II OSK 177/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 1471/11 w sprawie ze skargi W.H. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1471/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W.H. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (zwanego dalej: "ŚPWIS") z dnia [...] września 2011 r. o numerze [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. ŚPWIS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (zwanego dalej: "PPIS") z dnia [...] grudnia 2006 r. o numerze [...], wydane na podstawie art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.i.s."), odmawiające stwierdzenia u W.H. choroby zawodowej – ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na składniki paliw, oleje mineralne i smary, wymienionej w poz. 1/56 i 1/57 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 , poz. 1115; zwane dalej: "rozporządzeniem RM z 2002 r." ). Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u W.H. zostało wszczęte w roku 2002. W aktach sprawy brak wniosku skarżącej w tej sprawie, stąd nie można było ustalić precyzyjnie daty wszczęcia tego postępowania, natomiast pierwszy dokument w postaci "Wywiadu środowiskowego dotyczącego przebiegu i warunków pracy zawodowej" datowany był na 30 stycznia 2002 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. PPIS odmówił stwierdzenia choroby zawodowej, przy czym rozstrzygnięcie to było poprzedzone uzyskaniem dwu orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. organ II instancji utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. W wyniku skargi wniesionej przez W.H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2006 r. o sygn. akt. III SA/Gl 1217/04 uchylił decyzję z dnia [...] października 2004 r. W motywach wyroku wskazano, iż w trakcie prowadzonego postępowania nie wyjaśniono o jaką jednostkę chorobową chodzi, co czyniło wadliwym całe postępowanie wyjaśniające. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. uchylono decyzję PPIS z dnia [...] sierpnia 2004 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia z analogicznymi wskazówkami do tych, jakie wynikały z wyroku Sądu. Następnie, decyzją PPIS z [...] grudnia 2006 r. odmówiono stwierdzenia u W.H. choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na składniki paliw, oleje mineralne i smary. Decyzja ta została utrzymana w mocy aktem z dnia [...] czerwca 2007 r. Wyrokiem z dnia 4 września 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 530/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Wyrok ten, ze względu na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 ( uznające rozporządzenie RM z 2002 r. za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP) został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 115/09. W następstwie powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 września 2009 r. o sygn. akt IV SA/Gl 466/09 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r., formułując w nim analogiczne jak NSA wytyczne. Kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. ŚPWIS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PPIS z [...] grudnia 2006 r. o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Decyzja ta, w wyniku skargi wniesionej przez W.H., została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2010 r. o sygn. akt 228/10. Sąd wskazał, iż przed wydaniem nowej decyzji organ orzekający w sprawie powinien wystąpić do Instytutu Medycyny Pracy z wnioskiem, o jakim mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367; zwane dalej: "rozporządzeniem RM z 2009 r."), w celu jednoznacznego określenia czy u skarżącej można wykluczyć występowanie objawów następstw objawów zatrucia substancjami chemicznymi, a więc chorobę zawodową wymienioną pod poz. 1 załącznika do aktualnie obowiązującego rozporządzenia. W wykonaniu wytycznych Sądu, ŚPWIS wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., która to jednostka orzecznicza stwierdziła brak podstaw do rozpoznania u W.H. choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie [...]). W oparciu o to orzeczenie, decyzją z dnia [...] września 2011 r. ŚPWIS postanowił utrzymać w całości w mocy rozstrzygnięcie PPIS z dnia [...] grudnia 2006 r. o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej Organ podniósł w uzasadnieniu, iż dochodzenie epidemiologiczne wykazało, ze W.H. pracowała w latach 1993-2001 w [...] w R. (obecnie [...] S.A. [...]) jako wydawca w magazynie paliw i magazynier, gdzie była narażona na działanie paliw, olejów mineralnych i smarów. W tym okresie pracowała w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej. Postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej zostało wszczęte w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 2002 r. Została ona poddana badaniom w uprawnionych jednostkach orzeczniczych tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]) oraz Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. ( orzeczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2004 r.) i w obu przypadkach uznano, iż brak jest podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na składniki paliw, oleje mineralne i smary. Organ powołał się przy tym na § 11 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009 r., zgodnie z którym czynności dokonane w toku postępowań wszczętych na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia z roku 2002 r. pozostawały skuteczne. Wobec tego, ŚPWIS w toku postępowania wyjaśniającego uwzględnił również powyższe orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.H. podniosła zarzut wydania przez ŚPWIS decyzji z naruszeniem prawa. W jej ocenie, nawet jeśli wykluczyć u niej ostre zatrucie, to w każdym razie należy przyjąć stan przewlekłego zatrucia wywołany przez substancje chemiczne pochodzenia zawodowego. Cierpi na przewlekłe