II OZ 77/26

Dnia 12 lutego 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. G. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1834/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi S. G. i P. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r., nr 755/OPO/2025 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzajacej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2025 r. nr 41/BIA/PB/2025/R, 2. zwrócić S. G. i P. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1834/25, po rozpozaniu wniosku S. G. i P. K. (dalej jako skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r., nr 755/OPO/2025 i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2025 r. nr 41/BIA/PB/2025/R, udzialejącej pozwolenia dla H. sp. z o.o. na rozbiórkę hali magazynowej przy ul. [...] na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzajacej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2025 r. Sąd mając na względzie przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności z art. 61 § 3 P.p.s.a., rozumienie tych przesłąnek oraz znaczenie właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie stwierdził, że złożomny przez skarżących wniosek nie zawiera do żądania argumentacji i nie wykazuje jaka ewentualnie szkoda i w jakiej wysokości miałaby zaistnieć tak, aby można było poddac ocenie twierdzenia skarżących, co do zaistnienia znacznej szkody oraz nie wykazuje, aby istniały prawnie nieodwracalne skutki, bo o takich jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie panuje pogląd, zgodnie z którym dla wstrzymania wykonania decyzji o nakazie rozbiórki nie wystarczy samo wskazanie na charakter takiej decyzji, lecz właśnie wymagane jest wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Według Sądu oceny tej nie zmienia fakt, że proces budowlany jest działalnością, która z zasady może łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z nakazem rozbiórki (por. postanowienia NSA: z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 232/14; z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OZ 746/13; z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 70/13), nawet jeżeli potencjalnie sąd administracyjny może uchylić decyzję o nakazie rozbiórki. W innym wypadku niezależnie od przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe byłoby wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej w każdej sprawie jeżeli tylko strona skarżąca złożyłaby do sądu administracyjnego wniosek w tym przedmiocie (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 24/18). Dlatego niezależnie od przedmiotu sprawy zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. wymagane jest wykazanie istnienia dwóch przesłanek, tj. trudnych do odwrócenia skutków lub powstania znacznej szkody. Charakter znacznej szkody ma taka szkoda, która niesie ze sobą skutki odmienne od tych, które decyzja z reguły wywołuje (por. postanowienia NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt II OZ 218/20; z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1422/19; z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II OZ 364/21). W takiej sytuacji trudno zatem uznać, że w stosunku do takiego podmiotu nakaz rozbiórki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest formą ochrony tymczasowej udzielonej stronie przed oceną legalności samego aktu i niedopuszczalne jest na etapie rozpoznawania takiego wniosku badanie zasadności skargi. Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucają naruszenie: 1. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niezastosowanie wobec nieuprawnionego przyjęcia, że skarżący nie wykazali jaka ewentualnie szkoda i w jakiej wysokości miałaby zaistnieć oraz aby istniały prawnie nieodwracalne skutki, o których mowa w ww. przepisie, w której: a) z treści wniesionej w niniejszej sprawie skargi oraz z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że obiekt będący przedmiotem rozbiórki oraz obiekt będący przedmiotem współwłasności skarżących mają wspólne elementy konstrukcyjne, a także wspólną ścianę, w odniesieniu do której Skarżący zgłosili szereg zarzutów na okoliczność, iż wbrew twierdzeniom inwestora - rozbiórka będąca przedmiotem skarżonej decyzji zagraża bezpieczeństwu tej ściany, a w konsekwencji materialnemu istnieniu obiektu skarżących; b) istnienie wspólnej ściany, która może ulec zawaleniu - zdaniem Skarżących - nawet