I SA/Bk 18/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca i od września do grudnia 2007 roku oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] września 2012 r. nr [...], w której rozliczono J. B.(dalej również jako skarżąca, podatniczka) podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca i od września do grudnia 2007 r. W spornym zakresie organ kontroli skarbowej stwierdził, że 13 faktur VAT mających dokumentować zakup pojazdów przez skarżącą od K. P. lub B. P., nie daje podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty w rozumieniu art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), ponieważ nie dokumentują one nabycia pojazdów przez podatniczkę, bo jak wykazano nigdy nie dysponowała ona nimi jak właściciel. Ponadto, 13 faktur VAT mających dokumentować sprzedaż pojazdów przez skarżącą dla jednego z małżonków P., nabytych wcześniej również od jednego z nich, nie dokumentuje zdaniem organu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ małżonkowie nigdy nie wyzbyli się prawa do dysponowania nimi jak właściciel, a w związku z tym praw tych nigdy nie przenieśli na skarżącą. Zdaniem organu "sprzedaż" wykazana w tych fakturach nie spełnia wymogów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednakże uznano, iż na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty podatku wynikającego z tych faktur (art. 108 w/w ustawy). Organy nie dały wiary niespójnym zeznaniom świadków, miedzy innymi w zakresie tego, że skarżąca dysponowała pojazdami jeszcze przed wystawieniem faktury zakupowej, co umożliwiało jej naprawę pojazdów przed sprzedażą. Z zeznań ostatecznych odbiorców pojazdów wynikało bowiem, że małżonkowie P. byli cały czas w posiadaniu pojazdów. Z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nie zgodziła się skarżąca. W jej imieniu skargę do Sądu złożył pełnomocnik i wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: (1) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), poprzez: (-) pominięcie przy rozpoznaniu sprawy i zaniechanie oceny przedłożonego przez stronę zestawienia zakresu napraw pojazdów i ich kosztów, w tym pojazdów będących przedmiotem transakcji z małżonkami P., co w konsekwencji spowodowało ustalenie, że twierdzenia strony o dokonywaniu naprawy "nie zostały poparte żadnymi dowodami"; (-) dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że strona dokonała pozornych czynności dostawy niektórych środków transportu na rzecz B. i K. P., podczas gdy zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie daje podstaw do tego rodzaju rozstrzygnięcia; (2) art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków M. M., M. B., M. P. oraz ponownego przesłuchania świadków B. P. i K. P. na okoliczność współpracy ze skarżącą, w tym dokonywania naprawy pojazdów przez stronę i ich zakresu. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik podkreślił, że zdaniem kontrolujących daty na fakturach wskazują, że firma podatniczki fizycznie nie mogła dokonać naprawy pojazdów. Podatniczka konsekwentnie zaś wskazywała, że wydanie towaru następowało przed wystawieniem faktury. Umożliwiało to wcześniejszą naprawę pojazdów przed datą widniejącą na fakturze dostawy. Zeznania świadków, którzy dokonywali oględzin pojazdów w L. nie przeczą wyjaśnieniom skarżącej. Po dokonaniu naprawy pojazdy były przemieszczane do L., gdzie kupujący dokonywali ich oględzin. Strona przedłożyła szczegółowe zestawienie zakresu napraw pojazdów i ich kosztów. Zestawienie obejmowało również koszty odnoszące się do pojazdów będących przedmiotem obrotu z B. P. i K. P. Organ pominął ten dowód i zaniechał dokonania jego oceny. W ocenie pełnomocnika, wyjaśnienia B. P. składane w prowadzonym w stosunku do niego postępowaniu, na których opiera się organ, mają charakter ogólny i w większości nie odnoszą się do transakcji ze skarżącą. Na ogólnie zadane pytania przez kontrolujących świadek składał równie ogólne odpowiedzi. W zeznaniach składanych w charakterze świadka w dniu [...] listopada 2010 r. B. P. również nie był pytany o okoliczności terminu wystawiania faktur i wydania towaru stronie. To powoduje, że zeznania w tym zakresie nie mogą mieć waloru dowodowego w niniejszej sprawie. W