II GZ 389/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Spółka z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1395/12 w zakresie odmowy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił [...] Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżąca zawarła wniosek o jej wstrzymanie. Przedmiotowego wniosku skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła. Zdaniem Sądu I instancji, zaniedbując obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – skarżąca spółka uniemożliwiła Sądowi dokonanie ich oceny. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca spółka, wnosząc o jego zmianę w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 - dalej p.p.s.a.). Według skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla niej samej oraz dla pracowników zatrudnionych w skarżącej spółce, a także dla ich rodzin. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może być uwzględnione. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. precyzyjnie określa przesłanki dopuszczające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2009 r., II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do czego niewystarczające jest nieuprawdopodobnione konkretnymi okolicznościami twierdzenie strony, takimi jak m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11). W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie ocenił, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został bowiem przez skarżącą w jakikolwiek sposób uzasadniony. Dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymanie wykonania decyzji, skarżąca wskazała na przesłanki, które w jej przekonaniu uzasadniały zastosowanie tej formy ochrony tymczasowej. Wobec powyższego wskazać należy, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (tak również: postanowienie NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GZ 172/12, z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11). Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania (tak: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). Jedynie na marginesie należy wskazać, że na podstawie art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Cytowany przepis warunkuje możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie zmianą okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Zmiana taka musi zostać również uprawdopodobniona przez stronę. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.