I UZ 14/22

Sygn. akt I UZ 14/22 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Iwulski SSN Maciej Pacuda w sprawie z odwołania P. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Częstochowie o świadczenie rehabilitacyjne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 25 stycznia 2023 r., zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I UZ 7/22, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowienie z 23 czerwca 2022 r., I UZ 7/22 odrzucił zażalenie P. C. na postanowienie Sądu Najwyższego z 2 lutego 2022 r. w sprawie I UZ 26/21. P. C. osobiście wniósł zażalenie na postanowienie I UZ 7/22, wnosząc o jego uchylenie. Podniósł w szczególności, że stan jego zdrowia stale się pogarsza, co uniemożliwia mu podjęcie pracy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną 2 oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W myśl § 11 tego artykułu zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Opisany katalog orzeczeń zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego ma charakter zamknięty. Postanowienia Sądu Najwyższego, które nie zostały ujęte w tych przepisach, nie są zaskarżalne zażaleniem. Z przepisów tych wynika więc, że nie przysługuje zażalenie na postanowienie wydane przez Sąd Najwyższy w przedmiocie rozpoznania zażalenia. Ponadto zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych; dotyczy ono również czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w powołanym przepisie przymus adwokacko-radcowski ma charakter bezwzględny i obejmuje wszystkie postępowania toczące się przed Sądem Najwyższym; wyłącza zatem zdolność strony do podejmowania czynności procesowych osobiście (zdolność postulacyjną), z wyjątkiem wskazanym w art. 871 § 2 k.p.c., który nie zachodzi w obecnym postępowaniu. Środek odwoławczy wniesiony do Sądu Najwyższego z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. jest z tej przyczyny niedopuszczalny i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu bez wzywania skarżącego do usunięcia tego uchybienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2021 r., II CZ 5/21, Legalis nr 2543571 i przywołane w nim orzecznictwo). Wobec powyższego zażalenie P. C. jest niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.