związku z powyższym zasadnym stał się wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. P. na okoliczność współpracy ze skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. I SA/Bk 55/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził że nie może być ona wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się tego wyroku i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy w sprawie był niewystarczający by uznać, że wszystkie transakcje dokonane pomiędzy skarżącą a K. P. i B. P. nie miały miejsca, a zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują dostawy w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług i zostały wystawione jedynie w celu zmniejszenia dochodu do opodatkowania przez podmioty współpracujące ze skarżącą. Takich twierdzeń nie można wyciągnąć z zeznań świadków - ostatecznych nabywców, bowiem dokonywanie oględzin przez przyszłych nabywców pojazdów w L. jeszcze przed datą ich sprzedaży skarżącej nie może przesądzać o tym, że skarżąca nie mogła dysponować pojazdami w ogóle, a w związku z tym nie mogła dokonywać ich napraw i ponosić kosztów przygotowania ich do sprzedaży. Powyższa okoliczność wskazywać może natomiast, że to B. P., a nie skarżąca, "wyszukiwał" ostatecznych odbiorców na pojazdy objęte zakwestionowanymi fakturami VAT, w tym także odbiorców, którzy byli zainteresowani zawarciem umowy leasingu. Także zestawienie transakcji w decyzji organu pierwszej instancji obrazujące czas, jaki upłynął między zakupem i sprzedażą pojazdów nie pozwala na uznanie, by w każdym z zakwestionowanych przypadków nie można było w pojazdach dokonać napraw wskazywanych przez skarżącą. Organy nie zbadały, czy zakres prac mógł być wykonany w czasie, w którym skarżąca mogła dysponować pojazdem. Zaniechanie to jest zaś naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nawet jeżeli w niektórych z zakwestionowanych transakcji, zwłaszcza dotyczących sprzedaży samochodu w dniu jego zakupu, wiedza i doświadczenie życiowe, połączone z zasadami logiki nie pozwalają na uznanie, że skarżąca nie mogła dokonywać ich napraw związanych z przygotowaniem ich do sprzedaży, to powyższe nie oznacza jeszcze, że w każdym przypadku skarżąca postępowała tak samo. Przyjęcie takiego założenia narusza zasadę swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu I instancji odmowa przesłuchania w sprawie wnioskowanych przez stronę świadków na okoliczność naprawy pojazdów oraz ich transportowania do B., a więc na tezę dowodową odmienną od przyjętej przez organ, zasadnym czyni także zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej. Ponadto decydującego znaczenia w sprawie nie może mieć symulacja obciążeń podatkowych dokonana przez organ, która miała potwierdzać zasadność przyjętej w sprawie tezy, że współpraca między skarżącą a małżonkami P. miała na celu jedynie uzyskanie przez nich korzyści fiskalnych. Symulacja ta w sposób nieuprawniony nie uwzględnia kosztów napraw przynajmniej części z pojazdów, i ogranicza się jedynie do porównania wysokości podatku od obrotu (3 %) z kwotą podatku według stawki 19 %, obliczoną od marży zastosowanej w sprzedaży zamiast kwotą podatku obliczoną od różnicy między kwotą uzyskaną ze sprzedaży towarów (samochodów, naczep), a kwotą kosztów związanych z ich zakupem uwzględniającą ewentualne koszty przygotowania ich do sprzedaży, tj. kwotą jaką ewentualnie zapłaciliby państwo P. opodatkowani na zasadach ogólnych, gdyby nie korzystali z pośrednictwa skarżącej. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., I FSK 1607/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Białymstoku. NSA podkreślił, że wbrew temu, co przyjął Sąd I instancji, nie doszło w tej sprawie do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem NSA nie można zgodzić się z Sądem I instancji, by poprzez brak zbadania przez organy wskazanych przez ten Sąd okoliczności miało dojść do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Po drugie Sąd I instancji zarzucając organom brak zbadania tych okoliczności w żaden sposób nie wskazuje, jaki wpływ na wynik sprawy mogłyby mieć te okoliczności, szczególnie jeśli uwzględni się to, że skarżąca poza przedstawionym przez siebie wykazem