II SA/Bk 72/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. Ł. i A. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w postępowaniu wznowieniowym, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku oddala skargę Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylającą w postępowaniu wznowieniowym własną ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Domowi Z. Z. w B. pozwolenia na roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku szkoły podstawowej i gimnazjum z towarzyszącym zagospodarowaniem terenu oraz budową muru oporowego i rozbiórką odcinka linii kablowej elektroenergetycznej nn oraz budową odcinka linii elektroenergetycznej nn, budową dwóch przyłączy ciepłowniczych, telefonicznego, budową instalacji doziemnych: kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działkach o nr ewid. gruntu [...], [...], [...](obręb [...]) przy ul. [...] w B., zgodnie z projektem budowlanym. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Domowi Z. w B. pozwolenia na roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku szkoły podstawowej i gimnazjum, z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną, na działkach przy ul. [...] w B. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. (doprecyzowanym pismem z dnia [...] stycznia 2012 r.) A. Ł. i A. K., właściciele sąsiadujących z terenem inwestycji działek o nr [...], wystąpili do Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazali, że powinni być jego stroną z powodu posiadania prawa własności do działek o numerach [...] - sąsiednich wobec inwestycji. Wyjaśnili, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się, gdy na terenie inwestycji rozpoczęto prace budowlane, a o jej prawomocności – dopiero [...] grudnia 2011 r. W ich ocenie zostali pokrzywdzeni ustaleniem o zgodności z prawem projektu budowlanego pod kątem zachowania wymaganych odległości i warunków nasłonecznienia, bowiem ograniczono do 1,5 h dostęp światła do pomieszczeń w ich potencjalnym budynku na działce nr [...], podczas gdy część rozbudowywana szkoły będzie miała zapewniony dostęp 3-godzinny. Wskazali, że prowadzą działalność usługową – lekarską, która również ze względów technologicznych, wymaga dobrego nasłonecznienia. Zakwestionowali pozytywną ocenę organu odnośnie budowy murka oporowego wzdłuż ich granicy w sytuacji, gdy istnieje różnica poziomu terenu wynosząca 160 cm. Zdaniem wnioskodawców ma to zakamuflować zamiar inwestora usytuowania pomieszczeń lekcyjnych w suterenie. Zakwestionowali również budowę murka z uwagi na jego umieszczenie na sieci ciepłowniczej, co wywoła konieczność dostępu do niej wyłącznie z terenu ich posesji, a na to nie wyrażają zgody. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], Prezydent Miasta B. wznowił postępowanie oceniając złożony wniosek jako wniesiony w terminie oraz oparty na ustawowej podstawie wznowienia. Postanowienie to dotyczyło podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Żądanie wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zostało przekazane do rozpoznania w odrębnym postępowaniu. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. organ zwrócił się do skarżących z prośbą o doprecyzowanie w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jakie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, zostały ujawnione oraz określenie terminu, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzili, że nie są kompetentni do klasyfikacji wymienionych przez siebie naruszeń prawa do poszczególnych przesłanek art. 145 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], Prezydent Miasta B., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę, a Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy. Została ona następnie zaskarżona przez skarżących do WSA w Białymstoku i była przedmiotem rozpoznania w sprawie II SA/Bk 546/12, w której w dniu 23 maja 2013 r. uchylono obie decyzje i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Wyrok ten następnie stał się prawomocny, gdyż NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie II OSK 1952/13, oddalił skargę kasacyjną inwestora. Jeśli zaś chodzi o postępowanie wznowieniowe na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], odmówił jego wznowienia, a Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], utrzymał je w mocy. Skargę na powyższe postanowienie do WSA w Białymstoku złożyli A. Ł. i A. K., a Sąd ten wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 896/12, uchylił oba postanowienia. Wyrok ten nie został zaskarżony i stał się prawomocny. