II SA/Bk 260/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o pozwolenie na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 260/10 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z [...] listopada 2009 r. Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. B. J. – B. Sp. z o.o. w B. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z parkingiem podziemnym oraz z miejscami parkingowymi w poziomie terenu na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] przy ul. H. [...] w B. zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor przedłożył dokumentację spełniającą wymagania wynikające z ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś przedstawione rozwiązania techniczne nie budzą, zdaniem organu, zastrzeżeń natury merytorycznej. Z projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje teren inwestycji tj. działki nr [...] i [...] oraz teren nieruchomości sąsiednich nr [...] oraz [...] na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ze względu na możliwość wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek w przypadku ewentualnego realizowania na nich przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Wskazano, że organ zwracał się do właścicieli działek nr [...] o złożenie na piśmie oświadczeń co do przyszłych zamierzeń inwestycyjnych celem ich skonfrontowania z projektowaną inwestycją Spółki J. – B. W wyznaczonym terminie przedmiotowe oświadczenia nie zostały złożone, dlatego rozstrzygnięto w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy. Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 06 listopada 2009 r. – Spółce J. – B., w dniu 09 listopada 2009 r. – S. M. "R. K.", H. B., E. S., R. C., M. C., T. C., J. C., H. Ł., J. Ł., J. K., H. K., M. Ł., J. Ł., B. S. i J. S., w dniu 19 listopada 2009 r. T. P., w dniu 23 listopada 2009 r. Z. J. i E. J., T. Z. i D. Z. Na decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z [...] listopada 2009 r. znajduje się pieczęć ze wskazaniem, że decyzja stała się ostateczna [...] grudnia 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło w dniu 04 stycznia 2010 r. 175 osób – mieszkańców nieruchomości przy ul. G. [...] oraz przy ul. Ś. [...]. W odwołaniu zarzucono decyzji rażące naruszenie prawa i interesu społecznego dużej grupy mieszkańców zamieszkałych na działkach sąsiednich w stosunku do projektowanego budynku. Wskazano, że "informacja od Prezydenta Miasta B. o wydanych decyzjach w sprawie" została doręczona odwołującym się listem poleconym 17 grudnia 2009 r. Wywiedziono następujące naruszenia prawa: - zaprojektowanie inwestycji w sposób powodujący ograniczenie dostępu światła słonecznego do mieszkań w sąsiednich blokach, w których znaczna część okien znajduje się wyłącznie od strony planowanego budynku, - zaprojektowanie inwestycji w sposób powodujący pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych i użytkowych mieszkańców nieruchomości sąsiednich oraz mieszkańców planowanego budynku poprzez postawienie w sąsiedztwie budynków czteropiętrowych – budynku wielopiętrowego, co naruszy ład przestrzenny terenu, - niezaprojektowanie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych przyszłym mieszkańcom nowego budynku, co spowoduje konflikty międzysąsiedzkie związane z użytkowaniem już istniejących i nowowybudowanych miejsc parkingowych, - nieuzasadnione oddanie w użytkowanie wieczyste drogi gminnej – przedłużenia ulicy Ś. na działce nr [...], która to droga została wybudowana znacznym nakładem środków Gminy B., a obecnie może być wykorzystywana wyłącznie przez inwestora z wyłączeniem mieszkańców bloków sąsiednich. Zdaniem odwołujących się organ wydając kwestionowane pozwolenie na budowę kierował się wyłącznie interesem inwestora. Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Wydziału Infrastruktury P. Urzędu Wojewódzkiego w B. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. C., H. Ł., J. Ł. i E. J., zaś decyzją z tej samej daty nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do 158 osób. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym pozwoleniem na budowę z [...] listopada 2009 r., a w związku z tym nie miały legitymacji do jej zaskarżenia. Ponadto sporne pozwolenie nie było im doręczone, zatem nie miały w stosunku do nich zastosowania terminy przewidziane w Kpa dla wniesienia środków zaskarżenia. Wskazano, że podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, a twierdzi, że powinien być jego uczestnikiem, po upływie terminu do wniesienia odwołania dla stron - ma prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w ciągu jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji kończącej postępowanie. Organ wskazał również, że obszar oddziaływania inwestycji w postępowaniu o pozwolenie na budowę ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie we wniosku o wydanie spornego pozwolenia oraz w decyzji z [...] listopada 2009 r. wskazano, że obszar ten obejmuje teren inwestycji tj. działki nr [...] i [...] przy ul. H. [...] w B. oraz działki sąsiednie o numerach ewidencyjnych [...]. Skargę na decyzję z [...] lutego 2010 r. złożyło 98 osób, w tym część wymienionych w rozstrzygnięciu tej decyzji. Zarzucili obrazę przepisów prawa procesowego i materialnego przez niewłaściwą interpretację art. 28, art. 29 i 30 § 4 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane i błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kpa. Zarzucili również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego polegający na przyjęciu, że odwołujący się nie są stroną postępowania. Wnieśli o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Ten ostatni wniosek w późniejszym okresie został cofnięty (k. 842). W uzasadnieniu skargi wskazali, że ich zdaniem nieruchomości przy ul. G. [...] oraz przy ul. Ś. [...] znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji Spółki J. – B. Nieruchomości te pozostają w zarządzie S. M. "R. K." i organ potraktował Spółdzielnię jako stronę postępowania. Zdaniem skarżących w niektórych sytuacjach stronami postępowania o pozwolenie na budowę na podstawie art. 28 i 29 Kpa mogą być mieszkańcy – właściciele poszczególnych lokali w budynkach wielorodzinnych – jako następcy prawni Spółdzielni. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wskazali, że w dniu 24 listopada 2009 r. H. K. złożyła Prezydentowi Miasta pismo zawierające sprzeciw do inwestycji Spółki J. – B. przy ul. H. [...] w B., które powinno być przez organ potraktowane jak odwołanie. Wywodzili również, że odwołanie z 04 stycznia 2010 r. wniosły również osoby, które od początku były traktowane jak strony postępowania. Wśród tych osób byli H. Ł., J. Ł., M. C., E. J. Okoliczność ta, zdaniem odwołujących się, uszła uwadze organu. Spośród zarzutów merytorycznych wskazano w skardze na naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji RP oraz art. 7 Kpa poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, którego rozwiązania w sposób istotny ograniczają prawo własności mieszkańców budynków sąsiednich w stosunku do planowanej inwestycji. W szczególności zwrócono uwagę na niebezpieczeństwo znacznego zacienienia budynków sąsiednich, w których co najmniej trzy dolne kondygnacje nie będą miały wystarczającej ilości światła słonecznego. Zdaniem skarżących rozwiązania projektowe są niezgodne z § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podobnie jak w odwołaniu wskazali na niebezpieczeństwo znacznego pogorszenia warunków zdrowotno – sanitarnych i użytkowych mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Wskazali, że włączona do obszaru inwestycji działka nr [...] miała być przeznaczona pod drogę – zakończenie ulicy Ś. W ocenie skarżących sporna decyzja spowodowała obniżenie o 50 % wartości nieruchomości lokalowych w budynkach przy ul. G. [...] oraz ulicy Ś. [...], co nakłada na inwestora obowiązek wypłaty właścicielom tych lokali odszkodowania. Zdaniem skarżących sporne pozwolenie na budowę wydano w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, której ustalenia nie odpowiadają rzeczywistości. Analiza urbanistyczna, którą przeprowadzono przed ustaleniem warunków zabudowy nie uwzględniła, że teren sąsiedni w stosunku do inwestycji jest zabudowany budynkami wielorodzinnymi czterokondygnacyjnymi. Wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. prowadzi postępowanie, z wniosku mieszkańców terenu włączonego do obszaru oddziaływania inwestycji, o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących błędnych ustaleń kręgu stron wnoszących odwołanie wskazano, że w stosunku do M. C., H. Ł., J. Ł. i E. J. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, natomiast nie potwierdziła się informacja o złożeniu odwołania przez H. K. w dniu 24 listopada 2009 r. Ostatnio wymieniona nie złożyła również, zdaniem organu, podpisu pod odwołaniem z 04 stycznia 2010 r. Postanowieniem z 18 maja 2010 r. WSA w Białymstoku odrzucił skargę 97 osób. Postanowienie stało się prawomocne z dniem 15 lipca 2010 r. (k. 196 verte). Jedynym skarżącym, który uzupełnił wymogi formalne skargi oraz uiścił wpis był K. K. i jego skarga została rozpoznana merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez K. K. podlega uwzględnieniu, jednak nie z przyczyn w niej wskazanych, a takich, które sąd wziął pod uwagę z urzędu jako umocowany do rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja procesowa umarzająca postępowanie odwoławcze jako zainicjowane, zdaniem organu, przez podmioty niebędące jego stronami. Zdaniem sądu rozstrzygnięcie to zapadło z naruszeniem przepisów procesowych tj. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 Kpa, art. 7, 8, 9 oraz art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na wewnętrzną sprzeczność w zaskarżonej decyzji. Wojewoda P. umorzył postępowanie odwoławcze, zaś w uzasadnieniu dowodził, że decyzja o pozwoleniu na budowę była, w dacie wniesienia wszystkich odwołań, ostateczna. Jednocześnie przyjął, wyłącznie za organem I instancji, bez żadnych autonomicznych ustaleń, że odwołujący się (do których zaliczał się K. K.) nie mieli przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. Umorzyć można postępowanie, które się toczy i w takiej sytuacji organ II instancji ma obowiązek samodzielnego badania, czy odwołującemu się przysługuje status strony. Natomiast w sytuacji, gdy decyzja ma status ostatecznej – postępowanie odwoławcze nie może się toczyć, zatem nie może być umorzone, a organ II instancji nie jest władny oceniać czy "odwołujący się" ma status strony. Przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, powołany w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia, nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. Zastosowanie ma art. 105 § 1 Kpa, który stanowi, że umorzenie postępowania następuje z powodu jego bezprzedmiotowości. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie dominuje stanowisko, iż bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego następuje między innymi wówczas, gdy odwołanie złoży podmiot niebędący stroną w rozumieniu art. 28 Kpa (vide wyrok WSA w Poznaniu z 12.08.2010 r., IV SA/Po 386/09, Lex nr 553453 oraz wyrok NSA z 02.12.2008 r., II GSK 489/08, Lex nr 489237). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy – uznając brak przymiotu strony większości osób podpisanych pod pismem z 31 grudnia 2009 r. zatytułowanym "Odwołanie" - wydał kwestionowane rozstrzygnięcie podzielając stanowisko orzecznictwa sądowego co do przyczyn bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Jednak wnioskowanie takie, w tym konkretnym przypadku jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, nie miało zastosowania, bowiem w stosunku do decyzji ostatecznych nie może toczyć się postępowanie odwoławcze, co wyżej wyartykułowano. Uszło uwadze Wojewody, że sytuacja w sprawie niniejszej różni się od tej, która była przedmiotem oceny sądów w wymienionych orzeczeniach dotyczących bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Przedmiotowe umorzenie na podstawie art. 138 §1 pkt 3 Kpa z powodu braku przymiotu strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy podmiot wnoszący odwołanie (a niebędący stroną) uczyni to w terminie przewidzianym na wniesienie odwołania dla stron, a zatem, gdy postępowanie odwoławcze zostanie skutecznie zainicjowane (wszczęte). Umorzenie postępowania