II SA/Bk 399/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. J., P. J., E. S. i L. J. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2022 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z [...] lutego 2022 r. znak [...], którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 1974 r. znak [...] o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położoną w B. o powierzchni 722 m2 i ustaleniu odszkodowania. Postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postępowanie wznowione toczyło się na wniosek reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika C. J., E. S., P. J. oraz L. J., który wpłynął do Prezydenta Miasta B. [...] stycznia 2022 r. Jako podstawę prawną wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jako podstawę faktyczną – pominięcie w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] listopada 1974 r. strony w osobie Z. J. We wniosku o wznowienie wywiedziono, że informację o istnieniu wyżej wymienionej decyzji wnioskodawcy powzięli [...] grudnia 2021 r., na dowód czego załączyli własne oświadczenia. Na wypadek istnienia wątpliwości co do prawdziwości ich twierdzeń wnieśli o przeprowadzenie dowodów z ich przesłuchania oraz przesłuchania świadka E. S. - pracownika kancelarii, na okoliczność braku wiedzy wnioskodawców co do istnienia ww. decyzji ostatecznej. Postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną decyzją ostateczną z [...] listopada 1974 r. Wywiódł, że twierdzenie wnioskodawców o powzięciu [...] grudnia 2021 r. informacji odnośnie istnienia ww. decyzji ostatecznej z 1974 r. nie znajduje pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika z niego bowiem, że już na dzień [...] września 2021 r. znane im były numer i data decyzji ostatecznej, rozstrzygnięcie w niej zawarte oraz strony zakończonego nią postępowania. W oparciu o tę wiedzę, będąc reprezentowanymi przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpili [...] września 2021 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 1974 r. W postępowaniu nieważnościowym Wojewoda P. decyzją z [...] października 2021 r. znak [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Występując następnie o wznowienie postępowania w dniu [...] stycznia 2022 r., wnioskodawcy nie zachowali zatem terminu do złożenia takiego wniosku z art. 148 § 2 K.p.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli wnioskodawcy, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wywiedli, że nie złożyli pozornego oświadczenia co do braku wiedzy odnośnie istnienia ww. decyzji ostatecznej i mogą je ponowić pod rygorem odpowiedzialności karnej. W ich ocenie, wykładnia art. 148 § 1 K.p.a. pozwala na ustalenie, że przedmiotowo istotna jest wiedza strony o treści decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, a nie wiedza pełnomocnika. Ponadto, przepis ten zakłada pozytywną wiedzę stron a nie hipotetyczny termin, kiedy mogli powziąć wiedzę. Zarzucili, że nie dysponowali i nie dysponują kopią decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 1974 r., nigdy nie przeglądali dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania wywłaszczeniowego i nieważnościowego, a wiedzę o istnieniu decyzji wywłaszczeniowej uzyskali w trakcie spotkania w kancelarii w dniu 27 grudnia 2021 r. Jak wskazali, organ pierwszej instancji nie odniósł się także w uzasadnieniu postanowienia do sformułowanych przez nich wniosków dowodowych. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2022 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta. Zgodził się z ustaleniami organu pierwszej instancji, że już [...] września 2021 r. (w dacie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej z [...] listopada 1974 r.) wnioskodawcy posiadali wiedzę o tej decyzji, tj. wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Następnie też, od decyzji umarzającej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności złożyli odwołanie, które jest procedowane przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii. Wojewoda podkreślił, że wnioskodawcy w postępowaniu nieważnościowym byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, tego samego co w przedmiotowym postępowaniu o wznowienie. Od profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się dochowania należytej staranności, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania profesjonalnego pełnomocnika. Wojewoda nie podzielił przekonania, że wiedzy pełnomocnika nie można utożsamiać z wiedzą strony. W ocenie organu odwoławczego trudno wyobrazić sobie, aby pełnomocnik nie współdziałał ze swoimi mocodawcami. Skargę do sądu administracyjnego wywiedli C. J., E. S., P. J. oraz L. J., zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucili naruszenie: 1) art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku art. 80 oraz art. 148 § 1 K.p.a. przez zaniechanie przez Wojewodę P. przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżących, co doprowadziło do utrzymania w mocy błędnego postanowienia Prezydenta Miasta z [...] lutego 2022 r., 2) art. 148 § 1 w związku z art. 78 § 1 w związku z art. 80 w związku z art. 124 § 1 K.p.a. przez odmowę przeprowadzenia dowodów o istotnym znaczeniu dla sprawy - przesłuchania stron oraz świadka E. S. bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, 3) art. 11 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. przez sporządzenie przez Wojewodę uzasadnienia postanowienia w sposób sprzeczny z zasadami przekonywania, niewyjaśnienie stronom przyczyn odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, nieadekwatny do stanu faktycznego sprawy dobór argumentacji, dokonanie oceny wiarygodności dowodów pomimo zaniechania ich przeprowadzenia. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych, w tym nie wskazał przyczyn odmowy przeprowadzenia dowodów. Organy też prowadzą polemikę z pełnomocnikiem skarżących odnośnie powinności pełnomocnika, jego rzetelności nie zauważając, że z przepisów prawa wynika wprost obowiązek przeprowadzenia czynności. W razie wątpliwości, organ winien był przeprowadzić czynności wyjaśniające, a nie rozstrzygać negatywnie wydając postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wskazali, że nie można uznać, że coś jest wiarygodne bądź nie, jak nie przeprowadzono czynności w tym zakresie. W ocenie skarżących, organ arbitralnie i błędnie utożsamia wiedzę pełnomocnika z rzeczywistą wiedzą stron postępowania. Z treści uzasadnienia jednak nie wynika, by organ dostrzegł jakiekolwiek aktywne działanie stron w niniejszym postępowaniu. Żadna korespondencja w tym zakresie nie była kierowana na adresy stron postępowania, strony nigdy też nie przeglądały dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania wywłaszczeniowego czy nieważnościowego. Wiedza pełnomocnika i wiedza stron nie jest tożsama. Zdaniem skarżących, w treści pełnomocnictwa nie było wskazania, które potwierdzałoby, że w dacie jego udzielenia strony identyfikowały jakiekolwiek decyzje wywłaszczeniowe z lat 70-tych, w tym decyzję z [...] listopada 1974 r. Nie istnieje też generalne domniemanie prowadzenia wszelkich spraw mocodawców, we wszystkich nadzwyczajnych trybach postępowania, bez ich wyraźnej woli w tym zakresie. Przedmiotem pierwotnego zlecenia było złożenie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych, które uda się pełnomocnikowi odnaleźć. Nie stanowi dowodu na brak staranności pełnomocnika zachowanie stron postępowania, które nie pojawiają się w siedzibie kancelarii. Ze względu na pandemię COVID strony nie mogły zapoznać się z informacjami odnośnie prowadzonych spraw przed datą [...] grudnia 2021 r., zaś podczas rozmów telefonicznych pełnomocnik nie podaje szczegółowych informacji odnośnie przedmiotu spraw w sposób umożliwiający ich identyfikację. Wiedza skarżących odnośnie wywłaszczanych działek była bardzo ogólna, tj. gdzie była położona mniej więcej oraz obok jakich sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W wykonaniu wezwania sądu, Prezydent Miasta B. przekazał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię własnej decyzji z [...] listopada 1974 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Jak wynika z art. 16 § 1 zdanie drugie K.p.a., uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a. lub ustawach szczególnych. Wznowienie postępowania administracyjnego uregulowane w art. 145 – 152 K.p.a. jest zatem wyjątkiem od zasady trwałości decyzji, dając możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji w enumeratywnie wymienionych przypadkach. Skarżący w sprawie niniejszej jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wznowienie na tej podstawie następuje wyłącznie na żądanie strony, nigdy z urzędu (por. wyrok NSA z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3223/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podanie o wznowienie postępowania administracyjnego wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 K.