II FSK 413/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Bogusław Dauter, Sędzia NSA, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi D. N. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2456/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi D. N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w W.) z dnia 7 grudnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uchylił zaskarżoną interpretację. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: D. N. (dalej: "skarżący") wnioskiem z 31 sierpnia 2007 r. zwrócił się do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a) i b) oraz art. 21 ust. 1 pkt 47c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Skarżący jest zatrudniony w A (P.) i począwszy od listopada 2004 r. jego miesięczne wynagrodzenie jest w części płacone ze środków pomocy technicznej Sektorowego Programu Operacyjnego Rozwój Zasobów Ludzkich 2004-2006 (dalej: "SPORZL"). Część etatu, odpowiadająca zaangażowaniu w bezpośrednią realizację celów SPORZL, jest finansowana w 75% ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej "EFS") w ramach pomocy technicznej SPORZL i w 25% ze środków otrzymanych przez P. z budżetu państwa w ramach dotacji podmiotowej z Ministerstwa Gospodarki. Do obowiązków skarżącego należy nadzór nad realizacją projektów szkoleniowych współfinansowanych z EFS. Realizuje on zatem bezpośrednio cel programu pomocy technicznej SPORZL (działanie 3.1 c) z załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 11 czerwca 2004 r. w sprawie przyjęcia uzupełnienia SPORZL (Dz. U. Nr 197, poz. 2024), a zakres jego obowiązków jest zgodny z zakresem obowiązków podanym na s. 117 ww. dokumentu: "wsparcie kadrowe Instytucji Zarządzającej SPORZL, Instytucji Pośredniczących oraz instytucji wdrażających w procesie zarządzania, wdrażania, monitorowania i kontroli finansowej Działań SPORZL". W związku z tym skarżący zadał pytanie: czy jego wynagrodzenie w części odpowiadającej etatowemu zaangażowaniu w bezpośrednią realizację celów SPORZL otrzymywane w latach 2004-2007 jest wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego jego wynagrodzenie w części, w której bezpośrednio realizuje cele SPORZL jest wolne od podatku na mocy art. 21 ust.1 pkt 46 lit a) i b) u.p.d.o.f., gdyż spełnia kryteria zawarte w tym przepisie. Środki pochodzące z pomocy technicznej SPORZL są w 75% finansowane z EFS. W pozostałej części - 25% wynagrodzenie wypłacane ze środków budżetu państwa jest zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 47 c) u.p.d.o.f. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 7 grudnia 2007 r. uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe w części dotyczącej wynagrodzenia finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy z Unii Europejskiej oraz za prawidłowe w części dotyczącej wynagrodzenia finansowanego ze środków pochodzących z budżetu państwa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. dotyczy dochodów uzyskiwanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej przez podatników bezpośrednio realizujących cele programu finansowanego z tej pomocy. Nie ma więc zastosowania do tej części wynagrodzenia skarżącego (75%), która jest wypłacana ze środków pomocy technicznej SPORZL. Powyższe przepisy nie mają zastosowania do dochodów osób fizycznych finansowanych (współfinansowanych) ze środków pochodzących z funduszy strukturalnych. Pomoc ta stanowi bowiem refundację wcześniej poniesionych wydatków, których źródłem finansowania były krajowe środki publiczne. Minister Finansów wskazał ponadto, że wsparcie przyznane Polsce przez UE jest realizowane za pomocą jednofunduszowych lub wielofunduszowych sektorowych programów operacyjnych. Następnie odwołując się do normy zawartej w art. 2 pkt 11 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm., dalej "NPR") wskazał, iż określenie publiczne środki wspólnotowe oznacza środki finansowe pochodzące z budżetu Wspólnot Europejskich, a w szczególności z funduszy strukturalnych, o których mowa w przepisach UE, m.in. w sprawie EFS, służące realizacji Narodowego Planu Rozwoju. EFS jest funduszem strukturalnym, który ma pomóc władzom centralnym i regionalnym w rozwiązywaniu ich najważniejszych problemów gospodarczych. Ich zadaniem jest wspieranie restrukturyzacji i modernizacji gospodarki, co ma wpłynąć na zwiększenie spójności ekonomicznej i społecznej krajów UE. Pomoc z funduszy strukturalnych otrzymuje się jako refundację części poniesionych wydatków. Środki z EFS przekazywane są po zakończeniu inwestycji. Beneficjent otrzymuje od instytucji wdrażającej środki na realizację określonego zadania z krajowych funduszy, także publicznych. Po udokumentowaniu wydatków możliwe jest wnioskowanie do Komisji Europejskiej