II SA/Bk 737/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na postanowienie P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie – stanowisko wierzyciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] lipca 2018 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej K. L. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu poddania małoletniej Z. L. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł pełnomocnik K. L. wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że z uwagi na brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżone postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Przedmiotem skargi jest postanowienie P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. utrzymujące w mocy stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że przepis ten wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z mocy art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym tą ustawą znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, tj. po 15 sierpnia 2015 r., przy czym chodzi tu o wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania administracyjnego. Moment wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego określa data wniesienia skargi. Celem ustawy nowelizującej było zmodyfikowanie reguł postępowania sądowego, zatem użyte w treści art. 2 ustawy nowelizującej pojęcie "postępowania" oznacza postępowania sądowoadministracyjne. Postępowanie prowadzone przed sądem administracyjnym zarówno z punktu widzenia ustrojowego jak i procesowego stanowi zupełnie odrębny rodzaj procedury niż procedura administracyjna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2016 r., II OSK 2014/16; z 6 lipca 2017 r., II OSK 1417/17; z 18 lipca 2017 r., II OSK 1562/17; z 7 września 2018 r., II OSK 2054/18, z 4 października 2018 r., II OSK 2444/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie nie ulega żadnych wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r. Skarga została bowiem nadana w urzędzie pocztowym 12 października 2018 r., a więc ponad dwa lata po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Wobec tego w niniejszej sprawie, czego zdaje się nie dostrzegł pełnomocnik Skarżącej, zastosowanie mają przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r., która wyłączyła spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu warto też wskazać, że wykluczenie możliwości sądowej kontroli postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony skutecznej ochrony swoich praw, lecz możliwość uzyskania tej ochrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono bowiem weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienia NSA: z 8 sierpnia 2017 r., II OSK 1897/17; z 8 grudnia 2017 r., II OSK 3098/17; z 8 lutego 2018 r., II OSK 141/18; z 12 lipca 2018 r., II OSK 1979/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OSK 2128/18, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.