II SA/Bk 608/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B., A. S. i B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania dla przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji E. B., A. S. i B. S. wnieśli do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oraz ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. W skardze pełnomocnik skarżących zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że na jej podstawie inwestor będzie mógł uzyskać pozwolenia umożliwiające realizację inwestycji w kształcie w niej określonym. Autor skargi podkreślił, że środowisko stanowi dobro publiczne, zaś jego ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Niedysponowanie zatem przez inwestora areałem niezbędnym w świetle obowiązujących przepisów, do zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z planowanej inwestycji stwarza poważne niebezpieczeństwo zanieczyszczenia gleby, wód oraz powietrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, cytowanej dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W ocenie Sądu będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia skutków materialnoprawnych nie wywołuje. Stwierdza, bowiem jedynie warunki i wymogi - z punktu widzenia ochrony środowiska - jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Decyzja taka jest wydawana na wstępnym etapie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek warunkujących możliwość uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Decyzja określająca środowiskowe uzgodnienia zgody na realizację przedsięwzięcia nie uprawnia ani do rozpoczęcia robót budowlanych, ani do realizacji planowanej przez inwestora inwestycji. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest jednolite i przyjmuje, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2011 r., II OZ 28/11; z dnia 19 marca 2008 r., II OZ 228/08; z dnia 1 lutego 2010 r., II OZ 35/10; z dnia 6 lipca 2010 r., II OZ 658/10, z dnia 2 października 2012 r. o sygn. akt II OZ 831/12, z dnia 20 czerwca 2013r. o sygn. akt II OZ 480/13 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stwierdza ona jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Pamiętać bowiem należy, że decyzja powyższa ma charakter opiniodawczy i zapada w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie np. decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Zatem to nie decyzja środowiskowa, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu (jak np. pozwolenie na budowę). Decyzja ta nie zezwala bezpośrednio na realizację inwestycji, nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Sama zaś obawa skarżących, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne (decyzja o pozwoleniu na budowę), które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie (postanowienia NSA: z dnia 21 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 1444/13 oraz z dnia 2 października 2012 r., II OZ 826/12, CBOSA). Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.