wykonanych napraw w tych pojazdach, mimo obowiązku posiadania i przechowywania dowodów zakupu towarów, nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów zakupu części do tych pojazdów, nie przedstawiła też płatności za nie, mimo że jak wskazywała dokonywała ich zakupu między innym poprzez ogłoszenia internetowe. W ocenie NSA trudno zarzucić w tej sprawie organom naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej, bowiem jak wynika z akt sprawy, ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie wnosili o przesłuchanie M. M., M. B. oraz M. P. na okoliczność naprawy pojazdów oraz ich transportowania do B.. Skoro nie zostało zgłoszone żądanie przesłuchania tych osób na etapie postępowania podatkowego, to wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, nie mogło dojść w tej sprawie do naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Dopiero w skardze do Sądu I instancji pełnomocnik zarzucił zaniechanie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wskazanych wyżej osób na podane wyżej okoliczności oraz ponownego przesłuchania B. P. i K. P. na okoliczność współpracy ze skarżącą. Jedynie jednak w odniesieniu do B. P. i K. P. wniosek o ich ponowne przesłuchanie na okoliczność współpracy ze skarżącą pełnomocnik skarżącej zawarł w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w piśmie z [...] grudnia 2012 r. Wniosku tego postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. organ odwoławczy nie uwzględnił podnosząc, że osoby te były już słuchane na okoliczności wskazywane w tym wniosku. Przyjęcie więc przez Sąd I instancji, że organ naruszył art. 188 Ordynacji podatkowej, nie uwzględniając żądania strony o przesłuchanie M. M., M. B. oraz M. P. nie ma żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym tej sprawy. NSA zgodził się również z zarzutami skargi kasacyjnej, że wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, to nie zeznania nabywców tych pojazdów i symulacja obciążeń podatkowych dokonana przez organ miały decydujące znaczenie przy uznaniu, że zakwestionowane transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ bowiem wskazał na zeznania B. P. i K. P. i na to, że nie potrafili oni wyjaśnić celu tego rodzaju transakcji. B. P. wskazywał początkowo jedynie na handlowy ich charakter, później stwierdzał, że w sytuacji, gdy pojazd był niesprawny, to we własnym zakresie lub w okolicznych warsztatach dokonywał naprawy (vide wyjaśnienia złożone [...] marca 2011 r.), a dopiero w kolejnych wyjaśnieniach wskazywał, że były przypadki, że drobnych napraw dokonywała skarżąca. Z kolei skarżąca nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających zakup części czy sprzętu do naprawy, nie zatrudniała pracowników, nie wystawiała faktur za świadczone usługi, w tym również transportowe. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że mając na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa dotyczy zarówno prawa materialnego, jak też prawa procesowego. W orzecznictwie wskazuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2010 r., II SAB/Wa 291/10, dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Spór w sprawie dotyczy oceny transakcji dokonywanych przez skarżącą z firmami Państwa P., udokumentowanych 13 fakturami VAT, w szczególności oceny, czy przedmiotowe faktury dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze (jak twierdzi strona skarżąca), czy też przyjęcia, że nie odzwierciedlają one faktycznej sprzedaży, albowiem sprzedawcy nie przenieśli na skarżącą prawa do dysponowania tymi towarami jak właściciel (stanowisko organów skarbowych). Zdaniem Sądu, zgodzić się należy z organami skarbowymi obu instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, albowiem małżonkowie P. nie przenieśli na skarżącą prawa do dysponowania towarami jak właściciel, a w związku z tym, skarżąca nie mogła następnie tego prawa przenieść. Z akt sprawy wynika, że w 2007 roku skarżąca zakupiła od B. P. dwa pojazdy, które sprzedała do firmy prowadzonej przez K. P. - żonę B. P. Sprzedaży dokonała w jednym przypadku w dniu zakupu, a w drugim 3 dni po dacie nabycia, doliczając "marżę" w pierwszym przypadku 55.000,00 zł (82,09 % licząc do ceny zakupu), a w