I GSK 104/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 383/20 w sprawie ze skargi A. P. na informację Świętokrzyskiej Rybackiej Lokalnej Grupy Działania z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: WSA) wyrokiem z dnia 17 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 383/20 po rozpoznaniu skargi A. P. na informację Świętokrzyskiej Rybackiej Lokalnej Grupy Działania z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Świętokrzyską Rybacką Lokalną Grupę Działania. WSA rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Świętokrzyska Rybacka Lokalna Grupa Działania we Włoszczowie (dalej: LGD) pismem z [...] sierpnia 2020 r. poinformowała A. P., że operacja wynikająca z wniosku o dofinansowanie nr [...], została uznana za zgodną z Lokalną Strategią Rozwoju. Operacji przyznano 22 punkty, wobec tego nie uzyskała minimalnej liczby punktów, tj. 23, stanowiącej minimalny próg punktów. Operacja nie została więc wybrana do dofinansowania. Do pisma załączono tabelę, w której wskazano numery kryteriów, nazwę tych kryteriów oraz punktację przy każdym z kryteriów oraz ich sumę - 22 punkty. Skarżąca złożyła protest, w którym wniosła o ponowną ocenę wniosku w zakresie kryterium 6 "Wpływ na rozwój turystyki" oraz kryterium 10 "Wkład środków własnych w realizację operacji". Wyjaśniła, że zgodnie z treścią kryteriów, w przypadku, gdy Rada Stowarzyszenia LGD (dalej: "Rada"), w oparciu o oświadczenie beneficjenta uzna, że operacja wpłynie pozytywnie na rozwój turystyki, w ramach kryterium 6 wnioskodawca powinien otrzymać 4 punkty. W przypadku wniosku uznano, że kryterium jest spełnione, jednak przyznano 3 punkty, co nie jest zgodne z treścią kryterium dostępną w dokumentacji konkursowej. Zgodnie z treścią kryterium nr 10, w wyniku jego oceny możliwe jest uzyskanie 6 punktów w przypadku, gdy wkład własny jest wyższy o co najmniej 10% od minimalnego wkładu liczonego do kosztów kwalifikowalnych projektu lub 3 punktów w przypadku, gdy wkład własny jest wyższy o co najmniej 5%, a niższy od 10% od minimalnego wkładu liczonego do kosztów kwalifikowalnych projektu. Podstawa oceny jest treść wniosku o dofinansowanie. Ocena Rady, w wyniku której w kryterium 10 wniosek nie otrzymał punktów, jest błędna. W treści ogłoszenia o naborze podano, że "pomoc przyznawana jest w formie zwrotu kosztów kwalifikowalnych w wysokości do 50% tych kosztów". Jednocześnie maksymalna wnioskowana kwota pomocy została ograniczona do 100.000 zł. W związku z powyższym, przy założeniu dofinansowania na poziomie 50% kosztów kwalifikowalnych, minimalna kwota wnoszonego przez wnioskodawczynię wkładu własnego powinna wynosić 110.000 zł. Ze względu na przywołane wyżej ograniczenie dofinansowania do 100.000 zł kwota wkładu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie wynosi 120.000 zł i jest o ponad 5% wyższa od minimalnego wkładu własnego liczonego do kosztów kwalifikowanych projektu. Intencją strony było uzyskanie dofinansowania na poziomie 45% kosztów kwalifikowalnych projektu, co zaznaczyła we wniosku o dofinansowanie w punkcie B.V.4 "Poziom dofinansowania operacji". Na etapie przygotowywania dokumentacji popełniła błąd, ponieważ jako wnioskowaną kwotę pomocy podała 100.000 zł, natomiast poprawna, zgodna z zadeklarowanym procentem kwota powinna wynosić 99.000 zł. Rozbieżność między wnioskowanym poziomem procentowym dofinansowania, a zadeklarowaną we wniosku kwotą pomocy, powinna podlegać wyjaśnieniu na etapie prowadzonej przez Radę oceny wniosku. W piśmie z [...] września 2020 r. LGD poinformowała, że wniosek został ponownie rozpatrzony przez Radę i w wyniku tego uzyskał 20,77 punktów. Znalazł się na liście operacji nie wybranych do dofinansowania z powodu nieuzyskania minimalnej liczby punktów, to jest 23. Poinformowano, że dokumentacja dotycząca protestu została zgodnie z procedurą przekazana do Zarządu Województwa. Wskazano również, że po ponownej ocenie kryterium nr 6 Rada przyznała 1,77 punktów, co jest średnią z ocen wszystkich osób biorących