II SA/Bk 501/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w B., dalej również jako KMP, wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko starszemu sierżantowi J. S. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] orzekł o uznaniu J. S. za winnego zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W wyniku rozpatrzenia odwołania obwinionego Komendant Wojewódzki Policji w B. – dalej również jako KWP orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...]Komendant Miejski Policji w B. zmienił dotychczasowe zarzuty przedstawione obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym. Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] KMP uznał J. S. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 w zw. z art.134 pkt 3 ustawy o Policji orzekł o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. J. S. został obwiniony o to, że: 1) w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 09:00 - 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., nie będąc do tego uprawnionym, samodzielnie pobrał z szafy umiejscowionej na Stanowisku Kierowania Komisariatu Policji II w B. broń służbową w postaci pistoletu maki W.o numerze seryjnym [...] wraz z dwoma magazynkami z 30 sztukami amunicji Parabellum kaliber 9 mm, którą zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie obligatoryjnie wydaje za pokwitowaniem dyżurny Komisariatu Policji II w B., czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 17 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów; 2) w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 09:00 - 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., około godziny 11:35, wiedząc, że w pokoju służbowym nr [...] Komisariatu Policji II w B. oprócz sierż. Z. P., znajduje się jeszcze świadek, J. T., podpiął magazynek z amunicją do broni służbowej W., przeładował ją i oddał niekontrolowany strzał w kierunku podłogi pokoju, poprzez nieprofesjonalne zachowanie oraz stworzenie zagrożenia dla zdrowia i życia osób postronnych, czym nie dbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, a jego zachowanie nie służyło budowaniu zaufania do Policji, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"; 3) w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 09:00 - 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., około godziny 11:35, w pokoju służbowym nr [...] Komisariatu Policji II w B. do pobranej broni służbowej W. o numerze seryjnym [...], podłączył magazynek z 15 sztukami amunicji Parabellum kal. 9 mm i broń przeładował, w wyniku czego doszło do oddania niekontrolowanego strzału, przez co nie przestrzegał zasad posługiwania się pistoletem W. określonych w części I Wstęp "Przewodnika technologicznego w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.", czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie niewykonania polecenia przełożonego tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z poleceniami Komendanta Miejskiego Policji w B. zawartym w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2016 r., do którego załącznik stanowi Przewodnik technologiczny w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.; 4) w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniąc służbę w godz. 09:00 — 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., nie odnotował w notatniku służbowym faktu oddania w pokoju nr [...] Komisariatu Policji II w B. niekontrolowanego strzału z broni służbowej W. o numerze seryjnym [...] stanowiącego niezbędną informację dotyczącą przebiegu służby w dniu [...] lipca 2017 r., czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie nieprawidłowego wykonania czynności służbowej tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 4 pkt 2 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. S. w odwołaniu wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. KWP orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] uchylił sporne orzeczenie KMP w części dotyczącej zarzutów nr 2 i 4 w tym zakresie uniewinnił obwinionego oraz utrzymał w mocy rozstrzygnięcie KMP w zakresie uznania winnym popełnienia czynów opisanych w zarzucie nr 1 i 3 w tym zakresie wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną nagany. Na podstawie zgromadzonego w aktach dyscyplinarnych materiału dowodowego organ II instancji ustalił stan faktyczny zdarzenia z dnia [...] listopada 2017 r., na terenie II Komisariatu Policji w B. z udziałem skarżącego. W dniu zdarzenia obwiniony pełnił służbę w godzinach 08:00 - 20:00. Około godzinny 11:00, dyżurny otrzymał informację o próbie oszustwa starszej osoby "metodą na policjanta", w związku z czym zapadła decyzja o wysłaniu na miejsce zdarzenia dwuosobowego, nieumundurowanego