drugim 127.000,00 zł (423,3 % licząc do ceny zakupu). Natomiast, od K. Po. skarżąca zakupiła 11 pojazdów, które następnie sprzedała do firmy B. P., w tym: tego samego dnia w pięciu przypadkach, następnego dnia po dacie zakupu w trzech przypadkach, dwa dni po dacie zakupu w dwóch przypadkach, 12 dni po dacie zakupu w jednym przypadku - doliczając do ceny sprzedaży marżę w wysokości 571.700 zł, t.j. 72,55 % licząc do ceny zakupu. Wyszczególnione wyżej pojazdy K. i B. P. sprzedali następnie w ciągu kilku dni ostatecznym odbiorcom, doliczając średnio do jednego pojazdu 1.115,00 zł "marży". Te ustalenia faktyczne są bezsporne. Skarżąca, wyjaśniając swój udział w powyższych transakcjach twierdziła, że dokonywała ona napraw spornych pojazdów, którymi dysponowała przed dokonaniem ich zakupu i dalszej odsprzedaży. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wyjaśnień skarżącej. Organy skarbowe wskazały w tym zakresie na zeznania nabywców spornych pojazdów – M. W., A. C., E. O., T. K., W. C., A. Z., J. S., M. O. oraz P. K. - złożone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec K. P. i B. P. Z zeznań odbiorców wynika, że małżonkowie P. byli cały czas w posiadaniu pojazdów, uwidocznionych na zakwestionowanych fakturach "zakupu" i "sprzedaży", a zatem nie dokonali sprzedaży skarżącej. Zakwestionowane faktury zakupu i sprzedaży nie potwierdzają więc faktycznych transakcji. Z zeznań ww. świadków wynika m.in., że: (-) przed datą sprzedaży pojazdów z firmy skarżącej do firmy B. P., kontrahenci B. P. bezpośrednio kontaktowali się z nim korzystając z ogłoszeń, w których podane były dane kontaktowe p. P.; (-) oględziny samochodu w L. przez klienta B. P. odbywały się przed datą zakupu pojazdu przez skarżącą od firmy K. P. (np.: k. 172/283, t. 5, k. 172/287, t. 5, k. 172/289, t. 5, k. 172/297, t. 5, k. 172/94, t. 5); (-) w przypadku transakcji z W. C. - umowę leasingu, w której dostawcą był B. P. podpisano wcześniej, niż wystawiona faktura sprzedaży pojazdu z firmy skarżącej do firmy B. P. (k.178/81, t. 8); (-) w przypadku P. K. ustalono, że w tym samym dniu skarżąca zakupiła dwa pojazdy od K. P., sprzedała je B. P., który te same pojazdy tego samego dnia sprzedawał P. K. (k. 178/35, 178/38, t. 8). W jednym zaś przypadku skarżąca tego samego dnia zakupiła pojazd od K. P., sprzedała go B. P., który ten sam pojazd dzień później sprzedał P. K. (k. 178/41, t. 8), (-) żaden ze świadków nie posiadał wiedzy na temat dokonywanych remontów pojazdów w Polsce, po sprowadzeniu ich z krajów UE, świadkowie wskazywali m.in., że: stan nabywanych pojazdów był taki sam, jak przy wcześniejszych oględzinach (E. O., T. K., W. C., J. S.), przeczyli dokonywaniu napraw (W. C., M. O.), wskazywali, że zakupione pojazdy wymagały określonych napraw (M. W.). Także B. P. w wyjaśnieniach złożonych [...] marca 2011 r. stwierdził, że w przypadku, gdy sprowadzony pojazd nie był sprawny technicznie, przed jego sprzedażą we własnym zakresie dokonywał drobnych napraw, bądź w okolicznych warsztatach i następnie samochód był wystawiany do sprzedaży. W świetle powyższych dowodów, słusznie organy przyjęły, że wyjaśnienia skarżącej w zakresie dysponowania pojazdami oraz dokonywania ich remontów pozwalających na wielokrotne podniesienie ich wartości, są niewiarygodne. Wskazać należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że była w posiadaniu spornych pojazdów oraz dokonywała ich napraw. W szczególności nie posiadała ona jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zakup części lub sprzętu do naprawy, bądź świadczących o zleceniu usług naprawy pojazdów podmiotom trzecim. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej dotyczące rzekomego posiadania pojazdów i dokonywania napraw są również sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, albowiem nieracjonalnym byłaby sprzedaż pojazdów przez B. P. (zarówno w imieniu własnym, jak i małżonki) na rzecz skarżącej w trakcie prowadzenia negocjacji z potencjalnymi klientami, jedynie w tym celu, aby pojazd przygotować do sprzedaży. Natomiast za racjonalny i logiczny należy przyjąć motyw działania Państwa P. przedstawiony przez organy skarbowe. W sytuacji możliwości nabycia po okazyjnej cenie pojazdu poza granicami Polski, jeden z małżonków P. nabywał pojazd, następnie fikcyjnie "odsprzedawał" go skarżącej, opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z niewielkim zyskiem, po czym skarżąca, również fikcyjnie "odsprzedawała" ten sam pojazd, już w cenie zbliżonej do rynkowej, drugiemu z małżonków P. W ten sposób małżonkowie P. fikcyjnie zwiększali koszty uzyskania przychodów, zaniżając tym samym podstawę opodatkowania. Trzeba podkreślić, że Państwo P. nie potrafili wyjaśnić celu dokonywanych rzekomo transakcji. B. P. wskazywał początkowo jedynie na handlowy ich charakter, później stwierdzał, że w sytuacji, gdy pojazd był niesprawny, to we własnym zakresie lub w okolicznych warsztatach dokonywał, a dopiero w kolejnych wyjaśnieniach wskazywał, że były przypadki, że drobnych napraw dokonywała skarżąca. Organ słusznie podniósł, że skarżąca nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających zakup części, czy sprzętu do naprawy, nie zatrudniała w swojej firmie pracowników, nie wystawiała faktur za świadczone usługi, w tym również transportowe. Organ wskazał też na przebieg rozliczeń pomiędzy skarżącą oraz małżonkami P. oraz zeznania nabywców. Z art. 191 Ordynacji podatkowej wynika, że organ na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy ma obowiązek rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic w zebranych dowodach. W zaskarżonej decyzji organ ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy skarbowe zebrały i w sposób wyczerpując rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś dokonana ocena tego materiału, odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów. W szczególności ocenie tej poddano przedstawione przez stronę zestawienia zakresu napraw pojazdów i ich kosztów. Mając na uwadze brak dowodów potwierdzających dokonanie napraw oraz zeznania nabywców przedłożone zestawienia uznano za niewiarygodne. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania - art. 188 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, w szczególności braku podstaw do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z zeznań M. M., M. B. i M. P. oraz ponownego przesłuchania świadków B. P. i K. P. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarżąca w trakcie toczącego się postępowania, zarówno przed organem I instancji, jak i organem odwoławczym, nie składała wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka M. M., M. B. i M. P. Powyższy zarzut pojawił się dopiero w skardze, tym samym organy nie mogły naruszyć wskazanych przepisów. Odnośnie natomiast świadków B. P. i K. P. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z ich przesłuchania, argumentując, że osoby te były słuchane na okoliczności wskazane we wniosku, w tym na okoliczność współpracy ze skarżącą. Rację ma skarżąca twierdząc, że w myśl art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Powyższy przepis jest jedną z gwarancji dla strony, że ta ma prawo czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Jednakże powyższe nie oznacza, że organ w każdej sytuacji przedłożenia wniosku dowodowego przez stronę, ma obowiązek go uwzględnić. Skoro, w ocenie organu, kwestia wzajemnych relacji i współpracy pomiędzy Państwem P., a skarżącą została dostatecznie wyjaśniona (na podstawie wyjaśnień stron transakcji), w ocenie Sądu, istniały uzasadnione podstawy do odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Stanowisko, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy skarbowe art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej potwierdził NSA w wyroku z 27 listopada 2014 r. Podsumowując, Sąd orzekający w tej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji prawidłowo zastosowano też wymienione w decyzji przepisy ustawy o podatku od towarów i usług wskazujące na brak podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakwestionowanych fakturach VAT (art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), jak też stwierdzono obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturach VAT mających dokumentować sprzedaż pojazdów na rzecz B., czy K. P. (art. 108 ust. 1). Wykładnia tych przepisów jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.