co do konieczności skorzystania z osoby uprawnionej w specjalności architektonicznej (urbanisty) byłby może i zasadny, gdyby nie to, że o sporządzeniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (tj. decyzji pozytywnej dla inwestora) nie może być mowy. Angażowanie osoby uprawnionej do sporządzenia projektu decyzji było zatem niecelowe i stanowiłoby zbędny wydatek (uszczerbek w finansach publicznych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy zauważyć, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 518 ze zm.), gdyż jego realizacja stanowi realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej i sygnalizacji. Jak bowiem zasadnie wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w treści zaskarżonej decyzji, przepis art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2014 r., poz. 243). Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodne z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/06, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/06z 2 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 879/08, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, Baza NSA). Konsekwentnie prowadzone w sprawie postępowanie prawidłowo toczyło się w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie, w myśl art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie sądu z przywołanych wyżej unormowań wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy organ wykaże niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa. Przy czym w rozumieniu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w odrębnych aktach prawnych aniżeli ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle problematyki dotyczącej rozważanej decyzji podkreśla się, że decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2202/10 – Lex nr 1138107 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Go 704/09 – Lex nr 589118, Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1790/11 – Lex nr 1139649, Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 747/14 – Lex nr 1644018, Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1634/12 – Lex nr 1342996). Z powyższych względów za całkowicie uzasadnione uznać należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., iż normy generalne, zawarte w przepisach art. 1 ust. 2 pkt 9 oraz art. art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczące uwzględnienia w zagospodarowaniu terenu potrzeb ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności nie nakładają bezpośrednio na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy terenu. Tego typu norma nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania odmownej decyzji. Zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi. W tym miejscu, odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, iż inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, iż w postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z powyższego przepisu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należy mieć na uwadze, iż Sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 Kpa nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa, a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę ( por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13 - CBOSA). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonym zakresie Sad uznał, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 Kpa, a co za tym idzie nie dopuścił się również naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 136 Kpa. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższa regulacja wyodrębnia dwie przesłanki wydania decyzji przez organ odwoławczy, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: a) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ( por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13 - CBOSA). W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, iż rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 Kpa, a doprecyzowaną w art. 127 Kpa zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne bowiem wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. Stąd decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa, nie może być podjęta w sytuacjach innych niż określone w tym przepisie. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej przez organ I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 Kpa Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przepisu art. 138 § 2 Kpa Dokonując wykładni art. 138 § 2 Kpa , należy uwzględnić również jego związek z art. 136 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 Kpa), to ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/WR 530/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/BK 370/07 dostępne CBOSA) . Ponadto zwrócić należy uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, jest działanie organów na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), a więc organy zawsze zobowiązane są uwzględnić zmianę stanu prawnego, jaka następuje w toku postępowania i orzekać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Oczywiście nie oznacza to, że w każdym przypadku organy orzekają na podstawie przepisów nowych czy znowelizowanych, bowiem odmienny sposób stosowania przepisów może wynikać z odpowiednich norm intertemporalnych. W przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu I instancji, a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ II instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania jednego z rozstrzygnięć, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1 - 3 Kpa z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów. Natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 Kpa jest możliwe tylko wówczas, gdy na skutek uchybień organu I instancji bądź na skutek zmiany stanu prawnego, konieczne jest wyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie ( por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2762/12, H. Knysiak-Molczyk / red /, Kpa, Komentarz, WK 2015. t. 19 do art. 138 ). W świetle powyższego uznać należy, iż organ odwoławczy nie jest uprawniony do czynienia jakichkolwiek nowych ustaleń, które nie były w ogóle przedmiotem rozważeń organu I instancji. Analiza akt sprawy wykazała, że kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem, a Kolegium miało podstawy do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego. Wskutek bowiem stwierdzonego naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obowiązkiem organu I instancji było dokonanie analizy wniosku i ocenienie zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat wymagań określonych w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisach odrębnych w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. W szczególności rolą tego organu było ustalenie, czy wniosek był kompletny i czy pod względem prawnym planowana inwestycja może być zrealizowana na danym terenie. W tym celu w pierwszej kolejności niezbędne było właściwe i pełne ustalenie stanu faktycznego w odniesieniu do danego terenu w celu rozstrzygnięcia o prawnej dopuszczalności realizacji inwestycji. Tymczasem, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, Burmistrz (...) nie tylko nie podał, w oparciu o jakie dowody dokonał ustaleń faktycznych, ale i z naruszeniem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazał przepisów prawa powszechnie obowiązujących, które w jego ocenie narusza inwestycja. Zatem nie ulega wątpliwości, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.