I SA/Bk 59/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...].07.2016 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz "C." Sp. z o.o. we W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. C. Sp. z o.o. we W. (dalej powoływana także jako skarżąca spółka) wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Województwa P. z dnia [...] września 2006 r. znak [...] lub też wydanie decyzji o stwierdzeniu, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II GW 7/16 wskazał, że organem właściwym do załatwienia powyższego wniosku jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej powoływane również jako Kolegium, SKO). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie, argumentując, że skarżony akt nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem, a zatem brak jest podstaw do wszczynania postępowania w przedmiocie jego nieważności na zasadach określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zaznaczyło, że wniosek dotyczy pisma wydanego z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] września 2006 r., w którym poinformowano skarżącą spółkę o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie z przyczyn formalnych. Dlatego też nie jest to rozstrzygnięcie o charakterze merytorycznym, które można byłoby uznać za akt administracyjny, taki jak decyzja czy postanowienie. W zażaleniu na powyższe postanowienie, spółka zarzuciła Kolegium błędne przyjęcie, że kwestionowany akt nie jest decyzją administracyjną. Wskazała na wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2006 r. III SA/Wa 393/06 oraz z dnia 28 marca 2013 r., V SA/Wa 2689/12, a także uchwałę NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II GPS 3/06 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOiS), z których wynika, że odrzucenie wniosku na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1448 ze zm., dalej: "NPR") następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podkreśliło, że stanowisko co do tego, czy każdy akt lub czynność władcza organów samorządu województwa, podejmowanych w ramach realizacji regionalnych programów operacyjnych w okresie obowiązywania NPR, jest decyzją administracyjną, nie jest w orzecznictwie sądowym jednolite – wyrok NSA z 29 maja 2015 r., II GSK 682/14. Przytaczając stan faktyczny w jakich zapadło powyższe orzeczenie NSA oraz argumentację sądów administracyjnych obu instancji, Kolegium stwierdziło, że dotyczy ono w istocie identycznego stanu faktycznego, jak i prawnego jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Pismo wysłane do skarżącej spółki nie zawiera bowiem żadnej merytorycznej oceny składanego wniosku, lecz jedynie informację o odrzuceniu złożonego wniosku ze względów formalnych. Fakt odmiennej oceny podobnej sytuacji w innej sprawie przez WSA w Warszawie i inne SKO nie może przesądzić o tym, że zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest wadliwe. Prawomocny wyrok sądu wiąże jedynie w tej sprawie, w której został wydany. Co prawda skarżąca mogła spodziewać się podobnego rozstrzygnięcia Kolegium (skoro podobnie brzmiąc pismo informujące ją o odrzuceniu wniosku ze względów formalnych zostało uznane za decyzję administracyjną w innej sprawie), jednak jej oczekiwania nie mogą być uznane za uzasadnione. Potraktowanie pisma informującego o odrzuceniu wniosku ze względów formalnych jako decyzji administracyjnej pozostawałoby bowiem w sprzeczności z ugruntowanymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym i w doktrynie na temat charakteru prawnego takich czynności. Na powyższe postanowienie, spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając błędne uznanie przez Kolegium, że kwestionowane pismo nie jest decyzją administracyjną. Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wskazując, że inne organy i sądy, w podobnych sprawach traktowały takie rozstrzygnięcia jak decyzję administracyjną. Zdaniem spółki, przytoczony przez SKO w B. wyrok NSA z 29 maja 2015 r. nie jest adekwatny do niniejszej sprawy, gdyż dotyczy wniosku złożonego w ramach działania 3.4 Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego (dalej: "ZPORR") (w odróżnieniu do 2.6 ZPORP złożonego w niniejszej sprawie) oraz sytuacji, w której wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków formalnych, których nie uzupełnił. W niniejszej sprawie takiego wezwania nie było. Końcowo skarżąca wskazała argumenty, które w jej ocenie wskazują na uzasadnione przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa P.. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę spółki, wskazując, że w pełni podziela stanowisko przedstawione w przywołanym przez organ wyroku NSA z dnia 29 maja 2015 r., w sprawie II GSK 682/14 odnośnie oceny, jakie akty lub czynności podejmowane przez organy samorządu województwa w ramach realizacji regionalnych programów operacyjnych w okresie obowiązywania ustawy NPR stanowią decyzje administracyjne. Zdaniem sądu, brak było podstaw do uznania, że przytaczana argumentacja, oparta na przepisach NPR oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie trybu składania i wzorów wniosków o dofinansowanie realizacji projektów w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz. U. Nr 257, poz. 2575 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), powinna mieć zastosowanie tylko do jednego programu operacyjnego, gdyż należy ją stosować do wszystkich programów operacyjnych, w których przepisy ustawy i rozporządzenia mają zastosowanie. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie pismo z dnia [...] września 2006 r. nie zawiera żadnej merytorycznej oceny złożonego wniosku, a jedynie informację o jego odrzuceniu ze względów formalnych, czego spółka w żaden sposób nie zakwestionowała w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioski, które nie spełniają wymogów formalnych, nie są rozpatrywane, nie nadaje się im biegu. Podstawę takiego działania stanowi § 7 ust. 3 rozporządzenia. Przyznanie żądanego dofinansowania, o którym mowa w art. 26 ust. 2 NPR, może nastąpić jedynie w wyniku oceny merytorycznej wniosku. Zdaniem sądu, w świetle przywołanej uchwały II GPS 3/06, forma decyzyjna znajduje zastosowanie w przypadku wyrażenia merytorycznej oceny negatywnej wniosku, tymczasem w rozpoznawanej sprawie do takiej oceny merytorycznej nie doszło, bowiem rozpatrzenie wniosku zostało zakończone na etapie formalnym. Z uwagi na powyższe sąd za zasadne uznał stanowisko przyjęte w sprawie przez SKO, że ww. pismu nie można było przypisywać charakteru decyzji administracyjnej. Z tych względów brak było przedmiotu nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż ustawodawca dopuścił wyłącznie stwierdzanie nieważności (bądź stwierdzanie naruszenia prawa) decyzji, a także postanowień (na podstawie odesłania z art. 126 k.p.a.). Skoro kwestionowane pismo nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, SKO prawidłowo zastosowało art. 61a § 1 k.p.a., odmawiając wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności tego pisma, z "innych uzasadnionych przyczyn". Zdaniem sądu, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy okazały się orzeczenia przywołane w skardze, ponieważ wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2006 r., III SA/Wa 393/06 dotyczył sprawy, w której wniosek o dofinansowanie przeszedł ocenę formalną i w wyniku oceny ekspertów został zamieszczony na dalszej pozycji listy rankingowej, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego; z kolei w wyroku z dnia 28 marca 2013 r., V SA/Wa 2689/12 WSA w Warszawie odwołał się do stanowiska zawartego w uchwale w II GPS 3/06, nie dokonując jednak jego szerszej analizy na gruncie rozpoznawanej sprawy - sąd zalecił samorządowemu kolegium odwoławczemu uwzględnienie tego stanowiska. Również dołączona do skargi decyzja SKO wydana w związku z ww. wyrokiem ogranicza się do stwierdzenia, że pismo odrzucające w sprawie wniosek o dofinansowanie stanowi decyzję administracyjną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka C. Sp. z o. o. z siedzibą we W.. Wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego wyroku, jak i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, a także zobowiązanie organu do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności przedmiotowej decyzji Marszałka Województwa P. Wnosząc również o zwrot kosztów postępowania i o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie powyższemu wyrokowi zarzuciła: 1) brak zastosowania art. 26 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy o NPR w zw. z art. 6 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż decyzja instytucji wdrażającej o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie złożonego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego nie jest decyzją administracyjną; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 156 k.p.a i art. 61a k.p.a. na skutek uznania, że nie jest możliwym wyeliminowanie z obiegu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności lub też w sprawie wydania z naruszeniem prawa wymienionej w nagłówku decyzji Marszałka Województwa P.; 3) niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 2 p.p.s.a w zw. treścią oraz załącznikiem (strony 354-355, 468-470) Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 1 lipca 2004 roku w sprawie przyjęcia Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz.U. nr 166, poz.1745), treścią oraz załącznikiem (strony 137-145) Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 25 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia uzupełnienia Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004-2006 (Dz. U. nr 200, poz. 2051) art. 6 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Marszałka Województwa P. z dnia [...] września 2006 r. jest poza kontrolą sądowoadministracyjną . W uzasadnieniu skargi podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżąca podkreśla m.in., że w świetle Statutu Województwa P. wątpliwości budzi umocowanie decydenta do składania oświadczeń woli w imieniu Województwa. SKO nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 października 2019 r. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz "C." Sp. z o. o. we W. kwotę 560 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko sąd wskazał, że zaaprobowany przez WSA w Białymstoku pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 29 maja 2015r. sygn. akt II GSK 682/14 odnośnie oceny, jakie akty lub czynności podejmowane przez organy samorządu województwa w ramach realizacji regionalnych programów operacyjnych w okresie obowiązywania ustawy o NPR stanowią decyzje jest jednym z poglądów, który ostatecznie nie uzyskał aprobaty w późniejszym orzecznictwie NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, dalej: "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, pismo Marszałka Województwa P. z dnia [...] września 2006 r. informujące spółkę o odrzuceniu jej wniosku do dofinansowanie projektu jest lub nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że ustawa o NPR określa sposób przygotowania i realizacji Narodowego Planu Rozwoju 2004-2006, w tym zasady koordynacji i współdziałania organów administracji rządowej, organów administracji samorządowej partnerów społecznych i gospodarczych, zasady współdziałania z instytucjami Wspólnot Europejskich oraz organizacjami międzynarodowymi, instrumenty finansowe, system instytucjonalny, system programowania, monitorowania, sprawozdawczości, oceny i kontroli (art. 1 ustawy o NPR). W art. 2 ustawa zdefiniowała używane w niej określenia m. in. "instytucja wdrażająca". Zgodnie z definicją ustawową oznacza ona podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4). W przypadku Działania 2.6 ZPORP pt. "Kurs budowania marki" Instytucją Zarządzającą był Minister Gospodarki i Pracy a Instytucją Wdrażającą - Marszałek Województwa P.. W rozpatrywanej sprawie - co było i jest poza sporem – Marszałek Województwa P. podejmował swoje czynności jako Instytucja Wdrażająca dla Działania 2.6 ZPORR. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwestia charakteru prawnego postępowania, dotyczącego załatwiania wniosków o dofinansowanie ze środków objętych ustawą o NPR oraz charakteru czynności i aktów podejmowanych i wydawanych w tych sprawach, budziła poważne wątpliwości, prowadzące do rozbieżności w orzecznictwie, przede wszystkim na tle art. 26 ustawy o NPR. W związku z powyższym, NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06 - stwierdził, że odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o NPR, następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 59). W tej uchwale NSA uznał za niezbędne dla przypisania określonemu podmiotowi kompetencji do władczego, jednostronnego załatwienia sprawy o charakterze administracyjnym wskazanie odpowiedniego przepisu prawa materialnego, z którego takie kompetencje można wyprowadzić, dodając, że w obowiązującym ustawodawstwie tego rodzaju kompetencje są formułowane również w sposób "czasownikowy" np. za pomocą zwrotów: "zezwala", "przydziela", "potwierdza" czy "wyraża zgodę". Kierując się treścią art. 26 ustawy o NPR skład siedmiu sędziów przyjął, że postępowanie w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych miało dwa wyraźnie wyodrębnione etapy, unormowane osobno: - pierwszy etap kończący się wydaniem na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o NPR rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego, mającego charakter decyzji administracyjnej oraz w razie pozytywnej decyzji o przyznaniu dofinansowania, - drugi etap na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy o NPR, w którym następuje zawarcie umowy określającej warunki dofinansowania projektu. Zdaniem składu siedmiu sędziów NSA, Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - instytucję publiczną, należy traktować jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym wówczas, gdy jest powołana z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 2 k.p.a.). W świetle art. 26 ust. 2 ustawy o NPR, rozstrzygnięcia podejmowane w pierwszym etapie przedstawionej złożonej procedury, polegające np. na odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, mają charakter indywidualnych rozstrzygnięć władczych i jednostronnych (są decyzjami administracyjnymi). Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że art. 26 ust. 3 NPR, w brzmieniu obowiązującym w dacie składnia wniosku o dofinansowanie stanowił, że dofinansowanie projektów zgłoszonych do realizacji w ramach programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 (tj. regionalnych programów operacyjnych), przyznaje zgodnie z systemem realizacji danego programu instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca albo instytucja wdrażająca. W rozpatrywanym przypadku sporne pismo pochodzące od Marszałka Województwa P. działającego w imieniu instytucji wdrażającej, rozstrzygając o odrzuceniu wniosku z powodu uchybień formalnych, w istocie decyduje o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania. Nie jest to więc jedynie informacja o jakimkolwiek rozstrzygnięciu lecz rozstrzygnięcie organu. Organ, działając w imieniu instytucji wdrażającej, nie jest podmiotem "prywatnym", lecz organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Owa "informacja", właściwie zaś odrzucenie wniosku o dofinansowanie, rozstrzygając o uprawnieniu strony ma zatem cechy decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Takie właśnie stanowisko co do charakteru prawnego odrzucenia wniosku o dofinansowanie w analogicznym stanie prawnym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 206/07. Należy mieć na względzie, że odrzucone wnioski nie są przedstawiane Instytucji Zarządzającej celem rozstrzygnięcia na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju o odmowie przyznania dofinansowania. Fakt zatem, że w świetle obowiązujących regulacji dokonywanie oceny formalnej powierzono innym organom niż Instytucja Zarządzająca nie może prowadzić do wniosku, że odrzucenie wniosku – niewątpliwie skutkujące pozbawieniem wnioskodawcy możliwości otrzymania dofinansowania – nie ma cech władczego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania dofinansowania (zob. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2926/15). Jak słusznie wskazał NSA w wyroku I GSK 246/18 - poddając analizie uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06 należy stanąć na stanowisku, że skoro decyzja (promesa) przyznająca dofinansowanie jest decyzją administracyjną, to złożony wniosek jest wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, które może zakończyć się przyznaniem dofinansowania, albo odmową jego przyznania. Konsekwentnie więc należy przyjąć, że tak jak przyznanie dofinansowania ma formę decyzji administracyjnej, tak samo jego odmowa powinna mieć tę samą formę. W tej sytuacji należy podzielić pogląd skarżącej, że sporne pismo z dnia 14 września 2006 r., rozstrzygając o odrzuceniu wniosku z powodu uchybień formalnych, w istocie decyduje o uprawnieniu wnioskodawcy do dofinansowania, zamykając mu drogę do uzyskania tego dofinansowania, dlatego też należy je uznać za decyzję administracyjną, gdyż nie jest to jedynie informacja o jakimkolwiek rozstrzygnięciu, lecz rozstrzygnięcie organu. W tym stanie rzeczy odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności informacji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu - z uwagi na fakt, że nie ma ona charakteru decyzji administracyjnej – nie znajduje uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego sąd postanowił na mocy art. 200 oraz art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w przedmiotowej sprawie składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.