I SA/Bk 295/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , Pełnomocnik skarżącego A. C., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z powodu bezzasadności zaskarżonej decyzji, a także trudnej sytuacji życiowej i majątkowej podatnika, jest oczywiste, że jej wykonanie stanowi realne i bezpośrednie zagrożenie wyrządzenia mu i jego rodzinie znacznej szkody i spowodowania skutków niemożliwych do odwrócenia. Wskazał także, że niepewności co do wysokości kosztów do poniesienia wskutek kolejnych regulacji np. kupna banderol, otwarcia składu podatkowego, czy zapłaty nieistniejącego długu podatkowego, z pewnością wykluczy podatnika z rynku na czas około 40-48 miesięcy i zmusi go do szukania pomocy socjalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Tym samym, podnoszone w uzasadnieniu wniosku twierdzenia co do przyczyn, dla których zaskarżona decyzja w ocenie skarżącego nie jest zgodna z prawem, nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności przedmiotowego wniosku. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W związku z tym, że to właśnie na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2654/13), powołane przez pełnomocnika Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, obrazujących sytuację materialną Skarżącego. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zauważyć także należy, że skoro – jak wskazuje się w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania decyzji na jej sytuację finansową i skutków dla prowadzonej przez nią działalności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn.. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626), to tym bardziej analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania tychże twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie, Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie przedłożono bowiem wraz z przedmiotowym wnioskiem jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na obecne dochody Skarżącego czy jego aktualną sytuację majątkową i rodzinną, posiadane oszczędności lub zobowiązania. W istocie więc, nie jest możliwe dokonanie oceny i zasadności, powołanych w skardze hipotetycznych okoliczności, a tym samym dokonanie ich weryfikacji i merytorycznej oceny. Brak jest także możliwości ustalenia, czy zaistnienie szkody, na którą się powołuje Skarżący, spowodowałoby jakiekolwiek negatywne skutki w jego sferze majątkowej. Co więcej, lakoniczna i nieskonkretyzowana treść wniosku uniemożliwia w ogóle dokonanie oceny, czy byłaby to szkoda znaczna – jak wymaga tego brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). W tym kontekście zauważyć należy, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego, tj. uiszczenie określonej kwoty pieniężnej, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Dlatego też, w ocenie Sądu, Skarżący ani nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, że egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, doprowadzić może do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione w tym przedmiocie przez Skarżącego twierdzenia pozostają gołosłowne. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w sentencji niniejszego postanowienia.