II SA/Bk 124/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. R. na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wyroku w sprawie II SAB/Bk 58/16 ze skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. K. R. wniosła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. (dalej: PINB w H.) wyroku tego Sądu z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 58/16, uwzględniającego jej skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie niezałatwienia jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r., dotyczącego udzielenia informacji publicznej. W skardze skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do prawidłowego wykonania przedmiotowego wyroku poprzez wskazanie z imienia i nazwiska pracowników organu posiadających status funkcjonariuszy publicznych z podaniem konkretnych kwot wypłaconej im nagrody, ukaranie organu grzywną w kwocie 2000 zł oraz stwierdzenie, iż niewykonanie tego wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przedmiotowym wyrokiem organ został zobowiązany do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2016 r. o dostępie do informacji publicznej, jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały doręczone organowi w dniu 22 listopada 2016 r., natomiast wspomniany wniosek miał być załatwiony do dnia 6 grudnia 2016 r. Dalej skarżący wyjaśniła, że organ wystosował do niej dwa pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. W jednym z nich poinformował, że funkcjonariuszem publicznym w PINB w H. był E. K. pełniący w tym czasie funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i że w 2015 r. otrzymał on nagrodę w wysokości 5.625 zł brutto, natomiast w 2016 r. nagrody nie otrzymał. W drugim piśmie organ poinformował zaś, że informacja dotycząca wypłaconych premii i nagród w rozbiciu na poszczególne stanowiska zajmowane przez pracowników PINB w H. pełniących funkcje pomocnicze, nie może być udostępniona w formie wskazanej we wniosku, ponieważ naruszałoby to zasady ochrony prywatności osób fizycznych. W związku z powyższym organ może podać liczbę stanowisk pomocniczych wraz z ogólną kwotą wypłaconych nagród, ale jeżeli skarżąca chce taką informację uzyskać, to powinna w terminie 14 dni złożyć wniosek we wskazanej w powiadomieniu formie o udostępnienie informacji publicznej. W przeciwnym razie postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostanie umorzone. Skarżąca nie zastosowała się do przesłanego jej powiadomienia, więc PINB w H. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie dostępu do informacji publicznej wszczęte wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B. który decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku z dnia 20 września 2016 r. W odpowiedzi organ pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. wskazał, że udzielił informacji publicznej zgodnie z wyrokiem, a wezwanie jest niezasadne. Wobec powyższego skarżąca ponownie wezwała organ do wykonania wyroku pismem z dnia [...] lutego 2017 r. PINB w H. pismem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], wskazał kwoty wypłaconych w 2015 r. nagród według stanowisk: (-) starszy inspektor nadzoru budowlanego – 2.440 zł brutto; (-) inspektor nadzoru budowlanego – 4.875 zł brutto; (-) inspektor nadzoru budowlanego – 4.875 zł brutto; (-) pracownik do spraw finansowo-organizacyjno-administracyjnych – 4.875 zł brutto. Zdaniem skarżącej udzielona w ten sposób informacja publiczna nie została wydana zgodnie z ustawą dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co uprawnia do uznania, że wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 września 2016 r. nie został wykonany w całości zgodnie z obowiązującymi przepisami przez zobowiązany do tego organ. Z wydanego rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ właściwie wskazał wszystkie osoby zatrudnione w organie pod kątem pełnienia funkcji publicznej lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznej i znów zawęził je tylko i wyłącznie do osoby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tymczasem grono osób będących funkcjonariuszami publicznymi jest znacznie szersze i obejmuje wszystkie osoby, których działalność wymaga wykonywania działań publicznych w organie. Organ nie wskazał, jakie stanowiska i funkcje sprawowane przez pracowników organu są związane z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób bądź łączą się co najmniej z przygotowaniem decyzji innych podmiotów. Z tego względu uprawnione jest stwierdzenie, że organ nie udzielił informacji publicznej w żądanej formie i zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nie wskazał bowiem z imienia i nazwiska pracowników, do których przypisano kwoty wypłaconej nagrody, a którzy zdaniem skarżącej są funkcjonariuszami publicznymi. Ponadto skarżąca wskazała, że wciąż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie oceny czynności podjętych do tej pory przez organ. Uważa je za niedostateczne, nieuzasadnione, a wręcz szkodliwe. Czynności te nie były spójne z zakresem prawnych obowiązków określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz szeroko przytaczanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. PINB w H. ignorował przepisy, nie udostępniał wnioskowanych informacji w rzetelny i wyczerpujący sposób i w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. Opisane powyżej okoliczności wskazują, iż żądana we wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. informacja publiczna, do chwili obecnej nie została w całości udostępniona skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż po zwrocie akt z Sądu, w dniu 5 grudnia 2016 r. udzielił informacji publicznej dotyczącej osób będących funkcjonariuszami publicznymi, tj. podał z imienia i nazwiska funkcjonariusza publicznego oraz kwotę przyznanej nagrody jaka została przyznana w żądanym okresie, a informacja ta dotyczyła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jeśli zaś chodzi o drugi wniosek skarżącej z jej pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., to organ poinformował skarżącą, że może podać liczbę stanowisk pomocniczych wraz