udział w ocenie. Wysokość przyznanych punktów przez członków Rady była różna. Zarzuty co do błędnego przyznania punktów w poprzedniej ocenie są bezpodstawne, gdyż liczba uzyskanych 3 punktów była również średnią z ocen poszczególnych członków Rady. Po ponownej ocenie kryterium nr 10 Rada przyznała 0 punktów. We wniosku w sekcji B.V. "Plan finansowy" w punkcie 5 podpunkcie 5.1 "wnioskowana kwota pomocy" podana została kwota 100.000 zł, również w załączniku do wniosku "Biznes Plan uproszczony - Utworzenie firmy produkcyjnej" w sekcji III " Źródła finansowania operacji" w tabeli "Źródła finansowania" w punkcie 1 "Środki własne" widnieje kwota 120.000 zł oraz w punkcie 4 "Dofinansowanie ze środków PO RYBY 2014-2020 w formie" widnieje kwota 100.000 zł, co daje w sumie kwotę 220.000 zł, a co z kolei odpowiada całkowitym kosztom operacji wykazanym we wniosku. Rada i tym razem przyjęła kwotę 100.000 zł jako wnioskowaną kwotę pomocy, gdyż nie ma już możliwości zmiany tej kwoty po dokonanej ocenie. Kwota wkładu własnego z wniosku wynosi 120.000 zł, co stanowi 54,55 % kosztów kwalifikowanych i jest wyższa od minimalnego wkładu własnego - liczonego od kosztów kwalifikacyjnych projektu (źródło weryfikacji - informacja zadeklarowana we wniosku o dofinansowanie) o 4,55 %. Warunkiem uzyskania 3 punktów w tym kryterium jest zadeklarowanie wkładu własnego wyższego o co najmniej 5%, w związku z tym za to kryterium Rada przyznała 0 punktów. Zarząd Województwa Świętokrzyskiego występujący przez Świętokrzyskie Biuro Rozwoju Regionalnego (dalej: "Zarząd") [...] września 2020 r. wydał rozstrzygnięcie uwzględniające protest oraz przekazujące sprawę strony do ponownej oceny przez LGD w odniesieniu do kryterium nr 6 oraz nr 10. Organ ten powołując art. 56 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o polityce spójności wyjaśnił, że ponowna ocena dokonana w 11 września 2020 r., w wyniku której została obniżona punktacja przedmiotowej operacji z 22 na 20,77 punktów, wykracza poza zakres możliwych rozstrzygnięć określonych ustawą. W odniesieniu do kryterium nr 6 Zarząd podniósł, że jak słusznie podnosi LGD w odpowiedzi na protest, przyznana punktacja stanowiła średnią z ocen przyznanych przez ośmiu bezstronnych członków Rady oceniających projekt. Jak wynika z dokumentacji z wyboru operacji (karty ocen) sześciu oceniających przyznało punkty w ramach kryterium, natomiast dwie osoby uznały, że operacja nie spełnia kryterium, zatem średnia z oceny wszystkich członków Rady wyniosła 3 punkty. W świetle przytoczonego stanu faktycznego oraz argumentacji wnioskodawcy brak jest podstaw do zakwestionowania poprawności dokonania wyboru w ramach tego kryterium przez Radę LGD. Z kolei ponowna ocena kryterium, w wyniku której kryterium uzyskało 1,77 punkta, wybiegała poza zakres możliwych rozstrzygnięć przewidzianych ustawą o polityce spójności. LGD w odniesieniu do zarzutu winna uznać protest wnioskodawcy w danym kryterium bądź nie uznać, pozostawiając ocenę na poziomie sprzed protestu. Zastosowane rozstrzygnięcie zaniżyło punktację wnioskodawcy, stawiając go w gorszej sytuacji niż przed złożeniem protestu. Z uwagi na powyższe Zarząd uznał, że należy skierować projekt do ponownej oceny w zakresie przedmiotowego kryterium. W odniesieniu do kryterium nr 10 Zarząd wskazał, że z analizy dokumentacji w sprawie wynika, iż zaistniały rozbieżności, które wymagały jednoznacznego wyjaśnienia. Wnioskodawca deklaruje w cz. B.IV, punkt 1.4 wniosku o dofinansowanie (uzasadnienie zgodności z celami LSR i kryteriami wyboru operacji przez LGD) zgodność jego operacji z kryterium nr 10 (cyt. "kryterium 10 - kryterium spełnione - na podstawie budżetu projektu") oraz wskazuje procent dofinansowania na poziomie 45, jednocześnie określając kwotę dofinansowania niezgodną z zadeklarowanym procentem. Zdaniem organu, Rada LGD dokonując oceny wobec kryterium oraz ustalając kwotę wsparcia powinna opierać się na wszystkich informacjach zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, a