z doświadczenia życiowego powinna prowadzić do wniosku, iż grozi to poważnemu uszkodzeniu obiektu będącego przedmiotem współwłasności skarżących, natomiast charakter obu obiektów (przeznaczonego do rozbiórki i obiektu skarżących), ich wielkość i funkcja, wynikają z dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, w tym także z materiału zdjęciowego, a tym samym zagrożenie istotną szkodą materialną, o skutkach de facto nie odwracalnych chociażby z uwagi na fakt, iż zagrożenie dotyczy wspólnej ściany i wspólnych elementów konstrukcyjnych, które po wykonanej rozbiórce będą nie do odtworzenia zostało uzasadnione; c) obowiązkiem skarżących jest uprawdopodobnienie szkody, ale nie określenie jej wysokości, bowiem na dzień dzisiejszy skarżący nie są w stanie - nawet korzystając z opinii biegłych rzeczoznawców określić w jakiej części na skutek zawalenia się wspólnej ściany doszłoby do uszkodzenie obiektu Skarżących. Pełnomocnik skarżących wystąpiła z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2025 roku w przedmiocie wstrzymania prac rozbiórkowych będących przedmiotem niniejszego postępowania z uwagi na prowadzenie ich w sposób mogący spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa lub mienia oraz postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 1345/2025 z dnia 17 października 2025 roku w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez inwestora; co do faktów, iż realizacja prac rozbiórkowych bez dodatkowej weryfikacji sposobu ich prowadzenia może stanowić zagrożenie zarówno dla ludzi, jak i dla mienia. Na tej podstawie pełnomocnik wystąpiła o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu i uwzględnienie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący próbują w toku niniejszego postępowania pozyskać merytoryczną ocenę zgłaszanych przez skarżących zarzutów przeciwko pracom rozbiórkowym inwestora, w szczególności w zakresie dotyczącym zgłaszanych przez skarżących zarzutów do Ekspertyzy Konstrukcyjnej będącej podstawą wydania decyzji przez Organ I instancji. Z treści tych zarzutów - zdaniem skarżących - jednoznacznie wynika, że realizacja przez inwestora prac rozbiórkowych w sposób i na zasadach określonych w decyzji Organu I instancji stanowi zagrożenie zniszczenia obiektu hali będącej przedmiotem współwłasności Skarżących, a tym samym zagrożenie poniesienia istotnej szkody. Zdaniem skarżących zgłoszone przez nich zarzuty do ww. Ekspertyzy Konstrukcyjnej powinny stanowić uzasadnienie do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Pełnomocnik zauważa, iż do dnia dzisiejszego ww. zarzuty skarżących nie zostały jeszcze merytorycznie ocenione, bowiem Organ I instancji wydał decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę - pomimo że nie upłynął jeszcze wyznaczony skarżącym termin na zajęcie stanowiska w sprawie, a Organ II instancji w ogóle merytorycznie nie odniósł się do tych zarzutów pomimo wskazania w treści odwołania - co stanowi główną przyczynę wniesienia przez skarżących skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Ponadto zostało wskazane w załączonym do niniejszego zażalenia uzasadnieniu ww. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2025 roku, że prawidłowość prowadzenia prac rozbiórkowych przez inwestora budzi uzasadnione wątpliwości.  W takich okolicznościach, zdaniem Skarżących, ryzyko ewentualnej szkody i nieodwracalnych skutków z tego wynikających zostało uprawdopodobnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd I instancji trafnie ocenił, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie zawierał argumentacji, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uzasadniał tego również sam charakter decyzji rozbiórkowej bowiem w istocie nie istnieje automatyzm przy wstrzymaniu wykonania decyzji rozbiórkowej tylko z tego wyłącznie faktu, że decyzja dotyczy rozbiórki. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że składany do sądu administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien zawierać odpowiednie uzasadnienie. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (m.in. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OZ 606/24). Tym niemniej należy podkreślić, że nie sam fakt uzasadnienia lub jego brak we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ostatecznie przesądza o możliwości lub odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności (m.in. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II OZ 736/24). Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. W konsekwencji czego zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna być oceniona w okolicznościach konkretnej sprawy z uwzględnieniem rodzaju zaskarżonej decyzji. Należy więc wziąć pod uwagę cały szereg zagadnień związanych z realizacją decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2025 r., II OZ 1595/25; postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., II OZ 1870/25). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie chodzi o pozwolenie na rozbiórkę hali inwestora na działce nr [...], która znajduje się w ścisłej granicy z sąsiadującą halą na działce nr [...], należącą do skarżących. Rozbiórka hali inwestora doprowadzi do odkrycia dotychczas będącej ścianą wewnętrzną ściany w osi A, która znajduje się w złym stanie technicznym. Obiekt inwestora i hala skarżących mają elementy wspólne jednak z tego faktu nie wynikają dla skarżących lub innych podmiotów zagrożenia dla realizacji pozwolenia na rozbiórkę. Fakt ten spowodował, że należało w projekcie rozbiórki pozostawić w całości ścianę leżącą w osi A znajdującą się w całości na działce inwestora. Jak wynika z opisu sposobu zabezpieczenia ludzi i mienia zawartego w projekcie rozbiórki (str 12 pkt 3.6) pozostawieniu mają podlegać wszystkie obecnie istniejące elementy w osi A tj. słupy żelbetowe, elementy murowane, elementy wypełniające, obecenie istniejące słupy żelbetowe wspornikowe, wieńce łączące słupy żelbetowe. Ściana ta może zostać zachowana jako niezależny element konstrukcyjny ze względu na fakt, iż słupy są utwierdzone w fundamencie i to zapewni stateczność tej ściany na parcie/ssaanie wiatru. Projektant rozbiórki zauważa, że słupy te [pierwotnie były przeznaczone do pracy pod obciążeniem poziomym pochodzącym od pracy suwnic. Obciążenia te są większe niż obciążenia wiatru. Dalej projektant wskazuje, na żły stan techniczny konstrukcji ściany w osi A, która po wykonaniu rozbiórki będzie jeszcze bardziej narażona na korozyjne wpływy atmosferyczne. Zauważa konieczność jej remontu w niedalekiej przyszłości. Wskazuje, że w projektowanym układzie statycznym najbardziej wysilone przekroje znajdują się przy poziomie gruntu. Jednak te strefy nie są jeszcze mocno uszkodzone przez korozję. W znacznie gorszym stanie znajdują się wieńce żelbetowe łączące poszczególne słupy i elementy wypełnienia. Z tego opisu wyłania się z jednej strony obraz ściany wytrzymującej duże obciążenia przewyższające parcie wiatru zwiazanego z jej odsłonnięciem podczas rozbuiórki ale też osłabionej ze względu na jej zły stan techniczny. Nie wiadomo jak zareaguje ona na zagrożenia związane z oddziaływaniem zmiennych czynników atmosferycznych przy aktualnej złej kondycji. Projektant zaznacza, że konstrukcja żelbetowej hali skarżących jest co prawda niezależna od hali przeznaczonej do rozbiórki ale wskazuje, że w ścianie osi A istnieją elementy wspólne. Podkreśla ich zły stan techniczny w obrębie belek, które narażone sa na działanie czynników atmosferycznych. Wskazuje co prawda, że rozbiórka hali nie spowoduje zagrożenia dla konstrukcji hali sąsiedniej gdyż elementy wspólne zostaną zachowane jednak nie wskazuje jak wpłynie odsłonięcie ściany w osi A na czynniki zewnętrzne i stan elementów tej ściany w wyniku takiego oddziaływania. W związku z tym twierdzenia skarżących o zagrożeniach związanych z odsłonięciem ściany na skutek prowadzonej rozbiórki hali inwestora uznać należy za uzasadnione i dające podstawę do tego, że prawdopodobnym jest wystąpienie zagrożenia dla ludzi i mienia gdy przeprowadzona zostanie rozbiórka a dotychczas osłonięta ściana wewnętrzna będzie narażona na niszczejące oddziaływanie czynników atmosferycznych przy już i tak złym stanie technicznym tej ściany. Zagrożenia te można zakwalifikować jako znaczną szkodę skoro odsłonięcie ściany w osi A wymagać będzie jej zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi np. kompleksowego remontu aby jej stan nie uległ dalszemu pogorszeniu. Koszty prac budowlanych generują obecnie znaczące koszty więc i ewentualny remont należy uznać za znaczącą szkodę. Także kwalifikacja tych okoliczności jako trudnych do odwrócenia skutków jest uzasadniona bowiem narażenie na bliżej nie do przewidzenia pogorszenie się stanu technicznego ściany w osi A może doprowadzić