I SA/Bk 774/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe "M." Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2011 r., za odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. w decyzji z [...] lutego 2015 r. Nr [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej I. G. (dalej powoływany także jako Skarżący) jako byłego członka zarządu za zaległość podatkową "M." Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. w kwocie [...] zł, za odsetki za zwłokę od tej zaległości w wysokości [...] zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z wydaną decyzją, Skarżący złożył odwołanie w którym zarzucił m.in. naruszenie art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) wskazując na brak zaległości podatkowych Spółki na dzień 28 listopada 2011 r., tj. ostatni dzień pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu. Zdaniem Skarżącego art. 21 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 89b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako u.p.t.u.), w sposób jednoznaczny określa moment powstania zobowiązania podatkowego na 14 dzień po dniu otrzymania zawiadomienia wierzyciela w trybie art. 89a u.p.t.u. o dokonaniu korekty podatku należnego, a zatem na dzień 28 listopada 2011 r. nie ciążyła na Spółce żadna zaległość podatkowa, a w konsekwencji brak było podstaw do pociągnięcia go do odpowiedzialności jako osoby III. Zdaniem Skarżącego w 2011 r. brak również było jakichkolwiek przesłanek do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazując na brzmienie art. 116 § 1 i 2 o.p. stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organy wykazały istnienie pozytywnych przesłanek do pociągnięcia Skarżącego do odpowiedzialności jako osoby III za zaległości podatkowe Spółki: pełnienie obowiązków członka zarządu w dacie upływu terminu płatności podatku VAT za październik 2011 r. oraz bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Zdaniem organu Skarżący nie wykazał przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności jako osoby III za zaległości podatkowe Spółki. W przedmiotowej sprawie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został skutecznie zgłoszony. Wniosek o ogłoszenie upadłości "M." Sp. z o.o. złożył prezes zarządu M. M. w dniu 30 maja 2012 r., jednakże Sąd Rejonowy w B. VIII Wydział Gospodarczy w postanowieniu z [...] czerwca 2012 r. sygn. akt [...] oddalił go, z uwagi na fakt iż majątek dłużnika nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Oznacza to, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości było spóźnione. Zdaniem organu, względem Spółki niewątpliwie zachodziła przesłanka niewypłacalności już w 2011 r., bowiem Spółka nie opłaciła należności wynikających z faktur wystawionych przez V. S.A. w L. w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu, na łączną kwotę ponad 75.000 zł. Ponadto Spółka za 2010 r. działalność zamknęła stratą w wysokości 398,48 zł, zaś za 2011 r. wzrosła ona do kwoty 44 781,72 zł. W zakresie chwili powstania zaległości podatkowej z tytułu korekty podatku od towarów i usług, organ odwoławczy wyjaśnił, że ulga za złe długi dotyczy wierzytelności nieściągalnych czyli takich, które nie zostały przez dłużnika zapłacone. Dopiero po zaistnieniu przesłanki niezapłacenia wierzytelności przez dłużnika (co nastąpiło w niniejszej sprawie), mają zastosowanie zasady zawarte w przepisach art. 89a i art. 89b u.p.t.u. W przypadku otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 u.p.t.u. tj. zawiadomienia dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1a i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, dłużnik jest zobowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu. Brzmienie art. 89b ustawy wskazuje zatem, że dłużnik w sytuacji otrzymania zawiadomienia jest zawsze zobowiązany do korekty podatku naliczonego i nie ma możliwości kwestionowania takiej korekty, nawet jeśli posiadałby wiedzę o niespełnieniu przez wierzyciela warunków wynikających z przepisu art. 89a ustawy. Korekta podatku naliczonego następuje przez złożenie korekty deklaracji VAT - 7 za okres, w którym dokonano odliczenia podatku naliczonego, a zatem stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje w miesiącu, za który dokonano korekty deklaracji. Skoro została dokonana korekta deklaracji VAT – 7 za sierpień, wrzesień i październik 2011 r. to w tych okresach powstały zobowiązania podatkowe. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: art. 89b ust. 3 w związku z art. 89b ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2008 r. do 31 grudnia 2012 r.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu przez Dyrektora oraz Naczelnika, iż norma wynikająca z przedmiotowego przepisu nakazuje przypisanie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za kwotę podatku do zapłaty w wyniku wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 89b ust. 1 u.p.t.u. dla osób sprawujących funkcje członka Zarządu w okresie, w którym upłynął termin do zapłaty podatku wynikającego z korygowania deklaracji podatkowej, art. 89b ust. 1 w związku z art. 103 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i art. 21 § 2 o.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu przez Dyrektora oraz Naczelnika, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług udokumentowane korektą deklaracji podatkowej w zakresie zmniejszenia kwoty podatku naliczonego wynikające z wykonania przez wierzyciela uprawnienia o którym mowa w art. 89a ust. 1 u.p.t.u. powstawało już w terminie zapłaty podatku wynikającego z korygowanej deklaracji podatkowej, a nie w momencie upływu 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 89b ust. 1 u.p.t.u., art. 116 § 1, 2 i 4 w związku z art. 107 § 2 pkt 2 i pkt 4 o.