z ogólną kwotą wypłaconych nagród w żądanym okresie, ale skarżąca musi złożyć stosowny wniosek w terminie 14 dni, pod rygorem umorzenia postępowania. Ponieważ wniosek taki nie został złożony, organ postępowanie w tym zakresie umorzył, ale organ II instancji decyzję tę uchylił w dniu [...] stycznia 2017 r. Dalej organ wyjaśnił, że sprawy finansów podlegają udzieleniu w postaci informacji publicznej, natomiast powiązanie przyznanej nagrody z stanowiskiem stanowiłoby naruszenie ochrony prywatności osób będących pracownikami. W niniejszej sprawie skarżąca zażądała informacji, które stanowiłyby naruszenie prawa ochrony danych osobowych. Ponieważ pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca wezwała organ do wykonania prawomocnego wyroku z dn. 20 września 2016 r., skutkowało to wydaniem przez ten organ informacji publicznej udzielonej pismem z dnia [...] lutego 2017 r., zawierającym informację dotyczącą przyznanych nagród wraz z podaniem wszystkich stanowisk pracowniczych, tj. starszego inspektora nadzoru budowlanego, dwóch inspektorów nadzoru budowlanego oraz pracownika na stanowisku do spraw finansowo - administracyjnych. Informacji udzielono uwzględniając wskazania zawarte w decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W tym miejscu zauważenia wymaga, że powyższe brzmienie wskazany przepis uzyskał w dniu 15 sierpnia 2015 r. na mocy art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Z regulacji tej wyłączono obecnie przypadki bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strony (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1304/15). W obowiązującym zatem od dnia 15 sierpnia 2015 r. stanie prawnym stronie przysługują skargi do sądu administracyjnego o: - wymierzenie organowi grzywny w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - na mocy art. 154 § 1 p.p.s.a., - wydanie orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku w przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w art. 145a § 1 p.p.s.a., w określonym przez sąd terminie – na mocy art. 145a § 3 p.p.s.a., - uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. – na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. Zauważenia przy tym wymaga, że uprawnienie z art. 154 § 1 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., gdyż sytuacja przewidziana w tym pierwszym przepisie oznacza bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu przepisu drugiego, powstałe po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku uwzględniającego skargę. Strona może zatem korzystać zarówno z jednego, jak i z drugiego środka prawnego według własnego wyboru, ponieważ środki te odnoszą się do różnych materii (skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego, skarga zaś o ukaranie zmierza do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku), a ponadto brak w komentowanej ustawie podstaw do wyłączenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaistniałą po wyroku sądu administracyjnego uwzględniającym skargę (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 2068/09 i z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1975/11, a także Woś T. (red.), Knysiak-Sudyka H., Romańska M.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art.154.). W sprawie niniejszej skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku w sprawie II SAB/Bk 58/16, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Jednoznaczne w tej mierze stanowisko skarżąca wyraziła na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r., precyzując dodatkowo, że skargi nie należy traktować jako skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po otrzymaniu wyroku w sprawie II SAB/Bk 58/16. W związku z powyższym, Sąd w niniejszej sprawie był związany żądaniem strony skarżącej i sprawę rozpoznał w granicach tego żądania. Warunkiem wystąpienia ze skargą opartą na art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Skarżąca obowiązkowi temu zadośćuczyniła występując do PINB w H. z takim żądaniem wyrażonym w piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. (k. 23 akt adm.). Skarga została także złożona w terminie, gdyż ustawa nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem, a zatem należy przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednak nie później niż do dnia wykonania wyroku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1160/16). Przez niewykonanie wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Jeżeli orzeczenie sądu zobowiązuje organ do wydania decyzji w oznaczonym terminie, wydanie decyzji po tym terminie oznacza, że organ nie wykonał wyroku w całości. Niewykonanie wyroku ma więc miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Skarga o wymierzenie organowi grzywny jest skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych, sprawie. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. Nie przesądza zatem o niewykonaniu wyroku wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony domagającej się działania organu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 470/16). Zastosowanie się przez ten organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega bowiem kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi od nowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 900/13). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza więc to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez siebie poglądowi w pełnym zakresie. Godzi się jednak wskazać, że niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 2001 r., sygn. akt V SA 354/01). Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., należy z kolei rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1597/06). Pomiędzy oceną prawną, a wskazaniami odnośnie dalszego postępowania, zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają zatem kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1377/05). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w celu prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zasadniczą kwestią jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy PINB w H. będąc związanym oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2016 r. w sprawie II SAB/Bk 58/16, zastosował się do nich i w terminie wykonał to orzeczenie. Zdaniem Sądu, na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że przedmiotowy prawomocny wyrok został organowi doręczony w dniu 22 listopada 2016 r. i zobowiązywał on organ do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku Kr. R. z dnia [...] kwietnia 2016 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Termin do załatwienia wniosku upływał zatem w dniu [...] grudnia 2016 r. Organ, co nie jest kwestionowane, w dniu [...] grudnia 2016 r. wystosował do skarżącej dwa pisma, w których ustosunkował się do dwóch żądań przedstawionych w przedmiotowym piśmie, a zatem zmieścił się we wskazanym przez Sąd terminie. Jeśli zaś chodzi o kwestię wykonania tego wyroku to zauważyć należy, że w jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącą wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. - informacje dotyczące bezpośrednio działalności organu władzy publicznej oraz sposobu wydatkowania środków publicznych, w zakresie wynagrodzenia pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd ten stwierdzając bezczynność organu i nakazując mu załatwienie wniosku skarżącej, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie narzucił jednak organowi sposobu załatwienia tego wniosku. Stwierdzając bowiem bezczynność i zobowiązując organ do rozpoznania wniosku, Sąd nie był bowiem władny do wskazania sposobu jego załatwienia. W postępowaniu tym nie można było nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji określając jej treść (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12). A zatem za wykonanie wyroku w tym przypadku należy rozumieć podjęcie przez organ, w zakreślonym przez Sąd terminie, czynności zmierzających do realizacji wniosku skarżącej z dnia 13 kwietnia 2016 r., przewidzianych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. I takie czynności zostały przez ten organ podjęte, co powoduje, że organowi nie można skutecznie zarzucić, że wyroku nie wykonał. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że nieco inaczej wygląda sytuacja z niewykonaniem wyroku przy bezczynności, w której sąd nakazał organowi wydanie aktu lub dokonanie czynności. Brak wydania aktu lub dokonania czynności, w zakreślonym terminie, jednoznacznie ocenić należy jako niewykonanie takiego wyroku. Sytuacja komplikuje się natomiast w przypadku, gdy przychodzi ocenić wykonanie wyroku stwierdzającego bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) i zobowiązującego organ do załatwienia wniosku na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyrok taki nie zobowiązuje bowiem organu do wydania określonego aktu lub dokonania określonej czynności. Sformułowanie "zobowiązuje organ do załatwienia wniosku" nie narzuca bowiem organowi sposobu załatwienia tego wniosku, a zatem mogą się pojawić wątpliwości, które działania organu są "załatwieniem wniosku", a które nie są. Rozważania powyższe są istotne, gdyż pod rządami wskazanej ustawy wniosek o udzielenie informacji publicznej, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, może być załatwiony na kilka sposobów, czyli poprzez: (a) powiadomienie wnioskodawcy zwykłym pismem, że żądana informacja publiczna nie jest w posiadaniu organu; (b) powiadomienie wnioskodawcy zwykłym pismem, że żądana informacja publiczna znajduje się na stronie BIP; (c) udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej; (d) wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na (-) ochronę danych osobowych, (-) ochronę tajemnicy zawodowej, służbowej, państwowej, skarbowej, statystycznej, czy innej tajemnicy ustawowo chronionej, (-) ochronę prawa do prywatności osoby fizycznej, (-) ochronę tajemnicy przedsiębiorcy (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); (e) wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Skoro zatem sąd zobowiązując organ do załatwienia wniosku nie wskazuje sposobu jego załatwienia, to każdy zastosowany (w zakreślonym przez ten sąd terminie) przez organ sposób jego załatwienia, przewidziany w ustawie, należy uznać za wykonanie wyroku. Jak słusznie wskazano w wyroku NSA z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie II OSK 2676/11, a Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko, na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Zdaniem Sądu rozważenia wymaga jeszcze jedna kwestia. W pkt 1) skargi skarżąca wniosła także o zobowiązanie organu, w ramach wykonania wyroku, do wskazania pracowników organu z imienia i nazwiska wraz z podaniem konkretnej kwoty wypłaconej im nagrody, zaś w pkt 2) skargi wniosła o stwierdzenie, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oparcie dla tego żądania upatrywała ona zapewne w art. 154 § 2 p.p.s.a., w którym określono, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten, w ocenie Sądu, nie mógł mieć zastosowania w sprawie niniejszej z dwóch powodów. Po pierwsze nie wystąpiło niewykonanie wyroku, gdyż wyrok ten został wykonany, pomimo otwartej kwestii odnośnie prawidłowości jego wykonania. Po drugie zaś, nawet gdyby wyrok nie był wykonany, to specyfika sprawy decydowała o tym, że nie pozwalał na to jej charakter. Skoro bowiem w sprawie II SAB/Bk 58/16 sąd stwierdzając bezczynność organu nie był uprawniony do wskazania temu organowi sposobu załatwienia sprawy, to tym bardziej w sprawie o niewykonanie tego wyroku sąd nie był uprawniony do orzekania o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku. Skarżąca zatem, o ile nie zgadza się ze sposobem załatwienia przez organ jej wniosku z dnia 13 kwietnia 2016 r., może składać kolejną skargę do sądu administracyjnego w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a., czyli o bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, w ramach którego sąd oceni prawidłowość podjętych przez organ czynności. Pamiętać bowiem trzeba, że w sprawie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 96/16). Ze względów przedstawionych powyżej, skargę skarżącej należy uznać za niezasadną. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.