w przypadku jakichkolwiek niespójności bądź rozbieżności w dokumentacji skorzystać z wszelkich dostępnych w ramach obowiązujących przepisów prawa środków, umożliwiających wykluczenie wątpliwości co do oceny. Takie możliwości zostały stworzone dla LGD na mocy art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności i wprowadzone przez LGD do procedury oceny i wyboru operacji LGD. Wątpliwości Zarządu co do poprawności przeprowadzenia oceny budziło również uzasadnienie decyzji Rady LGD. Wnioskodawca w swym proteście oznajmia, że zrobił błąd we wnioskowanej kwocie dofinansowania, tym samym wskazując LGD, że w świetle zaistniałych rozbieżności winien być wezwany do ich wyjaśnienia. LGD nie odniosła się w pełni do argumentacji wnioskodawcy stwierdzając, że Rada i tym razem przyjęła kwotę 100.000 zł jako wnioskowaną kwotę pomocy, gdyż nie ma już możliwości zmiany tej kwoty po dokonanej ocenie. W opinii Zarządu, to w kompetencji Rady LGD leży ustalenie kwoty wsparcia po uprzednim rozwianiu wszelkich wątpliwości co do jej wysokości, zatem brak jest prawnych przeciwskazań do zmniejszenia kwoty wsparcia w wyniku postępowania wyjaśniającego. Niewyczerpanie przez LGD wszelkich środków umożliwiających podjęcie bezsprzecznej oceny oraz uzasadnienie LGD w sprawie ponownej oceny budzi wątpliwość, czy LGD dokonała oceny operacji w ramach przedmiotowego kryterium w sposób poprawny, zgodny z aktualnym stanem prawnym i własnymi procedurami wyboru operacji, oraz czy uwzględniła wszystkie aspekty mogące mieć wpływ na jej wynik. Stanowiło to podstawę do przekazania sprawy wnioskodawcy do LGD celem przeprowadzenia ponownej oceny projektu. W piśmie z [...] października 2020 r. LGD wydała pismo informujące wnioskodawczynię, że w wyniku ponownej oceny wniosek uzyskał 22 punkty i znalazł się na liście operacji nie wybranych do dofinansowania z powodu nieuzyskania minimalnej liczby 23 punktów. Po ponownej ocenie kryterium nr 6 Rada jednogłośnie w wyniku głosowania utrzymała punktację 3 punktów, tym samym nie uznając protestu. Podniosła, że zarzuty co do błędnego przyznania punktów w poprzedniej ocenie są bezpodstawne, gdyż liczba uzyskanych 3 punktów była również średnią z ocen poszczególnych członków Rady, którzy to przyznawali różną liczbę punktów. Po ponownej ocenie kryterium nr 10 Rada jednogłośnie w wyniku głosowania utrzymała punktację z pierwszego posiedzenia, czyli 0 punktów - tym samym nie uznając protestu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że ocena projektu złożonego przez skarżącą przeprowadzona została w zakresie kryterium nr 6 w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, ustawy o rozwoju lokalnym oraz akty wydane przez LGD składające się na system realizacji programu operacyjnego, w tym m.in. Regulamin Pracy Rady Stowarzyszenia Świętokrzyska Rybacka Lokalna Grupa Działania wraz z załącznikami. Istotą oceny projektu jest wykazanie, dlaczego dany projekt zasługuje albo nie zasługuje na dofinansowanie w oparciu o kryteria oceny w danym konkursie. Rzeczą instytucji zarządzającej jest wykazanie, jakie okoliczności przemawiały za taką a nie inną punktacją lub innym sposobem oceny projektu, tak - by z punktu widzenia przepisów prawa - informacja była przejrzysta i poddawała się weryfikacji. W orzecznictwie podkreśla się, że nie można uznać dokonanej oceny, a co zatem idzie wyboru projektu, za dokonaną w sposób przejrzysty i rzetelny, jeżeli nie zawiera ona jasnego i popartego merytorycznymi argumentami uzasadnienia przyznanej projektowi liczby punktów. To bowiem uzasadnienie dokonanej oceny projektu jest wyłącznym źródłem wiedzy dla przedkładającego projekt, o tym w jaki sposób został on oceniony. Ocena przejrzysta i rzetelna, to nie taka – jak w niniejszej sprawie - która informuje wyłącznie o liczbie punktów przyznanych w ramach ocenianych kryteriów, ale taka która zawiera również wyczerpujące i rzeczowe argumenty uzasadniające przyznanie takiej, a nie innej liczby punktów. Wymóg uzasadnienia takiej oceny w sposób