II OSK 735/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 16/18 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 16/18 oddalił skargę J. P. (dalej jako skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda Dolnośląski, po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu (dalej zwanej spółką), postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi z wyłączeniem przyłączy na działkach nr ew. [...],[...],[...], obręb [...] przy ul. [...]/[...] we [...]. Wniosek o wznowienie postepowania spółka nadała w placówce pocztowej w dniu 2 lutego 2017 r. Organ przyjmując, że wniosek został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności, wskazał, że spółka o okoliczności sprzedania w dniu 28 kwietnia 2016 r. działki nr ew. [...], przez skarżącego [...] S.A., wiedziała już w dniu 18 listopada 2016 r. W tym bowiem dniu pełnomocnik spółki zapoznał się z aktami postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w których znajdowało się pismo [...] S.A. z dnia 20 października 2016 r. informujące, że spółka ta nabyła w dniu 28 kwietnia 2016 r. wskazaną działkę. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po jego rozpoznaniu postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej zwanej k.p.a.), uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Motywując rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się protokół udostępnienia akt z dnia 18 listopada 2016 r. z którego wynika, że pełnomocnik spółki zapoznał się z aktami sprawy dotyczącymi decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w których znajdowało się pismo [...] S.A. z dnia 20 października 2016 r., informujące o nabyciu przez spółkę prawa własności do działki nr ew. [...]. Jednakże, w ocenie organu, fakt ten nie jest tożsamy z dowiedzeniem się przez spółkę o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania. Za niezasadne uznał utożsamienie przez organ I instancji dowiedzenia się przez pełnomocnika o okoliczności będącej podstawą wznowienia postępowania z dowiedzeniem się o niej przez mocodawcę. Organ II instancji argumentował, że art. 148 § 1 k.p.a. wymaga aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, natomiast faktu tego nie można zastąpić domniemaniem. Zatem dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w powołanym przepisie. Jak stwierdził, miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., nie należy liczyć od dnia, kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się pełnomocnik skarżącego w związku z prowadzeniem innej sprawy, jeśli nie dowiedział się o niej skarżący. Organ podkreślił, że pełnomocnik został umocowany do reprezentowania spółki w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia [...] grudnia 2015 r., natomiast niniejsze postępowanie dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2016 r. Na koniec rozważań organ II instancji stwierdził, że w sprawie jednomiesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania został zachowany, ponieważ wniosek został nadany w placówce pocztowej w dniu 2 lutego 2017 r., zaś jak wskazuje spółka o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 2 stycznia 2017 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przypomniał stanowisko organów I i II instancji, przychylając się do stanowiska organu odwoławczego. Podkreślił za organem, że zapoznanie się pełnomocnika spółki ustanowionego w innej sprawie administracyjnej z wiedzą dotyczącą nabycia działki nr [...] w określonym dniu, tj. 28 kwietnia 2016 r., nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez spółkę o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania w innej sprawie. Sąd uznał zatem za słuszne twierdzenie, że pełnomocnik został umocowany do reprezentowania spółki w konkretnej sprawie, a mianowicie w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 15 grudnia 2015 r., natomiast postępowanie wznowieniowe dotyczyło decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2016 r. Jak stwierdził Sąd, skoro spółka otrzymała decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w dniu 2 stycznia 2017 r., to zasadnie przyjął organ II instancji, iż termin jednomiesięczny do wznowienia postępowania został zachowany. W konsekwencji organ ten słusznie uchylił postanowienie o odmowie wznowienia postępowania i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Słusznie - zdaniem Sądu - wskazał organ odwoławczy, iż to strona musi powziąć wiedzę o konkretnej okoliczności. W niniejszej sprawie strona w sposób właściwy wykazała, iż z decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] (z uzasadnienia decyzji, decyzja w aktach sprawy II OSK 1289/17) powzięła wiedzę o zmianie właściciela działki nr ew. [...]. Natomiast okoliczności wskazane w skardze odnoszące się do nieformalnych spotkań, negocjacji dotyczących transakcji sprzedaży, powiązań osobowych nie mogą obalić prawidłowego ustalenia w tym zakresie dokonanego przez organ odwoławczy. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Sądowi i instancji zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia, mimo iż skarżącemu nie zostało w postępowaniu administracyjnym zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym jego stadium, co skutkowało pozbawieniem go możności obrony swoich praw i stanowiło podstawę do wznowienia postępowania oraz jednocześnie podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia niezależnie od wpływu tegoż uchybienia na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia mimo dokonania przez organ II instancji błędnych ustaleń faktycznych co do terminu dowiedzenia się przez spółkę o podstawie wznowienia, a to na skutek braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało uchyleniem postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania mimo upływu terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie postanowienia organu II instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: - pisma spółki [...] sp. z o.o. z dnia 14 grudnia 2016 r., złożonego do akt sprawy prowadzonej przez Wojewodę Dolnośląskiego pod sygn. [...] i zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wraz z jej uzasadnieniem, na okoliczność tego, iż w piśmie z dnia 14 grudnia 2016 r. spółka [...] wskazywała na to, iż skarżący nie jest właścicielem działki nr [...], a co za tym idzie okoliczność ta była jej znana przed dniem 2 stycznia 2017 r., w związku z czym wniosek [...] sp. z o.o. o wznowienie postępowania wniesiony został po terminie; - oświadczenia skarżącego z dnia 25 stycznia 2019 r. na okoliczność tego, iż uprawniony do samodzielnej reprezentacji Prezes Zarządu [...] sp. z o.o. rozmawiał w dniu 31 maja 2016 r. ze skarżącym o dokonanej sprzedaży działki nr [...] oraz, iż w dniu [...] września 2016 r. uczestniczył w negocjacjach, podczas których szczegółowo omawiane były warunki sprzedaży działki nr [...], w związku z czym okoliczność ta była znana spółce [...] przed dniem 2 stycznia 2017 r., a co za tym idzie wniosek [...] sp. z o.o. o wznowienie postępowania wniesiony został po terminie. Podnosząc przy tym, iż