może bowiem dotyczyć tylko sprawy pozostającej w toku, w której na skutek braku któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego (np. przymiotu strony) nie można wydać rozstrzygnięcia co do istoty (vide wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2007 r., VII SA/Wa 285/07, Lex nr 470170). W rozpoznawanym przypadku pozwolenie na budowę stało się ostateczne 09 grudnia 2009 r. wskutek niewniesienia w terminie przez żadną ze stron środków zaskarżenia. W momencie złożenia przez mieszkańców ulic G. i Ś. pisma z 31 grudnia 2009 r. zatytułowanego "Odwołanie" nie toczyło się już zatem żadne postępowanie, w tym odwoławcze, w stosunku do tego pozwolenia. Nie wywołało także skutku w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego złożenie przedmiotowego pisma przez osoby, które były uprzednio stronami postępowania o pozwolenie na budowę (M. C., H. Ł., J. Ł., E. J.), bowiem nastąpiło to po upływie terminu do wniesienia odwołania liczonego tym osobom indywidualnie od daty doręczenia pozwolenia i termin ten nie został przywrócony (vide postanowienie z [...] lutego 2010 r. k. 62 akt adm. II inst.). Dlatego, zdaniem składu orzekającego, umorzenie postępowania odwoławczego zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kpa było niedopuszczalne, bowiem nie dotyczyło postępowania w toku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że możliwe są dwa rozwiązania sytuacji, w której pismo (odwołanie) zawierające zarzuty merytoryczne do ostatecznej już decyzji składają osoby niebędące stronami w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (nietraktowane jak strony). Prezentowane jest stanowisko, że jeśli pismo stanowi odwołanie to należy stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 Kpa) jako wniesionego po ostatecznym zakończeniu sprawy (vide wyroki WSA w Warszawie z 17.10.2008 r., VII SA/Wa 1252/08, Lex nr 527528, WSA w Rzeszowie z 17.02.2009 r., II SA/Rz 801/08, Lex nr 528334). Dominuje jednak linia orzecznictwa, zgodnie z którą należy uprzednio wyjaśnić, czy przedmiotowe pismo nie stanowi wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (vide wyroki NSA z 05.12.1997 r., I SA 1329/95, ONSA 1998/3/103 i z 16.07.2002 r., II SA 2230/00, M. Prawn. 2002/20/916, WSA w Warszawie z 13.10.2005 r., I SA/Wa 1606/04, Lex nr 191505, WSA w Białymstoku z 09.08.2008 r., II SA/Bk 358/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Warszawa 2006, s. 586 i n.). Dopiero jednoznaczne potwierdzenie charakteru takiego pisma pozwala na jego kwalifikację i załatwienie w trybie art. 134 Kpa (jako niedopuszczalnego odwołania) lub w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (jako wniosku o wznowienie postępowania). Konieczność przeprowadzenia takich wyjaśnień wynika z poszanowania zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 Kpa) oraz możliwości ich wzruszenia wyłącznie w trybach nadzwyczajnych. W rozpoznawanym przypadku pozwolenie na budowę z [...] listopada 2009 r. wskutek niezaskarżenia stało się ostateczne w dniu 09 grudnia 2009 r. Pismo z 31 grudnia 2009 r. zatytułowane "Odwołanie", potraktowane przez organ jak odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 Kpa, mieszkańcy nieruchomości przy ulicach G. i Ś. złożyli do Wojewody P. za pośrednictwem Prezydenta Miasta B. w dniu 04 stycznia 2010 r., a więc po uzyskaniu przez pozwolenie cechy ostateczności. W świetle zaprezentowanego wyżej orzecznictwa, którego poglądy skład orzekający podziela, organ odwoławczy przed zakwalifikowaniem tego pisma i nadaniem mu dalszego biegu powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę jego autorów, zwłaszcza że działali bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Co prawda główne zarzuty "Odwołania" mają charakter merytoryczny (co mogło sugerować, że stanowi odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 Kpa), jednak wynika z niego również, że mieszkańcy nieruchomości sąsiednich dla inwestycji dostrzegają pominięcie ich w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem i tym samym naruszenie ich interesu prawnego (prawa do niezakłóconego