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Prezydent Miasta B. zakończył wznowione postępowanie poprzez wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], mocą której uchylił własną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2011 r., zmienioną decyzją z [...] stycznia 2013 r. i umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku szkoły podstawowej i gimnazjum, z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną, na działkach przy ul. [...] w B. Uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę wynikało z faktu potwierdzenia zaistnienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołań inwestora oraz skarżących, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podzielił ocenę Prezydenta Miasta B., że w sprawie potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania (skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę). Nie zgodził się jednak ze stanowiskiem, że fakt zrealizowania inwestycji i oddania jej do użytkowania skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, po uprzednim uchyleniu dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę we wznowionym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję Wojewody P. wniósł inwestor, ale WSA w Białymstoku postanowieniem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 409/16, ją odrzucił i orzeczenie Sądu stało się prawomocne. Po ponownym przeprowadzeniu postępowaniu, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], zakończył postępowanie wznowieniowe poprzez uchylenie własnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2011 r. (zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r.) i wydanie nowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku szkoły podstawowej i gimnazjum przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz ocenił, że inwestor wypełnił wszelkie wymagania stawiane przepisami prawa, co obligowało organ do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził także, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała druga podstawa wniosku o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że skarżący w terminie wnieśli skargę o wznowienie postępowania. O wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się oni z pisma Prezydenta Miasta B. doręczonego im w dniu [...] grudnia 2011 r. i w dniu następnym wnieśli skargę, zaś w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skargę tę jedynie doprecyzowali. W ocenie organu, organ I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem wynika to wprost z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie II SA/Bk 546/12. Nie wystąpiła natomiast druga przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dalej organ wskazał, że w postępowaniu odwoławczym przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe dotyczące uzyskania wyjaśnień projektanta w zakresie analizy nasłonecznienia przedstawionej w projekcie budowlanym w związku z opracowaną kontropinią skarżących z dnia [...] czerwca 2012 r. W jego ocenie postępowanie to nie naruszyło zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., gdyż organ ten był uprawniony, stosownie do treści art. 7 k.p.a., do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Natomiast po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie znaleziono podstaw do zakwestionowania analizy nasłonecznienia (linijki słońca), znajdującej się w projekcie budowlanym oraz opracowanej przez uprawnionego architekta, który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W rozpatrywanej sprawie brak było okoliczności uzasadniających zlecenie innej osobie (postronnej) wydanie opinii porównawczej w zakresie analizy nasłonecznienia (linijki słońca). Kontropinia przedłożona przez skarżących została opracowana przez osoby nieposiadające uprawnień budowlanych, natomiast analiza znajdująca się w projekcie budowlanym została opracowana przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej. Ponadto projektant w postępowaniu odwoławczym potwierdził wyniki własnej analizy w zakresie nasłonecznienia przez co najmniej 1,5 godziny pomieszczeń w hipotetycznym budynku na działce sąsiedniej w dniach równonocy (21 marca i 21 września). W myśl zaś art. 20 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego to do podstawowych obowiązków projektanta należy wyjaśnienie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Projektant w przedłożonych wyjaśnieniach słusznie stwierdził, że w kontropinii rozbudowywany budynek szkoły został inaczej wrysowany na mapie, niż na projekcie zagospodarowania terenu. Analiza sporządzona przez skarżących została wrysowana na mapie, która nie może służyć do celów projektowych, natomiast projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych zgodnie z wymogami § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Dalej organ wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, nie wskazują zwiększonego czasu nasłonecznienia pomieszczeń lekarskich. Także w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy nie zawarto zwiększonych warunków oświetlenia dziennego pomieszczeń lekarskich. A zatem, w odróżnieniu np. od pokoi mieszkalnych, brak jest regulacji o minimalnym czasie nasłonecznienia pomieszczeń lekarskich. Zdaniem organu, inwestycja domu z. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie zakazuje rozbudowy szkoły w miejscu wskazanym na projekcie zagospodarowania terenu. Potwierdzeniem powyższego jest zapis miejscowego planu o linii rozgraniczającej między terenem 3UO a 5U (linii o charakterze postulatywnym oznaczonej na rysunku planu literami A, B, C, D i E), której przebieg może być zmieniony i określony na podstawie ustaleń pomiędzy zainteresowanymi stronami (§ 7 ust. 7 planu). Z uwagi na to, że rozbudowa budynku szkoły zlokalizowana została w głębi nieruchomości, a nie od strony przestrzeni publicznych, zapisy miejscowego planu dotyczące wysokości zabudowy (do 3 kondygnacji nadziemnych), czy kształtowania zabudowy jako pierzei ciągłej, nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. W ocenie organu niezasadne są obawy skarżących, że w przyszłości nie dostaną zgody na budowę albo rozbudowę obiektów na własnej nieruchomości z uwagi na przeniesienie w pobliżu granicy ich działki infrastruktury technicznej. Przyłącze sieci ciepłowniczej i linia kablowa elektroenergetyczna nn zostały zaprojektowane w odległości odpowiednio ok. 0,6 m + 1,2 m oraz ok. 2,2 m + 2,7 m od granicy nieruchomości skarżących. Zauważenia zatem wymaga, że nawet budynek rozbudowanej szkoły znajduje się w odległości około 2,5 m od przyłącza cieplnego oraz około 1 m od linii kablowej elektroenergetycznej nn i linie te w niczym budynkowi nie przeszkadzają. W przypadku ewentualnej budowy budynku na działce skarżących w odległości 4 m od granicy działki przewody tej infrastruktury technicznej będą znajdowały się w odległości ok. 4,6 + 6,7 m, czyli w odległościach o wiele większych niż przewody te zostały zaprojektowane od budynku rozbudowanej szkoły (1 m + 2,5 m). Bezpodstawne jest zatem stanowisko skarżących, że powyższa infrastruktura techniczna uniemożliwi im budowę, czy rozbudowę obiektów na własnej nieruchomości. Słusznie także wskazał organ I instancji, że kwestie związane z potencjalną potrzebą wejścia na działkę sąsiednią w razie ewentualnych konserwacji tej infrastruktury technicznej pozostają poza oceną organu w prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ stwierdził także, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Mimo zlokalizowania części ściany z otworami okiennymi budynku rozbudowanej szkoły w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki budowlanej nr [...] (w 2015 r. został dokonany podział tej działki), to inwestor posiada odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 warunków technicznych (postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...]). Organ I instancji, upoważniony przez Ministra Infrastruktury, w powyższym postanowieniu udzielił także zgody na odstępstwa w zakresie odległości ściany z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku oświaty od miejsc postojowych na sąsiedniej działce nr [...]. Odnosząc się zaś do okoliczności osadzenia okien w ścianie północnej rozbudowywanego budynku szkoły, usytuowanej w odległości 3,2 m + 3,7 m od granicy nieruchomości skarżących (nr działki [...]), organ wskazał, że w projekcie budowlanym w omawianej ścianie zaprojektowano pustaki szklane (k. 43-45 projektu budowlanego). Organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu wznowieniowym w sprawie pozwolenia na budowę dokonuje ponownej oceny zgodności inwestycji przedstawionej w projekcie budowlanym z przepisami, nie zaś zgodności zrealizowanego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlany. Etap realizacji zamierzenia budowlanego i jego zgodności z projektem budowlanym leży w gestii organów nadzoru budowlanego w myśl art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu Prezydent Miasta B. prawidłowo także ustalił, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiadające na dzień sporządzenia projektu budowlanego aktualne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci oraz sprawdzający dołączyli także oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Także inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec zatem spełnienia wymagań zawartych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Na koniec organ wyjaśnił, że nie podziela stanowiska organu I instancji, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym przy orzekaniu w sprawie należało wziąć pod uwagę obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego m.in. o informację o obszarze oddziaływania obiektu, wymaganego obecnie obowiązującym przepisem § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U., poz. 462, ze zm.). Zaznaczyć jednak trzeba, że w trakcie rozpatrywania wniosku inwestora o pozwolenie na budowę w 2011 r. powyższy przepis nie obowiązywał. Wówczas projekt budowlany był oceniany na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Powyższe rozporządzenie nie regulowało, że w projekcie budowlanym projektant ma obowiązek zawrzeć informację o obszarze oddziaływania obiektu. W przypadku wznowienia postępowania zawsze mogą nastąpić zmiany w zakresie i formie projektu budowlanego w stosunku do postępowania zwykłego, co jednak nie oznacza, że projekt budowlany wymaga wówczas uzupełnienia. W niniejszej sprawie niezasadnym więc było wzywanie inwestora do uzupełnienia projektu budowalnego w zakresie informacji o obszarze oddziaływania obiektu, gdyż na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2011 r. przepis ten nie istniał. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję, do WSA w Białymstoku, wnieśli A. Ł. i A. K., w której zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie, iż przedstawiony przez inwestora projekt jest zgodny z zapisami m.p.z.p. w sytuacji, gdy projekt ten nie spełnia wymogów tego aktu prawa miejscowego, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez uznanie, że projekt jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, gdy nie spełnia tych wymogów, 3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w następstwie uchybienia przez organ II instancji zasadzie wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyciągnięcia sprzecznych i nielogicznych wniosków. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ II instancji winien dokonać oceny, czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z wszelkimi postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności z tymi na niezgodność. Inwestycja ta nie tylko narusza prawo materialne oraz procesowe, ale także w sposób rażący narusza miejscowe prawo w postaci planu przestrzennego zagospodarowania tej części miasta B., co organy orzekające w niniejszej sprawie uparcie negują. Plan przestrzenny zagospodarowania miasta B. przewiduje możliwość rozbudowy szkoły w przeciwnym kierunku w stronę ulicy [...] i stawu, a nie w tym miejscu jak w niniejszej sprawie. Przez teren inwestora przebiegają linie elektroenergetyczne, przyłącza ciepłownicze i telefoniczne o zasięgu szerszym, a więc nie zasilające tylko budynków szkolnych. Takie usytuowanie tej infrastruktury i wzniesienie budowli w takiej odległości od granicy uniemożliwi dostęp do tychże urządzeń z terenu, przez który przebiegają. W razie awarii będzie zachodziła konieczność wchodzenia ze sprzętem na nieruchomość skarżących, co ewidentnie narusza ich prawo. Dalej skarżący podnieśli, że teren, którego są właścicielami, w planie miejscowym oznaczony jest symbolem 4MU, na którym dopuszcza się realizację funkcji mieszkaniowych i usługowych, dając pełną swobodę zarówno w zakresie ich wzajemnych proporcji jak też charakteru. Zgodnie z tym ustaleniem może to być także obiekt usługowy o 100% usług chronionych jeśli chodzi o warunki nasłonecznienia. W związku z tym obiekty budowalne na działkach sąsiednich powinny być realizowane w odległości równej wysokości przesłaniana pomniejszonej o 4 m, tj. o odległość, w jakiej od granicy nieruchomości może być usytuowany obiekt na działkach stanowiących własność skarżących. W przypadku spornej inwestycji powinna to być odległość 14,45 m, a skarżący z uprawnienia tego nie zamierzają rezygnować. W ocenie skarżących, dołączona do dokumentacji opinia dotycząca warunków przysłaniana i nasłonecznienia zawiera istotną wadę merytoryczną polegającą na "skręceniu" o około 30 minut analizowanych kierunków padania promieni słonecznych. Brak jest przełożenia opinii na warunki nasłonecznienia ich działek z jednoznacznym odniesieniem do zacienienia, np. długość cienia w dniach równonocy. Dalej skarżący zarzucili, że urząd zatwierdzając projekt budowlany nie spełnił żadnego z zapisów prawa miejscowego, ignorując zasady kształtowania zabudowy oraz zmieniając linię rozgraniczenia terenów 3UO i 5U tak radykalnie, że teren oddziałujący na ich własność do terenu 3UO, który w planie miejscowym jest terenem przeznaczonym pod parkingi, został wbrew niemu przeznaczony pod zabudowę, a cześć terenu 3UO od strony przestrzeni publicznych, w ustaleniach planu wskazana do zabudowy, została przeznaczona pod parkingi dla terenu 5U. Innym przykładem naruszenia planu miejscowego jest zatwierdzenie projektu budowlanego budynku o czterech kondygnacjach, chociaż przewidziana wysokość zabudowy na terenie 3UO to trzy kondygnacje. Skarżący podnieśli także, że realizacja zamierzeń inwestycyjnych w zakresie rozbudowy szkoły musiała być poprzedzona przeniesieniem pod granicę ich działek ciągów linii energoelektrycznych, ciepłowniczych, telefonicznych i innych. Porozumienie i rozgraniczenie odbyło się poza ich udziałem, chociaż w razie awarii nie będzie tam mógł wjechać, tak jak dotychczas, jakikolwiek sprzęt techniczny niezbędny do wykonywania wykopów, usuwania uszkodzonych kręgów, rur itp. Zajdzie więc konieczność w przyszłości usuwania ewentualnych awarii, konserwacji, wymiany zużytych elementów z wykorzystaniem wejścia na teren skarżących, gdyż nie będzie innej możliwości. Zdaniem skarżących, nie dostaną także oni w przyszłości zgody na budowę czy rozbudowę obiektów na ich