patrolu, w składzie którego był st. sierż. J. S.. W związku z powyższym, o godzinie 11:30 obwiniony przybył do dyżurnego celem pobrania swojej broni. Dyżurny, po otwarciu szafy z bronią, odszedł od niej celem odebrania telefonu. W tym czasie st. sierż. J. S. samodzielnie pobrał z szafy broń i wyszedł ze stanowiska dowodzenia. Następnie obwiniony udał się do zajmowanego przez siebie pokoju służbowego, gdzie przebywał sierż. Z. P., który przesłuchiwał w charakterze świadka J. T. W pomieszczeniu tym obwiniony podpiął do pistoletu magazynek z amunicją, przeładowuje broń, w rezultacie padł niekontrolowany strzał. Jak wynika ze zgodnych zeznań obojga przebywających w pomieszczeniu świadków, w chwili zdarzenia nie przestraszyli się i nie czuli zagrożenia swojego zdrowia czy życia. Bezpośrednio po zaistnieniu wydarzenia nadzwyczajnego do pomieszczenia przybył podkom. D. N. - kierownik Referatu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B.. Zabezpieczył on broń policjanta oraz polecił niezwłoczne sporządzenie przez niego notatki służbowej. Po wykonaniu na miejscu zdarzenia wszelkich niezbędnych czynności oraz upewnieniu się, że nie potrzebuje pomocy psychologa, z polecenia przełożonego obwiniony został zwolniony do miejsca zamieszkania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu KWP nie podzielił stanowiska skarżącego, że przełożony dyscyplinarny dowolnie uznał zawinienie obwinionego w zakresie samodzielnego pobrania przydzielonej mu broni palnej z szafy znajdującej się w pomieszczeniu dyżurnego jednostki, gdyż nie wziął pod uwagę powszechnie stosowanej i wykształconej w komisariacie praktyki odnoszącej się do sposobu pobierania broni. Zdaniem organu takiemu twierdzeniu przeczą zeznania świadków potwierdzające, że wydawanie i pobieranie broni przedzielonej policjantom w II KP, odbywa zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami tj. § 17 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 roku w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. Samowolne pobranie broni służbowej przez st. sierż. J. S. z szafy dyżurnego jednostki było sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Nie zmienia tego twierdzenie obwinionego i jego obrońcy, że rzekomo w jednostce istniała w tym zakresie odmienna praktyka. Organ II instancji stwierdził, że zgromadzone dowody nie pozwalają na przypisanie winy obwinionemu w zakresie naruszenia swoim zachowaniem zasad etyki zawodowej policjanta w sposób wskazany w treści zarzutu dyscyplinarnego numer 2. Na bazie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego nie wykazano negatywnego wpływu zdarzenia z dnia [...] lipca 2017 r. na wizerunek Policji oraz na budowanie społecznego zaufania do tej instytucji. Zdarzenie to nie miało żadnego wpływu na wizerunek formacji w społeczeństwie, nie zdołano zgromadzić dowodów potwierdzających naruszenie owego wizerunku. Dlatego też, organ odwoławczy nie podzielił zdania KMP w tym zakresie. KWP w B. nie podzielił, stanowiska skarżącego o braku możliwości pociągnięcia go odpowiedzialności na podstawie zapisów z "Przewodnika technologicznego w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.". Skarżącemu zarzucono bowiem niewykonanie polecenia przełożonego – KMP w B., który we wskazanym piśmie [...] z dnia [...] października 2016 r. nakazał zapoznanie podległych funkcjonariuszy z zapisami przedmiotowego "Przewodnika" i stosowanie się do zawartych tam wytycznych w zakresie postępowania z bronią palną. Obwiniony w dniu zdarzenia nie zastosował się do zaleceń wzmiankowanej publikacji, nie zrealizował tym samym pisemnych poleceń swojego przełożonego. W analizowanym przypadku zarzucono skarżącemu niewykonanie polecenia przełożonego, nakazującego posługiwanie się bronią zgodnie z regułami zawartymi w "Przewodniku". Przestrzeganie poleceń jest zaś obowiązkiem wszystkich funkcjonariuszy, każdej organizacji hierarchicznej - w tym Policji (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji). Przedmiotowy "Przewodnik" jest w tym przypadku dopełnieniem treści przyjętego opisu czynu i zastosowanej kwalifikacji prawnej, sam w sobie nie stanowi podstawy do zastosowania sankcji dyscyplinarnej, a jedynie uzupełnia jego główną część tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji - niewykonanie polecenia przełożonego. Organ II instancji zgodził się z zarzutem, że § 4 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 roku w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych nie posiada punktu drugiego. Paragraf ten podzielony został na 6 ustępów, z których 2 i 4 posiadają podział na punkty. Podstawa wskazana w treści kwalifikacji prawnej zarzutu numer 4 nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Opis