zapalenie strun głosowych, na dowód czego załącza kartę informacyjną leczenia uzdrowiskowego oraz zaświadczenie lekarskie Poradni Foniatrycznej, potwierdzające tego rodzaju objawy chorobowe. Podkreśla, że podejmowane w jej sprawie orzeczenia lekarskie nie były ukierunkowane na ewentualność wykluczenia występowania objawów następstw zatrucia substancjami chemicznymi, a jest to sprawa kluczowa dla ustalenia choroby zawodowej. Nie można u niej wykluczyć zatrucia przewlekłego stąd związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy a etiologią rozpoznanego schorzenia jest ewidentny. Oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, iż w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji wykaz chorób zawodowych był określony w rozporządzeniu RM z 2009 r., natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej nastąpiło pod rządami przepisów rozporządzenia RM z 2002 r. Sąd zauważył przy tym, iż kwestie intertemporalne reguluje przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia RM z 2009 r. Sąd I instancji podniósł następnie, iż z przytoczonej podstawy prawnej, jak również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wyraźnie które z rozporządzeń, a tym samym która z jednostek chorobowych, określona w załączniku do rozporządzenia RM z 2002 r. pod pozycją 1/56 i 1/57, czy też określona pod pozycją załącznika 21 rozporządzenia RM z 2009 r., stanowiła przedmiot ustaleń organu. Sąd zaznaczył przy tym, iż kwestia ta była o tyle istotna, że jednostki te zostały różnie zdefiniowane (opisane). W rozporządzeniu RM z 2002 r. było to: "Zatrucie ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez następujące substancje chemiczne" tj. wymienione w poz. 1/56 (węglowodory alifatyczne lub alicykliczne występujące w benzynie lub benzynie lakowej) oraz 1/57 (inne substancje chemiczne). Natomiast w rozporządzeniu RM z 2009 r. jest to: "Zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne". Zdaniem Sądu, z przytoczonego w decyzji opisu jednostki chorobowej (ostre lub przewlekłe zatrucie lub ich następstwa w wyniku narażenia na określone składniki chemiczne), z treści wniosku o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego (k.-43) oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r., wynikało jednak, iż przedmiotem rozpoznania była jednostka chorobowa określona w pkt. 1 załącznika do rozporządzenia RM z 2009 r. Następnie Sąd wskazał, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było rozpoznanie schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną i ewentualne powiązanie go z tymi warunkami pracy, natomiast wydane w stosunku do skarżącej orzeczenia lekarskie wskazują na brak jest podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej w postaci ostrego lub przewlekłego zatrucia lub ich następstw w wyniku narażenia na substancje chemiczne. W ocenie Sądu I instancji, orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek medycznych, uzyskane w rozpoznawanej sprawie, nie budziły wątpliwości co do ich prawidłowości, co z kolei stało się podstawą do podjęcia decyzji negatywnej dla skarżącej. Sąd podniósł przy tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, bowiem ustalenia faktyczne i rozważania prawne są prawidłowe, a zawarte w skardze zarzuty nie mogły tego przekonania podważyć. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż stwierdzenie zawarte we wniosku ŚPWIS z dnia 14 stycznia 2011 r. o wydanie uzupełniającego orzeczenie lekarskiego, z którego wynika, iż chodzi o jednoznaczne określenie czy można u W.H. "wykluczyć" występowanie objawów następstw zatrucia substancjami chemicznymi, może budzić zastrzeżenia. W istocie rzeczy chodziło o ustalenie, czy wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy i w takim kierunku szło orzeczenie lekarskie z [...] sierpnia 2011 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, pełnomocnik W.H. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. § 6 ust. 1-6 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009 r., polegające na odmowie stwierdzenia u W.H. choroby zawodowej; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), polegające na zaniechaniu uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie przeprowadzenia aktualnych badań stanu zdrowia skarżącej i wpływu narażenia zawodowego na aktualny stan zdrowia, co mając istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło do oddalenia skargi W uzasadnieniu podniesiono, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyników badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy – Przychodnia Chorób Zawodowych w S. oraz Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. był poddawany w toku postępowania przez skarżącą w wątpliwość. Mimo to, nie wzięto wątpliwości i zastrzeżeń skarżącej pod uwagę i nie powołano innych biegłych sądowych celem wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej oraz zadbania o to, aby w kolejnym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej przedstawiono szczegółową analizę wyników przeprowadzonych badań i wydanych wcześniej opinii. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji powinien jeszcze raz zbadać stan zdrowia skarżącej, w tym celu powołać biegłych spoza miasta S. (celem zapewnienia bezstronności opinii), zobowiązać biegłych do tego, aby nie tylko wskazano przyczyny powstania stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu (lub wykluczono poszczególne źródła tego uszczerbku), ale także uzasadniono dokonaną ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Sformułowane w niej zarzuty kasacyjne nawiązują do obu podstaw kasacyjnych, przewidzianych art. 174 p.p.s.a., tj. wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenie przepisów procesowych (pkt 2). To z kolei nakazuje, przy uwzględnieniu treści i sensu regulacji przewidzianej w art. 188 p.p.s.a., co do zasady, w pierwszej kolejności zbadanie zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przepisów postępowania a następnie (w przypadku stwierdzenia bezzasadności podnoszonego uchybienia proceduralnego), zarzutu naruszenia prawa materialnego. Istota zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu postępowania z art. 106 § 3 p.p.s.a. sprowadza się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, zaniechał przeprowadzenia aktualnych badań stanu zdrowia skarżącej i wpływu narażenia zawodowego na aktualny stan zdrowia, oparł się w całości na materiale dowodowym zgromadzonym przez Inspekcję Sanitarną. Zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów (tylko) jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki, jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przy czym decyzja co do przeprowadzenia tego dowodu pozostawiona jest do uznania Sądu. Zauważyć trzeba, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji w merytorycznym załatwianiu sprawy tylko kontrolują rozstrzygnięcie administracyjne. Sąd I instancji wydając wyrok sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych – Dz. U. nr. 153 poz. 1269 ze zm.). Ocenia czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Zarzut kasacyjny, że Sąd naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a. nie dopuszczając z urzędu dowodu z opinii biegłych sądowych na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej oraz nie zlecając im przeprowadzenia aktualnego badania stanu zdrowia skarżącej, nie znajduje uzasadnienia. Brak jest podstawy prawnej do prowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego z opinii biegłych sądowych. Argumentacja skarżącej kasacyjnie dotycząca tego zarzutu nie tylko nie uwzględnia treści przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. ale w swej ogólnikowości nie wskazuje na jakie rozbieżności się powołuje skarżąca, ani jakich jej badań zdrowotnych zabrakło w sprawie. Cała argumentacja tego zarzutu kasacyjnego w rzeczywistości stanowi żądanie przeprowadzenia przez Sąd I instancji postępowania dowodowego w sprawie i dokonania własnych ustaleń. Żądanie to nie znajduje uzasadnienia prawnego we wskazanym w skardze kasacyjnej art. 106 § 3 p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony jest też zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego z § 6 ust.1-6 w zw. z § 8 rozporządzenia RM z 2009r. Skarżąca kasacyjnie wskazuje, że do naruszenia tych przepisów doszło poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowania , polegające na odmowie stwierdzenia u niej choroby zawodowej. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie został poparty argumentacją skarżącej. Poza przywołaniem treści § 1 wymienionego rozporządzenia (treści stanowiącej, że rozporządzenie określa wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i trybu postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych) skarżąca nie wskazała żadnej argumentacji odnoszącej się do naruszenia prawa materialnego. Nie wskazała jak powinna brzmieć prawidłowa wykładnia poszczególnych jednostek wskazanych przepisów, jak jej zdaniem zinterpretował je Sąd I instancji i na czym polegał jego błąd. Nie wskazała również na czym polegało niewłaściwe, jej zdaniem, stosowanie tych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. skarżąca nie jest zwolniona z powinności uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Brak przytoczenia motywów zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa uniemożliwia odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do takiego zarzutu. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie skarżącej w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Jeżeli zdaniem skarżącej kasacyjnie rozstrzygnięcie Sądu I instancji narusza w określonym zakresie przepis prawa, to skarżąca powinna wskazać w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym owo naruszenie polegało. Konieczne jest więc przedstawienie przez nią wykładni wskazanego przepisu jako wzorca oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji oraz przytoczenie argumentów, które w jej przekonaniu przemawiają za naruszeniem tego wzorca przez Sąd I instancji. W szczególności niewystarczające jest poprzestanie na kwestionowaniu wyroku Sądu I instancji bez podjęcia merytorycznej polemiki z tezami Sądu. Brak uzasadnienia zarzutu kasacyjnego czyni go zarzutem nieusprawiedliwionym. Podnieść należy, że w całym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podała jedynie, że ma wątpliwości co do wyników badań Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Przychodni Chorób Zawodowych w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a Sąd I instancji nie sprawdził tego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z opinii biegłych sądowych. Wskazuje to na wyłączne kwestionowanie stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Jednakże skarżąca, co wyżej wskazano, skutecznie nie wykazała naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie bada trafności ustaleń faktycznych, poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżąca skutecznie nie zarzuciła w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania. Nie można stawiać w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego powołując się na błędne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego sprawy. Wykładnia i stosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Ustalenia faktyczne determinują podstawę rozstrzygnięcia, czyli ocena zasadności zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W konkluzji stwierdzić należy, że również wobec tego, iż skarżąca nie wywiodła skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie może skutecznie podnosić naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.