o zwrot części finansowania. Zwrócone środki zasilają krajowe źródło finansowania. Reasumując, skoro pomoc pochodzi z pożyczonych z budżetu Państwa środków na prefinansowanie, nie jest to pomoc z bezzwrotnej pomocy zagranicznej, a tylko takie pochodzenie warunkuje zwolnienie z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Środki pochodzące z budżetu nie mogą być uznane za pomoc z dotacji, o których mowa w art. 69 ust. 4 pkt 1 lit. b) ustawy z 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2003r. Nr 15, poz. 148 ze zm., dalej: "u.f.p."). Niezależnie czy skarżący realizowałby bezpośrednio cel programu pomocowego, czy - jak to miało miejsce w sprawie - cel o charakterze pomocniczym (celem pomocy technicznej jest zapewnienie wsparcia procesu wdrażania i monitorowania) wynagrodzenie finansowane ze środków EFS nie jest wolne od opodatkowania, natomiast część wynagrodzenia wnioskodawcy (25%) finansowana z budżetu państwa korzysta ze zwolnienia na mocy art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie zmienił stanowiska wyrażonego w interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej wynagrodzenia finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy z UE z uwagi na naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., art. 202 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U Nr 249, poz. 2104 ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999r. oraz art. 158 i 159 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. m.in. przez dodanie nieznanej ustawie przesłanki w postaci uzależnienia zwolnienia wynagrodzenia finansowanego z EFS od bezpośredniej jego wypłaty ze środków EFS. Sposób przekazywania środków, w ocenie skarżącego, jest bez znaczenia dla zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Skarżący w piśmie z 5 sierpnia 2008 r. wskazał, że jego praca obejmuje czynności z zakresu zarządzania, wdrażania, monitorowania kontroli finansowej, a nie jak uznał Minister, czynności techniczne i organizacyjne. Do jego obowiązków należy m.in. opracowywanie zasad współpracy pracowników. Skarżący ma bezpośredni merytoryczny wpływ na kształt realizowanych projektów. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., III SA/Wa 819/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę z uwagi na naruszenie art. 14d w zw. z art.14o ustawy z 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60, dalej: "O.p.") i wydanie interpretacji mimo upływu terminu do jej wydania. Wyrok ten, w wyniku skargi kasacyjnej organu interpretującego, został uchylony w całości, a sprawę przekazano sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010r., II FSK 592/09). W uzasadnieniu sąd odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09 i podzielając stanowisko zawarte w uchwale przyjął, że w tej sprawie interpretacja została wydana przed upływem ustawowego terminu do jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie, uwzględnił skargę. Spór w jego ocenie ograniczył się obecnie do wykładni art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Sąd przytoczył zasady finansowania pomocy z funduszy strukturalnych, wynikające z art. 32 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U.UE.L.99.161.1), z których to wynika dopuszczalność płatności wkładów przez Komisję jako płatności salda końcowego, dotyczących wydatków faktycznie poniesionych, które muszą być powiązane z płatnościami dokonywanymi przez bezpośrednich beneficjentów, potwierdzonymi fakturami czy dokumentami rachunkowymi o podobnej mocy dowodowej. Taką zasadę przyjął w art. 27 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Wypłata środków finansowych w ramach realizacji SPORZL polega na zwrocie wydatków kwalifikowanych. Środki te są wypłacane z budżetu Państwa, a po udokumentowaniu poniesionych wydatków dana instytucja zwraca się do Komisji o ich zwrot. W rezultacie ekonomiczny ciężar pomocy ponoszą ostatecznie instytucje UE. Skład orzekający w sprawie odwołał się również do celów udzielanej pomocy, jaką jest pomoc słabiej rozwiniętym regionom i sektorom gospodarki państw członkowskich. Celem tym nie jest natomiast wtórne zasilanie budżetów tych państw. Kłóci się z tym celem udzielania bezzwrotnej pomocy jej następcze opodatkowanie na skutek wypłaty za pośrednictwem budżetu państwa. Wszelkie fundusze i programy pomocowe finansowane przez UE są wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym. Urzeczywistnieniem tej zasady jest właśnie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Dokonując wykładni językowej art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. sąd pierwszej instancji stwierdził, że ani ustawa podatkowa, ani inne przepisy prawa nie definiują użytego w tym przepisie wyrażenia "pochodzą". Słowo "pochodzić" w