II SA/Bk 1037/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. A. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] odrzucił skargę H. A. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości z uwagi na brak wyczerpania tryby – brak uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. sygn. akt [...] odrzucono skargę H. A. na ww. uchwałę jako wniesioną po terminie. Sąd ustalił, że skarżąca odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa otrzymała w dniu 2 listopada 2012 r. a skargę złożyła dopiero w dniu 24 czerwca 2013 r. W dniu 10 października 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła kolejną skargę na ww. uchwałę. Skarga ta jest przedmiotem niniejszego postępowania. Do skargi zostało dołączone wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm.), dalej u.s.g. warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z 20 września 2006 r., II GSK 212/06, a także postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., II OSK 754/08, Lex nr 506026, postanowienie WSA w Olsztynie z 7 września 2009 r., II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie WSA w Łodzi z 14 października 2008 r., II SA/Łd 678/08, Lex nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia: II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09, II SA/Sz 523/10). Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że nie ma podstaw do podważania stanowiska wcześniej zajętego przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. [...], gdzie podniesiono, że skarżąca wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa i odpowiedz na to wezwanie otrzymała w dniu 2 listopada 2012 r. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych. Tym samym kolejne pisma kierowane do organu (także po odrzuceniu skargi w sprawie [...]) nie stanowią środka odwoławczego w rozumieniu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem nie wszczynają na nowo biegu terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu. Trzeba zatem w tym miejscu powtórzyć, że termin do wniesienia skargi może być jedynie liczony od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. od dnia 2 listopada 2012 r. i upłynął w dniu 3 grudnia 2012 r. (poniedziałek). Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.