II SA/Bk 548/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały Rady Miejskiej B. z [...] maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność postanowień: paragrafu 2 ust. 2 w części "gruntów rolnych klasy IV zlokalizowanych na terenie [...]" oraz paragrafu 16 i paragrafu 30 punkt 7 i 8 uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z [...] maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B., 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części objętej punktem 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz Gminy B. kwotę 600 (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 548/07 UZASADNIENIE Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] Wojewoda P. stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. w następującym zakresie: - § 2 ust. 2 w zakresie sformułowania "gruntów rolnych kl. IV zlokalizowanych na terenie [...]"; - § 6 ust. 1 w części "[...]" i ust. 3 oraz ust. 5 w części "[...]"; - § 10 ust. 1 w części "[...]" i ust. 3 w części "[...]" - § 16, - § 30 pkt 5 w części "[...]", pkt 6 w części "[...]", pkt 7 oraz pkt 8; - § 42 pkt 1 ustalającego stawkę procentową w wysokości 30% w części "[...]" i w części "[...]"; - § 42 pkt 1 ustalającego stawkę procentową w wysokości 0%. W uzasadnieniu organ nadzorczy podniósł, iż wyżej wskazany plan miejscowy w § 16, § 2 ust. 2 i § 30 pkt 5, 6, 7 i 8 wprowadza na jednym obszarze planistycznym - tereny oznaczone na rysunku planu symbolami [...], [...], [...] - kilka różnych przeznaczeń nie rozgraniczając jednocześnie terenów o zróżnicowanym przeznaczeniu, co narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zdaniem organu nadzoru postępowanie takie jest niezgodne z zasadą kształtowania przestrzeni na danym obszarze oraz narusza zasady sporządzania planu miejscowego, co zgodnie z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Organ nadzoru zakwestionował również zapis § 42 pkt 1 planu, w którym ustalono zerową stawkę procentową służącą naliczaniu jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości. Jest to, jego zdaniem, sprzeczne z treścią art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika bowiem, iż w sytuacji zbycia przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą - wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Nie może ona być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W ocenie organu nadzoru istnieje zatem obowiązek określenia jednorazowej opłaty pobieranej w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą planu, a obligatoryjność jej ustalenia wynika z użytego w cytowanym przepisie kategorycznego sformułowania "wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę". Wyłącza to swobodę w orzekaniu o jej wysokości przez właściwy organ nie tylko co do przekroczenia określonej w ustawie górnej wysokości 30 %, ale także wyklucza możliwość zastosowania stawki zerowej. Nadto organ nadzoru podał, iż połączenie ul. P. [...] (zbiorczej) z ul. L. [...] naniesione w części graficznej planu nie pokrywa się z połączeniem komunikacyjnym wskazanym w studium. Jednocześnie z treści § 32 ust. 2 pkt 5 planu wynika, iż szerokość ulic dojazdowych układu obsługującego z jezdnią 1x2 pasy ruchu, oznaczonych symbolami [...] została określona na rysunku planu, natomiast na tym rysunku brak jest zwymiarowania części wymienionych wyżej ulic wraz z "sięgaczami" - np. [...], [...], [...]. Ponadto Rada Miejska w Załączniku Nr 1 do przedmiotowej uchwały nie oznaczyła legendy, a na niektórych obszarach planistycznych brak jest oznaczonych granic geodezyjnych poszczególnych działek. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu administracyjnego złożyła Gmina B. zarzucając naruszenie: - art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że obszary oznaczone na rysunku symbolami [...], [...], [...] nie spełniają przesłanek określonych tą normą, - naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że określona w tymże przepisie stawka procentowa nie może wynosić 0%, - naruszenie art. 28 ust. 1 w/w ustawy poprzez ocenę, iż doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego bez ich wyraźnego wskazania, - naruszenie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez pozbawienie rady gminy jednej z kompetencji stanowiących uznając, że materia będąca przedmiotem unieważnionej normy prawnej uchwały Rady Miejskiej B. obliguje tenże organ do określenia stawki procentowej służącej naliczaniu renty planistycznej w wysokości od 1% do 30%, a także poprzez uznanie sprzeczności zapisów uchwały z prawem bez wyraźnego wskazania naruszonych przepisów. Wniosła o uchylenie w całości rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu skargi podano, iż art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nakazuje wydzielenie i rozróżnienie poszczególnych obszarów posiadających odmienne przeznaczenie, natomiast nie zawiera nakazu wydzielenia każdej funkcji z osobna. Stwierdzenie rozstrzygnięcia nadzorczego o wprowadzeniu zbyt dużej ilości funkcji obszarów na osiedlu Z. nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Nadto w kwestionowanym rozstrzygnięciu nie przeprowadzono analizy konkretnych ustaleń planu przypisanych do przedmiotowych obszarów, w tym nie odniesiono się do faktycznego, istniejącego aktualnie wielofunkcyjnego sposobu wykorzystywania tego terenu. Odnośnie zarzutu niewyznaczenia linii rozgraniczających tereny leśne skarżący wskazał, iż wyznaczanie tych linii jest niezbędne gdy zachodzi potrzeba korygowania linii lasu, jego powiększenia lub ukształtowania ze względów kompozycyjnych lub krajobrazowych. Stan istniejący aktualnie na terenach leśnych objętych planem jest wynikiem prywatnego zagospodarowania poszczególnych działek budowlanych i nie wymaga w/w korekt, a jedynie dalszej ochrony jako ważnego elementu przyrodniczego miasta i osiedla. W kwestii ustalenia stawki opłaty planistycznej na poziomie wyższym niż 0 % skarżący podał, iż wiąże się to z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów związanych ze sporządzaniem operatów szacunkowych, w związku z czym z punktu widzenia Gminy jest nieekonomiczne. Wskazano także, iż unieważniony rozstrzygnięciem nadzorczym § 42 pkt 1 planu nie zawiera zapisów dotyczących stawki 0 %. Z kolei w przedmiocie rozbieżności w przebiegu ul. P. w studium i planie wskazano, iż kopiowanie ustaleń studium eliminowałoby ustalenie przebiegu tej ulicy wypracowane na etapie sporządzania planu. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 28 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 498/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części, w jakiej stwierdzono w nim nieważność postanowień: § 6 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 (dotyczących terenu oznaczonego symbolem [...]), § 10 ust. 1 oraz ust. 3 (dotyczących terenu oznaczonego symbolem [...]), § 30 pkt 5 oraz pkt 6 (dotyczących terenu oznaczonego symbolem [...]) oraz § 42 pkt 1 (dotyczących terenów oznaczonych symbolami [...] oraz [...]) uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. w B. oraz oddalił skargę w pozostałej części w pkt 2 wyroku. W uzasadnieniu sąd wskazał, iż obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty (renty planistycznej) pobieranej w razie zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem nowego lub zmienionego planu wyklucza możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zerowej stawki procentowej służącej naliczeniu jednorazowej opłaty. Odmienne stanowisko skarżącej w tym przedmiocie było zatem błędne. Sąd podzielił również ocenę organu nadzoru, iż zakresem unieważnienia objęto znajdujący się w § 42 planu zapis dotyczący zerowej stawki opłaty. Odnośnie stwierdzenia nieważności postanowień planu dotyczących terenów o symbolach "[...]" oraz "[...]", których dotyczył zarzut braku linii rozgraniczających istniejące tereny zabudowy mieszkaniowej oraz lasy sąd wyraził pogląd, iż organ nadzoru dokonał zbyt daleko idącej ingerencji we władztwo planistyczne gminy. Podzielił przy tym stanowisko, iż wyznaczenie lasów liniami rozgraniczającymi w planach miejscowych jest niezbędne gdy zachodzi potrzeba korygowania linii lasu, a taka potrzeba w sprawie niniejszej nie