I GSK 1193/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 86/25 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2024 r. nr SKO Gd/4464/23 w przedmiocie ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz P. Sp. z o.o. w P. 5600 (pięć tysięcy sześćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 86/25, oddalił skargę P. Sp. z o.o. w P. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (organ, SKO, Kolegium) z dnia 26 listopada 2024 r., nr SKO Gd/4464/23 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. Burmistrz Miasta P. (dalej: organ I instancji, Burmistrz Miasta) ustalił spółce, organowi prowadzącemu Szkołę [...] (dalej: Szkoła), kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu Miasta w wysokości 308.232,36 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla należności podatkowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej kasacyjnie, SKO decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r. Burmistrz Miasta ustalił skarżącej kasacyjnie, organowi prowadzącemu Szkołę, kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu Miasta w wysokości 111.062,12 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla należności podatkowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z dnia 26 listopada 2024 r. uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło kwotę dotacji do zwrotu jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 110.398,03 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że spółka z dotacji rozliczyła kwotę 8.643,18 zł jako wynagrodzenie nauczyciela świetlicy nie przedstawiając w toku kontroli dziennika zajęć świetlicowych. Organ uznał to rozliczenie za nieuprawnione. Spółka uznała jednak zasadność stanowiska organu i wskazaną kwotę jako nienależnie pobraną zwróciła. Zwróciła również jako nienależnie pobraną kwotę 3.147,68 zł związaną z rozliczeniem z dotacji usług telekomunikacyjnych. SKO podzieliło stanowisko, że za nieusprawiedliwione należy uznać pokrycie z dotacji kosztów związanych z wynagrodzeniem nauczycieli sprawujących opiekę nad uczniami w czasie dowozów na zajęcia, chociaż dowozy uczniów nie stanowiły zadania Szkoły. Wykonywanie tej pracy odbywało się na "ustne zarządzenie Dyrektora" co nie zostało uregulowane przepisami wewnętrznymi Szkoły. Wykonywanie tych zadań nie było w żaden sposób udokumentowane. Z tego względu organ uznał, że nie jest możliwe rozliczenie z dotacji nieudokumentowanego czasu pracy opiekunów realizujących zadanie organu prowadzącego. Zatem kwota 1.111,02 zł zasadnie została uznana za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Organ II instancji uznał za prawidłowe stwierdzenie, że wydatki przeznaczone na wypłatę premii uznaniowych i nagród na łączną kwotę 42.363,15 zł były bezzasadnie rozliczone z przyznanej dotacji oświatowej. Z Regulaminu wynagradzania dla pracowników spółki wynika, iż miesięczne premie uznaniowe udzielane są na wniosek bezpośredniego przełożonego pracownika i przyznawane decyzją Zarządu. W toku kontroli, na podstawie wyjaśnień dyrektora, ustalono, że zarówno wniosek jak i decyzja miały formę ustną i nie miały pokrycia w dokumentacji (formie pisemnej) wymaganej w Regulaminie wynagradzania. Zdaniem SKO, jakiekolwiek kwoty wydatkowane z przyznanej dotacji wymagają właściwego udokumentowania, bo inaczej uznane zostaną za wydatkowane niezgodnie z ich przeznaczeniem. Z przyznanej dotacji pokryto koszty związane z wpłatą na Pracownicze Plany Kapitałowe (dalej: PPK) na łączną kwotę 2.992,57 zł. Zdaniem organu, spółka winna koszty składek na PPK pokryć z własnych środków, stosownie do art. 25 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 192; dalej: u.p.p.k.). Wpłaty dokonywane przez pracodawcę na PPK są przychodem wynikającym ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 592), ale nie stanowią wynagrodzenia za pracę, nie są też, zgodnie definicją GUS składnikiem wynagrodzenia osobowego. Dlatego nie mogą one zostać pokryte z przyznanej dotacji. Organ zakwestionował rozliczenie z dotacji za 2020 r. zakupów dokonanych w 2019 r. z terminem płatności w 2019 r. na kwotę 19.655,88 zł, ponadto faktury zostały opłacone po terminie płatności. Dotacja winna zostać wykorzystana na dofinansowanie bieżącej działalności Szkoły. Dotacja oświatowa została przyznana na 2020 r. i brak jest podstaw do finansowania z niej należności za 2019 r. Można faktury wystawione za 2019 r. opłacać z opóźnieniem byle zostały one rozliczone z dotacji za rok, w którym faktury zostały wystawione (tu za 2019 r.). W sprawie doszło do sytuacji, w której spółka sfinansowała wydatki Szkoły przed otrzymaniem dla niej dotacji, tj. nie była dysponentem otrzymanych dla Szkoły środków i w związku z tym z własnych środków dokonała płatności. Szkoła po otrzymaniu dotacji zrefundowała jej te wydatki (kwotę 9.299,29 zł). Refundacja dokonana przez Szkołę z przyznanej jej dotacji oświatowej dotyczy w związku z tym nie dotacji oświatowej lecz środków własnych spółki. Jeżeli spółka wydatkowała swoje środki