zamieszkiwania) sposobem zaprojektowania inwestycji. Mimo takiej, nie do końca precyzyjnej, treści "Odwołania" oraz faktu, że wpłynęło ono po ostatecznym zakończeniu postępowania o pozwolenie na budowę i zostało w przeważającej większości podpisane przez osoby niebędące jego stronami, niekorzystające z fachowej pomocy prawnej – organ zaniechał wyjaśnienia jego charakteru. Automatycznie potraktował pismo jak odwołanie w rozumieniu art. 127 §1 Kpa, bez rozważenia możliwości innej jego kwalifikacji (jako wniosku o wznowienie postępowania), w tym bez uprzedniego zasięgnięcia jednoznacznego stanowiska autorów pisma - uprzednio pouczonych o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Obowiązek wyjaśnienia charakteru składanych organowi pism wynika z art. 7, 8 i 9 Kpa, w których sformułowano zasady prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady informowania stron o okolicznościach mogących mieć wpływ na ich sytuację prawną. Nie można bowiem wykluczyć, że osoby nieposiadające wiedzy prawniczej, nieprecyzyjnie sformułowały swoje stanowisko lub też – nie potrafiąc dokonać oceny sytuacji procesowej, w której się znalazły – pozostawały w błędzie co do dostępnych im środków prawnych i nazwały złożone pismo "Odwołaniem", mimo że w zaistniałej sytuacji nie mogło ono prowadzić do zamierzonego przez nich celu (wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę z [...] listopada 2009 r.). Z uwagi na to, że organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienia (potwierdzenia) rzeczywistej intencji stron, mimo istnienia ku temu uzasadnionych podstaw, stwierdzić należało wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów procesowych (art. 7, 8, 9 i 107 § 3 Kpa) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik końcowy sprawy. Kwestionowane rozstrzygnięcie należało wyeliminować z obrotu prawnego. Odnośnie dowodzenia w skardze posiadania interesu prawnego wskazać należy, że ocena tej przesłanki po ostatecznym zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, jak to wyżej już wyjaśniono, nie może być przeprowadzona w dowolnym trybie, a wyłącznie w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pouczono o tym "odwołujących się", ale jednocześnie powtórzono ocenę organu I instancji w tym przedmiocie nieprawidłowo orzekając o umorzeniu postępowania odwoławczego. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy wezwać podmioty podpisane pod pismem z 31 grudnia 2009 r. ("Odwołaniem") do wskazania, czy ich intencją było wszczęcie postępowania odwoławczego, czy też poddanie decyzji ostatecznej z [...] listopada 2009 r. o pozwoleniu na budowę kontroli w nadzwyczajnym trybie postępowania, a więc czy pismo to stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotowym pozwoleniem. W zależności od zajętego stanowiska rozstrzygnąć należy, z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu, na podstawie art. 134 Kpa lub przekazać pismo właściwemu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania organowi stosownie do art. 150 § 1 Kpa. Istotną bowiem kwestią jest zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który zgodnie z treścią art. 148 § 2 Kpa wynosi miesiąc od dnia dowiedzenia się przez stronę o decyzji. Jeśli "odwołujący się" zawiadomienie o wydaniu pozwolenia na budowę uzyskali 17 grudnia 2009 r., jak twierdzili, to termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upływałby w poniedziałek 18 stycznia 2010 r. Zważywszy na datę wniesienia "odwołania" (04 stycznia 2010 r.), tym bardziej Wojewoda był zobligowany do wyjaśnienia rzeczywistych intencji stron orzekając w dniu 11 lutego 2010 r., a więc po upływie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Również wskazane jest wyjaśnienie charakteru pisma z 24 listopada 2009 r., na które odpowiedź organ wystosował w dniu 10 grudnia 2009 r. i którego charakter skarżący sprecyzował na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. (k. 1074). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2. wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącego zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.