II SA/Bk 750/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na przedsiębiorcę "T." Sp. z o.o. Sp. k.a. z siedzibą w S., karę pieniężną w wysokości 20 000 zł z tytułu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym polegających na: 1. niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie; 2. przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 3. wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów; 4. wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego badania kontrolnego lub kalibracji; 5. naruszeniu nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; 6. zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego; 7. braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy; 8. braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania pojazdu; 9. braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu; 10. nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; 11. okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; 12. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; 13. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Na skutek odwołania złożonego przez Spółkę, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 5, art. 5a, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. dalej powoływana jako ustawa), lp. 1.4, lp. 5.2, lp. 6.1.2, lp. 6.1.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.2, lp. 6.3.6.1, lp. 6.3.6.4, lp. 6.3.6.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, art. 4, art. 7, art. 10 i art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz.U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), § 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 13, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) oraz Rozdział I i VI Załącznika IB do ww. rozporządzenia, art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE z 28.02.2014.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji podano następujące uzasadnienie do poszczególnych naruszeń: Odnośnie naruszenia z pkt 1 organ odwoławczy podał, że zostało udowodnione, iż dnia [...] lipca 2013 r. przedsiębiorca uzyskał wpis do rejestru KRS przekształcając się z "T." Sp. z o.o. Sp. k na "T." Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna i powyższej zmiany nie zgłosił organowi wydającemu zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Ponadto w dniu kontroli Spółka posiadała 16 pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne nr [...] wydanego dnia [...] czerwca 2012 r. Przedsiębiorca nie zgłosił w wymaganym terminie zmiany odnośnie utraty prawa do dysponowania pojazdami użyczonymi mu na podstawie umowy z dnia [...] maja 2012 r. zawartej pomiędzy T. W. Regionalny przedstawiciel T. S.A. a "T." Sp. z o.o. Sp. k. W ww. dokumencie wymieniono m. in. pojazdy o nr rej.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto przedsiębiorca pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia organowi wydającemu zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne zmian w postaci zakupu pojazdów: [...] (kupiony 20.09.2013 r. i przerejestrowany dnia 23.09.2013 r. na [...]), [...] (kupiony 20.09.2013 r.), [...] (kupiony 20.09.2013 r. i sprzedany dalej w dniu 22.12.2014 r.), [...] (kupiony 20.09.2013 r. i przerejestrowany dnia 30.09.2013 r. na [...]), [...] (kupiony 20.09.2013 r., przerejestrowany w dniu 28.10.2013 r. na [...] i sprzedany dalej w dniu 22.12.2014 r.), [...] (kupiony 20.09.2013 r. i przerejestrowany dnia 30.09.2013 r. na [...]), [...] (kupiony 20.09.2013 r. i przerejestrowany dnia 05.06.201 na [...]), marki [...] dnia 15.10.2014 r. (dnia 23.10.2014 r. zarejestrowany na [...]), marki [...] dnia 21.01.2014 r. (dnia 23.01.2014 r. zarejestrowany na [...]), marki [...] dnia 07.06.2013 r. (dnia 03.07.2013 r. zarejestrowany na [...]), marki [...] dnia 11.03.2013 r. (dnia 07.05.2013 r. zarejestrowany na [...]), marki [...] dnia 18.04.2013 r. (dnia 25.04.2013 r. zarejestrowany na [...]), marki [...] dnia 24.04.2014 r. (dnia 02.05.2014 r. zarejestrowany na [...]), pojazdu marki [...] dnia 26.03.2014 r. (dnia 28.03.2014 r. zarejestrowany na [...]) a także sprzedaży pojazdu [...] w dniu 05.09.2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo ustalono stan faktyczny w tym zakresie, a w konsekwencji kara pieniężna za to naruszenie w wysokości 800 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z pkt 2 podano, że analiza okazanych do kontroli dokumentów wykazał, iż: - kierowca B. B. w dniu 15.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin w okresie od godziny 08:19 do godziny 17:00 dnia 15.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; - kierowca D. G. w dniu 03.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 59 minut w okresie od godziny 07:32 do godziny 15:48 dnia 03.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; - kierowca G. Ł. w dniu 22.08.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 41 minut. Prowadził pojazd przez 6 godzin i 11 minut w okresie od godziny 06:59 do godziny 16:58 dnia 22.08.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 750 zł; - kierowca G. Ł. w dniu 25.08.