czynu wskazany w treści zarzutu nie znajduje odzwierciedlenia w zastosowanej kwalifikacji prawnej. KWP uznał za bezzasadny zarzut nieodnotowania przez skarżącego faktu oddania niekontrolowanego strzału w posiadanym przez niego notatniku służbowym. Zdaniem organu odwoławczego, w realiach czasowych analizowanego zdarzenia obwiniony nie miał fizycznej możliwości uzupełnienia notatnika służbowego. Zarzut ten nie miał zatem oparcia w zgromadzonym materiale dowodowego. KWP nie podzielił stanowiska skarżącego, że sporne rozstrzygnięcie zostało wydane mimo nieustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy. Ustalenie okoliczności sprawy uniemożliwiła m.in. odmowa uwzględnienia przez rzecznika (a także przez organ I instancji) zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy pozwala na obiektywne ustalenie stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia. Jedynym dokumentem, który mógłby dodatkowo wzmocnić siłę materiału dowodowego (a który był zgłaszany przez obrońcę) jest prokuratorskie postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego w analizowanej sprawie. Z przyczyn nieznanych KWP dokument ten nie znajduje się w aktach sprawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko rzecznika dyscyplinarnego, iż każda osoba, która ma styczność z bronią palną wie, iż nie ma bezpiecznego miejsca, gdzie oddany strzał, z całą pewnością nie ulegnie rykoszetowi. Kierowanie wylotu lufy w tzw. "bezpiecznym kierunku", ma na celu minimalizację wystąpienia takiego ryzyka. Nie może go jednak w całości wyeliminować. Brak zatem dowolności uznania organu w tym zakresie. KWP raz jeszcze podkreślił, że nie znalazł dowodów potwierdzających winę skarżącego w odniesieniu do naruszeniu przez niego zasad etyki zawodowej w sposób wskazany w treści zarzutu dyscyplinarnego nr 2, dlatego też uniewinnił go od jego popełnienia. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również rozstrzygnięciu KMP, iż zostało oparte na dowodach z przesłuchań świadków, w których nie uczestniczył ani obwiniony, ani jego obrońca, co stanowi rażące i oczywiste naruszenie przysługujących stronie praw do obrony – w szczególności mając na uwadze treść pouczenia rzecznika dyscyplinarnego, zawartą w protokole przesłuchania skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. KWP nie podzielił tego zarzutu. Zdaniem organu w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca nie przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawa do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach postępowania, w tym prawa do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz nie nałożył na organ obowiązku informowania strony o terminach innych planowanych czynności dowodowych. Kwestię uprawnień, jakie przysługują obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, określone są w art. 135f ustawy o Policji i wskazane w pouczeniu stanowiącym nierozerwalną część postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Postępowanie dyscyplinarne, które jest uregulowane w ustawie o Policji jest postępowaniem szczególnym, co oznacza że przepisy tej ustawy nie mogą podlegać niczym nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej, a przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w procedurze dyscyplinarnej nie tylko "odpowiednio", lecz także tylko i wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 wzmiankowanej ostatnio ustawy. KWP stwierdził natomiast, że pouczenie zawarte przez rzecznika dyscyplinarnego w protokole przesłuchania obwinionego z dnia [...] lutego 2018 r. jest niewłaściwe i wychodzące poza obowiązujący stan prawny. Pouczenie w takiej formie, nie powinno w ogóle mieć miejsca, gdyż rzecznik dyscyplinarny nie może przyznawać stronie dodatkowych uprawnień, nie mających umocowania w przepisach. Zdaniem KWP nie zmienia to jednak faktu, że czynności dowodowe w postaci przesłuchań świadków bez udziału strony i jego obrońcy, mają pełną moc dowodową i na ich podstawie organ ma prawo dokonywać stosownych ustaleń. Kolejnym zarzutem skarżącego jest brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem KWP zaskarżone orzeczenie posiada zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne. W każdym z zarzutów organ dyscyplinarny wskazał konkretne przepisy lub pisemnie polecenia, których naruszenie zarzucono obwinionemu. Analiza zebranego materiału dowodowego oraz dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza skutkowały tym, że ostatecznie ostały się jedynie dwa z czterech zarzutów dyscyplinarnych. Organ II instancji nie podzielił stanowiska KMP, co do orzeczonej wobec obwinionego kary. Powołując art. 134h ust. 1 – 2 ustawy o Policji, KWP stwierdził, że jedyną przesłanką zaostrzającą wymiar kary są poważne skutki oddania niekontrolowanego strzału, które spowodowały zakłócenie realizacji zadań w Komisariacie Policji II w B.. Równocześnie ustalił jedną okoliczność wpływającą na złagodzenie tej odpowiedzialności - nieumyślności. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego obwiniony był ewidentnie zaskoczony faktem wystrzału jego pistoletu. Nie zmienia to jednakże ogólnej negatywnej oceny jego zachowania, które było nieodpowiedzialne i nieprofesjonalne oraz niezgodne z zasadami bezpiecznego posługiwania się z bronią. Przełożony dyscyplinarny nie może uchylać się od uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, musi je rozważyć i wybrać karę współmierną, a więc taką, która nie będzie za łagodna ani zbyt surowa dla obwinionego (art. 135g ust. 1 ustawy o Policji). Opierając się na założeniach i funkcjach kary, przy uwzględnieniu okoliczności popełnienia zarzucanych obwinionemu przewinień dyscyplinarnych, ich skutków, mając na względzie zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, jak też po jego zaistnieniu, dotychczasowy przebieg jego służby, sposób zakończenia postępowania przygotowawczego w Prokuraturze (umorzenie) organ uznał za zasadne zastosowanie wobec obwinionego złagodzenia kary dyscyplinarnej orzeczonej przez KMP i zamiast kary "ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku" w odniesieniu do zarzutów dyscyplinarnych numer 1 i 3 – orzekł o karze nagany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. J. S. zaskarżył sporne rozstrzygnięcie KWP w części tj. w zakresie utrzymania w mocy orzeczenia KMP co do zarzutów nr 1 i 3 oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, zarzucając naruszenie: 1) art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 17 ust. 1 Zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów wobec dowolnego uznania, że J. S. dnia [...] lipca 2017 r. samodzielnie pobierając z szafy umiejscowionej na stanowisku kierowania KP II w B. broń służbową przekroczył uprawnienia w sytuacji, gdy: a. zachowanie skarżącego pozostawało w zgodzie z praktyką wykształconą i powszechnie stosowaną w KP II w B., co najmniej do czasu wspomnianego zdarzenia, a nadto, b. zapis przebiegu czynności wskazuje, iż odpowiedzialność za zaistniałą sytuację spoczywa wyłącznie po stronie dyżurnego, który zaniechał wykonania czynności wydania broni; 2) art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w związku z poleceniami KMP zawartymi w piśmie [...] z dnia [...] października 2016 r., do którego załącznik stanowi "Przewodnik technologiczny w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu Walter P99 AS" wobec dowolnego uznania, iż w dniu [...] lipca 2017 r. J. S. nie wykonał polecenia przełożonego w ten sposób, że podłączył magazynek z 15 sztukami amunicji Parabellum i broń przeładował, w wyniku czego doszło do oddania niekontrolowanego strzału pomimo, że wskazane w kwalifikacji prawnej zarzutu przepisy prawa - z uwagi na swój charakter - nie mogą stanowić źródła sankcji dyscyplinarnej; 3) art. 135l ust. 1 ustawy o Policji wobec rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia pomimo nieustalenia pełnego stanu faktycznego, odstąpienia od wyjaśnienia wszystkich okoliczności czynów zarzucanych J. S., a to wobec odmowy przeprowadzenia dowodów zgłoszonych we wniosku obrońcy z dnia [...] lutego 2018 r. o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego, które zmierzały do wyjaśnienia: a. sposobu wydawania broni przez dyżurnego, praktyki panującej na stanowisku kierowania do dnia zdarzenia, sposobu pobrania broni przez J. S.; b. ustalenia stanu technicznego broni służbowej skarżącego - pistoletu marki W. o numerze seryjnym [...] i amunicji, określenia jej zdatności do oddania strzału (dowód z opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego w W.); c. czy i kiedy w KP II w B. dokonywano przeglądu broni służbowej skarżącego w postaci pistoletu marki W. o numerze seryjnym [...], sprawdzano stan jego utrzymania i konserwację, a nadto kto dokonywał przeglądów technicznych broni; d. powodów niewyznaczenia miejsca do bezpiecznego ładowania oraz rozładowywania broni palnej zgodnie z § 20 ust. 2 Zarządzenia nr 24 KGP z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a nadto, czy po zdarzeniu z dnia [...] lipca 2017 r. takie miejsce zostało wyznaczone; e. wyników kontroli przeprowadzonej w latach 2016-2017 przez KGP po wypadkach z udziałem broni W., wydanych na ich skutek zarządzeń bądź zaleceń; f. braku włączenia do akt postępowania pisma Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. kierowanego do Naczelnika Wydziału BSW w B. wraz z wymienionymi w jego treści załącznikami