do osłabienia konstrukcji elementów wspólnych hali skarżacych co w konsekwencji spowoduje trudny do odwrócenia skutek tj. zagrożenie ich życiu i zdrowiu czy ich mieniu. Zagrożenie katastrofą budowlaną jest trudnym do odwrócenia skutkiem. Zdaniem NSA, nie można nie dostrzegać zagrożenia w tym, że rozbiórka odsłaniając ścianę wewnętrzną nie przystosowaną do bycia przegrodą narażoną na czynniki zewnętrzne może doznać w czasie takich przemian, które wpłyną znacząco negatywnie na jej już i tak zły stan techniczny. W związku z tym zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem wykonanie rozbiórki w okolicznościach sprawy może zagrażać mieniu i zdrowiu skarżących, do których należy hala sąsiadująca z halą inwestora. Przedstawiona w zażaleniu argumentacja również potwierdza taki wniosek. Również przedstawione przez skarżących postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 21 sierpnia 2025 r. Nr – IIWT/481/2025 znak PINB.IIWT.5143.435.2025.wzMCE o wstrzymaniu rozbiórki przedmiotowej hali magazynowej z powodu prowadzenia jej w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia świadczy o pośrednim zagrożeniu wynikającym z zaskarżonej decyzji. Skoro stwierdzono, że sposób prowadzenia rozbiórki zagraża ludziom i mieniu i trzeba było ją wstrzymać aby zobligować inwestora do zachowania wymogów bezpieczeństwa, to zasadnym też jest wstrzymanie wykonania decyzji umożliwiającej rozbiórkę do czasu zweryfikowania jej legalności przez sąd w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ nadzoru ma wątpliwości odnośnie do prawidłowości przeprowadzonych już robót rozbiórkowych zobowiązując inwestora do wykonania i przedstawienia oceny technicznej w tym zakresie. Wskazano na konieczność przedstawienia w razie nieprawidłowości w prowadzeniu rozbiórki zakresu robót budowlanych do wykonania w celu bezpiecznego dokończenia robót rozbiórkowych. W tych okolicznościach, w ocenie NSA, zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzajacej albowiem wykazane zostało, że sposób prowadzenia rozbiórki wzbudził uzasadnione obiekcje organów nadzoru budowlanego odnośnie bezpieczeństwa jej prowadzenia. Potwierdzono więc zagrożenie rozbiórką dla życia i zdrowia ludzi, co niewątpliwie wypełnia przeslanki wstrzymania z art. 61 § 3 P.p.s.a. Stworzenie zagrożenia osłabieniem stanu ściany w osi A przez to i konstrukcji tej ściany będącej ścianą hali skarżących nie jest zwykłym skutkiem decyzji rozbiórkowej wynikającym z jej istoty. Zdaniem NSA, skutek taki wykracza poza normalne skutki rozbiórki boiwem naraża na zagrożenie życie i zdrowie oraz mienie skarżących. Nawet wskazanie w ekspertyzie, że wierzch ściany należy zabezpieczyć przed wpływami atmosferycznymi np. przez wykonanie wygrzania papy na wierzchu wieńców górnych lub wykonanie innych podobnych zabezieczeń (str. 9) nie stanowi o tym, że zagrożenia dla stanu ściany w osi A z uwagi na rozbiórkę nie będą miały charakteru znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd I instancji niesłusznie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji albowiem biorąc pod uwagę nie tylko argumentację wniosku ale też całość akt sprawy, do czego Sąd był zobligowany rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien był uznać, że rozbiórka może doprowadzić do uzasadnionego zagrożenia dla skarżących z powodu możliwego pogorszenia się stanu ściany w osi A, która zostanie odłonięta w wyniku rozbiórki. Skarżący przedstawili zatem konkretne okoliczności przemawiające za uznaniem, że rozbiórka przedmiotowej hali połączonej konstrukcyjnie wyodrębnionymi elementami wspólnymi z sąsiednią halą skarżących grozić może dla nich znaczną szkodą czy też trudnymi do odwrócenia skutkami, czyli że uprawdopodobnili przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji udzielona ochrona sądowa okazałaby się iluzoryczna, gdyż mimo uchylenia bezprawnej decyzji prez Sąd na skutek rozpozania skargi skarżącym zagrażają skutki dokonania rozbiórki hali, w tym niemożliwe do przewidzenia konsekwencje jakie faktycznie ta rozbiórka spowoduje. Można zatem przyjąć, że doznają oni nieodwracalnych konsekwencji jej wcześniejszego wykonania, a przywrócenie stanu poprzedniego wymagałoby znacznego nakładu sił i środków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów wpisu od zażalenienia w pkt 2 sentecji orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.