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 10 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut w okresie od godziny 07:22 do godziny 17:12 dnia 25.08.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; w dniu 28.08.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 30 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin w okresie od godziny 07:13 do godziny 17:00 dnia 28.08.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; w dniu 29.08.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 23 minuty. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 53 minuty w okresie od godziny 07:03 do godziny 16:40 dnia 29.08.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; w dniu 05.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 19 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 49 minut w okresie od godziny 06:49 do godziny 16:32 dnia 05.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; w dniu 08.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 23 minuty. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 53 minuty w okresie od godziny 07:04 do godziny 15:22 dnia 08.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; w dniu 26.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 30 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin w okresie od godziny 07:03 do godziny 14:48 dnia 26.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; w dniu 03.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 24 minuty. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 54 minuty w okresie od godziny 06:56 do godziny 16:19 dnia 03.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; w dniu 10.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 27 minut. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 57 minut w okresie od godziny 06:46 do godziny 15:19 dnia 10.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; w dniu 24.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 49 minut. Prowadził pojazd przez 6 godzin i 19 minut w okresie od godziny 06:58 do godziny 16:55 dnia 24.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 750 zł; w dniu 30.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 55 minut. Prowadził pojazd przez 6 godzin i 25 minut w okresie od godziny 07:51 do godziny 18:09 dnia 30.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono na karę pieniężną w wysokości 750 zł; - kierowca P. Ł. w dniu 21.08.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 2 godziny i 14 minut. Prowadził pojazd przez 6 godzin i 44 minuty w okresie od godziny 06:35 do godziny 15:44 dnia 21.08.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 950 zł; w dniu 24.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 35 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 5 minut w okresie od godziny 07:23 do godziny 18:17 dnia 24.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 350 zł; w dniu 07.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 17 minut. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 47 minut w okresie od godziny 07:35 do godziny 16:38 dnia 07.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; - kierowca P. P. w dniu 03.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 53 minuty. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 23 minuty w okresie od godziny 06:32 do godziny 15:27 dnia 03.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 350 zł; w dniu 11.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 56 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 26 minut w okresie od godziny 07:07 do godziny 18:26 dnia 11.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono na karę pieniężną w wysokości 350 zł; w dniu 12.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 20 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 50 minut w okresie od godziny 06:40 do godziny 17:27 dnia 12.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; w dniu 19.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 29 minut. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 59 minut w okresie od godziny 06:46 do godziny 16:50 dnia 19.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; - kierowca W. W. w dniu 17.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 19 minut. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut w okresie od godziny 07:01 do godziny 14:50 dnia 17.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł; w dniu 24.10.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 1 godzinę i 4 minuty. Prowadził pojazd przez 5 godzin i 34 minuty w okresie od godziny 07:41 do godziny 17:34 dnia 24.10.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 550 zł; - kierowca R. Ż. w dniu 22.09.2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 24 minuty. Prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty w okresie od godziny 05:40 do godziny 15:14 dnia 22.09.2014 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 150 zł. Podkreślono przy tym, że do kontroli nie okazano żadnego dokumentu mogącego wskazywać na okoliczności uzasadniające odstąpienie od obowiązku przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Co więcej przewozy w toku których stwierdzono ww. naruszenia odbywały się na terenie Unii Europejskiej. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 9 450 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 3 podano, że na podstawie analizy wykresówek kierowcy W. W. ustalono, iż w okresie od dnia 22.09.2014 r. od godz. 07:30 do godz. 13:45, dnia 06.10.2014 r. od godz. 07:30 do godz. 16:15, dnia 07.10.2014 r. od godz. 07:50 do godz. 14:30, dnia 27.10.2014 r. od godz. 07:15 do godz. 15:20, dnia 28.10.2014 r. od godz. 07:30 do godz. 15:50 oraz dnia 30.10.2014 r. od godz. 07:20 do godz. 09:00 tachograf zainstalowany w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] nie rejestrował okresów prowadzenia pojazdu, przerw w pracy kierowcy i innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 2 000 zł z tytułu naruszenia lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 4 podano, że na podstawie analizy danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] ustalono, iż do dnia 06.02.2015 r., jako numer rejestracyjny w ww. danych cyfrowych widniał numer [...] w sytuacji, gdy ww. pojazd dnia 30.09.2013 r. został zarejestrowany na nr [...]. W tym czasie kontrolowany przedsiębiorca pojazdem wykonywał przewozy drogowe na potrzeby własne. W związku z powyższym uznano, że w okresie od dnia 30.09.2013 r. do 06.02.2015 r. nie dokonano wymaganego przeglądu okresowego tachografu w sytuacji zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu z [...] na [...]. Organ odwoławczy stwierdził, ze z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 5 podano, że po dokonaniu analizy tarcz tachografu kierowcy D. G. stwierdzono, iż kierowca w dniu 02.09.2014 r. o godz. 07:25 włożył wykresówkę do tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zarejestrowano wyjęcie ww. tarczy tachografu tego samego dnia o godzinie 13:15. Następnie kierowca rozpoczął dalszą rejestrację swych aktywności w pojeździe o nr rej. [...] i używał kolejnej wykresówki tego samego dnia tj. 02.09.2014 r. od godziny 13:20 do godziny 15:20. Wykresówka włożona do tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] od chwili jej włożenia zapisywana była jedynie przez 5 godzin i 45 minut. Kierowca zmieniając pojazd (przy tym samym typie wykresówki) zobowiązany był do używania tej samej wykresówki w obu pojazdach na pozostały okres swej aktywności dokonując odpowiedniej adnotacji na rewersie tarczy tachografu. Za wyżej opisane naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 200 zł. Po dokonaniu analizy tarcz tachografu kierowcy P. P. stwierdzono, że kierowca w dniu 02.10.2014 r. o godz. 06:10 włożył wykresówkę do tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], zarejestrowano wyjęcie ww. tarczy tachografu tego samego dnia o godzinie 15:35. Następnie kierowca rozpoczął dalszą rejestrację swych aktywności w pojeździe o nr rej. [...] i używał kolejnej wykresówki tego samego dnia tj. 02.10.2014 r. od godziny 15:27 do godziny 06:10. Wykresówka włożona do tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] od chwili jej włożenia zapisywana była jedynie przez 9 godzin i 25 minut. Kierowca zmieniając pojazd (przy tym samym typie wykresówki) zobowiązany był do używania tej samej wykresówki w obu pojazdach na pozostały okres swej aktywności dokonując odpowiedniej adnotacji na rewersie tarczy tachografu. Za wyżej opisane naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 200 zł. Organ odwoławczy, mając powyższe na uwadze stwierdził, że zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 400 zł z tytułu naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 6 podano, że po dokonaniu analizy tarcz tachografu: - kierowcy W. Sz. stwierdzono, że w dniu 31.10.2014 r. prowadził on pojazd o nr rej. [...] w którym zainstalowano analogowe urządzenie rejestrujące marki [...] o nr [...], które posiadało znak zatwierdzenia typu el 83 i prędkości max. 140 km/h. Kierowca w ww. dniu zastosował wykresówki dla których na rewersie wskazano jako maksymalna prędkość zatwierdzenia 125 km/h; - kierowcy D. G. stwierdzono, że w dniu 02.09.2014 r. prowadził on pojazd o nr rej. [...], następnie zmienił pojazd na samochód o nr rej. BS 51894. W ww. pojeździe zainstalowano analogowe urządzenie rejestrujące marki [...] o nr [...], które posiadało znak zatwierdzenia typu el 83 i prędkości max. 140 km/h. Kierowca w ww. dniu zastosował wykresówki dla których na rewersie wskazano jako maksymalna prędkość zatwierdzenia 125 km/h; - kierowcy J. R. stwierdzono, że w dniach: 24.10.2014 r., 28.10.2014 r., 29.10.2014 r., 30.10.2014 r. i 31.10.2014 r. prowadził on pojazd o nr rej. [...] w którym zainstalowano analogowe urządzenie rejestrujące marki [...] o nr [...], które posiadało znak zatwierdzenia typu el 83 i prędkości max. 140 km/h. Kierowca w ww. dniach zastosował wykresówki dla których na rewersie wskazano jako maksymalna prędkość zatwierdzenia 125 km/h; - kierowcy K. K. stwierdzono, że w dniu: 27.08.2014 r., 28.08.2014 r., 29.08.2014 r. i 01.09.2014 r. prowadził on pojazd o nr rej. [...] w którym zainstalowano analogowe urządzenie rejestrujące marki [...] o nr [...], które posiadało znak zatwierdzenia typu el 83 i prędkości max. 140 km/h. Kierowca w ww. dniach zastosował wykresówki dla których na rewersie wskazano jako maksymalna prędkość zatwierdzenia 125 km/h; - kierowcy G. Ł. stwierdzono, że w dniach: 18.08.2014 r., 19.08.2014 r., 20.08.2014 r., 21.08.2014 r., 22.08.2014 r., 25.08.2014 r., 26.08.2014 r., 27.08.2014 r., 28.08.2014 r., 29.08.2014 r., 03.09.2014 r., 04.09.2014 r., 05.09.2014 r., 08.09.2014 r., 09.09.2014 r., 10.09.2014 r., 11.09.2014 r., 12.09.2014 r., 15.09.2014 r., 16.09.2014 r., 17.09.2014 r., 18.09.2014 r., 19.09.2014 r., 22.09.2014 r., 23.09.2014 r., 24.09.2014 r., 25.09.2014 r., 26.09.2014 r., 29.09.2014 r., 30.09.2014 r., 01.10.2014 r., 02.10.2014 r., 03.10.2014 r., 06.10.2014 r., 07.10.2014 r., 08.10.2014 r., 09.10.2014 r., 10.10.2014 r., 13.10.2014 r., 14.10.2014 r., 15.10.2014 r., 16.10.2014 r., 17.10.2014 r., 21.10.2014 r., 22.10.2014 r., 23.10.2014 r., 24.10.2014 r., 29.10.2014 r., 30.10.2014 r. i 31.10.2014 r. prowadził on pojazd o nr rej. [...] w którym zainstalowano analogowe urządzenie rejestrujące marki [...] o nr [...], które posiadało znak zatwierdzenia typu el 83 i prędkości max. 125 km/h. Kierowca w ww. dniach zastosował wykresówki dla których na rewersie wskazano jako maksymalna prędkość zatwierdzenia 140 km/h. Organ odwoławczy podał, że powyższe naruszenia stwierdzono łącznie w 61 przypadkach i łączna kara pieniężna winna za nie wynieść 6 100 zł (61 x 100 zł) jednak z uwagi na ograniczenie o jakim mowa w lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy, kara pieniężna została w niniejszym przypadku ograniczona do maksymalnej wysokości 2 000 zł. Odnośnie naruszenia z pkt 7 podano, że po dokonaniu analizy tarcz tachografu kierowcy B. B. stwierdzono, iż na tarczach tachografu opisanych za dni: 18, 20, 21, 25, 26, 27, 28, 29 sierpnia 2014 r., 01, 02, 03, 04, 05, 08, 09, 10, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22, 24, 25, 29, 30 września 2014 r. oraz 01, 03, 06, 07, 08, 09, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 20, 21, 22, 23, 24, 28, 29 oraz 31 października 2014 r. kierowca nie dokonał wymaganego wpisu w zakresie swego imienia lub nazwiska. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 2 350 zł (47 x 50 zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 8 podano, że po dokonaniu analizy tarcz tachografu: - kierowcy J. R. stwierdzono, że na tarczy tachografu opisanej za dzień 28 października 2014 r. nie dokonał on wymaganego wpisu w zakresie braku miejsca zakończenia użytkowania wykresówki; - kierowcy P. P. stwierdzono, że na tarczy tachografu opisanej za dzień 22 września 2014 r. nie dokonał on wymaganego wpisu w zakresie braku miejsca zakończenia używania i daty końcowej użytkowania wykresówki; - kierowcy P. K. stwierdzono, że na tarczach tachografu opisanych za dni: 18, 20, 21, 25, 26, 27, 28, 29 sierpnia 2014 r., 01, 04, 05, 08, 09, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 23, 24, 25, 26, 30 września 2014 r. oraz 01, 02, 03, 04, 08, 14, 15, 17, 20, 21, 22, 23, 27, 28, 29 oraz 30 października 2014 r. nie dokonał on wymaganego wpisu w zakresie braku miejsca zakończenia używania i daty końcowej użytkowania wykresówki; - kierowcy W. W. stwierdzono, że na tarczy tachografu opisanej za dzień 17 września 2014 r. nie dokonał on wymaganego wpisu w zakresie braku miejsca zakończenia używania wykresówki, natomiast na tarczy tachografu opisanej za dzień 30 października 2014 r. nie dokonał wymaganego wpisu w zakresie braku miejsca zakończenia używania i daty końcowej użytkowania wykresówki. Organ odwoławczy, mając powyższe na uwadze, stwierdził, że zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 2 300 zł (46 x 50 zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 9 podano, że po dokonaniu analizy tarcz tachografu kierowcy P. K. stwierdzono, iż na tarczy tachografu opisanej za dzień 26 września 2014 r. nie dokonał on wymaganego wpisu w zakresie braku stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Organ odwoławczy, mając powyższe na uwadze, stwierdził, że zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 50 zł (1 x 50 zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.6.6 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 10 podano, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci okazanych do kontroli wykresówek, danych cyfrowych lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowców poddanych, kontroli, że przedsiębiorca: - nie okazał wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w odniesieniu do osoby kierowcy P. P. za dni: 17, 20, 22, 23, 24, 27,28 października 2014 r. (7 dni); - nie okazał wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w odniesieniu do osoby kierowcy W. Sz. za dni: 2628 sierpnia 2014 r. (1 dzień). Nadmieniono przy tym, że do protokołu przesłuchania zarządzający transportem w przedsiębiorstwie strony M. B. wskazał, że ww. (nieokazane) tarcze tachografu prawdopodobnie uległy zagubieniu. Łącznie nie okazano wykresówek, danych z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy za 8 dni. Organ odwoławczy, mając powyższe na uwadze, stwierdził, że zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 4 000 zł (8 x 500 zł) na podstawie lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 11 podano, że podczas kontroli okazano wykresówkę: - kierowcy P. P., która nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności. Dotyczyło to wykresówek z dni 01.10.2014 r. oraz 02.10.2014 r. Przedsiębiorca okazał tarcze tachografu ww. kierowcy z dnia 30.09.2014 r., której używanie kierowca zakończył w miejscowości N., następnie kolejnego dnia, tj. 01.10.2014 r. kierowca prowadził inny pojazd zaczynając swą jazdę z miejscowości B. Brak jest adnotacji na rewersie wykresówki z dnia 01.10.2014 r. o sposobie przemieszczenia się kierowcy z miejscowości N. do miejscowości B. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł; - kierowcy P. P., która nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności. Dotyczyło to wykresówki z dni 02.10.2014 r. Przedsiębiorca okazał tarcze tachografu kierowcy z dnia 01.10.2014 r., której używanie kierowca zakończył w miejscowości N., następnie kolejnego dnia tj. 02.10.2014 r. kierowca prowadził inny pojazd zaczynając swą jazdę z miejscowości B. Brak jest adnotacji na rewersie wykresówki z dnia 02.10.2014 r. o sposobie przemieszczenia się ww. kierowcy z miejscowości N. do miejscowości B. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł; - kierowcy P. Ł., która nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności. Dotyczyło to wykresówki z dnia 02.09.2014 r. Przedsiębiorca okazał tarcze tachografu kierowcy z dnia 01.09.2014 r., której używanie kierowca zakończył w miejscowości N., następnie kolejnego dnia tj. 02.09.2014 r. kierowca prowadził inny pojazd zaczynając swą jazdę z miejscowości B. Brak jest adnotacji na rewersie wykresówki z dnia 02.09.2014 r. o sposobie przemieszczenia się kierowcy z miejscowości N. do miejscowości B. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł. - kierowcy P. D., która nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności. Dotyczyło to wykresówek z dni 25.08.2014 r. oraz 13.10.2014 r. Przedsiębiorca okazał tarcze tachografu kierowcy z dnia 22.08.2014 r., której używanie kierowca zakończył w miejscowości N., następnie kolejnego dnia najbliższej aktywności tj. 25.08.2014 r. kierowca prowadził ten sam pojazd zaczynając swą jazdę z miejscowości B. Brak jest adnotacji na rewersie wykresówki z dnia 02.09.2014 r. o sposobie przemieszczenia się kierowcy z miejscowości N. do miejscowości B. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł; - kierowcy P. D., która nie zawierała wszystkich danych o jego aktywności. Dotyczyło to dnia 13.10.2014 r., kiedy to kierowca zakończył pracę w miejscowości B., następnie kolejnego dnia najbliższej aktywności tj. 15.10.2014 r. kierowca prowadził ten sam pojazd zaczynając swą jazdę z miejscowości N. Brak jest adnotacji na rewersie wykresówki z dnia 13.10.2014 r. o sposobie przemieszczenia się kierowcy z miejscowości B. do miejscowości N. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 300 zł. Organ odwoławczy, mając powyższe na uwadze, stwierdził, że zasadnie nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500 zł (5 x 300 zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 12 podano, że zostało udowodnione na podstawie analizy plików cyfrowych z kart kierowców, że naruszono obowiązek terminowego wczytywania danych z karty kierowcy R. Ż. - dane wczytywano w dniu 06.02.2015 r. (okres objęty kontrolą to 18.08.2014 r. - 02.11.2014 r.). Przedsiębiorca okazał do kontroli tylko jeden plik cyfrowy z danymi z karty tego kierowcy oznaczony datą 06.02.2015 r. Przedsiębiorca pomimo wezwania nie okazał żadnych innych dokumentów wskazujących na terminowe wczytanie danych z karty ww. kierowcy. Co więcej zarządzający transportem w przedsiębiorstwie skarżącej M. B. do protokołu swego przesłuchania wskazał, iż dane z karty tego kierowcy nie były nigdy wcześniej wczytywane. Organ odwoławczy wskazał, że dokonał analizy materiału dowodowego pod kątem istnienia w ww. okresie dni nierejestrowanej działalności (dni w których kierowca ewentualnie mógł przebywać na urlopie wypoczynkowym lub na zwolnieniu chorobowym). Jedynie z zestawienia -skróconej karty czasu pracy kierowcy za okres 01.01.2014 r. - 31.12.2014 r. (dołączonej do odwołania przez stronę) wynika, że w okresie 18.08.2014 r. - 02.11.2014 r. ww. kierowca odebrał 2 dni urlopu wypoczynkowego (symbol "U"), co pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nawet przy uwzględnieniu tych 2 dni nierejestrowanej działalności strona i tak znacząco uchybiła 28 dniowemu terminowi na wczytanie danych z karty kierowcy (uchybienie tylko w kontrolowanym okresie wyniosło 75 dni - po odliczeniu 2 dni nierejestrowanej działalności). Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie została nałożona kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia z pkt 13 podano, że zostało udowodnione na podstawie danych cyfrowych z pojazdów udostępnionych do kontroli, że przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego wczytywania danych. Stwierdzono, że okazane do kontroli dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] oraz [...] (ten sam pojazd - zgodność nr VIN, który został przerejestrowany) z okresu objętego kontrolą (tj. 18.08.2014 r. - 02.11.2014 r.) nie zostały w ogóle odczytane. Jedynie w dniu 06.02.2015 r. dokonano zmiany danych zawartych w pamięci tachografu w zakresie numeru rejestracyjnego (tj. z nr rej. [...] na nr rej. [...]). Przedsiębiorca pomimo wezwania nie okazał żadnych innych dokumentów wskazujących na terminowe wczytanie danych z karty tego kierowcy. Co więcej zarządzający transportem w przedsiębiorstwie M. B. do protokołu swego przesłuchania wskazał, że dane z pojazdu o nr rej. [...] nie były nigdy wcześniej wczytywane. Także i w powyższym okresie brak jest wskazań co do ewentualnego zaistnienia dni nierejestrowanej działalności, które należałoby wyłączyć z ww. okresu stwierdzonego uchybienia obowiązkowi wczytywania przez stronę danych z tachografu, aż o 77 dni tylko w kontrolowanym okresie (wobec normy 90 dni na wczytanie tych danych). Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła dowodów, które umożliwiałby zastosowanie art. 92b oraz art. 92c ustawy. Zdaniem organu wpływ przedsiębiorcy na stwierdzone naruszenie przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełnione przez niego naruszenia. Przedsiębiorca natomiast nie wskazał żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć, nie wykazał także, iż zadania przewozowe planowane były w sposób umożliwiający kierowcom przestrzeganie norm prowadzenia pojazdów. Za brakiem dopełnienia reguł staranności przemawia samo stwierdzenie naruszenia obowiązkowego wczytywania danych dotyczących czasu pracy kierowców. Przedsiębiorca niewypełniający przedmiotowego obowiązku nie ma bowiem możliwości realnej kontroli pracy swych podwładnych i tym samym przestrzegania przez nich obowiązujących przepisów. Organ odwoławczy wywiódł, że skierowanie pracownika na stosowne szkolenie (choć oczywiście jest działaniem pożądanym), nie może samo w sobie zwalniać strony z odpowiedzialności za naruszenia do jakich dochodzi podczas wykonywanych w jej imieniu zadań przewozowych, wobec braku wykazania jakichkolwiek dodatkowych okoliczności egzoneracyjnych. W przedmiotowej sprawie znamienna pozostaje okoliczność olbrzymiej ilości stwierdzonych naruszeń oraz ich znacznych rozmiarów rzadko spotykanych w praktyce. Organ podniósł, że nie może podzielić argumentacji strony, jakoby ta nie mogła stosować innego rodzaju kar niż upomnienie z uwagi na trudności w przyszłości w zdobyciu kolejnych pracowników. To bowiem strona ma swobodę w podejmowaniu wszelkich działań w tym działań dyscyplinujących zatrudnionych kierowców do przestrzegania przepisów i winna dobrać środki takiego rodzaju, by były one skuteczne i odniosły zamierzony efekt tj. stan zgodny z prawem. Powoływane przez stronę trudności w przyszłości w zdobyciu kolejnych pracowników nie mogą być okolicznością przyzwalającą obecnym pracownikom na popełnianie naruszeń i równoczesne zwolnienie strony z odpowiedzialności za stwierdzone uchybienia. Organ odwoławczy w odniesieniu do art. 92b ustawy wskazał, że przepis ten daje możliwość nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Powyższy przepis nie ma natomiast odniesienia do naruszeń w zakresie stosowania i obsługi urządzeń rejestrujących, które to również stwierdzono w niniejszej sprawie. Wskazano także, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy podniósł, że zgodzić należy się z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, iż w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Ponadto pracodawca posiada szereg instrumentów prawnych i faktycznych umożliwiających mu zabezpieczenie swych interesów oraz zapewnienie należytego wykonywania obowiązków przez zatrudnione osoby. Przedsiębiorca jest zobowiązany do takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby wszystkie określone w przepisach prawa zasady dotyczące wykonywania tego rodzaju działalności gospodarczej były uwzględniane. Zgodnie z tymi zasadami przedsiębiorca powinien kształtować relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy w taki sposób, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Wyjaśniono także, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2 000 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany odrębnie na podstawie załącznika nr 3 do ustawy. Wskazano także, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Przepis ten został wprowadzony w celu umożliwienia kierowcom prawidłowej reakcji w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie realizacji zadania czyli w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. W sprawie niniejszej kierowcy nie odnotowywali żadnych przyczyn powstania naruszeń czasu pracy zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu. Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do przedłożonych wraz z odwołaniem kopii umów o pracę z kierowcami podał, że nie dopatrzono się w nich nieprawidłowości i nadmienił, że uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionego ładunku czy pokonanych kilometrów sankcjonowane jest odrębnym naruszeniem w załączniku nr 3 do ustawy, jakiego to naruszenia w odniesieniu do strony nie stwierdzono. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła "T." Sp. z o.o. Sp. k.a. z siedzibą w S. i zarzuciła naruszenie: - art. 92c ust 1 oraz art. 92b ust. 1 ustawy, poprzez niezastosowanie polegające na całkowitym pominięciu przy rozstrzyganiu przez organ II instancji, pomimo że strona skarżąca dopełniła wszelkich starań w celu zapobieżenia naruszeń przepisów ww. ustawy, a tym samym zaistniały wymagane przepisami prawa przesłanki egzoneracyjne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Nadto zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, z uwagi na brak przeprowadzania wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego materiału dowodowego co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej, na mocy art. 92b ust. 1 ustawy, uniknięcia odpowiedzialności w postaci nałożonej kary pieniężnej. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że organ II instancji całkowicie pominął zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego należałoby wywieść przesłanki egzoneracyjne. Mianowicie wskazano, że co najmniej raz w miesiącu organizowano spotkania, zebrania dla pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy. W toku tych spotkań omawiano bieżące problemy, pouczano pracowników o przestrzeganiu przepisów z zakresu czasu pracy kierowców, w tym wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, które im przysługują. Udzielano również głosu kierowcom, którzy mieli wątpliwości co do powyższych kwestii a ostatecznie udzielano im konkretnych odpowiedzi, jak mają postępować w danych sytuacjach. Osoba upoważniona przez skarżącą Spółkę dokonywała monitoringu czasu pracy pracowników. A w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, z każdym z tych pracowników przeprowadzano rozmowę dyscyplinującą. Sankcje jakie stosowano wobec kierowców za ich naruszenia przepisów o czasie pracy, zazwyczaj przybierały formę upomnienia. Nadmieniono, że skarżąca Spółka nie mogła sobie pozwolić na bardziej rygorystyczne działania, takie jak nakładanie kar pieniężnych wobec kierowców, gdyż skutkowałoby to rezygnacją pracowników z pracy i trudnością w zdobyciu w przyszłości kolejnych pracowników. W ocenie skarżącej, stosowanie upomnień wobec kierowców okazało się skutecznym i wystarczającym środkiem, gdyż kierowcy zaczęli bardziej zwracać uwagę, na dotychczasowe naruszenia przepisów. Poza prowadzonymi rozmowami, spotkaniami, pracownicy Spółki mieli prowadzone szkolenia w zakresie przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności czasu pracy kierowców. Ponadto, czas pracy każdego kierowcy był indywidualnie ustalany, planowany. Nie mogło to nastąpić ze znacznym wyprzedzeniem z uwagi na charakter prowadzonej działalności przez Spółkę (sprzedaż hurtowa i detaliczna artykułów spożywczych, napojów alkoholowych i bezalkoholowych), jednak kierowca nigdy nie musiał w "ostatniej chwili" dowozić towaru w dodatkowo nowo wyznaczone miejsce. Wyznaczając punkty dostawy każdemu kierowcy, brano pod uwagę dzienny czas pracy kierowcy oraz przysługujące mu przerwy oraz odpoczynek. Nadmieniono przy tym, że pomimo zaewidencjonowanych naruszeń czasu pracy, kierowcy korzystali z licznych przerw. Powyższe wynika z charakteru wykonywanej pracy. A mianowicie kierowcy dostarczają towar do poszczególnych punktów sprzedaży, gdzie muszą co do zasady stawić się o określonej godzinie. Następnie odbiorca sam rozładowuje towar, a kierowca oczekuje od 10 minut do 1 godziny. Takich punktów handlowych w ciągu dnia jest kilka. Zatem oprócz wymaganych prawem przerw - odpoczynku, kierowcy zawsze korzystają z przerw dodatkowych, gdyż nie jest to praca ciągła. Stronie skarżącej nie są znane przyczyny dla których kierowcy zaniechali dokonania stosownych zapisów w tym względzie. W ramach kolejnych szkoleń pouczono ich o konieczności poprawnego ewidencjonowania tych przerw w czasie racy. W świetle powyższego nie sposób, w ocenie strony skarżącej, zgodzić się z ustaleniami organu w zakresie naruszeń co do przekroczonego maksymalnego czasu pracy, prowadzenia pojazdu bez przerwy przez poszczególnych kierowców. Nadto podano, że z każdym z kierowców podpisano umowy o pracę nie przewidujące żadnych dodatkowych składników wynagrodzenia czy też premii za wyrobienie jakiejś "normy". Pracownicy mają ustalone stałe miesięczne wynagrodzenie bez dodatków za efektywne wykonywanie swoich obowiązków pracowniczych, co w pełni wskazuje na spełnienie przez Spółkę przesłanki wynikającej z art. 92b ust. 1 pkt 2 ustawy. Konkludując powyższe stwierdzono, że Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszeń, które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć. Zdaniem skarżącej Spółki, dopełniła ona wszelkich i niezbędnych starań i działań w stosunku do swoich pracowników, mających na celu wykluczenie jakichkolwiek naruszeń przepisów o czasie pracy, odpoczynku, przerwie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych poddana jest surowym rygorom wynikającym z ustawy o transporcie drogowym. Celem ustawodawcy było bowiem wymuszenie takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek zawierania takich umów i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na rzecz przedsiębiorcy transport drogowy. Cel tych regulacji ma być osiągnięty poprzez wprowadzenie do ww. ustawy sankcji za określone naruszenia zasad i warunków wykonywania transportu drogowego. Stan faktyczny, na którym opierały się organy obu instancji w kontrolowanym postępowaniu, właściwie nie był sporny, ponieważ strona skarżąca nie kwestionuje, że kierowcy dokonali stwierdzonych naruszeń. Natomiast kwestionowana jest ocena prawna tych zdarzeń dokonana przez organy i wywiedziony skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej. A mianowicie główny zarzut skargi koncentruje się wokół tego, że organy nie przeprowadziły dostatecznego postępowania wyjaśniającego w celu wykazania okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Argumentacja strony skarżącej ma na celu wykazanie, że Spółka dołożyła należytej staranności w celu zapobieżenia naruszeniom, poprzez właściwą organizację pracy, szkolenie kierowców – informowanie o obowiązujących normach jazdy, przerw i odpoczynku, poprzez działania dyscyplinujące kierowców. Strona skarżąca zmierzał w ten sposób do wykazania, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia, wobec czego jej odpowiedzialność powinna być wyłączona na podstawie art. 92b ust. 1 pkt 1 i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie nie tylko zebrano materiał dowodowy w sposób wyczerpujący ale i prawidłowo go oceniono pod katem możliwości ekskulpacji stwierdzonych naruszeń. Przepis art. 92b ust. 1 ustawy stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie zaś do treści art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy zwrócić uwagę, że art. 92b oraz art. 92c ustawy nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej powoływane jako rozporządzenie), który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 (art. 10 ust. 2 rozporządzenia). W myśl art. 10 ust. 3 rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Nie można zatem uznać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ustawy. W orzecznictwie wskazano, że przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku jaki został określony w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Dlatego treść przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy nie może być interpretowana w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (por. m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08). Prawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, a wtedy trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności których "nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd, jest w tym przypadku bez znaczenia, taka jest bowiem typowa sytuacja w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w przypadku, który należy uznać za typowy, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Prawodawca przykładowo jedynie wymienił takie obowiązki jak wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów. W zależności od powyższych czynników przedsiębiorca ma obowiązek wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia takiej organizacji prowadzonej działalności, aby nie dochodziło do naruszeń. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (30/2/A/2008). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym (art. 5) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c ustawy chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy. Przepisy ustawy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy. Na skarżącym spoczywał, zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Pogląd taki jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. w wyrokach NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08, z 20 października 2010 r., II GSK 936/09, z 27 sierpnia 2009 r., II GSK 4/09, z 2 lutego 2011 r., II GSK 140/10, z 13 października 2009 r., II GSK 93/09, z 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, z 24 lutego 2011 r., II GSK 258/10 oraz z 6 czerwca 2011 r., II GSK 404/10). W świetle powyższego w ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące: - podejmowania działań informacyjnych (szkolenia, spotkania, zebrania) i dyscyplinujących kierowców (monitorowanie czasu pracy, przeprowadzanie rozmów dyscyplinujących, nakładanie sankcji); - indywidulanego, planowanego ustalania czasu pracy w którym brano pod uwagę dzienny czas pracy kierowcy oraz przysługujące mu przerwy i odpoczynek; - zapewniania prawidłowych zasad wynagradzania nie przewidującego żadnych dodatkowych składników za wyrobienie "normy", w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej nie są wystarczające do tego, by uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na zasadzie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu charakter stwierdzonych naruszeń, ich powtarzalność, brak reakcji przedsiębiorcy wskazują jednoznacznie, że naruszenia te były tolerowane oraz że nie podejmowano żadnych skutecznych działań zapobiegawczych. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi Sąd ją oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 718 ze zm.).