na sfinansowanie kwestionowanych przez organ wydatków, to zrobiła to na własny rachunek, bez możliwości późniejszej ich refundacji. Spółka została zobowiązana przez organ do zwrotu z dotacji za 2020 r. kosztów zakupu i montażu instalacji systemu oddymiania (na łączną kwotę 11.272,95 zł). Spółka wyjaśniła, iż system oddymiania klatki schodowej został zamontowany w 2012 r., lecz z uwagi na jego przestarzałość i częstą awaryjność podjęto decyzję o wymianie urządzeń systemu na nowe. Zakup ten nie jest wydatkiem bieżącym lecz inwestycyjnym, gdyż w wyniku wymiany przestarzałego systemu na nowy o łącznej wartości przekraczającej kwotę 10.000 zł powstał środek trwały. Zdaniem organu rozbicie wydatku na dwie osobne faktury spowodowało sztuczny podział jednej inwestycji w postaci systemu oddymiania na dwa wydatki bieżące. W związku z tym kwota udzielonej dotacji w wysokości 11.272,95 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi wraz z należnymi odsetkami. Kolegium uznało natomiast, że brak jest podstaw do kwestionowania przez organ I instancji wydatkowania z dotacji kwoty w wysokości 664,09 zł na nagrody przyznane uczniom za udział w konkursach, bowiem nagradzanie uczniów zostało przewidziane w statucie Szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując wskazane na wstępie rozstrzygnięcie stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. W uzasadnieniu WSA stwierdził, że związku z uznaniem przez skarżącą kasacyjnie zasadności zakwestionowania wydatków na wynagrodzenie nauczyciela świetlicy oraz na usługi telekomunikacyjne, a także wobec uznania przez Kolegium za prawidłowo rozliczone z dotacji wydatki na nagrody dla uczniów za udział w konkursach, sporna w sprawie pozostaje kwestia uznania za nieprawidłowo pokryte z dotacji wydatków na: - wynagrodzenie nauczycieli sprawujących opiekę nad uczniami w czasie dowozów na zajęcia, - wypłatę premii uznaniowych i nagród, - wpłaty na Pracownicze Plany Kapitałowe, - zakupy dokonane w 2019 r., z terminem płatności w 2019 r., - refundację przez szkołę wydatków poniesionych przez spółkę przed otrzymaniem dotacji, - zakup i montaż nowej instalacji systemu oddymiania. Sąd I instancji potwierdził słuszność stanowiska organu w tym zakresie. Zatem finansowanie z dotacji powyższych wydatków zasadnie uznane zostało za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Zasadnie zakwestionowane zostały poniesione przez skarżącą kasacyjnie wydatki na wynagrodzenia nauczycieli w czasie dowozu dzieci do szkoły, bowiem brak było podstaw do finansowania ich z dotacji oświatowej, z uwagi na fakt, że dowóz dzieci nie został określony jako zadanie szkoły. Wykonywanie tych czynności nie zostało uregulowane w żadnych przepisach wewnętrznych Szkoły. W Statucie Szkoły, który zawiera jej obowiązki, nie zawarto obowiązku polegającego na dowożeniu dzieci do Szkoły. Pojazd dowożący dzieci do szkoły finansowany był z czesnego wpłacanego przez rodziców, czyli środków własnych spółki. Zdaniem WSA, bezzasadnie również skarżąca kasacyjnie rozliczyła z przyznanej dotacji wydatki poniesione na wypłatę premii uznaniowych i nagród dla pracowników. Mając na uwadze wymóg udokumentowania poniesionych wydatków sfinansowanych z uzyskanej dotacji, spółka nie posiadała dokumentacji pisemnej wymaganej Regulaminem wynagradzania, wskazującej osiągnięcia za jakie przyznano premie. Regulamin wynagradzania potwierdza pisemną formę przydzielania premii, a takiej spółka nie posiadała, co potwierdziły zarówno wyjaśnienia Dyrektora Szkoły, jak i pełnomocnika spółki, którzy wskazywali na ustną formę składania wniosków oraz wydawania decyzji o przyznaniu premii. Sąd I instancji wskazał, że nie dopatrzył się uchybień w toku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, a ocena jego zeznań mieściła się w ramach gwarantowanej organowi przepisami swobody. Organ miał przy tym prawo odmówić wiarygodności i uwzględnienia przedłożonych przez skarżącą kasacyjnie dwóch wniosków z dnia 20 października i 20 listopada 2020 r., a przyczyny tego zostały omówione w zaskarżonej decyzji (stosownie do art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.). Podkreślił, że jeżeli premie uznaniowe były przyznawane z dotacji oświatowej, to obowiązkiem spółki było pisemne uzasadnienie przyznanej dotacji i jej wysokości. Ta regulacja jest uzasadniona z uwagi na to, że z dotacji oświatowej skarżąca kasacyjnie musi się rozliczyć z organem, który dotacje przyznał. W ocenie Sądu I instancji, słusznie uznał organ za nieuzasadnione finansowanie wpłat na PPK z przyznanej dotacji. Wpłata na PPK – wbrew twierdzeniom skargi – nie może być zrównana z wpłatami do ZUS, bo inny jest cel gromadzenia pieniędzy na koncie pracownika w PPK. Wpłata na PPK jest faktycznie kosztem pracodawcy narzuconym przez ustawodawcę. Wpłaty na PPK nie stanowią o realizacji zadań Szkoły wskazanych w art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 439; dalej: u.f.z.o.), gdyż stanowią oszczędności pracownika szkoły – nauczyciela, jednocześnie nie