II GSK 1119/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Sebastian Gajewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2180/10 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2180/10, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Ostateczną decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: MWITD) nałożył na A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. W dniu 26 lutego 2010 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Na tej podstawie w dniu 17 marca 2010 r. poborca skarbowy Urzędu Skarbowego [...] dokonał czynności zajęcia ruchomości, tj. samochodu marki Mercedes A Klasa, rok produkcji 2004, nr rej. WB [...]. Pismem z 19 marca 2010 r. skarżącą wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne. Według organu wskazanie w podstawie prawnej tytułu wykonawczego art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.) bez wskazania obowiązku z niego wynikającego jest wystarczające, gdyż w tym przepisie w sposób enumeratywny zostały wyliczone obowiązki, w tym obowiązek, na podstawie którego tytuł został wystawiony. Ponadto, jak wskazał, w świetle przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm., dalej rozporządzenie z 2001 r.) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Również, legitymacja dla M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego wynika z art. 51 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na omawiane postanowienie wierzyciela, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko wierzyciela. W wyniku skargi spółki wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2180/10, jak to już wskazano na wstępie, oddalono skargę. W ocenie Sądu pierwszej instancji, podzielającego stanowisko organu, nie naruszało prawa, skutkujące zwrotem tytułu wykonawczego, prowadzenie egzekucji z powołaniem w tytule wykonawczym przepisu 2 ust. 1 u.p.e.a., bez wskazania jego konkretnej jednostki redakcyjnej (punktu). Egzekucja prowadzona na podstawie tego tytułu wykonawczego była dopuszczalna, tym bardziej zważywszy na wskazanie w nim podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, jakim była wspomniana decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2009 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Nie było więc uzasadnionych wątpliwości co do charakteru i rodzaju egzekucji, jaka na podstawie tego tytułu miała być prowadzona. Zasadnie też, jak przyjęły organy, w sprawie ma zastosowanie § 13 rozporządzenia z 2001 r., gdyż w myśl § 13 pkt 1 tego rozporządzenia postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co w sprawie miało miejsce. Według Sądu pierwszej instancji użyte w art. 1a pkt 13 u.p.e.a. pojęcie wierzyciela oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Jak wynika z treści art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej jest właściwy do orzekania organ pierwszej instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Zgodnie z art. 51 ust. 6 u.t.d. w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego – Główny Inspektor Transportu Drogowego. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 ze zm., dalej: ustawa z 1998 r.), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, podzielającego stanowisko organów, podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z omawianej decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. Tytuł wykonawczy spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna zarzuciła w pkt. 1 naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm, dalej: ustawa z 2005 r.), oraz art. 51 u.t.d. - poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone jest przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne, pochodzi od organu uprawnionego. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: u.s.a.), art. 3 § 2 oraz 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt. 6 u.p.e.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej jest dopuszczalna wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżącej, co miało wpływ na wynik postępowania, bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję GITD. Jak podniosłą skarżąca art. 22 ustawy z 2005 r. znowelizował art. 51 u.t.d. Od dnia 1 stycznia 2007 r. zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Czynności egzekucyjne zostały dokonane po wejściu w życie ustawy z 2005 r. Konsekwencją zmiany ustawy jest przeniesienie kompetencji do wydawania określonego rodzaju decyzji na wojewodę. Zatem, decyzje może wydawać wojewódzki inspektor transportu drogowego, o ile czyni to w imieniu wojewody. Natomiast wierzyciel wystawił tytuł egzekucyjny i skierował sprawę do egzekucji, nie będąc do tego upoważniony, ponieważ podmiotem właściwym w tym zakresie był Wojewoda M. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r. (sygn. akt III RN 85/1998), jak wywodzi skarżąca, brak wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot do tego upoważniony stanowi o niedopuszczalności egzekucji (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Skoro więc egzekucja nie była dopuszczalna, z uwagi na brak prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny powinien był umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W zakresie naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna zarzuciła w pierwszej kolejności uchybienie przepisom ustawy o ustroju sądów administracyjnych (art. 1 § 1 i § 2). Stosownie do § 1 powołanego artykułu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 wspomnianego artykułu kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wskazane przepisy nie określają przepisów postępowania, ale są przepisami ustrojowymi. Sąd mógłby je naruszyć, przykładowo odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Drugi z powołanych przepisów (§ 2) nakazuje sądom administracyjnym w ramach dokonywanej kontroli stosować środki przewidziane ustawą. Jego naruszenie mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie. Żaden z powołanych przepisów nie może natomiast być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli – niedostrzeżenie naruszenia przepisów postępowania (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08, LEX nr 500692, z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1047/06, LEX nr 317891, z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1874/06, LEX nr 347853). W zaskarżonym wyroku nie naruszono żadnego z powołanych przepisów, gdyż Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli działania organów administracji w toku rozpoznawania sprawy. Sąd rozstrzygnął również spór co do treści stosunku publicznoprawnego i orzekł (w rozumieniu art. 1 § 1 u.s.a.) w zakresie właściwym sądom administracyjnym. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów ustrojowych nie może zostać uznany jako uzasadniony. W następnej kolejności skarżący zarzucił naruszenie art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt. 6 u.p.e.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. Powołany przepis zawiera 8 punktów, a skarga kasacyjna nie przytacza ani jednego z nich. Żaden przepis prawa nie nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku domyślania się bądź wybierania odpowiedniego przepisu, który mógłby mieć zastosowanie. Tego rodzaju powinności spoczywają na autorze skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego, powołany przepis wyznacza właściwość rzeczową sądów administracyjnych, tj. zakres przedmiotowy sprawy sądowoadministracyjnej. O jego naruszeniu można mówić np. w sytuacji, gdy sąd rozpozna skargę na akt lub czynność pomimo braku kognicji, uzna skargę za niedopuszczalną w sytuacji, gdy powinien wydać orzeczenie merytoryczne itp. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi. Zgodnie z przepisem art. 33 pkt 6 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W petitum skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że naruszenie tych przepisów doprowadziło do oddalenia skargi z uwagi na błędne przyjęcie, że egzekucja administracyjna przeciwko niej była dopuszczalna, mimo niedoręczenia tytułu wykonawczego jej pełnomocnikowi. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że organ nie miał w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy obowiązku doręczenia tytułu wykonawczego nr [...] pełnomocnikowi skarżącej. Z treści art. 40 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, to pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Jest zatem oczywiste, że przepis ten nakłada na organ obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, ale by móc realizować ten obowiązek organ musi powziąć wiedzę o tym, że strona pełnomocnika ustanowiła. W rozpoznawanej sprawie miało to miejsce dopiero wraz ze złożeniem przez skarżącą pisma z dnia 19 marca 2010 r. "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego". Z akt sprawy wynika, że pismo to zostało podpisane przez radcę prawnego B. S., który załączył do niego kopię dokumentu pełnomocnictwa udzielonego mu do działania w imieniu skarżącej. Mając na uwadze tak datę (19 marca 2010 r.), jak i treść tego pisma, stwierdzić należy, że zostało ono sporządzone w wyniku uzyskania przez skarżącą wiedzy o wystawieniu w dniu 26 lutego 2010 r. tytułu wykonawczego nr [...]. Za całkowicie bezzasadny należało wiec uznać zarzut wadliwej akceptacji przez Sąd I instancji, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej była dopuszczalna, skoro powyższy tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, czy zarzucane uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a to przecież jest decydujące z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Z powołanych wyżej względów, nie są oparte na usprawiedliwionej podstawie zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania. Zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.) wskazuje się na naruszenie przepisów art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 22 ustawy z 2005 r. oraz art. 51 u.t.d. Błędne jest, jak zarzuca skarżąca, przyjęcie, że organem właściwym do wystawienia omawianego tytułu wykonawczego jest M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Zdaniem skarżącej organem właściwym w tym zakresie jest Wojewoda M. Stanowisko to uzasadniała zmiana treści art. 51 u.t.d., na mocy art. 22 ustawy z 2005 r. Powyższy zarzut, jak i jego uzasadnienie, nie znajdują żadnych podstaw w przepisach prawa. Stosownie do treści art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ pierwszej instancji, z zastrzeżeniem pkt 4, który nie dotyczy rozpoznawanej sprawy. Rozdział 5 u.t.d. "Inspekcja Transportu Drogowego" określa zadania tej inspekcji i kompetencje (właściwość) jej inspektorów. I tak, stosownie do treści art. 50 pkt 1 lit. a) u.t.d., do zadań tej Inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 (w tym obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy). Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d., którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, przed nowelizacją dokonaną art. 22 ustawy z 2005 r. przewidywał, że zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego (pkt 1) i wojewódzki inspektor transportu drogowego (pkt 2). Po tej zmianie, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje "wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej". Skarżąca upatruje w tej zmianie przepisów pozbawienie wojewódzkiego inspektora transportu drogowego kompetencji do wykonywania zadań Inspekcji Transportu Drogowego, w tym kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie kar pieniężnych. Tymczasem przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d. musi być interpretowany z uwzględnieniem art. 51 ust. 6 tej ustawy, z których to przepisów wyraźnie wynika, że to "pośrednictwo" wojewódzkiego inspektora transportu drogowego obejmuje występowanie w postępowaniu administracyjnym w roli organu pierwszej instancji. Nieuzasadnione jest zatem wyprowadzanie z tej nowelizacji wniosku, jakoby zadania Inspekcji Transportu Drogowego (poza zastrzeżonymi dla Głównego Inspektora Transportu Drogowego), łącznie z zadaniami polegającymi na wydawaniu decyzji administracyjnych, miał wykonywać wojewoda. NSA wypowiadał już w orzecznictwie pogląd, co do celu, jakiemu miała służyć omawiana nowelizacja, powołując się między innymi na uzasadnienie do projektu ustawy z 2005 r. (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 871/11, z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 343/10, z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1103/09 i z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 191/09). W świetle uzasadnienia projektu tej ustawy, w celu podniesienia sprawności Państwa i jakości wykonywania przypisanych prawem zadań i kompetencji, koniecznym jest m. in. zdefiniowanie pozycji wojewody jako przedstawiciela Rady Ministrów w województwie. W obowiązującym podziale kompetencji nie było – według autorów projektu ustawy – przypadków równoległego wykonywania tych samych zadań i kompetencji przez organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego. Liczne natomiast były przypadki, w których zadania i kompetencje określone w tej samej ustawie wykonywane były przez różne szczeble jednostek samorządu terytorialnego i przez wojewodów. W ustawie przyjęto zatem założenie, że zadania przypisane wojewodzie jako przedstawicielowi rządu na danym obszarze powinny ograniczać się m. in. do wykonywania funkcji zwierzchnika zespolonej administracji rządowej oraz funkcji inspekcyjno-kontrolnych. Przesunięcie zadań i kompetencji do samorządu województwa miało wzmocnić ten poziom samorządu terytorialnego poprzez rozbudowanie jego roli w realizacji zadań publicznych. Konsekwencją przesunięcia zadań była również konieczność zespolenia służb, inspekcji i straży funkcjonujących na poziomie wojewódzkim i powiatowym, które nie działały w strukturze zespolonej, wbrew założeniom reformy z 1999 r. (Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Inspekcja Transportu Drogowego). Toteż, wprowadzona nowelizacja art. 51 u.t.d. nie spowodowała zmiany organu właściwego do wykonywania zadań Inspekcji Transportu Drogowego, w tym do wydawania przez inspektorów decyzji administracyjnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Organem właściwym do wydania omawianej decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej trafnie był M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Umocowanie do wydania tej decyzji, na podstawie której wystawiono kwestionowany w tej sprawie tytuł wykonawczy, wynika z art. 93 ust. 1 i ust. 1a) w związku z art. 89 u.t.d. Przepisy te, ustanowione w Rozdziale 11 omawianej ustawy "Kary pieniężne", określają bowiem uprawnienie dla inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego dokonujących kontroli drogowej, do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym w drodze decyzji administracyjnej, która jest wydawana w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. W związku z treścią omówionych przepisów nie może budzić wątpliwości kompetencja wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako organu pierwszej instancji, właściwego do wydawania decyzji w sprawach związanych z realizacją zadań Inspekcji Transportu Drogowego. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego posiadał zatem umocowanie do wydania decyzji z 30 września 2009 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Organ ten był w konsekwencji umocowany, na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z tej decyzji, to jest do wystawienia w dniu 26 lutego 2010 r. tytułu wykonawczego o numerze [...]. O właściwości organów Inspekcji Transportu Drogowego w omawianym zakresie świadczy również uregulowanie zawarte w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 ze zm.). W myśl art. 2 pkt 2 tej ustawy zadania administracji rządowej w województwie wykonują organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę również Sąd pierwszej instancji, chociaż powołał się omyłkowo w uzasadnieniu na art. 2 pkt 2 lit. b nieobowiązującej już ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 ze. zm.). Powyższe rozumienie umocowania wojewódzkiego inspektora transportu drogowego do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest utrwalone w orzecznictwie NSA (por. wyżej wymienione wyroki). Taki też pogląd zaprezentował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a zatem zarzut skargi kasacyjnej i w tym zakresie nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.