III CZ 182/23

III CZ 182/23 POSTANOWIENIE 14 września 2023 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 14 września 2023 r. w Warszawie, zażalenia M.J. na postanowienie Sądu Najwyższego z 8 marca 2023 r., I CSK 3015/22, w sprawie z powództwa M.J. przeciwko M.K. o zobowiązanie do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej lub zapłatę, odrzuca zażalenie. [A.T.] [ms] UZASADNIENIE W dniu 8 marca 2023 r. Sąd Najwyższy w sprawie I CSK 3015/22 odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda M.J. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 4 października 2021 r. oraz przyznał radcy prawnemu reprezentującemu powoda z urzędu od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Katowicach kwotę 1350 zł z uwzględnieniem podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. III CZ 182/23 2 Powód M.J. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł zażalenie na to postanowienie domagając się jego uchylenia, zniesienia postępowania przed Sądem Najwyższym i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, jest zawarty w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący. Postanowienie, które zostało zaskarżone przez powoda, nie zostało wymienione w powyżej przytoczonych przepisach, co skutkuje jego niedopuszczalnością, niezależnie od tego, jakie zarzuty skarżący w nim sformułował. Przypomnieć należy, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak i art. 3941 § 11 k.p.c., dotyczą postanowień sądów pierwszej i drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji Sądu Najwyższego (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 września 2020 r., V CO 96/20, niepubl.). Nie można zatem skutecznie złożyć zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego wydane w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jest ono postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie kasacyjnej, brak zaś szczegółowej regulacji prawnej, która pozwalałaby na zmianę takiego postanowienia na wniosek lub z urzędu ( zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 listopada 2017 r., II UO 16/17, niepubl.; z 30 września 2020 r., I CZ 37/20, niepubl.; z 15 kwietnia 2021 r., V CSK 431/19, niepubl.; z 23 kwietnia 2021 r., I CSK 318/20; z 7 grudnia 2021 r., II CZ 55/21, niepubl.; z 22 czerwca 2022 r., III CZ 170/22, niepubl.; i z 24 stycznia 2023 r., III CZ 331/22, niepubl. ). Niedopuszczalność zażalenia powoduje, że Sąd Najwyższy nie może objąć kontrolą zarzutów skarżącego dotyczących mającej mieć miejsce nieważności postępowania przed Sądem Najwyższym związanej z orzekaniem przez Sędziego powołanego na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia III CZ 182/23 3 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3); ( zob. także uchwała składu połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego – zasada prawna - z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNC 2020, nr 4, poz. 34, postanowienia Sądu Najwyższego z 26 maja 2020 r., III KK 75/20 i IV KK 110/20; z 22 grudnia 2020 r., IV KK 516/20; z 21 maja 2020 r., III KO 15/20; z 16 września 2021 r., I KZ 29/21, OSNK 2021, nr 10, poz. 41; z 29 września 2021 r., V KZ 47/21 i II KO 30/21; z 18 stycznia 2022 r., I KZ 61/21; z 21 stycznia 2022 r., III CO 6/22 i III CO 37/22; z 30 grudnia 2021 r., I CSK 197/20; wyrok Sądu Najwyższego z 26 lipca 2022 r., III KK 404/21; uchwała Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022, nr 10, poz. 95; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, OSNKW 2022, nr 6, poz. 22; a także wyroki EPTC z 22 lipca 2021 r., nr 43447/19, Reczkowicz przeciwko Polsce; z 8 listopada 2021 r., nr 49868/19 i 57511/19, Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce; i z 3 lutego 2022 r., nr 1469/20, Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce; wyrok TSUE z 6 października 2021 r., C-487/19, W.Ż.). Wobec niedopuszczalności zażalenia uchyla się także od kontroli Sądu Najwyższego argumentacja skarżącego kwestionująca istnienie podstaw do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zażalenie podlegało odrzuceniu w składzie jednoosobowym, zgodnie bowiem z art. 397 § 11 w zw. z art. art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2023 r., poz. 614) - począwszy od dnia jej wejścia w życie ( 1 lipca 2023 r.) - Sąd Najwyższy, analogicznie jak sąd drugiej instancji, odrzuca zażalenie spóźnione, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne albo, którego braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie w składzie jednego sędziego. Z przytoczonych względów - na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. - orzeczono jak w sentencji. III CZ 182/23 4 [A.T.] [ms]