w celu ustalenia kiedy i jakie kursy lub szkolenia dotyczące obsługi i posługiwania się bronią przechodził obwiniony, czy w 2017 r. uczestniczył w zajęciach strzeleckich, czy i kiedy przechodził sprawdziany i strzelania programowe; g. w jakim okresie w 2017 r. J. S. przebywał na zwolnieniu lekarskim, kiedy podjął służbę po zakończonym zwolnieniu, czy w 2017 r. uczestniczył w zajęciach strzeleckich, czy po powrocie do służby był skierowany na szkolenie strzeleckie; h. wyników osiąganych przez J. S. w czasie pracy w nieetatowym zespole wywiadowczym w 2016 r. w celu zachowania obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, dotychczasowego przebiegu służby; i. wyników śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B. [...], zakończonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. o jego umorzeniu; 4) art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji i art. 171 § 1 i 2 Kpk wobec rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków: Z. P.; J. T.; A. M.; T. F.; K. Ł., w sytuacji, gdy przesłuchanie świadków nastąpiło bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego i jego obrońcy o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności, co w sposób oczywisty i rażący (zważając choćby na treść pouczenia udzielonego J. S. przez rzecznika w czasie przesłuchania w dniu [...] lutego 2018 r. narusza prawo skarżącego do obrony; 5. art. 135j ust. 2 pkt. 6 ustawy o Policji wobec braku należytego uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia (tj. wskazania podstaw prawnych, z których wynika obowiązek określonego zachowania policjanta, z przytoczeniem treści tych przepisów i ich wyjaśnieniem, a także odniesieniem tychże przepisów do ustalonego stanu faktycznego tj. przyjętej w treści zarzutów kwalifikacji prawnej) i sporządzenia uzasadnienia, które ogranicza się do opisania stanu faktycznego sprawy i odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia organu II instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy KWP do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, j.t.) - dalej: P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a - c P.p.s.a.). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że dnia [...] lipca 2017 r. w B. funkcjonariusz Policji starszy sierżant J. S. pełniąc służbę, samodzielnie pobrał z szafy broń służbową w postaci pistoletu maki W., po czym do broni tej podłączył magazynek z 15 sztukami amunicji i przeładował w wyniku czego doszło do oddania niekontrolowanego strzału. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej również jako KWP) jak i skarżący nie kwestionują zasadności uchylenia zaskarżoną decyzją na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067) – dalej również jako ustawa, rozstrzygnięcia organu I instancji w części dotyczącej zarzutów nr 2 i 4 i w konsekwencji uniewinnienia obwinionego w tym zakresie. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej pozostaje zatem utrzymanie w mocy przez organ II instancji orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej również jako KMP) w części uznania starszego sierżanta J. S. za winnego popełnienia czynów określonych w zarzutach nr 1 i 3 dotyczących tego, że w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniącym służbę w godz. 09:00 - 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., nie będąc do tego uprawnionym, samodzielnie pobrał z szafy umiejscowionej na Stanowisku Kierowania Komisariatu Policji II w B. broń służbową w postaci pistoletu maki W.o numerze seryjnym [...] wraz z dwoma magazynkami z 30 sztukami amunicji Parabellum kaliber 9 mm, którą zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie obligatoryjnie wydaje za pokwitowaniem dyżurny Komisariatu Policji II w B., czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 17 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2015 r., poz. 57) oraz, że: w dniu [...] lipca 2017 r. w B., będąc funkcjonariuszem Policji, pełniącym służbę w godz. 09:00 - 17:00 na stanowisku referenta Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B., około godziny 11:35, w pokoju służbowym nr 29 Komisariatu Policji II w B. do pobranej broni służbowej W. o numerze seryjnym [...], podłączył magazynek z 15 sztukami amunicji Parabellum kal. 9 mm i broń przeładował, w wyniku czego doszło do oddania niekontrolowanego strzału, przez co nie przestrzegał zasad posługiwania się pistoletem W. określonych w części I Wstęp "Przewodnika technologicznego w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.", czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie niewykonania polecenia przełożonego tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z poleceniem Komendanta Miejskiego