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. (por. wyrok NSA z 3 marca 2022 r., I OSK 606/19). Z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. wynika, że podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wykazanie zachowania terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania wznowieniowego jest zadaniem strony (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., I OSK 673/21). W związku z tym skarżący mieli obowiązek udowodnić, kiedy dowiedzieli się o decyzji ostatecznej, której wzruszenia żądają. Natomiast w gestii organu leżała weryfikacja twierdzeń stron i w razie potrzeby przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie dotyczył decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 1974 r. znak [...] dotyczącej wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania m.in. za działkę położoną w B., oznaczoną nr [...] o pow. 722 m2. We wniosku wskazano, że skarżący dowiedzieli się o decyzji [...] grudnia 2021 r., na dowód czego załączono oświadczenia poszczególnych skarżących. Wiarygodność oświadczeń skarżących została jednak podważona przez organy. Na podstawie dokumentu w postaci decyzji Wojewody P. z [...] października 2021 r. nr [...] ustaliły one bowiem, że wnioskiem z [...] września 2021 r. zainicjowali oni postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. W związku z tym organy doszły do przekonania, że już w dacie złożenia tego wniosku skarżący posiadali wiedzę o numerze i dacie ww. decyzji ostatecznej, jak również w zakresie rozstrzygnięcia i stron postępowania, skoro uznali za konieczne wystąpienie do Wojewody z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. W ocenie sądu, stanowisko organów nie narusza prawa. Wniosek danej osoby o stwierdzenie nieważności określonej decyzji ostatecznej stanowi dowód jej wiedzy o tej decyzji (podobnie uznaje się w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z 19 lutego 2019 r., I OSK 4/17 czy też w wyroku WSA w Lublinie z 7 czerwca 2022 r., II SA/Lu 229/22). Dowiedzenie się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. zasadnie organy wiążą z poznaniem elementów identyfikujących decyzję, takich jak data i numer decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że dokładne poznanie pełnej treści decyzji nie jest konieczne (tak chociażby NSA w wyroku z 25 maja 2017 r., II OSK 2445/15). W związku z tym nie stanowi okoliczności istotnej w niniejszej sprawie to, czy strona przeglądała akta sprawy zakończonej decyzją ostateczną i czy widziała sam dokument w postaci decyzji, lecz czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można stronie przypisać wiedzę o istnieniu określonej decyzji ostatecznej, w szczególności o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Odnośnie kwestionowania przez skarżących utożsamiania wiedzy pełnomocnika z wiedzą strony postępowania wyjaśnić trzeba, że organy nie stawiają tezy, iż wiedza pełnomocnika jest równoznaczna z wiedzą strony. Wywodzą natomiast określone fakty w związku z czynnościami dokonanymi – co prawda przez pełnomocnika – jednak w imieniu i na rzecz skarżących. Faktem jest, że w imieniu skarżących wniosek o stwierdzenie nieważności złożył pełnomocnik, zastępujący skarżących również w niniejszej sprawie. Organy nie miały jakichkolwiek podstaw, by uznać, że pełnomocnik złożył wniosek o stwierdzenie nieważności bez wiedzy skarżących, a do tego sprowadza się wywód skargi w tym zakresie. Nie jest też obowiązkiem organów poszukiwanie dowodów na brak należytej komunikacji pomiędzy skarżącą a jej pełnomocnikiem (podobnie w wyroku NSA z 3 marca 2022 r., I OSK 606/19). Organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę na konieczność dochowania należytej staranności przez pełnomocnika, a zatem również rzetelności w informowaniu o uzyskanych istotnych informacjach czy podejmowanych czynnościach. Organy nie miały obowiązku badania czy pełnomocnik konsultował ze skarżącymi podejmowane działania w postępowaniu nieważnościowym, czy też jakie były przyczyny uchybień w zakresie tych obowiązków. Pełnomocnik nie działał we własnym imieniu, lecz wyrażał wolę skarżących. W judykaturze słusznie definiuje się istotę stosunku pełnomocnictwa w ten sposób, że pełnomocnik działa jako zastępca w imieniu i na rzecz mocodawcy, a podjęte przez niego czynności w zakresie umocowania wywołują skutki prawne bezpośrednio w sferze prawnej reprezentowanego (por. np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 775/19). W ocenianym przypadku, pełnomocnik wyraził wolę skarżących wzruszenia konkretnej decyzji ostatecznej i nie ma potrzeby badania czy skarżący rzeczywiście mieli taką wolę, jeśli pełnomocnik był należycie umocowany, co nie było w sprawie kwestionowane. W ocenie sądu, podanie w piśmie skierowanym do organu danych identyfikujących określoną decyzję ostateczną należy traktować również jako oświadczenie wiedzy strony, jeśli zastępujący stronę pełnomocnik jest należycie umocowany (podobnie w wyroku WSA w Krakowie z 18 listopada 2016 r., II SA/Kr 373/16). W orzecznictwie można co prawda zauważyć przykłady sytuacji, w których utożsamianie wiedzy pełnomocnika z wiedzą strony nie będzie uzasadnione (zob. np. wyrok NSA z 3 marca 2022 r., II OSK 735/19; wyrok WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2019 r., II SA/Gd 318/19). Tego rodzaju konkluzję można uznać za trafną wówczas, gdy zakres umocowania pełnomocnika ogranicza się do spraw niezwiązanych z określoną decyzją ostateczną, zaś o takiej decyzji pełnomocnik dowiedział się niejako przy okazji, bez związku ze sprawami, w których jest umocowany do działania. W niniejszej sprawie sytuacja jest jednak odmienna. Udzielone przez skarżących pełnomocnictwa pozwalały na dokonywanie w imieniu skarżących w zasadzie wszelkich czynności prawnych i oświadczeń (k. 9-12 akt administracyjnych, k. 6-9 akt sądowych). Uprawniają one występującego również w niniejszej sprawie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawców wobec wszelkich władz, wszelkich organów administracji, sądów powszechnych i administracyjnych, w tym do składania wszelkich oświadczeń i wniosków. Zakres umocowania nie został ograniczony przez odniesienie się do określonych spraw czy określonej materii. Szerokie ukształtowanie stosunku pełnomocnictwa nie pozostaje bez wpływu na ocenę działań podejmowanych w imieniu skarżących, a znaczne uprawnienia pełnomocnika wiążą się również z większymi obowiązkami i odpowiedzialnością za podejmowane działania, a nawet zaniechania. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik nie tylko miał zatem obowiązek działania zgodnie z umocowaniem (z czym należy wiązać bezpośrednie skutki dla skarżących wynikające z zaniechań pełnomocnika, np. braku należytego informowania czy niepodjęcia działań w terminie), ale takie działania rzeczywiście podjął, wnosząc w imieniu i na rzecz skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. z [...] listopada 1974 r. (z czym należy wiązać bezpośrednie skutki dla skarżących wynikające z działań pełnomocnika, m. in. wyrażenia w imieniu skarżących oświadczenia woli stwierdzenia nieważności decyzji i oświadczenia wiedzy o istnieniu tej decyzji). Twierdzenie, że "przedmiotem pierwotnego zlecenia było złożenie wniosków w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, które uda się pełnomocnikowi znaleźć" nie znajduje potwierdzenia w treści pełnomocnictw czy innych dokumentach. Pełnomocnictwa zostały ujęte w sposób pozwalający na swobodę działań pełnomocnika, obejmującą złożenie wniosków o wznowienie postępowania. Organy nie wskazują zresztą na moment dowiedzenia się o decyzjach przez pełnomocnika, ale moment wyrażenia tej wiedzy w imieniu skarżących w postępowaniu nieważnościowym. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących usiłuje twierdzić, że z jednej strony wnioski o stwierdzenie nieważności były pierwotnym przedmiotem zlecenia, a z drugiej, że skarżący nie mieli wiedzy o wnioskach o stwierdzenie nieważności. Należy zaznaczyć, że z akt sprawy, zarówno administracyjnych jak i sądowoadministracyjnych, wynika że pełnomocnictwa skarżących nie zostały opatrzone datą, zaś w aktach brak jest dokumentów pełnomocnictw złożonych w postępowaniu nieważnościowym. Jednakże nie budzi wątpliwości sądu, a w szczególności nie zostały takie wątpliwości wskazane przez stronę skarżącą, jakoby pełnomocnik nie był umocowany do czynności podejmowanych w postępowaniu, zarówno dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji jak i wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W ocenie sądu, organy wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy sprawy należy uznać za wystarczający do uznania, że przewidziany w art. 148 K.p.a. termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został w niniejszej sprawie zachowany. Poprzez ustalenie, że wniosek skarżących zainicjował postępowanie nieważnościowe dotyczące ww. decyzji ostatecznej, organy skutecznie podważyły oświadczenia skarżących. Pełnomocnik skarżących konsekwentnie wskazuje, że oświadczenia te stanowią "dowód jak każdy inny". Organy nie wskazują jednak, że nie może to być dowód w sprawie, lecz że nie jest to dowód wiarygodny w świetle pozostałych dowodów. W ocenie sądu, nie można zarzucić organom arbitralności oceny materiału dowodowego. Wnioski wyprowadzone z analizy dowodu w postaci decyzji Wojewody P. z [...] października 2021 r. umarzającej postępowanie nieważnościowe w pierwszej instancji, sąd uznał za prawidłowe. Jest to wystarczający dowód do uznania, że skarżący wiedzieli o ww. decyzji ostatecznej, w związku z czym należy uznać, że stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony. Fakt, że skarżący działali w postępowaniu przez pełnomocnika nie podważa tej konkluzji, gdyż nie ma podstaw do twierdzenia, że pełnomocnik nie wyrażał woli i wiedzy skarżących. Niewątpliwie organy nie odniosły się do wniosków dowodowych o przesłuchanie wnioskodawców oraz przesłuchanie świadka E. S.. Jak stanowi art. 78 § 1 K.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem sądu, uchybienie organów w tym zakresie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżący wiedzę o decyzji ostatecznej z 1974 r. nabyły co najmniej już we wrześniu 2021 r., a zatem nie było konieczności ich przesłuchania na powyższą okoliczność. Z kolei zeznania p. E. S. – pracownika kancelarii - nie mogły mieć znaczenia dla sprawy, bowiem z oczywistych względów zeznania tego świadka nie mogły dotyczyć wiedzy poszczególnych skarżących co do istnienia decyzji z 1974 r., a co najwyżej spotkania, które odbyło się w kancelarii [...] grudnia 2021 r. Fakt, że takie spotkanie miało miejsce nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, zresztą organy tego nie kwestionowały. Brak formalnego ustosunkowania się do złożonych wniosków dowodowych należy kwalifikować jako naruszenie zasady przekonywania i budzenia zaufania do organów władzy publicznej, jednakże w niniejszej sprawie, skoro ich przeprowadzenie nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie, powyższe uchybienie organów nie mogło stanowić przesłanki uchylenia zaskarżonego postanowienia. Reasumując, organy rozpatrzyły niniejszą sprawę prawidłowo, trafnie stosując powołane przepisy prawa procesowego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie naruszało wskazanych w skardze przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 148 § 1 K.p.a. Organ właściwie ocenił cały zebrany materiał dowodowy prawidłowo ustalając, że skarżący wiedzę o wydaniu decyzji z [...] listopada 1974 r. powzięli już we wrześniu 2021 r., a nie jak wskazywali we wniosku – [...] grudnia 2021 r. Organ zastosował właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretował oraz należycie wyjaśnił w pisemnych motywach obu wydanych rozstrzygnięć, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. Uzasadnienia zaskarżonych postanowień pozwalają na poznanie motywów rozstrzygnięcia, organy wskazały w szczególności fakty uznane za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd nie stwierdził innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).