języku potocznym oznacza "miejsce, z którego dana rzecz się wywodzi". Analiza źródeł finansowania programów pomocowych, w tym będącego przedmiotem zainteresowania w niniejszej sprawie SPORZL, nie pozostawia wątpliwości, że jest nim EPS, czyli bezzwrotna pomoc od UE. Ciężar finansowania ponoszą w związku z tym instytucje unijne. Brak jest natomiast przepisu uzależniającego zastosowanie ulgi podatkowej wyłącznie od sposobu wypłacenia środków finansowych. Kluczowe znaczenie ma źródło pochodzenia pomocy, czyli podmiotu, który ostatecznie ponosi ekonomiczny ciężar pomocy. Wykładnia dokonana przez Ministra Finansów powodowałaby, że powołany przepis byłby w istocie przepisem martwym. Z tych względów uregulowania zawarte w ustawie o finansach publicznych nie mogą wykluczyć bądź ograniczyć zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie podkreślił, iż sposób wypłaty środków finansowych pochodzących z bezzwrotnej pomocy UE jest kwestią techniczną, która nie ma znaczenia w przypadku zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w powołanym powyżej artykule. Zdaniem Sądu środki, które co do zasady powinny służyć wsparciu konkretnych celów strukturalnych, nie powinny stanowić źródła wtórnego finansowania budżetu państwa. Na poparcie tego stanowiska sąd powołał szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zaprezentowano taką wykładnię art. 21 ust.1 pkt 46 lit. a u.p.d.o.f. Sąd pierwszej instancji, nakazując Ministrowi Finansów uwzględnienie tej oceny prawnej przy ponowny wydawaniu interpretacji stwierdził jednocześnie, że ocena ta nie przesądza jeszcze o tym, że otrzymane przez skarżącego wynagrodzenie w części finansowanej ze środków EFS, korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust.1 pkt 46 u.p.d.o.f. Przepis ten określa dwie przesłanki zwolnienia, organ interpretujący odniósł się tylko do jednej z nich. Oceniając stanowisko skarżącego obowiązany będzie także do oceny, czy spełniona została przesłanka z art. 21 ust.1 pkt 46 lit. b u.p.d.o.f. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie organ wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania Sądowi Wojewódzkiemu sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia od skarżącego na rzecz organów kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), polegające na błędnej wykładni przepisów art. 9 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. poprzez błędne uznanie, iż dla ustalenia zakresu zwolnienia nie powinien mieć znaczenia przyjęty mechanizm wypłaty, w szczególności zasada prefinansowania, gdyż jest to tylko kwestia techniczna, która nie zmienia faktycznego (pierwotnego) źródła finansowania określonych dochodów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, iż koreluje ono z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wydanym w trybie prejudycjalnym w sprawie C-427/05 Porto Anticol di Genowa SpA przeciwko Agenzia delia Entrate Ufficio di Genova. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący, odwołując się do powołanego przez Ministra Finansów orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wskazał, iż nie ma on związku z zakresem sprawy kasacyjnej i ze względu choćby na inny przedmiot sporu (opodatkowanie dotacji) nie może zostać uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy. Strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wykładnia art. 21 ust.1 pkt 46 lit.a u.p.d.o.f. była już wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzecznictwo tego Sądu w tym zakresie można uznać za jednolite. Sąd rozpoznający tę sprawę w pełni podziela tę linię orzeczniczą i wskazywane dotychczas argumenty, przemawiające za taką interpretacją powołanego przepisu, zgodnie z którą sposób przekazania środków (prefinansowanie z budżetu państwa) nie ma znaczenia dla przyznania zwolnienia, istotne jest natomiast ustalenie podmiotu, który ostatecznie ponosi ciężar finansowania programu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 lit.a u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów w ramach ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra, agencje rządowe lub agencje wykonawcze, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz jeżeli podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca- bez względu na rodzaj umowy- wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. Jak trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku, przepis ten jako warunek zwolnienia wskazuje pochodzenie środków bezzwrotnej pomocy od konkretnych podmiotów, nie określa natomiast sposobu ich przekazywania jako warunku zwolnienia (tak też w wyrokach NSA z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1573/07, Lex nr 508674, z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1609/10, Lex