stanowiąc wynagrodzenia za pracę. Należy uwzględnić również to, że w przeciwieństwie do obowiązkowo odprowadzanych składek ZUS, przynależność do PPK jest dobrowolna i nie jest związana z działalnością szkoły. Prawidłowe było zakwestionowanie rozliczenia z dotacji przyznanej na 2020 r. zakupów dokonanych w 2019 r., których termin płatności upłynął w 2019 r., a zostały przez skarżącą kasacyjnie opłacone w 2020 r. Niewątpliwie skarżąca kasacyjnie winna regulować swoje wydatki w terminach płatności, wynikających z zaciągniętych zobowiązań, jeśli mają one zostać pokryte z udzielonej dotacji, a zatem ze środków publicznych (art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; aktualnie: tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483; dalej: u.f.p.). Skoro dotacja jest przyznawana na dofinansowanie bieżącej działalności Szkoły (art. 35 ust. 1 u.f.z.o.), to naruszeniem tej zasady jest finansowanie należności za 2019 r. z dotacji przyznanej na 2020 r. Dotacja powinna zostać wykorzystana w roku, na który została przyznana i nie zmienia tego konieczność rozliczenia jej do końca stycznia roku następnego. Zasadnie przy tym organ podważył możliwość zastosowania metody kasowej rozliczenia dotacji z 2020 r., skoro Spółka otrzymała na początku miesiąca grudnia 2019 r. środki z dotacji przyznanej na 2019 r. i z nich winna była pokryć należności, których termin upływał najpóźniej do dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd I instancji podzielił przy tym stanowisko Kolegium, że dokonana przez skarżącą kasacyjnie wykładnia art. 35 ust. 3 u.f.z.o. jest błędna. Tym samym, poniesienie w 2020 r. wydatków na opłacenie faktur dotyczących zadań zrealizowanych w 2019 r., po upływie terminu płatności na nich wskazanego, stanowiło wykorzystanie dotacji na rok 2020 niezgodnie z jej przeznaczeniem. Według WSA, zasadne było również zakwestionowanie rozliczenia z dotacji refundacji przez Szkołę kosztów poniesionych przez Spółkę przed otrzymaniem dotacji. Przepisy art. 36 ust. 8 w związku z art. 37 ust. 1-3 u.f.z.o. w sposób enumeratywny wyliczają przesłanki zastosowania refundacji, które dotyczą wstrzymania dotacji. Refundowanie wydatków poniesionych przez organ prowadzący na rzecz Szkoły przed otrzymaniem dotacji nie zostało przewidziane w tych przepisach. Skoro dotacja przekazywana jest na pokrycie bieżących wydatków Szkoły, to nie może być wykorzystana na wydatki poniesione przed jej otrzymaniem. Refundacja dokonywana przez Szkołę z przyznanej jej dotacji oświatowej nie dotyczyłaby wówczas samej dotacji, lecz środków własnych organu prowadzącego (Spółki). A jeśli Spółka wydatkowała środki własne na sfinansowanie tychże wydatków, to nie może oczekiwać ich zwrotu z później przyznanej dotacji. Zdaniem Sądu I instancji nie ma również racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że wymiana starego systemu oddymiana klatki schodowej na nowe urządzenie stanowi jego remont. Nie przesądza o tym bowiem – wskazany w skardze – brak zmiany charakteru i funkcji urządzenia. Kolegium jednoznacznie wyjaśniło w zaskarżonej decyzji, dlaczego nie uznało wskazanej wymiany urządzenia za remont, czyli wydatek bieżący, lecz za wydatek inwestycyjny w postaci utworzenia nowego środka trwałego o wartości przekraczającej 10.000 zł. Remontem nie jest bowiem zainstalowanie całego nowego urządzenia oddymiającego, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wymiana całego urządzenia na nowe nie stanowi naprawienia jego uszkodzeń, czy poszczególnych elementów i przywrócenia go do poziomu użyteczności, a tym samym nie stanowi remontu, wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie. Uznanie kosztów poniesionych w kwocie ponad 10.000 zł, udokumentowanych co prawda dwiema fakturami, ale dotyczącymi tej samej inwestycji i odnoszącymi się do jednego systemu oddymiającego, za służące utworzeniu środka trwałego, jest zgodne z treścią art. 35 ust. 1 u.f.z.o., a tym samym nie podlega finansowaniu z otrzymanej dotacji. W związku z tym kwota wydatkowania na zakup i montaż nowego systemu oddymiania została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi. W świetle powyższych ustaleń, Sąd I instancji za niezasługujące na uwzględnienie uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w związku z art. 25 ust. 1 i 3 u.f.z.o. Niezasadne okazały się również podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, ujętych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż przeprowadzone przez organy postępowanie czyniło zadość opisanym w tych przepisach zasadom, zapewniając stronie czynny udział w toku postępowania, które doprowadziło do prawidłowego odtworzenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny w ramach przyznanej organom swobody, co urzeczywistniło zasadę prawdy obiektywnej. Skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w dniu 1 lipca 2025 r.), wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie 2 i umorzenie postępowania; bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I./ przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwie lakoniczne, skrótowe, arbitralne przedstawienie końcowej oceny, bez wskazania przepisów prawa w sposób jaki jest wymagany od wnoszącego skargę kasacyjną (numer artykułu, paragrafu, ustępu punktu, i innych jednostek redakcyjnych, z których negatywne oceny wywodzi, bez przedstawienia procesu wykładni, co oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający uzyskanie przez skarżącą wiedzy o motywach prawnych wyroku w wyniku tego właściwe uniemożliwiając sporządzenie kompletnej skargi kasacyjnej, w sposób wymagany przez Naczelny Sąd Administracyjny i przeprowadzenie kontroli wyroku przez ten Sąd; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. który nie powinien zostać zastosowany, poprzez uchylenie się od obowiązku dokonania weryfikacji treści zaskarżonej decyzji wydanej przez SKO pod kątem wadliwego prawnie i językowo sposobu sformułowania treści decyzji, sporządzenia uzasadnienia decyzji z naruszeniem reguł językowych oraz logicznych i prawniczych wnioskowań, która to weryfikacja, gdyby została dokonana przez WSA w Gdańsku, zgodnie z obowiązkiem wynikających z ww. przepisu, musiałaby skutkować negatywną oceną rzetelności i zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania odwoławczego oraz wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji uchyleniem decyzji w związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., jako naruszonych przez SKO; 3. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do istotnych zarzutów skargi, co w konsekwencji powoduje, iż WSA w Gdańsku nie rozpoznał istoty sprawy, a tezy wyroku są sprzeczne z dowodami w sprawie; 4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego wyroku, na podstawie wadliwego postępowania organów I i II instancji, nieuwzględnienie wad postępowania przed SKO, w zakresie dokonanej przez SKO błędnej oceny dowodów poprzez ich pominięcie, które to dowody potwierdzały zachowanie przez skarżącą właściwej procedury i zasady wnioskowania i wypłaty premii i nagród pracownikom szkoły, co przy prawidłowej ocenie winno skutkować uznaniem, że środki dotacji w tej części zostały wydane zgodnie z przeznaczeniem; II.1 przepisów prawa materialnego, tj.: - błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) tiret 1-szy u.f.z.o., w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 737 z późn. zm.; dalej: Prawo oświatowe), w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.f.z.o.; - błędnej wykładni art. 35 ust. 2) u.f.z.o.; - niezastosowanie do oceny sprawy art. 98 Prawa oświatowego, który w tej sprawie winien zostać zastosowany; - niezastosowanie do oceny sprawy art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b) u.f.z.o., które w tej sprawie winny zostać zastosowane; - oraz nieuzasadnione (niewłaściwe), wobec powyższych wad wyroku, zastosowanie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., tj. błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów (jako zbioru przepisów tworzących normę prawną) polegającą na przyjęciu, że wydatek na wynagrodzenia nauczycieli za wykonywanie opieki nad uczniami podczas dowozów uczniów do/z szkoły, nie może być sfinansowany z dotacji oświatowej, ponieważ nie spełnia definicji wydatku bieżącego finansującego wynagrodzenia osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w szkole, z uwagi na to, że Statut Szkoły nie zawiera zapisu, że Szkoła prowadzi działalność w zakresie dowozu uczniów do/z szkoły, która to błędna wykładnia normy prawnej pomija art. 98 ust. 1 Prawa Oświatowego, ustalającego obowiązkową treść Statutu Szkoły, oraz pomija okoliczność, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa Oświatowego, przejazdy mogą być organizowane na mocy tegoż przepisu ustawy, bez konieczności wprowadzenia zapisu do Statutu, jako koniecznego warunku legalnego pokrycia wydatku z dotacji w części na wynagrodzenie nauczycieli - co stanowiło podstawę wadliwego uznania tego wydatku za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem; 2. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) tiret 1-szy oraz lit. b) u.f.z.o., art. 80 k.p.a., art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że brak pisemnego wniosku o udzielenie premii oraz pisemnej decyzji o przyznaniu premii, mimo zgromadzenia innych dowodów, którym bezzasadnie odmówiono wiarygodności dowodowej - co stanowiło podstawę wadliwego uznania tego wydatku za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem; 3. prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 u.f.z.o., art. 236 ust. 2 u.f.p., w związku z art. 35 ust. 2 u.f.z.o., art. 252 ust. 1 u.f.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wydatki dokonane przez skarżącą w 2020 r. z tytułu faktur z terminem płatności w 2019 r., nie mogą zostać sfinansowane z dotacji za 2020 r., jako sprzeczne z definicją wydatku bieżącego, którym nie może być wydatek poniesiony w wyżej opisanych warunkach, i na tej podstawie Sąd niezasadnie uznał, że dotacja w tej części została wydana niezgodnie z przeznaczeniem; 4. prawa materialnego, tj. art. 252 ust. 1 pkt. 1 u.f.p. w związku z art. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o., w związku z art. 25 ust. 1 u.p.p.k., poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że ponieważ przystąpienie do PPK jest dobrowolne, to wpłat składki podstawowej pracownika oraz pracodawcy do PPK (chociaż WSA w Gdańsku tego schematu wpłaty nie rozróżnia) nie można pokryć z dotacji oświatowej - co stanowiło podstawę wadliwego uznania tego wydatku za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem; 5. prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 8 u.f.z.o. w związku z art. 252 ust. 1 u.f.p. poprzez błędna wykładnię i przyjęcie, że katalog przyczyn dających podstawy do dokonania refundacji stanowi zamknięty katalog, uniemożliwiający refundację z innych przyczyn i na tej podstawie Sąd niezasadnie uznał, że dotacja w tej części została wydana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy stosując metodę wykładni celowościowej i funkcjonalnej, oraz systemowej należy uznać, że ww. katalog jest przykładowy, a refundacja jest możliwa w każdym przypadku, wykazania konieczności refundacji z punktu widzenia utrzymania celów, stabilności i funkcji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki; 6. prawa materialnego, a to art. 35 ust 1 pkt 1 lit. b) u.f.z.o., w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 Prawa oświatowego, w związku z art. 252 ust. 1 u.f.p, poprzez jego błędną wykładnię, że wydatek na remont (wymianę systemu oddymiania) nie może zostać sfinansowany z dotacji oświatowej jako wydatek związany z realizacją zadań organu prowadzącego, tj. wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo oświatowe - co stanowiło podstawę wadliwego uznania tego wydatku za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem; 7. prawa materialnego, a to art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) u.f.z.o., oraz art. 35 ust. 2 i ust. 3 u.f.z.o. (zgodnie z zarzutami powyżej) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa oświatowego, w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe, nieuzasadnione zastosowanie i uznanie, że cała kwota objęta zaskarżoną decyzją SKO stanowi kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi, podczas gdy przy prawidłowej wykładni oraz prawidłowym rozpatrzeniu sprawy, WSA w Gdańsku winien uznać skargę za zasadną, uchylić zaskarżoną decyzję SKO oraz uznać, że nie ma podstaw do zastosowania art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w dniu 2 lipca 2025 r.), uzupełniła ww. skargę kasacyjną wniesioną w dniu 1 lipca 2025 r. W treści wskazano, że: 1.) sprostowanie wynika z oczywistej omyłki pisarskiej, błędnego skierowania zarzutu w punkcie II./2 poprzez odwołanie do art. 35 ust. 1 pkt b.) u.f.z.o, który nie dotyczy zasad rozliczania wynagrodzeń pracowniczych z dotacji oświatowej. Uzasadnienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej z dnia 1 lipca 2025 r. odpowiada treści zarzutu po sprostowaniu, wobec tego nie wymaga jego ponownego zawarcia w nin. uzupełnieniu. 2.) uzupełnienie zarzutów skargi w odniesieniu do wydatku (wypłata premii i nagród) wynika z tego, że zarzut w tej części może zostać zasadnie sformułowany z punktu widzenia, dwóch różnych, ale uzupełniających się aspektów prawnych. Wobec tego z uwagi na konieczność czytelnego przedstawienia zarzutów, zostały one zawarte w dwóch punktach, II./2 i II./2¹. 3.) Skarżąca prostuje omyłkę pisarską w całej treści skargi kasacyjnej, w każdym przypadku, gdy powołano art. 252 ust. 1 u.f.p.: jest: "art. 252 ust. 1 u.f.p." winno być: "art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p." Ad. 1): Skarżąca prostuje zarzuty skargi w części II./ 2, nadając mu treść następującą: 2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret 1-szy u.f.z.o., art. 80 k.p.a., art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że brak pisemnego wniosku o udzielenie premii oraz pisemnej decyzji o przyznaniu premii, mimo zgromadzenia dowodów potwierdzających tryb, zasadę oraz zaistnienie przesłanek sfinansowania wynagrodzenia z dotacji (także tych którym bezzasadnie odmówiono wiarygodności dowodowej), co stanowiło podstawę błędnego uznania tego wydatku za niezgodny z przeznaczeniem; Ad 2.): Skarżąca uzupełnia zarzuty skargi kasacyjnej, w części II./ poprzez dodanie punktu II./2¹ o następującej treści: "2¹. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a) tiret 1-szy u.f.z.o, przepisu postępowania a to art. 134 p.p.s.a. i art. 133 § 1 zd. 1-sze nierozważenie, że odmowa SKO w związku z naruszeniem p.p.s.a., poprzez przyznania wiarygodności zeznaniom [...]