wskazany powyżej wynika z zasad ogólnych dotyczących wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, ustanowionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Z analizy treści rozstrzygnięcia protestu oraz z zaskarżonej informacji wydanej w następstwie takiego rozstrzygnięcia wynika, że odnośnie do kryterium nr 6 (Wpływ na rozwój turystyki) Zarząd - Świętokrzyskie Biuro Rozwoju Regionalnego w Kielcach, a następnie Świętokrzyska Rybacka Lokalna Grupa Działania ograniczyły się do ogólnikowego stwierdzenia, że przyznana punktacja w ilości 3 punktów stanowiła średnią z ocen przyznanych przez ośmiu bezstronnych członków Rady oceniających projekt. W obu tych rozstrzygnięciach nie wyjaśniono swojego stanowiska, w tym nie analizowano złożonej przez skarżącą dokumentacji konkursowej pod kątem argumentacji zawartej w proteście i definicji kryterium nr 6. Co istotne, nie przedstawiono też sposobu rozumienia poszczególnych zapisów sytemu realizacji programu, z których wynikałby obowiązek wykazania wpływu projektu na rozwój turystki, zwłaszcza w kontekście podnoszonej w proteście okoliczności załączenia do wniosku oświadczenia beneficjenta oraz związanymi z nim dokumentami. Sąd nie może zastępować organu i poszukiwać dla powyższego stanowiska stosownej argumentacji. Wymóg uzasadnienia oceny wynika ponadto z dokumentu (załącznika nr 1) – Procedura Oceny i Wyboru Operacji Stowarzyszenia Świętokrzyska Rybacka Lokalna Grupa Działania. W § 8 ust. 12 tego dokumentu jednoznacznie postanowiono, że: ,,Oddanie głosu w sprawie wyboru operacji według kryteriów wyboru polega na wypełnieniu tabeli zawartej na karcie, o której mowa w ust. 12, poprzez przyznanie punktów oraz uzasadnienie dokonanej oceny". Praktycznie dwuzdaniowe uzasadnienie merytorycznego stanowiska organu, bez odniesienia się do spornych pomiędzy stronami kwestii, nie spełnia przedstawionych wyżej ustawowych zasad i wymogów. W ocenie Sądu za uzasadnienie merytorycznej oceny nie może być też uznane stwierdzenie w rodzaju część radnych uznała spełnienie kryterium /część radnych nie uznała, że operacja ma wpływ na rozwój turystyki. Takie wystąpienie rozbieżności w ocenie tego kryterium, wskazuje na różne możliwości interpretacyjne, konsekwencją czego może być naruszenie zasady przejrzystości oraz zasady rzetelności związanej ze stosowaniem tak samo wykładanych reguł oceny. O ile istnieje zgodność co do samej procedury ustalania wyniku głosowania w sprawie wyboru operacji według kryteriów wyboru, zgodnej z postanowieniami § 8 ust. 15 tego samego dokumentu, to argument ten nie może zastępować samej oceny, jako że nie stanowi żadnego wyjaśnienia powodów, dla których przyznano 3 a nie 4 punkty. Reasumując, w przekonaniu Sądu pierwszej instancji, ujawnione braki ocenianego rozstrzygnięcia świadczą o tym, że ocena operacji w zakresie kryterium nr 6 została przeprowadzona w sposób dowolny i arbitralny. Organ nie ustosunkował się do zarzutów protestu i nie zajął stanowiska, czy miały one istotne znaczenie dla oceny operacji. Z kolei niewyjaśnienie przez organ powodów, które zadecydowały o przyznaniu 3 zamiast 4 punktów uniemożliwia zrozumienie takiego rozstrzygnięcia. Ponowna ocena operacji, podjęta w następstwie rozstrzygnięcia protestu powinno więc zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelną i przejrzystą analizę kwestionowanych przez stronę ocen operacji w zakresie tego kryterium, z rozważeniem zarzutów oraz uwag wynikających z przeprowadzonej przez LGD oceny wyboru operacji, jak i argumentacji oraz zarzutów zamieszczonych w proteście. Jak wykazano powyżej, zaskarżone rozstrzygnięcie nie spełnia tych wymogów. W istocie kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli Sądu, ponieważ wadliwości jego uzasadnienia - głównie wobec niewyjaśnienia przez organ stanowiska w sprawie - uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny przesłanek, którymi kierował się organ oceniający operacje. Stwierdzone uchybienia, w ocenie WSA, potwierdzają zasadność zarzutów