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i wydanie decyzji o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, pomimo braku zaległości na dzień 28 listopada 2011 r., tj. ostatni dzień pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa Zarządu. Wskazując na powyższe, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył oceny, czy w bezspornie ustalonym stanie faktycznym, istniały przesłanki do pociągnięcia Skarżącego do odpowiedzialności jako osoby III za zaległości podatkowe Spółki, w szczególności ustalenie czy Skarżący powinien ponosić odpowiedzialność za zaległości Spółki powstałe w wyniku korekty deklaracji VAT – 7, dotyczącej okresu w którym Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu, a dokonanej już po złożeniu rezygnacji przez Skarżącego z pełnienia tej funkcji. Stosownie do art. 116 § 1 i 2 o.p za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wskazał, że (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści art. 116 o.p. wynika, że w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organy podatkowe obowiązane są wykazać, że zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części nieskuteczna. Są to tzw. pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością. Do negatywnych przesłanek odpowiedzialności zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy, ewentualnie wskazanie przez ww. podmioty mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wykazanie przesłanek, których zaistnienie wyklucza orzeczenie o odpowiedzialności członków zarządu jako osób trzecich, obciąża te podmioty. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały tzw. pozytywne przesłanki zawarte w art. 116 § 1 o.p., wymagane do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, tj. istnienie zaległości podatkowych M. Sp. z o.o., pełnienie przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu w Spółce w czasie upływu terminu płatności zobowiązań objętych decyzją oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku Spółki. W ocenie Sądu nie zasługują na aprobatę zarzuty skargi dotyczące naruszenia 89b ust. 1-3, art. 103 ust.1 u.p.t.u. w zw. z art. 21 § 1 i 2 o.p. Wskazać przede wszystkim należy, że z treści art. 116 § 2 o.p. wynika, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego (art. 5 o.p.). W myśl tego przepisu zobowiązanie podatkowe musi wynikać z obowiązku podatkowego, a konkretyzuje się (powstaje) w wysokości i terminie - określonych przepisami materialnymi, normującymi dany podatek. Podstawowym okresem rozliczeniowym w podatku od towarów i usług jest okres miesięczny. W u.p.t.u. określone zostały terminy płatności zobowiązania podatkowego z tytułu tego podatku. Stosownie do art. 103 ust. 1 ww. ustawy podatnicy są obowiązani do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Oznacza to, że termin płatności podatku (zobowiązania podatkowego) został określony na 25 dzień, a tym samym konkretyzacja powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego następuje z tym dniem. Zaległością podatkową zgodnie z art. 51 o.p. jest podatek niezapłacony w terminie płatności, a podatkiem stosownie do art. 6 o.p. jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Jednocześnie ustawodawca w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. wskazał, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Przepis § 2 powyżej cytowanego artykułu stanowi, iż jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. W przedmiotowej sprawie podatek wynika z korekt deklaracji VAT-7. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż w przypadku korekty deklaracji nie może być mowy o "nowym", w dosłownym tego słowa znaczeniu, zdarzeniu prawnym, a jedynie o zmianie uprzednio złożonego rozliczenia za dany okres (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1493/10 - LEX nr 1082225). Skorygowanie deklaracji polega bowiem na złożeniu deklaracji tego samego rodzaju co deklaracja korygowana, ale o innej treści (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 484/09 - LEX nr 527265). Zgodnie z art. 89a u.p.t.u. podatnik - wierzyciel dokonuje korekty podatku należnego w bieżącej deklaracji, o tyle podatnik - dłużnik na podstawie omawianego przepisu art. 89b ust. 1 ma obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym dokonał odliczenia. Przyjęcie przez ustawodawcę, że dłużnik ma obowiązek dokonania korekty rozliczenia za okres, w którym dokonał odliczenia podatku, oznacza, iż na skutek korekty może powstać zaległość podatkowa, co spowoduje konieczność uiszczenia kwoty zaległości oraz zapłaty odsetek za zwłokę (Tomasz Michalik; VAT Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Wydanie 8, str. 725). Z powyższego wynika, że wolą ustawodawcy było cofnięcie się podatnika - dłużnika do pierwotnego terminu płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie M. Sp. z o.o. złożyła korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2011 r. w dniu 25 maja 2012 r., w której wykazała kwotę 11.639,00 zł jako podatek VAT podlegający wpłacie do urzędu skarbowego. Złożenie tejże korekty skutkowało powstaniem po stronie Spółki obowiązku zapłaty wskazanej kwoty podatku w terminie do 25 listopada 2011 r., a zatem dacie, w której Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu ww. Spółki. Biorąc pod uwagę treść art. 89b ust. 3 u.p.t.u., który odnosi się do przepisów Ordynacji podatkowej, w zakresie odpowiedzialności osób trzecich, stwierdzić należy, iż zobowiązanie Spółki za październik 2011 r. powstało z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Okoliczność, że