. K. T., oraz pominięcie innych dowodów potwierdzających zasadność sfinansowania premii/nagród, bez dokonania przez Sąd oceny zasadności odmowy przyznania wiarygodności oraz pominięcia dowodów, w tym nierozważenie okoliczności, że organ II Instancji nie poczynił ustaleń, z których wynikałoby, że premie i nagrody zostały przyznane za wykonanie innych czynności niż związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, które to czynności proceduralne SKO w Gdańsku winny być uznane za sprzeczne z art. 80 k.p.a., spowodowało błędną aprobatę dla rozstrzygniecie SKO tym zakresie, oraz wydanie wyroku z naruszeniem art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. - co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem tego wydatku za niezgodny z przeznaczeniem; Skarżąca kasacyjnie uzupełnia również uzasadnienie skargi, w pozostałym zakresie wnosząc i wywodząc jak w skardze kasacyjnej. Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu - a więc niezależnie od powyższych granic - nieważność postępowania przed Sądem I instancji. Żadna ze wskazanych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia Sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywiedziona skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, aczkolwiek jedynie część zarzutów wykazuje cechę skuteczności kasacyjnej, a więc zdolność do podważenia mocy wiążącej wyroku kontrolowanego Sądu. Na uwzględnienie zasługiwał przede wszystkim zarzut naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o., w związku z art. 25 ust. 1 u.p.p.k., poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że ponieważ przystąpienie do PPK jest dobrowolne, to wpłat składki podstawowej pracownika oraz pracodawcy do PPK nie można pokryć z dotacji oświatowej - co stanowiło podstawę wadliwego uznania tego wydatku za dokonany niezgodnie z przeznaczeniem. Zasady finansowania i dokonywania wpłat do PPK określają przepisy u.p.p.k. Z treści art. 14 ust. 1 u.p.p.k. można wyprowadzić wniosek, że podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych umowę o prowadzenie pracowniczych planów kapitałowych. Przepis art. 25 ust. 1 u.p.p.k. nakłada na podmiot zatrudniający oraz uczestnika PPK obowiązek dokonywania wpłat podstawowych na rachunek PPK z własnych środków, przy czym wysokość określa się procentowo od wynagrodzenia uczestnika PPK. Wpłata podstawowa finansowana przez podmiot zatrudniający wynosi 1,5 % wynagrodzenia (art. 26 ust. 1 ww. ustawy) i nie jest ona wliczana do wynagrodzenia stanowiącego podstawę ustalenia wysokości obowiązkowych składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (art. 26 ust. 5 u.p.p.k.). Wpłata podstawowa finansowana przez uczestnika PPK wynosi 2 % wynagrodzenia (art 27 ust. 1 u.p.p.k.) z zastrzeżeniem art. 27 ust. 2 tej ustawy i jest potrącana z jego wynagrodzenia po jego opodatkowaniu (art 27 ust. 9 u.p.p.k.). Podmiot zatrudniający jest obowiązany do obliczenia i dokonania do PPK wpłat finansowanych przez ten podmiot oraz do obliczenia, pobrania od uczestnika PPK i dokonania wpłat do PPK wpłat finansowanych przez uczestnika PPK. Wpłaty finansowane przez podmiot zatrudniający są obliczane, a wpłaty finansowane przez uczestnika PPK są obliczane i pobierane od uczestnika PPK w terminie wypłaty wynagrodzenia przez podmiot zatrudniający. Jednocześnie zauważyć trzeba, że art. 25 ust. 2 u.p.p.k. przyznaje podmiotowi zatrudniającemu oraz uczestnikowi PPK prawo do zadeklarowania wpłat dodatkowych. Dokonując analizy przepisów u.p.p.k. zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że uczestnictwo w PPK jest dobrowolne jeżeli dotyczy to zatrudnionego. Jednakże przystąpienie zatrudnionego do PPK rodzi po stronie zatrudniającego obowiązek dokonywania wpłat podstawowych na rachunek PPK. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2082 ze zm.) dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki ... . Przez wydatki bieżące, o których mowa w zacytowanym art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. należy rozumieć wydatki niebędące wydatkami majątkowymi (art. 35 ust. 2 u.f.z.o.). W świetle powyższego możliwe jest co do zasady przeznaczenie dotacji otrzymywanych przez spółkę także na pokrycie wydatków w zakresie wpłat do PPK, do których finansowania jest zobowiązana, zgodnie z przepisami ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, jako podmiot prowadzący niepubliczną szkołę i jako podmiot zatrudniający pracowników szkoły będących uczestnikami PPK. Przy czym podkreślić należy, że ta część wpłat do PPK, która jest finansowana przez pracowników, jest jedynie obliczana i pobierana od uczestników PPK przez spółkę jako podmiot zatrudniający, a zatem nie stanowi wydatku, na który może być przeznaczona dotacja. Z dotacji nie można również finansować wpłat dodatkowych, o których mowa w art. 25 ust. 2 u.p.p.k. W toku prowadzonego postępowania organy ustaliły, że skarżąca kasacyjnie z dotacji pokryła koszty związane z wynagrodzeniem nauczycieli sprawujących opiekę nad uczniami w czasie dowozów na zajęcia. Jak organy stwierdziły, dowóz uczniów nie jest zadaniem szkoły, kwestii tej nie regulują również żadne przepisy wewnętrzne szkoły jak statut czy regulamin. Ponadto organ I instancji wskazał, że nie jest możliwe rozliczenie z dotacji nieudokumentowanego czasu pracy opiekunów, realizujących zadanie organu prowadzącego. Natomiast