występowała. Jeśli plan miejscowy pełni funkcję akceptującą stan zagospodarowania terenów nim objętych, a więc funkcję ochronną dotychczasowego status quo, rozgraniczeniu przeznaczenia gruntów służyć mogą również granice poszczególnych kategorii użytków wynikające z ewidencji gruntów. W związku z powyższym brak spornych linii rozgraniczających na rysunku planu, w sytuacji gdy przeznaczenie poszczególnych terenów w planie nie budziło wątpliwości, nie stanowiło wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że: w planie ustalono jednoznacznie przeznaczenie terenów - "[...]" – pod zabudowę mieszkaniową z urządzeniami towarzyszącymi’ (§ 6 ust. 1) oraz "[...]" pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z urządzeniami towarzyszącymi’ (§ 10 ust. 1), postanowiono, że "grunty leśne znajdujące się na w/w terenach pozostają w użytkowaniu leśnym według warunków określonych w planie urządzania lasu" (§ 6 ust. 3 i § 10 ust. 3) oraz wyłączono spod zabudowy tereny gruntów leśnych (§ 19 pkt 2 uchwały). Sąd ocenił również, iż prawidłowo organ nadzoru zakwestionował zapis § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący terenów o symbolach "[...]" oraz "[...]". Wynika z niego, iż dla terenów tych przewidziano różne przeznaczenie "do czasu funkcjonowania obiektów związanych z hodowlą zwierząt" oraz "po likwidacji tych obiektów". Nie wskazano jednak, jak tego wymaga przepis art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – sposobu i terminu takiego tymczasowego ich zagospodarowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina B. zaskarżając orzeczenie w części oddalającej skargę, z wyłączeniem części dotyczącej § 42 pkt 1 uchwały – ustalenia zerowej stawki renty planistycznej. Zarzuciła naruszenie: - art. 3, 15 ust. 2 pkt 11, art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z zm.), - art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), - art. 231 oraz art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę z wyłączeniem części dotyczącej oddalenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2006 r. w zakresie § 42 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] maja 2006 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji bądź merytoryczne rozpoznanie skargi w tym zakresie. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie II OSK 55/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 2 w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Przede wszystkim wskazał, iż sąd I instancji uchylił się od oceny rozstrzygnięcia nadzorczego z punktu widzenia jego zgodności z prawem, w szczególności pominął, iż podstawa prawna oraz uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia powinny być zamieszczone w jego treści, a nie w odpowiedzi na skargę. Nadto, zdaniem NSA, nie zostało wyjaśnione przed sądem I instancji jak – w świetle zamierzeń Gminy i treści przepisów art. 15 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - należy rozumieć zapisy planu dotyczące terenów, na których znajdują się obiekty służące hodowli, w szczególności zapisy przewidujące zmianę przeznaczenia tych obszarów i możliwość ich zagospodarowania do czasu funkcjonowania w/w obiektów i po ich likwidacji. Sąd II instancji wyraził również pogląd, iż zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym nie powoduje, iż usytuowane na nich obiekty stają się obiektami tymczasowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zakres kognicji sądu w niniejszym postępowaniu jest zatem zawężony do granic, w jakich została rozpoznana skarga kasacyjna i wydano orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W praktyce oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd II instancji jest niedopuszczalne. Również niedopuszczalne jest rozważanie na nowo kwestii, które zostały już wcześniej przesądzone, a które nie były przedmiotem kontroli NSA (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie sygn. akt I FSK 294/05, Lex nr 187537 oraz wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1117/05, Lex nr 238489). W związku z powyższym sprecyzować należy, iż zakres