II SA/Bk 427/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Suwałk stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 2 ust. 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1, § 15 ust. 3 i 4. Rada Miejska w Suwałkach podjęła w dniu 18 marca 2020 r. uchwałę nr XX/260/2020 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Suwałk , działając m.in. na podstawie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 2019, poz. 2010 ze zm., dalej: "u.c.p.g."). W treści § 2 ust. 1 załącznika do ww. uchwały, stanowiącego Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Suwałk (dalej: "Regulamin"), wskazano, że właściciele nieruchomości mają obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. W ust. 2 wskazano, że uprzątnięcie zanieczyszczeń ma polegać na ich gromadzeniu w miejscach niepowodujących zakłóceń w ruchu drogowym lub na ich usunięciu. Z kolei w treści § 2 ust. 3 Regulaminu stwierdzono, że w przypadku oblodzenia, na części nieruchomości służących do użytku publicznego, właściciele nieruchomości mają obowiązek posypać piaskiem lub innym środkiem zapobiegającym śliskości w celu jej zlikwidowania. W treści § 3 ust. 1 Regulaminu wskazano, że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się po spełnieniu wymienionych tam w pkt 1-3 warunków, przy czym warunkiem opisanym w pkt 1 jest mycie dotyczące jedynie nadwozia samochodu. W § 15 ust. 1 sformułowano natomiast obowiązki właścicieli i opiekunów utrzymujących zwierzęta domowe, wśród których w pkt 3 wskazano, że psy powinny być wyprowadzone na uwięzi i tylko przez osoby, które są w stanie sprawować odpowiedni nadzór nad zwierzęciem, a psy ras uznawanych za agresywne i ich mieszańce oraz inne zagrażające otoczeniu, wyłącznie przez osoby dorosłe. W pkt 4 wskazano, że zwalnianie psa ze smyczy jest dozwolone tylko z nałożonym kagańcem oraz gdy właściciel lub opiekun ma możliwość sprawowania kontroli nad jego zachowaniem. Nie wolno zwalniać ze smyczy psów ras uznawanych za agresywne, ich mieszańców oraz innych zagrażających otoczeniu. Skargę na ww. uchwałę wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Prokurator Rejonowy w S. zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa, tj.: – art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c. u.c.p.g., przez uregulowanie w § 2 ust. 2 i 3 załącznika do zaskarżonej uchwały sposobu, w jaki ma być uprzątnięta nieruchomość i miejsca gromadzenia zanieczyszczeń oraz posypywania miejsc oblodzonych piaskiem lub innymi środkami w sytuacji gdy przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c. u.p.c.g. nie upoważnia do wskazania sposobu, w jaki ma być uprzątnięta nieruchomość i miejsca gromadzenia uprzątniętych zanieczyszczeń, ani nie upoważnia do wydania nakazu posypywania piaskiem czy innym stosownym środkiem – co przekracza upoważnienie ustawowe; – art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d. u.c.p.g. przez uregulowanie w § 3 ust. 1 pkt 1 załącznika do uchwały ograniczenia co do zakresu mycia wyłącznie nadwozia samochodu co przekracza upoważnienie ustawowe określone we wskazanym wyżej przepisie ustawy; – art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. przez wprowadzenie w § 15 ust. 3 i 4 załącznika do uchwały ograniczenia w zakresie wyprowadzania psów na uwięzi lub z założonym kagańcem, co przekracza upoważnienie ustawowe, polegające w szczególności na prowadzeniu do niehumanitarnych działań i stanowieniu nadmiernego ograniczenia praw właścicieli zwierząt. W skardze sformułowano wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części - § 2 ust. 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1 , § 15 ust. 3 i 4 załącznika do uchwały. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Rada Miejska Suwałk obowiązana była do określenia w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie miasta, m.in. wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości, służących do użytku publicznego. W zaskarżonym przepisie prawa miejscowego Rada wykroczyła poza przyznane jej upoważnienie ustawowe. Skarżący wskazał również, że art. 5 ust. 1 u.c.p.g. precyzyjnie reguluje zakres obowiązków właścicieli w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie ich nieruchomości. Wśród tych obowiązków brak jest jakichkolwiek, poza art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., odesłań do obowiązków właścicieli nieruchomości, dotyczących utrzymania czystości na terenach publicznych. Z tego względu, w ocenie skarżącego, na uwadze mieć należy art. 5 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2018, poz. 2068), które wskazują podmiot obowiązany do utrzymania czystości i porządku na drogach publicznych tylko w określonym zakresie. Prokurator powołał też orzecznictwo sądowe na w/w temat. W odniesieniu do przepisów ustawowych dotyczących mycia pojazdów samochodowych, tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., skarżący wskazał, że organ gminy został na jego mocy upoważniony wyłączenie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniami zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności. Przepis ten nie upoważnia natomiast do wprowadzenia generalnego ograniczenia możliwości mycia pojazdów mechanicznych do mycia jedynie określonych części pojazdów (tu nadwozia). Odnosząc się zaś do wprowadzonego w § 15 ust. 3 i 4 Regulaminu ograniczenia w zakresie wyprowadzania psów na uwięzi lub z założonym kagańcem, skarżący powołując się na orzecznictwo oraz posiłkując się treścią art. 77 k.w., wskazał, że generalny nakaz wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od jego cech i uwarunkowań, może w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych. Wskazał, że wszelkie ograniczenia praw jednostki, w tym uprawnień właścicieli psów bądź nałożenie na nich dodatkowych obowiązków, musza być wprowadzone z poszanowaniem zasady proporcjonalności. W ocenie skarżącego postanowienia Regulaminu nie pozwalające na uwzględnienie w tym względzie specyficznych sytuacji, mogące zostać niekiedy uznane jako nadmierne i w rezultacie prowadzące do sankcji karnych, mogą tą zasadę naruszać. Skarżący podkreślił, że postanowienia ww. Regulaminu, będącego aktem prawa miejscowego, nie mogą wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia unormowany w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. i być niezgodne z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz powtarzać tych regulacji, ani też formułować ustanawianych w nim nakazów lub zakazów w sposób niejasny lub niejednoznaczny. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Suwałk stwierdziła, że przygotowuje nową uchwałę z uwzględnieniem uwag Prokuratora zawartych w skardze. Na rozprawie sądowej w dniu 6.10.2020 r. pełnomocnik organu przedłożył zmienioną uchwałę Rady Miasta Suwałk z 30 czerwca 2020 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego i wniósł o umorzenie postępowania w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Nr XX/260/2020 Rady Miasta Suwałk z dnia 18 marca 2020 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Suwałk. Uchwała rady gminy ( miasta ) w przedmiocie regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie, ma – stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach charakter aktu prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego stanowią – zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP – źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowane są więc normami ustalonymi w aktach wyższego rządu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem upoważnienie dla rady gminy do uchwalenia aktu prawa miejscowego musi wynikać z ustawy (vide: art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.). Z wynikającej wprost z Konstytucji RP i ustawy o samorządzie gminnym podporządkowanej pozycji aktu prawa miejscowego względem aktów wyższego rzędu, wynika wzorzec i zakres kontroli legalności aktu prawa miejscowego. Przy ocenie aktu prawa miejscowego należy mieć na względzie, że treść kontrolowanego aktu nie może naruszać regulacji ustawy zawierającej delegację do jego podjęcia (uchwalenia), przepisów Konstytucji RP, a także przepisów innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią oraz mieć na uwadze, że normy dotyczące konstytucyjnych praw i wolności człowieka zastrzeżone są dla ustaw i nie mogą być regulowane aktami niższego rzędu niż ustawa. Dopuszczalny zakres regulacji objętych uchwalanym regulaminem utrzymania czystości i porządku w gminie wynika z treści art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z nim, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące miedzy innymi: - uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, - mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami - obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; Przepis ten wymienia wszystkie konieczne elementy regulaminu w sposób wyczerpujący, co oznacza, że treść uchwalanego regulaminu z jednej strony nie może zawierać zapisów wykraczających poza zakres art. 4 ust. 2 ustawy upoważniającej, a z drugiej strony musi się odnosić do wszystkich punktów art. 4 ust. 2 tej ustawy. Normy regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach odnoszące się do innych zagadnień niż wskazane w art. 4 ust. 2 ustawy upoważniającej, a także regulujące zagadnienia wymienione w art. 4 ust. 2 ustawy upoważniającej w sposób odmienny niż to wynika z treści upoważnienia, stanowią niedopuszczalne wykroczenie poza zakres upoważnienia ustawowego. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest, że organ stanowiący akt prawa miejscowego ma obowiązek ścisłej interpretacji treści normy upoważniającej, co oznacza, że nie może sobie przypisywać kompetencji nieobjętych normą upoważniającą, ani dokonywać rozszerzającej wykładni normy upoważniającej. Odstępstwo od opisanych zasad tworzenia aktu prawa miejscowego z reguły stanowi istotne naruszenie prawa a w świetle art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem w sposób istotny. Z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu ustawy o samorządzie gminnym mamy do czynienia nie tylko w przypadku wykroczenia przez radę gminy poza zakres upoważnienia ustawowego do uchwalenia danego aktu prawa miejscowego ale również wówczas, gdy rada gminy danym aktem prawa miejscowego wkracza w materię już uregulowaną innymi aktami wyższego rzędu tj. ustawami innymi niż ustawa upoważniająca. Akt prawa miejscowego ma się wpisywać w ogólnie obowiązujący system prawa i być z nim spójny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to sprzeczność postanowień uchwały rady gminy z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, a zatem także z Zasadami Techniki Prawodawczej, stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.), co oznacza, że również istotne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przy tworzeniu aktu prawa miejscowego może być zakwalifikowane jako istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością aktu prawa miejscowego (vide: stanowisko zawarte w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2004r. P 16/03; OTK-A 2004/4/36 w odniesieniu do "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej"; zob. też np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bk 185/20). Przenosząc powyższe do realiów rozpatrywanego przypadku Sąd stwierdza, że zaskarżone przez Prokuratora unormowania uchwały zawarte w jej załączniku, stanowią istotne naruszenie prawa. Rada Miasta Suwałk w analizowanej regulacji przewidziała w par. 2 ust. 2 i 3, że: właściciele nieruchomości mają obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego , poprzez gromadzenie ich w miejscach niepowodujących zakłóceń w ruchu pieszym i pojazdów albo ich usunięcia. Nadto, miejsca oblodzone mają być posypane piaskiem lub innym środkiem w celu zlikwidowania jego śliskości. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy zezwala radzie gminy ( miasta ) na szczegółowe określenie zasad uprzątania błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, nie zaś regulowania sposobu i miejsca ich gromadzenia. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 372/15, w Łodzi z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 637/15, w Kielcach z dnia 27 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 572/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Obowiązek gromadzenia ww. zanieczyszczeń, jak i określenie sposobu ich gromadzenia przekracza pojęcie "uprzątnięcia", o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy (por. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. II SA/Gl 258/14; w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r., sygn. IV SA/Po 446/15; w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Bk 179/20). W kwestionowanym przepisie uchwały rozszerzono także obowiązki właścicieli nieruchomości poprzez ich zobowiązanie do posypywania piaskiem lub innym środkiem oblodzonych części nieruchomości. Taki zapis jest sprzeczny z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy, ponieważ nakłada obowiązek wykonania czynności nie przewidzianych ustawowo. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 lipca 2014 r. II SA/Gl 258/14) Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 4 ust 2 pkt 1 lit. d ustawy, poprzez uregulowanie w § 3 ust. 1 pkt 1 załącznika do uchwały, tj. ograniczenie co do zakresu mycia wyłącznie nadwozia samochodu. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Orzekający w tej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy zawiera upoważnienie odnoszące się wyłącznie do warunków zapewniających zgodne z ustawą odprowadzanie nieczystości powstałych w wyniku mycia i naprawy pojazdów (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. II SA/Sz 994/08, dostępny w CBOSA). Jak stwierdził WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. II SA/Bd 877/18, organ gminy został upoważniony wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i zdrowia ludzi przed zagrożeniem zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności. Powołana norma delegacyjna nie upoważniła natomiast ani do wprowadzenia generalnego ograniczenia możliwości mycia pojazdów mechanicznych tylko do określonych części pojazdów (np. nadwozia) ani do wprowadzenia zakazu rodzajowego prowadzonych napraw czy ograniczenia napraw poza warsztatami tylko do "drobnych napraw". Nic nie uzasadnia ograniczenia możliwości mycia pojazdów tylko do określonych w regulaminie części pojazdów (por. np. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Gd 383/19; WSA w Białymstoku z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bk 217/20; WSA w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bd 167/20 i przywołane tam orzecznictwo). Za niewłaściwą uznać należy także redakcję § 15 ust. 3 i 4 Regulaminu, w którym określono obowiązki właścicieli psów na terenie miasta. Zapisy te wykraczają poza delegację przewidzianą w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy, a jednocześnie odmiennie reguluje tę materię, aniżeli uczynił to ustawodawca krajowy w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U, z 2019 r., poz. 122). Przepis art. 10a ust. 3 tej ustawy zabrania puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Organ nie jest zatem uprawniony do określenia w Regulaminie bezwzględnego obowiązku wyprowadzania psa na uwięzi czy w kagańcu. W tym zakresie należy dodatkowo wskazać, że generalny nakaz wyprowadzania psów na uwięzi i w kagańcu, niezależnie od jego cech i innych uwarunkowań (w tym choroby), może w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych. Ponadto, jak trafnie podniósł Prokurator, wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia uprawnień właściciela psa bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków, muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności (art. 31 § 3 Konstytucji RP). Postanowienia regulaminu niepozwalające na uwzględnienie specyficznych sytuacji i tym samym niekiedy nadmierne, w rezultacie prowadzące do sankcji karnych, mogą tę zasadę naruszać, tym bardziej, gdy nakazane regulaminem środki ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia mogą być uznane za bardziej rygorystyczne niż środki przewidziane ustawami i innymi aktami prawa miejscowego. Treść zatem ww. przepisów regulaminu jest niewątpliwie surowsza od cytowanej ustawy o ochronie zwierząt i stanowi jej nieuprawnioną modyfikację. Prawidłową redakcją przepisu realizującego upoważnienie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy byłaby treść przewidująca wyjątki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, wynikające np. z rasy, uwarunkowań behawioralnych, wieku, stanu zdrowia i cech anatomicznych (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2012 r., sygn.II OSK 1492/12, z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2678/15; wyroki WSA w Kielcach z dnia 16 listopada 2017 r., wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2019 r., sygn. II SA/Kr 808/19). Poza tym treść ww. przepisu uznać należy za nieprecyzyjną i niejasną. Rada Miejska wskazała w nim, że "psy powinny być wyprowadzane na uwięzi i tylko przez osoby, które są w stanie sprawować odpowiedni nadzór nad zwierzęciem, a psy ras uznanych za agresywne i ich mieszańce oraz inne zagrażające otoczeniu, wyłącznie przez osoby dorosłe". Analiza tej normy jak słusznie podnosi Prokurator budzi uzasadnione wątpliwości co do jej treści, w szczególności ze względu na użyte w nim pojęcie "dorosłości", które jest sformułowaniem niedookreślonym i nie wiadomo, czy należy je utożsamiać z pojęciem "pełnoletniości". Wskazane sformułowanie może zatem prowadzić do różnych interpretacji omawianych przepisów. Podobnie sformułowanie "osoby, które są w stanie sprawować odpowiedni nadzór nad zwierzęciem" jest niejednoznacznei podatne na różne interpretacje. Należy podkreślić, że Rada Miasta Suwałk uznała, w istocie, zarzuty skargi gdyż na datę orzekania przez Sąd zmieniła kontrowersyjne przepisy uchwałą z dnia 30 czerwca 2020 r. Jednakże nie jest to powód do umorzenia postępowania, o co wnosił pełnomocnik organu. Uchwała zmieniająca nie uczyniła bezprzedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego oceny legalności wcześniejszej uchwały. Utrata bowiem mocy obowiązującej poprzedniej uchwały wynikająca z faktu uchwalenia kolejnej uchwały, nastąpiła ze skutkiem ex nunc tj. z momentem wejścia w życie uchwały z 30 czerwca 2020r. czyli z upływem 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego. Stwierdzenie natomiast nieważności zaskarżonej uchwały eliminuje z obrotu prawnego zakwestionowane zapisy uchwały ze skutkiem ex tunc, tworząc stan, w jakim uznane za nieważne zapisy uchwały należy traktować jako takie, który w ogóle nie weszły do obrotu prawnego. Powyższe daje podstawę do ewentualnego podważania legalności rozstrzygnięć wydanych w oparciu o zakwestionowane zapisy uchwały oraz umożliwia ewentualne dochodzenie przed sądem powszechnym odszkodowania za szkody wyrządzone wydaniem rozstrzygnięć opartych o podstawy prawne uznane za nieważne od początku. Sąd podkreśla, że dopuszczenie kontroli sądowoadministracyjnej uchwał wyeliminowanych z obrotu prawnego w sposób inny niż stwierdzenie ich nieważności, nie budzi w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości (vide, między innymi: wyrok NSA z 27 lipca 2007r. sygn. II OSK 1046/07, Lex Nr 384291, wyrok NSA z 24 maja 2007r. sygn. II OSK 233/07, Lex Nr 334309, wyrok NSA z 13 września 2006r. sygn. II OSK 58/06, Lex Nr 320905 a także wyrok WSA w Gliwicach z 2 kwietnia 2014r. sygn. I SA/Gl 18/14 (CBOSA) oraz wyrok WSA w Lublinie z 26 marca 2013r, sygn. II SA/Lu 92/13 (CBOSA). Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zwanego P.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Kontrola powyższa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (vide: art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019r., poz. 506). Dlatego też należało orzec o stwierdzeniu nieważności § 2 ust. 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 15 ust. 3 i 4 załącznika zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).