przeprowadzenie powyższych dowodów jest konieczne do wykazania, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, a ich przeprowadzenie nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy, gdyż dokumenty te znajdują się w aktach sprawy (decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r.) lub załączeniu do niniejszej skargi (pismo [...] z dnia 14 grudnia 2016 r., oświadczenie skarżącego). W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania, a także pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez stronę skarżącą w treści skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Niezasadny jest zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W okolicznościach tej sprawy zastosowanie tego przepisu wymagało zatem stwierdzenia przez sąd administracyjny, że w postępowaniu administracyjnym doszło do takiego naruszenia prawa, które stanowiło przesłankę wznowienia postępowania określoną w zamkniętym katalogu zawartym w art. 145 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, w tej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem w każdym stadium postępowania został on pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że wskazane przez niego naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. stanowiło podstawę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego, niezastosowanie trybu z art. 10 k.p.a. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że w sprawie zaistniała podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 176/13 (LEX nr 1485507) "naruszenia w zakresie zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. muszą być zawsze odnoszone do skutku jakim jest wynik sprawy i mogą być oceniane w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Organ nie jest natomiast zobligowany do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sytuacji, gdy ma być wydane postanowienie niekończące postępowania w sprawie (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1260/17, LEX nr 2648433). Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania organ dokonując czynności wstępnych bada czy istnieją przesłanki podmiotowe, przedmiotowe i dotyczące terminu, ale nie są to czynności procesowe postępowania administracyjnego. Postanowienie o wznowieniu postępowania, wobec braku przeszkód nie kończy procedury wznowieniowej, ale dopiero ją wszczyna i to postanowienie organ jest obowiązany doręczyć wszystkim stronom postępowania, aby ich prawa procesowe, gwarantowane art. 10 § 1 k.p.a. nie zostały naruszone. Natomiast decyzja o odmowie wznowienia postępowania zamyka drogę do podjęcia ww. postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, co powoduje, że organ administracji żadnych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym nie podejmuje i nie załatwia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Rozstrzygnięcie co do istoty zapada bowiem dopiero po wznowieniu postępowania na podstawie art. 151 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zakończenie czynności organu - wywołanych wnioskiem o wznowienie postępowania - postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania dotyczy tylko interesu prawnego podmiotu występującego z tym wnioskiem. Zatem nie doręczenie tego postanowienia także innym stronom postępowania, którego wznowienia domagał się wnioskodawca, jak również nie zawiadomienie ich o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, nie powoduje naruszenia praw tych osób przewidzianych art. 10 § 1 k.p.a., skutkującego wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podzielił tym samym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 i sygn. akt I OSK 1406/06 oraz w wyroku NSA z dnia 21 listopada 200 7 r. sygn. akt I OSK 1547/06, LEX nr 417551 i wyroku NSA z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1489/06, LEX nr 417711. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia decyzji. Z przepisu tego wynika, że bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. powinien być liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o takiej okoliczności, a nie od dnia, w którym miała jedynie taką możliwość. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na domniemaniu, że skoro pełnomocnik strony wnioskującej o wznowienia postępowania w innej sprawie zapoznał się z aktami , w których zawarta była informacja o zmianie właściciela działki, to od tego momentu winien biec termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy oraz Sąd I instancji prawidłowo jednak uznały, że organ badający zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. powinien uwzględnić konkretną datę, w której strona dowiedziała się o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie, gdyż od tego konkretnego dnia rozpoczyna bieg termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a nie domniemywać, że strona taką wiedzę uzyskała za pośrednictwem pełnomocnika na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach innego postępowania. Rację ma również Sąd I instancji, że podnoszone przez skarżącego kasacyjnie okoliczności dotyczące spotkań i negocjacji związanych ze sprzedażą działki [...], której dotyczył wniosek strony, nie podważają ustaleń organu odwoławczego, co do błędnego przyjęcia przez organ I instancji daty, w której strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie także z przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji nie wynika, że wnioskująca o wznowienie postępowania miała wiedzę o zmianie właściciela działki, przed 2 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela wyrażony już przez ten Sąd pogląd, że miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., nie należy liczyć od dnia, kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się pełnomocnik skarżącego w związku z prowadzeniem innej sprawy, jeśli nie dowiedział się o niej skarżący. Nie można bowiem przyjąć, że obowiązki profesjonalnego pełnomocnika rozciągają się aż tak szeroko, że w ich ramach musi on przewidywać, iż skarżący będzie chciał wznowić postępowanie administracyjne w innej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2059/11, LEX nr 1340174 oraz wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 99/09, LEX nr 595668). Niezasadny jest w związku z tym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. W związku z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. "Odpowiednie" stosowanie przepisów może wszak polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. III ZP 25/01). Nadto Naczelny Sąd Administracyjny będąc sądem drugiej instancji nie może przeprowadzać dowodów uzupełniających z dokumentów, ponieważ ustalenia faktyczne dokonane w tym trybie nie podlegałyby już kontroli instancyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt I GSK 134/21, LEX nr 3258152). Stąd też wniosek skarżącego kasacyjnie nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Nadto oddalił również wniosek uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] o zasądzenie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1156/18, LEX nr 2683944).