skargi oraz wniosku o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, że ocena złożonego wniosku w zakresie kryterium 6 została dokonana z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem obowiązujących w ramach naboru kryteriów wyboru operacji, co miało istotny wpływ na wynik oceny i skutkowało niewybraniem złożonego wniosku do realizacji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie są natomiast zasadne zarzuty skargi kwestionujące ocenę kryterium nr 10 (Wkład środków własnych w realizacji operacji). Wbrew argumentacji skargi, w przypadku tego kryterium, Sąd w pełni zgadza się z oceną Zarządu – LGD zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu w tym, że nie zaistniała konieczność wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień w trybie art. 21 ust. 1a ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Z dostępnej dokumentacji konkursowej wynika, że na podstawie tej dokumentacji Rada LGD mogła bezspornie stwierdzić, jaka jest prawidłowa, wynikająca ze złożonych dokumentów wnioskowana kwota pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie w zakresie oceny kryterium nr 10 nie doszło do naruszenia zasady rzetelności i przejrzystości oceny projektu, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W związku z tym, że kryterium nr 6 (Wpływ na rozwój turystyki) jest punktowane, ma ono wpływ na pozycję, jaką operacja zajmie na liście rankingowej, co z kolei ma bezpośrednie przełożenie na możliwość otrzymania dofinansowania, to konieczna jest ponowna ocena operacji w zakresie kryterium nr 6, której wynik niewątpliwie zdeterminuje skierowanie bądź nie skierowanie wniosku do dofinansowania. Skargą kasacyjną A. P. zaskarżyła wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego w przypadku oddalenia skargi. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020r., poz. 818 tekst jednolity zwana dalej "Zasadami realizacji"), w związku z art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2019 r., poz. 1167 tekst jednolity) zwanej dalej "u.r.l.", w związku z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi stwierdzające, że ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo, ale z przyczyn innych niż naruszenie art. 21 ust. 1a u.r.l., co było wynikiem błędnej interpretacji art. 21 ust. 1a u.r.l. polegającej na uznaniu, że w przypadku rozbieżności między wskazanymi we wniosku wielkościami wkładu własnego w formie udziału procentowego w porównaniu do tych wartości wyrażonej kwotowo nie było konieczne uzyskanie przez LGD dodatkowych wyjaśnień od skarżącej precyzujących wysokość wkładu własnego, która w sposób oczywisty niezbędna jest do ustalenia prawidłowej wysokości kwoty wsparcia i co spowodowało, że uzasadnienie zaskarżanego wyroku, choć zawiera podanie podstawy prawnej, to jednak jej wyjaśnienie, w związku z błędną wykładnią art. 21 ust. 1a u.r.l. jest nieprawidłowe i wskutek zawartej w uzasadnieniu wyroku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania orzeczenie powoduje oczywiste i negatywne konsekwencje dla skarżącej. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, że skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom stawianym temu środkowi zaskarżenia przez przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść podniesionego zarzutu naruszenia prawa procesowego nie jest jasna i klarowna. Strona odwołuje się w nim również do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 21 ust.1a ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Tymczasem odczytanie zarzutu kasacyjnego wespół z jego uzasadnieniem prowadzi do wniosku, że w istocie skarżąca kasacyjnie naruszenia art. 21 ust.1a omawianej ustawy upatruje w niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu a konkretnie w odmowie jego zastosowania. Analiza wniesionej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji, który uwzględnił jej skargę wyłącznie ze względu na przyjęcie, iż ocena złożonego wniosku w zakresie kryterium nr 6 została dokonana w sposób dowolny i