Policji w B. zawartym w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2016 r., do którego załącznik stanowi "Przewodnik technologiczny w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W." – i w tym zakresie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego stanowią przepisy rozdziału 10 (art. 132 - 144a) ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji został określony katalog naruszeń dyscypliny służbowej. Powyższy katalog nie jest jednak zamknięty, ale zawiera jedynie przykładowe formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Wskazuje na to przede wszystkim użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności", które oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (zachowania policjantów) uznać należy za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich pełne enumeratywne wyliczenie odsyła zatem do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, wskazując na zawinione przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków, wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Przepis ten wskazuje na zawinione działanie lub zaniechanie funkcjonariusza. Kwestię zawinienia wyjaśnia art. 132a ustawy wskazujący, iż przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia i na to się godzi (wina umyślna), 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (wina niewymyślna). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ustawa nakazuje także wziąć pod uwagę zarówno okoliczności wpływające na zaostrzenie jak i na złagodzenie wymierzonej kary (art. 134h ust. 2 i 3 ustawy) - vide. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 1376/11; WSA w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 311/09; WSA w B. z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1117/14; NSA z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 1188/05, publ. www.cbois.nsa.gov.pl. Czyny dokonane przez starszego sierżanta J. S. niewątpliwie stanowią naruszenie powołanych przepisów z art. 132 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy o Policji oraz regulacji § 17 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 roku w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a także poleceń Komendanta Miejskiego Policji w B. zawartych w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2016 r., do którego załącznik stanowi "Przewodnik technologiczny w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.". Art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy stanowi o niedopełnieniu obowiązków służbowych albo przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa. W myśl § 17 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, broń palną przechowywaną w pomieszczeniach, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. pomieszczeniach zajmowanych przez dyżurnego jednostki Policji albo komórki), przyjmuje na przechowanie i wydaje policjantom dyżurny jednostki Policji albo komórki, jego zastępca lub pomocnik. Samowolne pobranie w dniu [...] lipca 2017 r, broni służbowej przez skarżącego z szafy dyżurnego jednostki było w sposób oczywisty sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Naruszeniem dyscypliny służbowej wynikającej z treści art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Polecenie Komendanta Miejskiego Policji w B. zawarte w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2016 r., do którego załącznik stanowi "Przewodnik technologiczny w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W." w szczególności obliguje do zapoznania funkcjonariuszy policji z wzmiankowanym przewodnikiem technologicznym, który zawiera m.in. zasady obsługi bieżącej i okresowej oraz konserwacji technicznej wzmiankowanej broni (k. 136 – 144 akt administracyjnych) - skarżący zapoznał się z treścią "Przewodnika" dnia 21 grudnia 2015 r. (k. 207 akt administracyjnych). J. S. nie zastosował się w dniu [...] lipca 2017 r. do pisemnego polecenia swojego przełożonego z dnia [...] października 2016 r. i uzupełniających go zaleceń wynikających z treści "Przewodnika" czego skutkiem było oddanie niekontrolowanego strzału. W sprawie niniejszej istotne znaczenie miała wielokrotnie podkreślana w ostatnio wzmiankowanej publikacji konieczność wykonywania wszelkich czynności z bronią dopiero po upewnieniu się, że nie jest do niej podpięty magazynek, a komora nabojowa jest pusta (k. 138 akt administracyjnych sprawy) – poza wszelką wątpliwością pozostaje, że tych reguł ostrożności skarżący nie zachował. W ocenie Sądu zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy bezspornie i miarodajnie potwierdził okoliczność popełnienia przez skarżącego wzmiankowanych wyżej czynów dyscyplinarnych. Uzyskane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody pozwalają zatem na przypisanie skarżącemu zawinienia (art. 132a ustawy o Policji), natomiast zachowanie skarżącego opisane w zarzutach dyscyplinarnych wyczerpuje dyspozycję przywołanych przepisów. Tym samym zostały spełnione wszystkie konieczne warunki do orzeczenia o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna mieści się w przesłankach zawartych w art. 134h ustawy o Policji. Wymierzenie w tej sprawie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany - zatem kary najłagodniejszej w katalogu określonym w art. 134 ustawy, nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy też sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy) i kara ta podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji). Należy również zauważyć, że organ wymierzając obwinionemu wzmiankowaną karę wziął pod uwagę zarówno przesłanki zaostrzające wymiar kary - poważne skutki oddania niekontrolowanego strzału, które spowodowały (zakłócenie realizacji zadań w Komisariacie Policji II w B.) jak i okoliczności wpływające na złagodzenie tej odpowiedzialności – nieumyślność działania funkcjonariusza. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze to nie można podzielić stanowiska skarżącego, że przełożony dyscyplinarny dowolnie uznał jego zawinienie w zakresie samodzielnego pobrania przydzielonej mu broni palnej z szafy znajdującej się w pomieszczeniu dyżurnego jednostki, gdyż nie wziął pod uwagę powszechnie stosowanej w komisariacie praktyki odnoszącej się do sposobu pobierania broni. Kwestie związane z wydawaniem funkcjonariuszom policji broni służbowej reguluje cytowany wyżej § 17 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, świetle tej regulacji to dyżurny jednostki Policji albo komórki, jego zastępca lub pomocnik przyjmuje na przechowanie i wydaje policjantom broń palną. W sytuacji istnienia regulacji normatywnej określonego sposobu postępowania - w tej sprawie związanego z w procedurą wydawania broni służbowej bezpodstawnym pozostaje zatem powoływanie się na zwyczajową praktykę w tym zakresie zwłaszcza, że jest ona sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa. Na marginesie jedynie należy wskazać, że przesłuchani w charakterze świadków funkcjonariusze: R. R. (k. 246 – 248 akt administracyjnych); A. M. (k. 315 – 316 akt administracyjnych); T. F. (k. 317 akt administracyjnych) nie potwierdzili okoliczności istnienia podnoszonej przez skarżącego praktyki samodzielnego pobierania broni służbowej przez policjantów w Komisariacie Policji II w B.. Sąd podziela stanowisko KWP w zakresie zarzutu skargi dotyczącego braku możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności na podstawie zapisów z "Przewodnika technologicznego w zakresie obsługiwania technicznego pistoletu W.", bowiem jak słusznie wskazał organ skarżącemu zarzucono niewykonanie polecenia uprawnionego przełożonego - Komendanta Miejskiego Policji w B., który w piśmie nr [...] z dnia [...] października 2016 r. nakazał zapoznanie podległych funkcjonariuszy z zapisami przedmiotowego "Przewodnika" i stosowanie się do zawartych tam wskazówek. Publikacja ta jest w tym przypadku dopełnieniem treści przyjętego opisu czynu i zastosowanej kwalifikacji prawnej, nie stanowi samodzielnej podstawy do zastosowania sankcji dyscyplinarnej, a jedynie uzupełnia jego główną część. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 135 l ust. 1 ustawy o Policji poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego, odstąpienie od wyjaśnienia wszystkich okoliczności popełnionych czynów oraz odmowę przeprowadzenia dowodów o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego to należy stwierdzić, że jest on bezpodstawny. Zdaniem Sądu organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne w sposób skrupulatny i wszechstronny skompletował materiał dowodowy na okoliczność popełnienia zarzucanych skarżącemu czynów, świadczą o tym m.in. sporządzone protokoły przesłuchania świadków; notatki służbowe; protokół oględzin miejsca zdarzenia (k. 269 akt administracyjnych); notatki z rozmów telefonicznych przeprowadzonych na okoliczność zdarzenia (k. 53 – 59 akt administracyjnych), czy też protokół oględzin zapisu monitoringu z dnia [...] lipca 2017 r. (k. 322 – 330 akt administracyjnych). Dodatkowo, skarżący miał zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu, zapoznawał się z aktami sprawy i składał wnioski dowodowe, a także zażalenia (z dnia [...] listopada 2017 r. i [...] marca 2018 r.) na postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o odmowie uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych. Zażalenia te zostały rozpatrzone postanowieniami KMP w B. z dnia [...] grudnia 2017 r. i [...] marca 2018 r. utrzymującymi w mocy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z ustawą o Policji. Za niezasadny należy również uznać zarzut przesłuchania świadków bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego i jego obrońcy o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności, co narusza prawo skarżącego do obrony oraz zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego o dopuszczenie dowodu z akt śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B. w B. o sygn. akt [...], a także niewłączenie do akt postępowania dyscyplinarnego materiałów potwierdzających umorzenie śledztwa prokuratorskiego, wskazujących na przesłanki i podstawę prawną tego umorzenia. Zgodnie z treścią art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, ale jedynie w wąskim zakresie dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Jest to jedyne odesłanie do stosowania przepisów odrębnej ustawy w postępowaniu dyscyplinarnym wobec policjantów. Postępowanie dyscyplinarne określone w ustawie o policji i postępowanie karne są autonomiczne, także w przypadku, gdy dotyczą one tego samego działania sprawcy. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem szczególnym oznacza to, że przepisy regulujące to postępowanie nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przepisy ustawy o Policji w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zawierają regulację zarówno materialnoprawną, jak i procesową postępowania dyscyplinarnego. W kwestii wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia przedmiotowego postępowania jest to unormowanie pełne - przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w tym postępowaniu tylko "odpowiednio" oraz jedynie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.k. oznacza, że nie obejmuje ono wszystkich spraw nieuregulowanych w ustawie, lecz dotyczy tylko tych kwestii, które zostały wyszczególnione przez ustawodawcę. Zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy odnoszące się do oskarżonego i obrońcy oskarżonego nie mają zatem odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do obwinionego i jego obrońcy, co wprost potwierdza treść powołanego wcześniej art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym art. 171 § 2 K.p.k dotyczący oskarżonego i obrońcy oskarżonego, z mocy art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, nie ma zastosowania do policjanta obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz jego obrońcy. Podobnie, z mocy art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji w postępowaniu dyscyplinarnym nie ma zastosowania art. 390 § 1 K.p.k. Uprawnienia, jakie przysługują obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, zostały w sposób wyczerpujący określone przede wszystkim w art. 135f ustawy o Policji. Z przepisu tego i innych przepisów ustawy nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych w sprawie innych czynności dowodowych. Zasady tej nie zmienia regulacja zawarta w art. 135f ust. 3 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika przede wszystkim, że ustanowiony obrońca, o ile udzielone mu pełnomocnictwo nie zawiera w tym zakresie ograniczeń, może działać w całym toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, a nadto brać udział w czynnościach podejmowanych nawet po uprawomocnieniu się orzeczenia. Nie oznacza to jednak, by uprawnienia obrońcy były szersze od praw jego mocodawcy, a w szczególności, aby mógł on uczestniczyć w czynnościach procesowych, w których sam obwiniony nie może brać udziału (wyroki: NSA z dnia 05 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 281/17; NSA z dnia 06 września 2018 r., sygn. akt I OSK 819/18, WSA w B. z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 29/18 i z dnia 09 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 675/06 publ. www.cbois.nsa.gov.pl.). Opisana wyżej odrębność przepisów postepowania dyscyplinarnego określonego w ustawie o Policji skutkuje również tym, że ustalenia poczynione przez Prokuraturę w prowadzonym przez nią postępowaniu nie są wiążące dla prowadzonego przez organ postępowania dyscyplinarnego. Podobnie za bezpodstawny należy uznać, zarzut naruszenia art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia i sporządzenia uzasadnienia, które ogranicza się jedynie do opisania stanu faktycznego sprawy i odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. KWP uzasadniając decyzję w szeroki sposób przedstawił podstawy prawne tego rozstrzygniecia, z uwzględnieniem orzecznictwa w tym zakresie, ustosunkował się również do poszczególnych zarzutów odwołania, uwzględniając przy tym ustalony stan faktyczny sprawy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.