II SA/Bk 323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na czynność Starosty Powiatu S. w przedmiocie umieszczenia na drodze powiatowej znaku zakazującego wjazd pojazdów o masie powyżej 15 ton p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. W dniu 19 kwietnia 2018 r. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na czynność Starosty Powiatu S. polegająca na umieszczeniu na drodze powiatowej nr [...] B R. znaku drogowego ograniczającego możliwość poruszania się na tej drodze pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 15 ton, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Starosta S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie argumentując, że czynność umieszczenia na drodze znaku zakazującego wjazdu pojazdów jest czynnością wykonawczą, wtórną wobec czynności materialną – technicznej, jaką jest zatwierdzenie projektu organizacji ruchu i tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność umieszczenia na drodze powiatowej nr [...] B R. znaku drogowego ograniczającego możliwość poruszania się na tej drodze pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 15 ton. W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie zawartego w art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017r. poz.1260) upoważnienia zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 784). Jak stanowi § 1 ust. 1 rozporządzenie określa szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, a zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. W myśl § 1 ust. 2 ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) organizacji ruchu - rozumie się przez to, mające wpływ na ruch drogowy: a) geometrię drogi i zakres dostępu do drogi, b) sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, c) zasady i sposób działania sygnalizacji, znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów; 2) projekcie organizacji ruchu - rozumie się przez to dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem. Działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są m.in. przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności przez sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, zatwierdzanie organizacji ruchu, przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Stosownie zaś do § 4 ust. 1 tego aktu podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu na nowo wybudowanej drodze lub jej zmiany na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem. Projekt organizacji ruchu powinien zawierać plan sytuacyjny zawierający m.in. lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych (§ 5 ust. 1 pkt 2a). Przy czym organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi (§ 11 rozporządzenia). Z treści powołanych przepisów wynika zatem, że czynność postawienia znaku drogowego w konkretnym miejscu jest czynnością wtórną i wobec zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na drodze publicznej. Podkreślić przy tym należy, że czynność zatwierdzenia organizacji ruchu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 września 2012 r. I OSK 2177/12 LEX nr 1328092, z 14 lutego 2013 r. I OSK 154/13 LEX nr 1282726, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. I OPS 14/13 LEX nr 1476996, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 30 kwietnia 2015 r. II SA/Sz 1150/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie skarżący nie zaskarżył jednak zatwierdzenia organizacji ruchu, lecz przedmiotem skargi uczynił czynność umieszczenia na drodze powiatowej nr [...] B R. znaku ograniczającego możliwość poruszania się na tej drodze pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 15 ton. Tymczasem, jak wykazano wyżej, samo fizyczne umieszczenie znaku drogowego w konkretnym miejscu jest jedynie czynnością techniczną, wykonawczą i wtórną w stosunku do zatwierdzenia organizacji ruchu. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że faktyczna czynność postawienia znaku drogowego nie mieści się zatem w kompetencji sądownictwa administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., w szczególności nie jest innym niż określone w pkt 1-3 tego przepisu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia: NSA: z 16 listopada 2011 r. I OSK 2003/10 LEX nr 1127053, z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 735/10 LEX nr 658620, z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1394/11 LEX nr 1068392, postanowienia WSA w Krakowie: z dnia 23 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 740/10 LEX nr 622069 i z dnia 13 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1051/10 LEX nr 775942, postanowienia WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 122/16 oraz z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1205/14,CBOSA). W tym stanie rzeczy wywiedziona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.