nieruchomości jaką mogliby uzyskać, gdyby uszanowano obowiązujące prawo w postaci miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania miasta. Plan prawidłowo przewidywał na terenie szkolnym w miejscu spornej inwestycji parking. Taki obiekt jak szkoła wymaga terenów parkingowych i umożliwiało to ewentualne wprowadzenie ciężkiego sprzętu do prac przy liniach przesyłowych na tym terenie. Wyraźnie więc widać tu także naruszenie istotnych interesów skarżących. Na koniec skarżący podnieśli, że zobowiązanie inwestora w trybie art. 136 k.p.a. do uzupełnienia opinii własnej i ustosunkowania się do opinii złożonej przez nich jest niezgodne z tym przepisem. Organ odwoławczy mając wątpliwości w sprawie prawidłowości tego rozstrzygnięcia powinien skarżoną decyzję uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji bądź w przypadku wątpliwości zlecić wydanie opinii porównawczej osobie postronnej nie będącej stroną w prowadzonym postępowaniu, czego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 896/12, uchylił postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] i poprzedzające jego wydanie postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Ponadto WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 546/12, uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę. Z mocy art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wobec tego, wiążące są w niniejszej sprawie stwierdzenia Sądu w tamtych sprawach, że przedmiotowe postępowanie wznowieniowe winno się toczyć w zakresie łącznego badania podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. oraz, że skarżący winni być stroną postępowania o pozwolenie na budowę, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. Sąd w składzie niniejszym podziela również stanowisko organu odwoławczego wyrażone w jego decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]., że w sytuacji stwierdzenia istnienia podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., brak jest podstaw do uchylenia na mocy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Przechodząc do rozpatrzenia przedmiotowej skargi na samym początku zauważenia wymaga, że oba organy stanęły na stanowisku, a Sąd stanowisko te podziela, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Podkreślenia od razu wymaga, ze zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., postępowanie można wznowić w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. A zatem podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna, a bieg terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. nie może się rozpocząć przed zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1113/10). Przedmiotowa decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2011 r. (patrz decyzja z k. 21 akt B10), a zatem bieg terminu z art. 148 § 1 pkt 2 k.p.a. mógł się w tym przypadku rozpocząć najwcześniej w dniu [...] grudnia 2011 r. i zakończyć najwcześniej w dniu [...] stycznia 2012 r. Ostateczne zatem sprecyzowanie przez skarżących w dniu [...] stycznia 2012 r. swego stanowiska o wniesieniu skargi powoduje, że zachowany został omawiany termin. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Ponadto z art. 15 k.p.a. wynika zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11). Jak słusznie podnosi się w judykaturze, jeżeli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle albo rozstrzygnął sprawę na podstawie postępowania dowodowego podjętego w nieznacznej części lub przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, organ odwoławczy winien wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do rozpoznania w pierwszej instancji. Jednakże zauważenia wymaga, że wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. nie jest dopuszczalna, więc organ odwoławczy może powołać się na ten przepis tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy dojdzie do przekonania o konieczności wydania decyzji kasacyjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Na organie tym ciąży zatem obowiązek wskazania, jakie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy winny zostać wyjaśnione oraz wskazania przyczyn, z powodu których w celu ich wyjaśnienia nie zastosował art. 136 k.p.a. (por. wyroki w sprawach II OSK 1274/11 z dnia 7 lutego 2013 r., II SA/Łd 255/13 z dnia 5 czerwca 2013 r., II SA/Wr 349/13 z dnia 5 września 2013 r., II SA/Łd 1080/12 z dnia 12 lutego 2013 r.). W sytuacji natomiast, gdy zasadniczy materiał wymagany do podjęcia rozstrzygnięcia został w sprawie zgromadzony i organowi I instancji nie można zarzucić istotnej obrazy przepisów postępowania, a zachodzi jedynie potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w niewielkim zakresie (możliwym przy realizacji uprawnień przewidzianych w art. 136 k.p.a.), to brak jest podstaw do podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to z istoty postępowania odwoławczego polegającego na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów odwołania. Ustawodawca przyznając organowi odwoławczemu uprawnienie do merytorycznego rozpoznania sprawy upoważnił go do realizacji art. 138 k.p.a. w pierwszej kolejności poprzez rozstrzyganie merytorycznie, tj. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a., utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy (faktycznie zmiany decyzji organu I instancji). W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odwoławczy uzasadnił, dlaczego skorzystał z możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i stanowisko te zasługuje na aprobatę. W tej mierze został bowiem uzupełniony materiał dowodowy jedynie w zakresie wezwania inwestora do przedłożenia stanowiska projektanta spornej inwestycji odnoszącego się do kontropinii skarżących, w której wykazywali oni nieprawidłowości dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń w ich hipotetycznym budynku. Projektant przedstawił stosowne wyjaśnienia w pismach z dnia [...] października 2016 r., z dnia [...] października 2016 r. i z dnia [...] października 2016 r. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w takim przypadku brak było podstaw do stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał bowiem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym miejscu zauważenia wymaga, że jeden z podstawowych sporów w sprawie dotyczy kwestii nasłonecznienia hipotetycznego budynku na nieruchomości skarżących (kolejnego), a nie budynku istniejącego tam rzeczywiście. Rozbudowany budynek na nieruchomości inwestora w żaden sposób nie ogranicza bowiem nasłonecznienia istniejącego budynku na nieruchomości skarżących. Tymczasem, jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3105/12, przepis § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku". Stanowisko powyższe jest jednolicie przyjmowane w judykaturze (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1138/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 570/16). Powyższe oznacza więc, że rozważania skarżących w omawianej kwestii mają walor jedynie hipotetyczny, który pozostawał bez wpływu na rozstrzygnięcie organów. Nie jest też tak, jak chcą skarżący, że organy winny badać nasłonecznienie ich działek, gdyż jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 570/16, prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane, przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Zauważenia jednak wymaga, że brak możliwości zastosowania w sprawie § 13 przywołanego rozporządzenia nie ma wpływu na możliwość i zarazem konieczność dokonania przez organ architektoniczno-budowlany oceny wpływu planowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jej zagospodarowania z punktu widzenia treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w ramach "uzasadnionych interesów osób trzecich" (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3105/12 oraz wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1138/10. Zdaniem Sądu, uzasadniony interes skarżących nie został naruszony. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu interesu osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II OSK 182/14), warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1198/16). Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być bowiem rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 472/15). Organ odwoławczy słusznie stanął na stanowisku, że przedmiotowa inwestycja nie narusza żadnych przepisów, a przez to nie można mówić o naruszeniu uzasadnionego interesu skarżących. Sąd podziela powyższe stanowisko i dodatkowo zauważa, że nawet z wyliczeń przedstawionych przez skarżących w kontropinii, a dotyczących hipotetycznego ich budynku wynika, że owe hipotetyczne naruszenia byłyby znikome. A przecież, jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1020/15, jedynie niewielki zakres zacieniania budynku sąsiedniego nie pozwala uznać, że przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Sąd przychyla się także do stanowiska organów, że przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów skarżących również w pozostałym zakresie, nie tylko odnoszącym się do zacieniania istniejących budynków. Ani usytuowanie budynku inwestora na jego działce, ani położenie linii energetycznych i ciepłowniczych, ani też budowa muru, w żaden sposób nie ograniczają korzystania, czy też możliwości zabudowy nieruchomości skarżących. Organy w tej mierze dokonały stosownej analizy i wyciągnęły trafne wnioski. Skarżący natomiast, oprócz podnoszonych zastrzeżeń wynikających z ich oczekiwań odnośnie hipotetycznej zabudowy swojej nieruchomości, a zatem wynikających z interesu faktycznego, w żaden sposób nie wykazują tych ograniczeń w sferze prawnej. Naruszenie ich interesu prawnego, co należy jeszcze raz podkreślić, nastąpiłoby wtedy, gdyby przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy prawa. W przypadku zaś jej zgodności z prawem, interes prawny skarżących