nr 785421, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FSK 1359/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia, zgodnie z którą zwolnieniu podlegałyby tylko dochody otrzymane bezpośrednio od instytucji i państw, wskazanych w tym przepisie, z uwagi na przyjęte w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r.o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116,poz. 1206 ze zm.) pojęcie publicznych środków wspólnotowych (art. 2 pkt 11 tej ustawy) i sposoby finansowania programów (art. 27 tej ustawy) skutkowałaby tym, że przepis ten faktycznie by nie funkcjonował. Założeniem każdej z wykładni jest racjonalność prawodawcy. Trudno w związku z tym zakładać, że przyjmując jako sposób płatności wkładów z funduszy przewidziany w przepisach unijnych sposób płatności salda końcowego i zachowując dotychczasowe brzmienie przepisu dotyczącego zwolnienia, ustawodawca chciał w istocie zrezygnować z tego zwolnienia. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie innych ustaw (druk nr 415 Sejmu I kadencji) wynika zamiar przeciwny. Zmieniając od 1 styczna 2003 r. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. dążono do tego "aby zwolnieniem objęte były nie tylko przychody pierwszego beneficjenta ale również przychody finansowane ze środków pomocowych, otrzymywane przez podatników, którzy bezpośrednio realizują cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy, ponadto zmiana polega również na wyszczególnieniu wśród przychodów zwolnionych środków". Z tych względów dotychczasową treść przepisu "dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy(...)" zastąpiono następującą: "dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli: a)pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy (...)". Zmiana ta potwierdza w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że warunkiem uzyskania pomocy nie jest uzyskanie jej przed wydatkowaniem środków przez podatnika bezpośrednio z instytucji unijnej, ale faktyczne źródło finansowania wydatków poniesionych przez podatnika. Prawidłowo w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku uznał za wadliwe stanowisko Ministra Finansów, że środki otrzymane przez pracodawcę skarżącego jako pochodzące z budżetu państwa polskiego, w którym ewidencjonowane są środki przekazywane przez Unię Europejską, nie stanowią bezzwrotnej pomocy, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a u.p.d.o.f. sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na cel i zasady pomocy udzielanej z funduszy Unii Europejskiej podkreślając, że wszelkie fundusze i programy pomocowe nie powinny być opodatkowane podatkiem dochodowym. Strona skarżąca, negując ten pogląd, odwołała się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 25 października 2007 r., C-427/05 w sprawie Porto Antico di Genova SpA przeciwko Agenzia delia Entrate Ufficio di Genova. Wyrok ten, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, nie daje podstaw do przyjęcia, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a u.p.d.o.f. nie może być rozumiany w sposób przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przede wszystkim potwierdza on istnienie zasady zakazującej jakichkolwiek obciążeń kwot pomocy przyznawanych beneficjentom z funduszy strukturalnych. Dopuszczalne jest natomiast, w świetle powołanego wyroku, by przychód, którego pomoc państwa jest częścią, stanowił przedmiot opodatkowania. Taka zasada wynika z powołanego przepisu art.21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Zwolnione od podatku są dochody otrzymane od beneficjenta pomocy realizującego bezpośrednio cel programu. Środki pomocowe służące bezpośrednio realizacji celu udzielonej pomocy nie mogą być zmniejszone o podatek bezpośredni na rzecz państwa. Nie są natomiast objęte zwolnieniem przychody podatników, jeżeli ich część stanowi wprawdzie pomoc z funduszy unijnych, ale nie pozostają one w bezpośrednim i nierozerwalnym związku z tymi funduszami (wynika to z treści art. 21 ust. 1 pkt 46 lit.b u.p.d.o.f.). Ponadto nawet brak zakazu pomniejszania kwot pomocy o podatki bezpośrednie nie byłby jednoznaczny z zakazem zwolnienia tych środków od opodatkowania na podstawie przepisów prawa krajowego, skoro podatki bezpośrednie, co podkreślono także w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku TSUE, należą do kompetencji państw członkowskich i mogą one wykonywać związane z tym uprawnienia zgodnie z prawem wspólnotowym. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono jako bezzasadną. Wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego był bezzasadny, zwrotowi podlegają bowiem wyłącznie koszty, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., a tych skarżący, występujący samodzielnie w sprawie, nie poniósł.