I OW 136/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OW 136/12 oddalające wniosek A. Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OW 136/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek A. Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1276/09, I OZ 326/12, I OZ 507/12, I OZ 502/12, I OZ 472/12, I OZ 473/12, I OZ 427/12, I OZ 488/12. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej powoływana jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub się toczy. Jednakże w przypadku wniosków o przyznanie prawa pomocy w związku z wniesieniem lub zamiarem wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z uwagi na specyfikę postępowania wszczętego tą skargą, które może toczyć się jedynie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznanie tych wniosków należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Ponadto zgodnie z art. 285a § 3 P.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. W sprawach wskazanych przez skarżącego w których zapowiedział zamiar wystąpienia ze skargami o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, przepisy prawa Unii Europejskiej nie miały i nie mogły mieć zastosowania. Oznacza to, że skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń byłaby w tym przypadku oczywiście bezzasadna. Od powyższego postanowienia A. Z. wniósł zażalenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił bezprawność oraz rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowienia, a mianowicie: - art. 183 § 2 pkt 1 na skutek art. 183 § 2 pkt 4 w związku z art. 254 § 1 na skutek art. 243 § 1 P.p.s.a., ze względu na naruszenie zasady właściwości Sądu, co skutkuje jego nieważnością, - art. 247 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skargi strony skarżącej są oczywiście bezzasadne w swych zarzutach i treści, - art. 247 w związku z art. 243 § 1 P.p.s.a. przez jego rażące naruszenie bowiem Sąd orzekał niezgodnie z prawem, - art. 243 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 w związku z art. 247 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, gdyż Sąd oddalił wniosek strony, nie rozpoznając ich merytorycznie w zakresie wnioskowanego prawa pomocy, - art. 246 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 247 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie, - art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 247 P.p.s.a. przez błędne oddalenie wniosku, a nie odmowę przyznania wnioskowanego prawa pomocy, - art. 252 § 3 P.p.s.a. na skutek art. 247 P.p.s.a. przez niewydanie postanowienia co do przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy w każdej sprawie sądowej, - art. 138 P.p.s.a. w związku z art. 160 P.p.s.a. przez brak wskazania w sentencji zaskarżonego postanowienia przedmiotu sprawy sądowej w zakresie jakiego rozstrzygnięcia sprawy dotyczy. Zważywszy na powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia NSA ze stwierdzeniem jego bezprawności oraz nieważności lub ewentualnie rażącego naruszenia prawa oraz orzeczenie o wyznaczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpatrzenia wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OW 136/12 jest niedopuszczalne. Na wstępie należy raz jeszcze podkreślić, że w przypadku wniosków o przyznanie prawa pomocy w związku z wniesieniem lub zamiarem wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z uwagi na specyfikę postępowania wszczętego tą skargą, które może toczyć się jedynie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznanie tych wniosków należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie w tym zakresie jest jednoinstancyjne, co nie narusza gwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu oraz zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego, albowiem dotyczy sprawy, która była lub mogła być rozpoznana w postępowaniu dwuinstancyjnym. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w związku z wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie ma charakteru samodzielnego postępowania, a jedynie pochodny w stosunku do sprawy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która również nie ma charakteru samodzielnego, albowiem dotyczy sprawy, w której dokonuje się oceny, czy kwestionowane orzeczenie jest niezgodne z prawem, przez co stronie została wyrządzona szkoda. Stosownie do regulacji prawnej zawartej w dziale IV rozdziale 1 i 2 ustawy P.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od wyroków i postanowień wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki i postanowienia) nie podlegają zaskarżeniu, gdyż stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługuje od nich środek odwoławczy (art. 168 P.p.s.a.). Prawomocność polegająca na wyłączeniu dalszego postępowania w sprawie jest założeniem mocy wiążącej orzeczenia sprowadzającej się do tego, że nikt nie może negować faktu wydania, jak i treści orzeczenia (art. 170 P.p.s.a.) oraz jego powagi rzeczy osądzonej (art. 171 P.p.s.a.). Sytuacja braku środka odwoławczego będzie miała miejsce wówczas, gdy od danego orzeczenia nie jest w ogóle przewidziany środek odwoławczy. Dotyczy to wszystkich orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takich sytuacjach orzeczenie staje się prawomocne z chwilą jego wydania. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślenia wymaga przewidziana przez ten artykuł moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r. nie przysługuje żaden z przewidzianych prawem środków zaskarżenia, o czym wnioskodawca został pouczony. W takiej sytuacji zażalenie A. Z. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OW 136/12 jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.