organ odwoławczy podał, że spółka przedłożyła wraz z odwołaniem zestawienie godzin poszczególnych nauczycieli - Plan pracy opieki i nauczycieli podczas dowozów 2019/2020, opiekujących się uczniami w czasie ich dowozu do szkoły, wskazując, że taką informację przedłożyła wcześniej organowi I instancji. Jednak informacja ta, w ocenie organu nie mogła być uwzględniona z uwagi na to, że dowóz uczniów nie jest zadaniem szkoły. Stanowisko organów zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Skarżąca kasacyjnie kwestionując zasadność powyższego stanowiska wskazała, że swoje uprawnienie do zorganizowania dowozu uczniów wywiodła z przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego. Natomiast możliwość finansowania z dotacji oświatowej wydatków na wynagrodzenia nauczycieli za opiekę nad uczniami w czasie dowozów daje jej art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.f.z.o., co stanowi uzasadnioną podstawę uznania tego wydatku za dokonany zgodnie z przeznaczeniem. Dokonując oceny tak zarysowanego sporu zauważyć należy, że swoje stanowisko organy, jak również WSA uzasadniają faktem, iż ani statut, ani regulaminu szkoły nie regulują kwestii dowozu uczniów na zajęcia. Jednakże uzasadnienie zaskarżonego wyroku jak również uzasadnienia decyzji organów nie zawierają analizy obowiązku/możliwości zapewnienia dowóz uczniów na zajęcia w świetle przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, a co za tym idzie uprawnienia do pokrycia koszty związane z wynagrodzeniem nauczycieli sprawujących opiekę nad uczniami w czasie dowozów na zajęcia z dotacji oświatowej. W sytuacji gdy szkoła niepubliczna organizuje dowóz uczniów na zajęcia, rolą organów jest ocena czy koszty z tego tytułu ponoszone będzie można powiązać z realizowanym przez szkołę procesem dydaktyczno-wychowawczym w ramach zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki. W konsekwencji czego dokonanie oceny czy możliwe jest sfinansowanie tego rodzaju wydatku z dotacji oświatowej. Przy czym należy mieć na uwadze, że oceny przedmiotowych wydatków musi uwzględniać zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych wynikające z przepisu art. 44 ust. 3 u.f.p. W rozpoznawanej sprawie brak jest tych rozważań. Mając powyższe na względzie za zasadne, w tym zakresie, należało uznać zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej. Dlatego przedwczesne jest dokonywanie oceny zasadności zarzutu z pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że Regulamin wynagradzania dla pracowników spółki przewiduje miesięczne premie uznaniowe, które udzielane są na wniosek bezpośredniego przełożonego pracownika i przyznawane decyzją Zarządu. Wskazany Regulamin wynagradzania przewiduje pisemną formę przydzielania premii. W toku kontroli, na podstawie ustnych wyjaśnień dyrektora organ ustalił, że zarówno wniosek jak i decyzja o przyznaniu premii miały formę ustną i nie miały pokrycia w dokumentacji wymaganej w Regulaminie wynagradzania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli premia stanowi stały, systematycznie wypłacany składnik wynagrodzenia osoby realizującej cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, przy założeniu że jej uzyskanie zależne jest od osiągnięcia dodatkowych, określonych przez pracodawcę założeń związanych z realizacja celów szkoły, zwłaszcza, gdy jej wypłata jest zapisana w umowie o pracę a pracownikowi przysługiwałoby roszczenie o jej zapłatę, to ten element wynagrodzenia może być sfinansowany z dotacji oświatowej. Oczywiście w granicach wynikających z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, jeżeli premie uznaniowe były przyznawane z dotacji oświatowej, to obowiązkiem spółki było pisemne uzasadnienie przyznanej dotacji i jej wysokości. Ta regulacja jest uzasadniona z uwagi na to, że z dotacji oświatowej skarżąca kasacyjnie musi się rozliczyć z organem, który dotacje przyznał. Samo wskazanie listy z wysokością przyznanych premii jest niewystarczające, zaś braki stosownej dokumentacji nie mogą być zastępowane innymi środkami dowodowymi w tym zeznaniami światków. Zauważyć również trzeba, że organ nie jest uprawniony aby ingerować w decyzje pracodawcy, a więc pracodawca niewątpliwie mógł premiować nauczycieli, tyle tylko, że nie kosztem dotacji uzyskanej na zupełnie inne cele. W konsekwencji należało uznać, że zarzut z pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Spółka w pkt II.3 petitum skargi kasacyjnej zarzuciła błędną wykładnię art. 35 ust. 3 u.f.z.o., art. 236 ust. 2 u.f.p., w związku z art. 35 ust. 2 u.f.z.o., art. 252 ust. 1 u.f.p. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, w tym zakresie WSA w zaskarżonym wyroku trafnie powołał się wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 448/21, dotyczący wykładni art. 35 ust. 3 u.f.z.o., które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zgodnie z art. 35 ust. 3 u.f.z.o. - dotacja, o której mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania. Z przepisu art. 35 ust. 3 u.f.z.o. wynika, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją określonych zadań, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Ustawodawca bowiem jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Zatem otrzymana dotacja dotycząca 2020 r. mogła być wydatkowana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w tym samym roku. Zawarte zaś w art. 35 ust. 3 u.f.z.o. zastrzeżenie "niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania" oznacza, że możliwe jest finansowanie z dotacji na 2020 r. wydatku poniesionego w tym samym roku, nawet jeżeli dotyczył on innego roku budżetowego. Chodzi tu o sytuację, w której dotacja została przyznana na realizację zadań danego roku i w tym samym roku jest wydatkowana, chociaż zadania mogą odnosić się do innego roku budżetowego. Trafnie w tym zakresie wypowiedział się także WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 417/24 (prawomocny), co do tożsamego z brzmieniem art. 35 ust. 3 u.f.z.o., przepisu art. 90 ust. 3da ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 881; dalej: u.s.o.). Otóż WSA celnie wskazał, że ustawodawca potwierdził, że z dotacji nie mogą być finansowane jako wydatki bieżące te wydatki, które są już zaległe, bowiem termin ich płatności ubiegł w poprzednim roku. Dopuszczalne jest jedynie poniesienie wydatków bieżących dotyczących roku ubiegłego, jeżeli termin ich płatności przypada już w nowym roku. Przy czym WSA dodał, że znajduje to także oparcie w stwierdzeniu, że nieterminowe regulowanie zobowiązań (środkami z dotacji) stanowi o naruszeniu art. 44 ust. 3 pkt 3 u.f.p., który wymaga, aby wydatki ze środków publicznych były dokonywane terminowo. Z art. 4 ust. 1 u.f.p. wynika bowiem, że przepisy tej ustawy stosuje się nie tylko do jednostek sektora finansów publicznych, ale również do innych podmiotów w zakresie, w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi środkami. Zakwestionowane w sprawie wydatki nie stanowiły wydatków bieżących w roku 2020, gdyż dotyczyły zadań zrealizowanych w roku 2019, a termin ich płatności upłyną już w 2019 r. W tych okolicznościach WSA zasadnie stwierdził, że " ... poniesienie w 2020 r. wydatków, na opłacenie faktur dotyczących zadań zrealizowanych w 2019 r., po upływie terminu płatności na nich wskazanego, stanowiło wykorzystanie dotacji na rok 2020 niezgodnie z jej przeznaczeniem.". Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.f.z.o. dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozostaje aktualny pogląd, sformułowany jeszcze na podstawie przepisu art. 90 u.s.o., że omawiane dotacje są dotacjami podmiotowo-celowymi, a nie tylko podmiotowymi, gdyż udziela się ich jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel - realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów szkoły. Nie sposób przyjąć - w świetle ww. art. 35 ust. 1 u.f.z.o. - że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. (por. wyroki NSA z: 15 października 2014 r., II GSK 1403/13; z 9 września 2015 r., II GSK 1616/14, WSA w Gliwicach z 15 lutego 2017 r., I SA/Gl 1220/16; WSA w Białymstoku z 20 lutego 2019 r., I SA/Bk 688/18). W konsekwencji, orzeczenie zwrotu przyznanej dotacji jest możliwe, gdy w postępowaniu o jej zwrot organ wykaże, że dotacja nie była wykorzystana na dofinansowanie zadań placówki w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielana albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji. Środki pochodzące z dotacji nie mogą więc stanowić źródła finansowania wydatków poniesionych przez organ prowadzący na rzecz szkoły przed otrzymaniem dotacji. W sytuacji celem dotacji jest finansowanie bieżących wydatków szkoły, to nie może być wykorzystana na wydatki poniesione przed jej otrzymaniem. Jeżeli skarżąca kasacyjnie wydatkowała swoje środki na sfinansowanie kwestionowanych przez organ wydatków przed otrzymaniem dotacji, to zrobiła to na własny rachunek, bez możliwości późniejszej ich refundacji. Dlatego też zarzut z pkt II.5 petitum skargi kasacyjnej nie ma uzasadnionych podstaw. Na uznanie nie zasługuje również zarzut podniesiony w pkt II.6 petitum skargi kasacyjnej. WSA prawidłowo zaakceptowało stanowisko organu, że zamontowanie nowego systemu oddymiana klatki schodowej nie jest remontem lecz inwestycją podnoszącą wartość budynku. Jak ustalił organ, koszt instalacji tego systemu wyniósł 11 272,95 zł, co zostało potwierdzone dwoma odrębnymi fakturami. W wyniku wymiany systemu oddymiania na nowy o łącznej wartości przekraczającej kwotę 10.000 zł powstał środek trwały. Zgodne zatem z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. nie podlega finansowaniu z otrzymanej dotacji. W związku z tym kwota wydatkowania na zakup i montaż nowego systemu oddymiania została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, Sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając ją za zasadną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 206 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając fakt, że tylko część zarzutów skargi kasacyjnej była zasadna.