przedmiotowy, w jakim niniejsza sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania tutejszemu sądowi na skutek wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. obejmuje zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. w części dotyczącej: § 2 ust. 2 w zakresie sformułowania "gruntów rolnych klasy IV zlokalizowanych na terenie [...]", § 16 w całości oraz § 30 pkt 7 i 8 uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie dotyczącym pozostałej części tego rozstrzygnięcia nadzorczego wyrok tutejszego sądu z dnia 28 września 2006 r. jest prawomocny. Skład orzekający w sprawie niniejszej, pozostając związany oceną prawną sądu drugiej instancji stwierdził, iż w kontrolowanym postępowaniu nadzorczym doszło do istotnego naruszenia przepisu art. 91 ust. 3 ab initio ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) powoływanej dalej jako u.s.g. Naruszenie to zobowiązywało sąd do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie art. 148 p.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem art. 91 ust. 3 u.s.g. rozstrzygnięcie nadzorcze powinno spełniać odpowiednie wymagania formalne, w tym posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne. W prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego powołanie się na stosowne normy powinno być połączone z wyjaśnieniem, na czym polega sprzeczność zapisów kontrolowanych aktów z przepisami prawa, należy określić rodzaj naruszenia, na czym ono polega i w czym się wyraża oraz wyjaśnić sens przepisów, które zdaniem organu powinny mieć w sprawie zastosowanie, a które zostały naruszone. Niezamieszczenie wskazanych wyżej elementów uzasadnienia jest uchybieniem istotnym, stanowi niedopuszczalne uchylanie się od obowiązku dokonania oceny kontrolowanej uchwały i próbę przeniesienia ciężaru sporządzenia tej oceny na sąd administracyjny. Tymczasem przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w przypadku, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. jest legalność samego aktu nadzoru, w szczególności zbadanie, czy akt ten ze względu na treść (głównie argumentację zawartą w uzasadnieniu) może być pozostawiony w obrocie prawnym. Wywód w zakresie naruszenia przepisów prawa jest zatem niezbędnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego, albowiem decyduje o możliwości jego akceptacji przez sąd administracyjny. Nie jest rolą sądu zastępowanie organu w wykonaniu obowiązku uzasadniania kontrolowanego aktu organu nadzoru, w szczególności poprzez uzupełnianie niezbędnych rozważań, czy też tłumaczenie niejasnych czy niepełnych wywodów (vide wyrok NSA z dnia 24 września 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 3142/01, OwSS 2003/3/75, wyrok NSA z dnia 28 października 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 1500/03, Dz.Urz.Opols 2004/21/648 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2005 r. w sprawie IV SA/Wa 995/05, Lex nr 190588). W uzasadnieniu kontrolowanego aktu organu nadzoru nie wskazano konkretnych argumentów faktycznych i prawnych, które doprowadziły organ do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność § 2 ust. 2, § 16 i § 30 pkt 7 i 8 uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego należało je wyeliminować - w części przekazanej tutejszemu sądowi do ponownego rozpoznania przez NSA – z obrotu prawnego. Paragrafom tym poświęcono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaledwie kilka zdań zawierających ogólne, nie poparte szczegółowymi wyjaśnieniami stwierdzenia: odnośnie § 16 wskazano, iż "Rada Miejska wprowadziła kilka różnych przeznaczeń terenu ... nie rozróżniając ich planistycznie", zaś odnośnie § 2 ust. 2 i § 30 pkt 7 i 8, iż Rada "wprowadziła m.in. dodatkowe uregulowania dotyczące terenów [...] oraz [...]". Również znajdujące się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzenie, że treść tych norm narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) powoływanej dalej jako u.p.z.p., z uwagi na brak planistycznego rozróżnienia terenów o odmiennym przeznaczeniu stanowi jedynie namiastkę uzasadnienia prawnego. W tym miejscu należy wskazać, że uwagi dotyczące uchybień formalnoprawnych rozstrzygnięcia nadzorczego odnoszą się do całego aktu nadzoru, ale – jak wyżej zauważono – przedmiotem obecnego postępowania sądu pierwszej instancji pozostaje wyłącznie wskazana powyżej część rozstrzygnięcia Wojewody P. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ nadzoru zawarł szersze uzasadnienie stwierdzenia nieważności poszczególnych regulacji uchwały z dnia [...] maja 2006 r. Zauważyć trzeba, iż niedopuszczalne jest uzupełnianie brakującej w rozstrzygnięciu argumentacji dopiero w odpowiedzi na skargę, albowiem to pismo procesowe składane jest po zakończeniu postępowania administracyjnego i powinno zawierać jedynie odniesienie się organu do podniesionych w skardze zarzutów. Nie może sanować uchybień aktu nadzoru i uzupełniać uzasadnienia. Skład orzekający w sprawie niniejszej, będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku kasacyjnym NSA, stanął również na stanowisku, iż organ nadzorczy arbitralnie przesądził o nieważności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących docelowej zmiany przeznaczenia terenów zajętych obecnie pod obiekty związane z hodowlą zwierząt. Zabrakło przede wszystkim oceny w/w zapisów w kontekście zamierzeń Gminy dotyczących tego obszaru oraz z punktu widzenia przepisów art. 15 ust. 2 pkt 11 i art. 35 u.p.z.p. określających zasady wprowadzania tymczasowego zagospodarowania terenów, których przeznaczenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmienia. Należy podzielić stanowisko sądu II instancji, iż docelowa zmiana przeznaczenia terenu w planie miejscowym nie oznacza automatycznie, iż zyskuje on status terenu, na którym występuje tymczasowe zagospodarowanie w rozumieniu art. 35 u.p.z.p. W ocenie sądu usunięcie pojawiających się na tym tle wątpliwości powinno było nastąpić w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Powyżej stwierdzone uchybienia aktu nadzoru skutkowały uchyleniem także jego części nieobjętej wyrokiem WSA z dnia 28 września 2006 r. W tym miejscu wskazać należy, iż upływ trzydziestodniowego terminu, w trakcie którego dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały przez organ nadzoru (art. 91 ust. 1 u.s.g.) wywołuje określone skutki dla postępowania nadzorczego. Organ nadzoru obowiązany będzie ocenić dopuszczalność wydania obecnie rozstrzygnięcia nadzorczego, ewentualnie rozważy konieczność umorzenia postępowania nadzorczego na podstawie art. 105 Kpa w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g. (vide W. Chróścielewski "Sądowa kontrola rozstrzygnięć nadzorczych samorządu terytorialnego" Samorząd Terytorialny 1994/10/49). Nie oznacza to jednak pozbawienia organu środków prawnych prowadzących do wyeliminowania kontrolowanej uchwały z obrotu prawnego w sytuacji, gdy nadal podtrzymuje on swoje stanowisko o dopuszczeniu się przez organ gminy istotnego naruszenia przepisów prawa. W tej kwestii w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego przez sąd otwiera organowi nadzoru możliwość skorzystania z prawa zaskarżenia aktu organu gminy do sądu administracyjnego na podstawie art. 93 ust. 1 zd. 2 u.s.g. (vide wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 273/07, nie publ.). Skład orzekający w sprawie niniejszej stanowisko to w pełni podziela. Podejmując decyzję o ewentualnym wniesieniu skargi do sądu w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. organ wykorzysta ocenę prawną uchwały Gminy B. dokonaną orzeczeniami sądów pierwszej instancji (z dnia 28 września 2006 r. i niniejszym) oraz sądu drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy w punkcie 2. wyroku stwierdzono, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze - w części objętej rozpoznaniem w sprawie niniejszej - nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów niniejszego postępowania sądowego oraz kosztów powstałych w postępowaniach zakończonych wyrokiem tutejszego sądu z dnia 28 września 2006 r. oraz wyrokiem kasacyjnym sądu II instancji z dnia 18 kwietnia 2007 r. orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).