nie został naruszony. Sąd podziela także ustalenia obu organów, że występuje pełna zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym w zakresie posadowienia nowego budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Zauważenia bowiem wymaga, że Prezydent Miasta B., po otrzymaniu upoważnienia od Ministra Infrastruktury w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] (k. 48 akt BE-10), udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z tym postanowieniem zgoda dotyczyła usytuowania następujących odstępstw: 1. § 12 ust. 1 pkt 1: (-) ściany z otworami okiennymi na działkach nr [...] i [...] w odległości od 0,28 m do 4,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] (rozbudowa budynku szkoły od strony północnej), (-) ściany z otworami okiennymi na działce [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] (nadbudowa budynku szkoły), 2. § 12 ust. 1 pkt 2: (-) ściany bez otworów okiennych i drzwiowych na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] (rozbudowa budynku szkoły od strony południowej), 3. § 19 ust. 1 pkt 2: (-) ściany z oknami do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku oświaty i wychowania na działce nr [...] w odległości od 7,7 m do 8,75 m od dziewięciu istniejących miejsc postojowych na działce nr [...]. Jak z powyższego zatem widać, zarzuty skarżących odnośnie usytuowania ścian przedmiotowego budynku, otworów okiennych i parkingów, są całkowicie niezasadne. Inwestycja została bowiem wzniesiona zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że narusza ona uzasadnione interesy skarżących. Kwestia natomiast usytuowania okien w ścianie budynku, znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z nieruchomością skarżących, pozostaje bez wpływu na ocenę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd w tej mierze podziela stanowisko organów, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym badano stan sprawy z etapu ubiegania się o uzyskanie decyzji o pozwolenie na budowę, a nie z etapu po jej ukończeniu. W miejscu wskazywanych przez skarżących okien, w projekcie budowlanym były pustaki szklane. Ewentualne więc odstępstwa od projektu budowlanego mogą być przedmiotem badania przez organy nadzoru budowlanego w innym postępowaniu, a w żadnym razie nie mogły stać się przedmiotem badania w sprawie niniejszej. Organ odwoławczy trafnie także podniósł, że kwestia dojazdu do przedmiotowych linii ciepłowniczych i energetycznych znajdujących się na działce inwestora, celem ich ewentualnych napraw i konserwacji, także nie może być przedmiotem badania w sprawie o pozwolenie na budowę. Niniejsze zaś postępowanie, przy podstawie wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., sprowadziło się do ponownego rozpoznania sprawy w granicach badania wniosku o pozwolenie na budowę. Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie, iż przedstawiony przez inwestora projekt jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy plan w § 7 i § 9 szczegółowo reguluje kwestię przeznaczenia terenu objętego symbolem 3UO i 5U (teren inwestycji). Zauważenia też od razu wymaga, że zgodnie z § 7 ust. 7 i § 9 ust. 5 linie rozgraniczające oba te tereny mają charakter postulatywny i mogą być zmienione na mocy porozumienia zainteresowanych stron. Takie porozumienie pomiędzy właścicielami tych terenów nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2011 r. (k. 12 akt B10) i linie te zostały przesunięte zgodnie z załącznikiem nr 2 tego porozumienia. Powyższe oznacza po pierwsze, że przeznaczenie terenu objętego symbolem 3UO objęło teren działki nr [...] (wcześniej 5U), na której częściowo została zrealizowana inwestycja, a po drugie oznacza, że powstała możliwość zabudowy tego nowego terenu zgodnie z § 7 ust. 1 (zabudowa usługowo-oświatowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią urządzoną). Nie jest więc tak, jak chcą skarżący, że plan dopuścił nową zabudowę na terenie 3UO tylko w kierunku ul. [...] i terenu oznaczonego symbolami 6UC, W, ZP (staw). Taka fizyczna możliwość nowej zabudowy – patrząc na rysunek planu – istniała do momentu zmiany w drodze porozumienia przebiegu linii postulatywnych. Wraz z ich zmianą pojawiła się fizyczna możliwość, bo prawna istniała cały czas, także zaistniałej rozbudowy na działce nr [...]. Sąd nie podziela także zarzutu skargi, że plan w § 7 ust. 5 pkt 3 dawał możliwość zabudowy terenu 3 UO tylko do wysokości trzech kondygnacji naziemnych. Z literalnego brzmienia tego zapisu wynika wprost, że warunek ten dotyczył tylko wysokości zabudowy od strony przestrzeni publicznych, którymi są ul. [...] i staw (symbol 6UC,W,ZP). Trafnie zatem organy przyjęły, że w przypadku rozbudowy istniejącego budynku, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, w kierunku innym niż przestrzenie publiczne, zakaz budowy powyżej trzech kondygnacji nie obowiązywał. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.