II SA/Bk 150/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J., M. J., M. J., M. J., D. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi W. J., M. J., M. J., M. J., D. J., S. T., M. T., B. P., C. S., M. K., H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji; W skardze W. J., M. J., M. J., M. J. i D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów obiektu "M. i inne", pełnomocnik skarżących wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zdaniem pełnomocnika skarżących wykonanie ww. decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych zmian w strukturze własności, wywołać nieodwracalne zmiany w strukturze własnościowej (wskutek np. sprzedaży nieruchomości) oraz konfliktów sąsiedzkich wskutek zagospodarowania wydzielonych i zmienionych nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej: p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Podkreślić jednocześnie należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania, co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku. Nie jest, zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniającego ww. okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby sąd miał możliwość ich oceny (tak: NSA w postanowieniach z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 1153/12 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, oba dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że żądanie skarżących wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że pełnomocnik skarżących nie przytoczył żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo bowiem stwierdzenie, że wykonanie decyzji organu I i II instancji może doprowadzić do nieodwracalnych zmian w strukturze własności oraz konfliktów z sąsiadami, bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonych aktów nie jest wystarczające do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Nie przedstawiono żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie. Także z akt sprawy trudno wywieść, aby wykonanie przedmiotowego tytułu pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Podkreślić jednocześnie trzeba, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sporządzonego tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konkludując stwierdzić należy, iż skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.