arbitralny, a więc z naruszeniem prawa, nie podzielił natomiast zarzutów skargi sformułowanych, co do kryterium nr 10 (wkład środków własnych w realizacji operacji). W zakresie kryterium nr 10 WSA wyraził pogląd, że organ prawidłowo uczynił nie wzywając skarżącej do złożenia wyjaśnień w trybie art. 21 ust.1a ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, gdyż na podstawie dostępnej dokumentacji konkursowej w sposób bezsporny można było ustalić wnioskowaną kwotę pomocy (100 000 złotych) oraz wielkość wkładu własnego strony (120 000 zł). W niniejszej skardze kasacyjnej strona kwestionuje stanowisko Sądu I instancji odnośnie do oceny kryterium nr 10. Według skarżącej kasacyjnie, ponowna ocena organu powinna dotyczyć nie tylko kryterium nr 6 ale również kryterium nr 10. W uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego strona podaje, że Sąd I instancji niezasadnie zaakceptował, jako prawidłowe, stanowisko organu (w zakresie kryterium nr 10), iż przyjęta wnioskowana kwota dofinansowania wynosi 100 000 zł. Wadliwość tego stanowiska strona upatruje w istniejącej rozbieżności między wnioskowaną kwotą a procentowym poziomem dofinansowania, który określono na 45 % od kwoty 220 000 zł stanowiącej koszty kwalifikowalne operacji. Prawidłowo wyliczona kwota wnioskowanej pomocy powinna w tym wypadku wynieść 99 000 zł. Zdaniem strony, organ powinien przyjąć, że skarżąca popełniła błąd rachunkowy i wezwać ją, na podstawie art. 21 ust.1a wzmiankowanej ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, do wyjaśnienia i ewentualnego dokonania korekty wniosku w zakresie wskazania wysokości wnioskowanej pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny powyższego poglądu strony skarżącej nie podziela. Jak słusznie podnosi Sąd I instancji, skarżąca z własnej inicjatywy ewidentnie wskazała zarówno wysokość wkładu własnego 120 000 zł , jak i całkowity koszt kwalifikowany projektu 220 000 zł. Te dane w postaci liczb były jednoznaczne, zostały wskazane przez stronę zarówno w budżecie, jak i biznesplanie. Tym samym należy podzielić pogląd WSA w Kielcach, że Rada LGD dokonując oceny tego kryterium oraz ustalając kwotę wsparcia na 100 000 zł słusznie uznała, iż podnoszony przez skarżącą argument, że pomyliła się przy określaniu kwoty dofinansowania, nie może podlegać uwzględnieniu. Trafnie też w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że omawiane kryterium zostało ocenione bez naruszenia zasady rzetelności i przejrzystości. Warunkiem uzyskania 3 punktów w tym kryterium było zadeklarowanie wkładu własnego wyższego o co najmniej 5% a niższego od 10% minimalnego wkładu własnego liczonego od kosztów kwalifikowanych projektu. Skarżąca kasacyjnie tego wymogu nie spełniła. Podniesiony przez stronę zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. również nie jest trafny. Pomijając nawet, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na próżno szukać argumentów na poparcie tego zarzutu trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać należy, że podstawę rozważań sądu stanowi ustalony przez organ stan faktyczny, jaki wynika z akt sprawy administracyjnej i określony w danej sprawie stan prawny. Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy również ograniczenie się do powielania stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracyjne lub jego prostej akceptacji. Zwłaszcza zaś w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji strona skarżąca wspiera je określonymi zarzutami, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, a brak wskazanej analizy stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09; z 15 lutego 2011 r., II FSK 1832/09; z 25 listopada 2010 r., I GSK 1215/09; z 29 listopada 2017 r., I GSK 2325/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane wyroki tamże). Ponadto treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11 i 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA realizuje powyższe wymagania. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.