III OSK 2611/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 73/24 w sprawie ze skargi A.C. na bezczynność [...] w [...] w przedmiocie częściowego niewykonania orzeczenia sądu w sprawie III SAB/Gl 35/23 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.C. na rzecz [...] w [...] kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 73/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi A.C. (dalej także jako: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na [...] w [...] (dalej także jako: "organ") w przedmiocie częściowego niewykonania orzeczenia sądu w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 35/23: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Skarżąca, pismem z dnia 10 stycznia 2024 r., wniosła skargę na częściowe niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GI 35/23 uwzględniającego skargę na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej. Skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5 000,00 zł oraz o przyznanie od organu na swoją rzecz kwoty pieniężnej w wysokości 5 000,00 zł. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym i rozpoznanie sprawy poza kolejnością na zasadzie art. 21 pkt 2 u.d.i.p. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, ze WSA w Gliwicach wydał wyrok, na mocy którego uwzględniono skargę na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej datującym się na dzień 7 czerwca 2020 r. Wyrokiem nakazano organowi rozpoznanie wniosku w terminie 14 dni od otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Dalej skarżąca podniosła, że organ pomimo upływu terminu wyrok wykonał jedynie częściowo, bowiem co prawda w dniu 8 sierpnia 2023 r. udostępnił skarżącej wnioskowane dokumenty, ale poddał je anonimizacji, której nie towarzyszyło wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jaką bez wątpienia jest tożsamość kontrahentów organu. Skarżąca pismem z dnia 8 stycznia 2024 r. wezwała organ do natychmiastowego wykonania wyroku, co nie przyniosło jednak skutku. Stwierdziła, że niniejsza skarga z dnia 10 stycznia 2024 r. spełnia wymogi formalne, a nadto jest uzasadniona merytorycznie. Wysokość postulowanej grzywny wynika z długości stanu bezczynności organu po uprawomocnieniu się wyroku oraz braku należytego działania pomimo toczącego się równolegle postępowania karnego przeciwko dotychczasowemu dyrektorowi organu. Wysokość postulowanej sumy pieniężnej wynika z faktu, iż bezczynność organu, zarówno skutkująca wyrokiem, jak i mająca miejsce po jego uprawomocnieniu się utrudnia skarżącej prowadzenie przez nią działalności na rzecz praworządności w instytucjach kultury. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie bowiem w wyznaczonym terminie przekazał stronie skarżącej posiadane informacje. Organ zarzucił przy tym, że niespełniony został warunek określony w art. 154 § 1 p.p.s.a. w postaci uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku, bowiem wezwanie do wykonania wyroku z dnia 8 stycznia 2024 r. otrzymał wraz ze skargą z dnia 10 stycznia 2024 r. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wywiodła skarżąca zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. – przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób utrudniający jego kasacyjną kontrolę; 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. – przez niezasadne przyjęcie, że organ w całości wykonał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 35/23, a w rezultacie oddalenie skargi; 3) art. 154 § 1 p.p.s.a. – przez niezasadne przyjęcie, iż częściowy brak rozstrzygnięcia wniosku jest równoznaczny z błędnym wykonaniem wyroku, a nie jego częściowym niewykonaniem, a w rezultacie oddaleniem skargi; 4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. – przez niezasadne przyjęcie, iż wniosek skarżącej został załatwiony w terminie, chociaż organ ani nie udostępnił jej części wnioskodawcach informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenia, iż organ częściowo nie wykonał wyroku WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 35/23, wymierzenie organowi grzywny oraz orzeczenia o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, rozpoznanie sprawy poza kolejnością (na podstawie art. 21 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 193 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). Na wstępie, z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. W niniejszej sprawie podstawy skargi kasacyjnej obejmują naruszenie przepisów – jak to określono: "P.p.s.a.", "P.u.s.a.", "K.p.a." oraz "U.d.i.p.". Ani w petitum skargi kasacyjnej ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podano ani nazw, ani dat, ani publikatorów tych aktów prawnych. Z uwagi jednak na powszechnie przyjętą i utrwaloną praktykę stosowania tych skrótów, Naczelny Sąd Administracyjny – dbając, aby nie doszło do nieuzasadnionego uszczerbku konstytucyjnego prawa do sądu skarżącej kasacyjnie (art. 45 ust. 1 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) – przyjął, że wspomniane zarzuty dotyczyły naruszenia odpowiednio: ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku: tj. z dnia 7 lipca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (na datę zaskarżonego wyroku: tj. z dnia 28 października 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego wyroku: tj. z dnia 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572) oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (na datę zaskarżonego wyroku: tj. z dnia 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przechodząc do podniesionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił, że sporządzone uzasadnienie wyroku utrudnia jego kasacyjną kontrolę. Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niemożliwe jest także skuteczne kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Dlatego przedmiotowy zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Konstrukcja zarzutów sformułowanych w pkt 2, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. "art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a.", "art. 154 § 1 p.p.s.a." oraz "art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a." umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem ich istota sprowadza się do próby zakwestionowania, że organ w całości wykonał wyrok WSA w Gliwicach. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stan bezczynności lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Kognicja sądu administracyjnego w postępowaniu wywołanym skargą wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a., ogranicza się tylko do badania, czy organ administracji wykonał wyrok i czy uczynił to w terminie w wyroku określonym. Analiza przedmiotowego przepisu wskazuje, że zastosowanie tej regulacji możliwe jest w sytuacji braku reakcji na zobowiązanie organu wyrokiem sądowym do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia w sprawie. Odnotować przy tym należy, że zarówno treść aktu wydanego przez zobowiązany organ, jak i jego prawidłowość są pozbawione znaczenia z punktu widzenia art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten bowiem nie posługuje się żadnymi określeniami przybliżającymi warunki, w jakich należy uznać wydane przez organ orzeczenie za wykonanie wyroku sądu. Tym samym przyjąć należy, że aktem administracyjnym powodującym wykonanie zobowiązania nałożonego przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. będzie zarówno decyzja uwzględniająca wniosek w całości, decyzja odmowna, czy decyzja umarzająca postępowanie, przy czym rozstrzygnięcia te mogą okazać się tak prawidłowe, jak i wadliwe w stopniu zasługującym na ich eliminację w instancyjnym toku postępowania. W sprawach z zakresu niewykonania w terminie wyroku sądu administracyjnego przedmiotem sprawy jest nie tyle bezczynność organu jako taka, czy przewlekłe prowadzenie postępowania rozumiane jako niedochowanie ustawowych terminów załatwiania spraw, ale niewykonanie zobowiązania nałożonego przez sąd administracyjny w prawomocnym wyroku w zakreślonym przez niego terminie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1989/22, Legalis). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi złożonej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Sąd trafnie przyjął, iż organ wykonał obowiązek nałożony wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 35/23. W rozpoznawanej sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, z zachowaniem 14-dniowego terminu, pismem z dnia 8 sierpnia 2023 r. organ przesłał skarżącej wiadomość e-mail, zawierającą odpowiedź na złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 7 czerwca 2020 r. Organ wyjaśnił, że przesyła zanonimizowany wykaz nagród przyznanych pracownikom w okresie od 1 czerwca 2019 r. do dnia dzisiejszego, jednocześnie wskazując, że anonimizacja nie dotyczy nagród dla dyrektora, bowiem nagrody dla dyrektora są przyznawane corocznie w ramach nagrody rocznej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (tj. z dnia 14 października 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 2136). Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu da się wyodrębnić wysokość nagród i okres w jakim zostały przyznane oraz dział w jakim pracownik jest zatrudniony. Pozostałe dane nie mogą być ujawnione. Dalej, Organ przesłał także pozostałą część rejestru umów na zasadach podanych przy przesłaniu pierwszej części. Do wiadomości e-mail organu dodano załączniki, które zawierały wnioskowane przez skarżącą dane. W załączonym przez organ wykazie umów organ dokonał anonimizacji danych osobowych (imienia i nazwiska) osób fizycznych, z którymi zostały zawarte umowy, powołując się na przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). O wykonaniu obowiązku nałożonego wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 35/23 przesądza sam fakt udzielenia skarżącej bardzo obszernej informacji w piśmie z dnia 8 sierpnia 2023 r. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszą się do kwestii anonimizacji danych, nie mogą mieć wpływu na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Skarżąca podnosi, że przedmiotowa anonimizacja wymagała wydania decyzji o odmowie udostepnienia danych nią objętych, co potwierdza wprost wezwanie do wykonania wyroku, w którym pełnomocnik skarżącej wskazał, że: "Co prawda w sierpniu 2023 r. udostępnili Państwo wnioskowane przez moją Mocodawczynię dokumenty, lecz poddaliście je Państwo anonimizacji bez wydawania decyzji o odmowie udostępnienia danych objętych anonimizacją. Taki sposób procedowania nie może być uznany za prawidłowe wykonanie rzeczonego Wyroku". W orzecznictwie wskazuje się, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., II OSK 2676/11). Wobec powyższego jako nietrafne należało uznać przedstawione przez stronę skarżącą kasacyjnie stanowisko, według którego, Sąd w niniejszej sprawie rozpoznawanej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., powinien badać okoliczności udostępnienia informacji w części w formie zanonimizowanej, tym samym – w ocenie skarżącej – nie udostępniając w części wnioskowanych informacji ani nie wydając decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji. Takie rozumienie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. jest błędne, gdyż wymagałoby, aby w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w trybie tego przepisu aby Sąd badał sprawę merytorycznie. Dokonanie takiego badania przez Sąd w sprawie toczącej się ze skargi na bezczynność stanowiłoby wyjście poza granice tej sprawy. Jak podkreślono już w niniejszym uzasadnieniu na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, które podlega kontroli w odrębnym postępowaniu instancyjnym, wskutek złożonych od niego środków zaskarżenia. W rozumieniu przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. nie można mówić o bezczynności w sytuacji gdy organ podjął rozstrzygnięcie kończące postępowanie z zachowaniem zakreślonego terminu, co miało miejsce w niniejszej sprawie, jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 24 sierpnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).