IV SAB/Po 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta L. do załatwienia wniosku skarżącego D. Z. ("I.") z dnia (...) r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta Miasta L. na rzecz skarżącego D. Z. kwotę 612,60 zł (słownie złotych: sześćset dwanaście 60/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. Z. (dalej też jako: "Skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego C. Ł., pismem z (...) r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L. (dalej też jako: "Prezydent Miasta" lub "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucając Organowi przekroczenie terminów do załatwienia wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku Skarżącego z (...) r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, a także o zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 1564,20 zł, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu (...) r. przy użyciu poczty elektronicznej Skarżący z adresu (...) złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Organu i przesłany na adres poczty elektronicznej (...) podany na jego stronie BIP (...). Wniosek dotyczył określonej informacji publicznej o jednostkach budżetowych, zakładach budżetowych, związkach jednostek samorządu terytorialnego, stowarzyszeniach, spółkach komunalnych, personaliach osób nimi zarządzających, jak również prowadzonych przez Organ rejestrach, ewidencjach i archiwach. Wniosek został odczytany (...) r. o godz. 07:41. Termin do załatwienia sprawy upłynął więc w dniu (...) r., jednakże ani do tego dnia, ani do dnia sporządzenia skargi Skarżącemu nie została udzielona żądana informacja, ani też jakakolwiek inna odpowiedź. Ponadto, zdaniem autora skargi, lektura całej strony BIP Organu (wraz z wszystkimi podstronami) pozwala zauważyć, że nie można znaleźć tam całej wnioskowanej przez Skarżącego informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, reprezentowany przez radcę prawnego E.S., wniósł o: (1) umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, gdyż Organ w dniu (...) udostępnił żądane informacje; (2) zasądzenie zwrotu kosztów sądowych (wpis) według norm przepisanych; (3) niezasądzanie od Organu kosztów zastępstwa prawnego, ewentualnie zasądzenie ich w wysokości minimalnej, tj. w kwocie 480 zł. W uzasadnieniu pełnomocnik Organu przyznał, iż termin 14 dni do udostępnienia żądanej informacji publicznej upływał (...) r. Wyjaśnił, iż sprawę prowadziła pracownica, która w tym czasie była w I trymestrze ciąży, któremu towarzyszyły typowe objawy, takie jak złe samopoczucie, zawroty głowy i zaburzona koncentracja. Ten stan był powodem, że ww. osoba nieopatrznie zakreśliła w rejestrze, iż wniosek został zrealizowany. Dopiero złożona skarga pokazała, że sprawa nie jest zakończona. Organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi przystąpił do działań pozwalających na udzielenie żądanych informacji (należało zebrać dane) i w dniu (...) r. żądana informacja została udostępniona. W ocenie pełnomocnika Organu, z powodu uwzględnienia skargi w zakresie udzielenia informacji publicznej w drodze autokontroli, skarga stała się bezprzedmiotowa i tym samym zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. Odnosząc się natomiast do żądania przez pełnomocnika Skarżącego kosztów zastępstwa prawnego w potrójnej wysokości, pełnomocnik Organu wskazał, że żadna z przesłanek wymienionych w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804; dalej jako: "rozporządzenie MS") uzasadniających orzeczenie opłaty za czynności w wyższej niż minimalna wysokość w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Z kolei odnosząc się do kwestii, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pełnomocnik Organu wskazał, z powołaniem się na wyrok WSA z 18 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II SAB/Po 60/10, że za rażącym naruszeniem prawa przemawia w pierwszym rzędzie długotrwałość tej bezczynności. Tymczasem w niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru długotrwałości, przekroczono wprawdzie termin 14 dni, jednak bezczynność nie przekroczyła 2 miesięcy, a organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi udostępnił żądane informacje (w ciągu 6 dni kalendarzowych). Ponadto bezczynność została spowodowana okolicznościami niezależnymi od Organu, bo wynikała ze stanu zdrowotnego pracownika (ciąża). Pismem procesowym z (...) r. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania ze względu na udzielenie przez Organ wnioskowanej informacji publicznej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 612,60 zł, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych w wysokości stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia MS (480 zł), wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (17 zł), kosztów korespondencji pocztowej (3 x 4,20 zł – nadanie skargi i nadanie nin. pisma do sądu oraz do pełnomocnika), a także opłat bankowych za wykonane przelewy (2 x 1,5 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 in principio u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezydenta Miasta w udostępnieniu Skarżącemu informacji publicznej określonej w jego (jako "I.") wniosku z (...) r. w zakresie: (1) wykazu istniejących jednostek budżetowych, utworzonych przez organy Państwa jednostki samorządu terytorialnego; (2) wykazu istniejących zakładów budżetowych, utworzonych przez organy Państwa jednostki samorządu terytorialnego; (3) wykazu związków jednostek samorządu terytorialnego, w których uczestniczy macierzysta jednostka samorządu terytorialnego (w skrócie: "j.s.t.") Organu; (4) wykazu stowarzyszeń, których członkiem jest ww. j.s.t.; (5) wykazu spółek prawa handlowego, w których ww. j.s.t. posiada pozycję dominującą; (6) wykazu jednoosobowych spółek kapitałowych, w których ww. j.s.t. posiada udział w całości kapitału zakładowego; (7) podania imion i nazwisk, stanowisk służbowych oraz adresów poczty elektronicznej (e-mail) osób kierujących jednostkami i podmiotami wymienionymi w pkt 1-6 powyżej; (8) wykazu rejestrów, ewidencji i archiwów prowadzonych przez organy ww. j.s.t. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. – tj. o władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, w szczególności o: (1) organach władzy publicznej; (2) organach samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmiotach reprezentujących zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmiotach reprezentujących państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmiotach reprezentujących inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów – w tym o ich statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5 u.d.i.p., majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), a także informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). W świetle powyższych uwag żądane przez Wnioskodawcę informacje w postaci danych określonych w przedmiotowym wniosku – dotyczących, najogólniej rzecz ujmując, informacji o utworzonych przez lub związanych z Miastem L. jednostkach budżetowych, zakładach budżetowych, związkach jednostek samorządu terytorialnego, stowarzyszeniach, spółkach komunalnych, personaliach osób nimi zarządzających, jak również prowadzonych przez ww. j.s.t. rejestrach, ewidencjach i archiwach – należało uznać za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Wypada zauważyć, że takiej kwalifikacji wnioskowanych informacji nie kwestionował również Organ, o czym świadczy fakt ich udostępnienia przez Prezydenta Miasta pismem z (...) r. (w aktach adm. sprawy). Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym wójtowie, burmistrzowie oraz prezydenci miast (por. wyroki WSA: z 27.03.2013 r., II SAB/Bd 162/12; z 10.09.2013 r., IV SAB/Wr 130/13; z 18.03.2014 r., II SAB/Wa 9/14; z 09.06.2014 r., IV SAB/Gl 56/14; z 27.03.2015 r., II SAB/Wa 954/14; z 02.06.2015 r., IV SAB/Po 47/15; z 03.09.2015 r., II SAB/Lu 76/15; z 08.10.2015 r., II SA/Op 410/15 – CBOSA). Wobec tego Prezydent Miasta Leszna jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji byłoby równoznaczne z jej wydaniem bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok WSA z 10.07.2013 r., II SA/Gd 295/13, CBOSA). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Żaden z tych przypadków nie wystąpił w niniejszej sprawie. W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ten ostatni przepis można w dalszych uwagach pominąć, gdyż dotyczy, niewystępującej w rozpoznawanej sprawie, sytuacji udostępniania informacji za opłatą). Zgodnie z ww. art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że – jak wynika z akt sprawy – Skarżący wysłał przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej (...) w dniu (...) r. (o godz. 20:22). Pracownik Urzędu Miasta L. zapoznał się z jego treścią w dniu następnym, tj.(...) r. (o godz. 07:41) – czego Organ nie kwestionuje. Zatem podstawowy, czternastodniowy termin do udzielenia żądanej informacji (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) upływał z dniem (...) r. (co też zostało wyraźnie przyznane w odpowiedzi na skargę). Mimo to Prezydent Miasta do dnia wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność nie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek. Uczynił to dopiero po wpłynięciu skargi (data wpływu: (...) r. – k. 3 akt sądowych; zob. też wyjaśnienia pełnomocnika Organu w odpowiedzi na skargę), pismem z (...) r., którego otrzymanie Skarżący potwierdził w piśmie procesowym z (...) r. Oznacza to, że w dniu wniesienia przedmiotowej skargi Organ pozostawał w zarzucanej bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie – w załatwieniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ale przed dniem wydania wyroku przez Sąd ów stan bezczynności ustał. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności (tu: udzielenia żądanej informacji publicznej), o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Nie zwalnia to jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych obecnie w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a. – tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego / nierażącego), a także (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny (por. wydane jeszcze na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 15 sierpnia 2015 r.: postanowienie NSA z 26.07.2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15.01.2013 r., II OSK 2390/12 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta do dokonania wnioskowanej czynności – udzielenia żądanej informacji publicznej (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3, Sąd stwierdził, że Organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Na taką ocenę miała wpływ przede wszystkim okoliczność, że zwłoka w udzieleniu żądanej informacji publicznej – choć bezspornie wyniknęła wyłącznie z przyczyn leżących po stronie pracownika Urzędu, którego działania lub zaniechania w takim przypadku obciążają Organ – to jednak ostatecznie nie przekroczyła 2 miesięcy. Istotne znaczenie miała także nienaganna postawa Organu po otrzymaniu skargi, tj. niezwłoczne (w ciągu 6 dni) udzielenie odpowiedzi na zaległy wniosek oraz przyznanie faktu wadliwego (nieterminowego) jego załatwienia. Z tych samych względów Sąd odstąpił od wymierzenia Organowi grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesione przez Skarżącego koszty i wydatki oraz należne wynagrodzenie jego pełnomocnika według stawki minimalnej – zgodnie z wykazem zamieszczonym w piśmie procesowym strony skarżącej z 12 kwietnia 2016 r. – w łącznej wysokości 612,60 zł.