Spółka złożyła deklaracje korygujące w maju 2012 r., tj. w czasie kiedy Skarżący nie pełnił już obowiązków członka prezesa zarządu M. Sp. z o.o., nie ma żadnego znaczenia dla możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Terminy płatności podatku VAT wynikają wprost z ustawy, dlatego też, fakt złożenia korekty deklaracji VAT - 7, w której został wykazany niezapłacony podatek VAT, po okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu, nie mógł mieć wpływu na zakres jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącego, jakoby termin płatności podatku VAT wynikający ze skorygowanej deklaracji VAT – 7 następował z upływem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 89b ust. 1 u.p.t.u. (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2012 r.). Termin 14 dniowy wskazany w tymże przepisie dotyczy uregulowania należności względem kontrahenta wskazanych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 6 ustawy, a nie terminu złożenia korekty deklaracji czy powstania "nowego" terminu płatności podatku VAT. Zaznaczyć należy, czego najwyraźniej nie dostrzega Skarżący, że Spółka po złożeniu w maju 2012 r. korekty deklaracji VAT- 7 w dniu 12 czerwca 2012 r. dokonała wpłaty kwoty 2700 zł tytułem należności wynikającej ze złożonej korekty, która to kwota została proporcjonalnie zaliczona na należność główną i odsetki za zwłokę liczone od dnia upływu terminu płatności podatku, czyli 26 listopada 2011 r. W kontrolowanej sprawie organy ustaliły, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w dacie upływu terminu płatności podatku VAT za październik 2011 r. tj. w dniu 25 listopada 2011 r. (Skarżący pełnił tę funkcję do 28 listopada 2011 r.). W sprawie organy stwierdziły także bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki, czego nie kwestionował Skarżący. Tym samym spełnione zostały pozytywne przesłanki do pociągnięcia Skarżącego do odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki jako byłego członka zarządu. Przechodząc do oceny przesłanek egzoneracyjnych, zgodzić się należało z organami podatkowymi obu instancji, że w przedmiotowej sprawie nie został skutecznie złożony wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie. Taki wniosek został złożony dopiero przez następcę Skarżącego – M. M. w dniu 30 maja 2012 r., jednakże Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. sygn. akt [...] oddalił go, z uwagi na fakt iż majątek dłużnika nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W tym zakresie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż pojęcie "właściwego czasu", które nie zostało zdefiniowane w przepisach Ordynacji podatkowej, winno być oceniane z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie upadłościowe oraz układowe (m.in. uchwała NSA z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, ONSAiWSA 2009/6/103; wyrok NSA z 21 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1260/06, LEX nr 449941). Wskazuje się także, że "czas właściwy" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w stanie prawnym obowiązującym w latach 2011-2012 (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm., dalej powoływana jako u.p.u.n.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Jak stanowi art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, zaś dłużnika będącego osoba prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 u.p.u.n., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. W świetle powołanych przepisów, jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (por. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42). Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku (por. wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., sygn. akt I FSK 1115/05, M. Podat. 2007/5/47). Z akt sprawy wynika, ze już w 2011 r. Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji majątkowej, nie regulowała bieżących zobowiązań, między innymi względem V. S.A. na kwotę ponad 75 000 zł. Na koniec 2011 r. zobowiązania Spółki wynosiły 698.785,65 zł, zaś prowadzona przez nią działalność gospodarcza przyniosła stratę netto na poziomie 44 781,72 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że w 2011 r., czyli okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcje prezesa zarządu, zaistniały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Co istotne w rozpatrywanej sprawie Skarżący nie tylko nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wypełnił również kolejnego warunku, którego spełnienie uprawniałoby ją do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości Spółki - nie wykazał bowiem, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie M. Sp. z o.o. nie regulowała wierzytelności wobec V. S.A., od sierpnia 2011 r., a wówczas funkcję prezesa zarządu pełnił Skarżący. Dla powyższej oceny nie miała znaczenia podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że na ostatni dzień pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu – 28 listopada 2011 r., nie ciążyły na Spółce zaległości podatkowe. Poczynione ustalenia jednoznacznie wskazują, że Spółka w 2011 r. nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań względem kontrahentów, była niewspółmiernie zadłużona do posiadanego majątku, a zatem istniały przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Skarżący nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W ocenie Sądu organ w sposób kompleksowy zebrał w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a następnie dokonał jego właściwej oceny w oparciu o obowiązujące normy prawne. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.