II SA/Bk 918/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i umorzenia postępowania organu I instancji 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi A. K.-Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- II SA/Bk 918/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uchylono w całości decyzję Burmistrza S. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] i umorzono postępowanie organu I instancji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działki nr geod. [...] w prawo własności. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Burmistrz S. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w S. przy ul. S. [...], oznaczonej w operacie gruntów i budynków obrębu S., jako działka o nr geod. [...] o pow. [...] ha, dla której w Sądzie Rejonowym w B. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych założona jest Księga Wieczysta Kw nr [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż na wniosek użytkownika wieczystego B. S. z dnia [...] listopada 2010 r. wszczęte zostało postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w/w nieruchomości. Organ poinformował wnioskodawcę o możliwości zapoznania się ze sporządzoną wyceną w/w nieruchomości. Wnioskodawca w dniu [...] lutego 2011 r. złożył wniosek o udzielenie bonifikaty w wysokości 90 %. Jednakże niezbędne dokumenty do złożonego wniosku zostały dołączone w dniu [...] marca 2011 r. Tymczasem w toku postępowania administracyjnego, tj. w dniu [...] stycznia 2011 r. upłynął termin trwania prawa użytkowania wieczystego do w/w nieruchomości. W ocenie organu strona wiedziała o kończącym się terminie prawa użytkowania wieczystego, pomimo tego nie złożyła wniosku o przedłużenie tego okresu, co potwierdzają kopie dokumentów złożone przez T. S. Końcowo organ wskazał, iż T. S. dołączył do sprawy sporządzony notarialnie w dniu [...] kwietnia 2011 r. akt poświadczenia dziedziczenia w całości po B. S. Od powyższej decyzji T. S. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie odwołującego przedmiotowe postępowanie prowadzone było nierzetelnie i niestarannie, z nieznajomością obowiązujących przepisów. Zdaniem odwołującego w chwili złożenia wniosku dołączone były wszystkie wymagane dokumenty, tj. aktualny odpis z księgi wieczystej oraz kopia aktu notarialnego i postanowienia o nabyciu spadku. Odwołujący zarzucił, iż w trakcie prowadzonego postępowania nie przedłużono terminów do załatwienia sprawy wynikających z art. 36 k.p.a., nie poinformowano go również, iż winien wystąpić z wnioskiem o przedłużenie okresu prawa użytkowania wieczystego. Zarzucił także, iż w toku prowadzonego postępowania utwierdzano go ustnie w przekonaniu, że sprawa będzie załatwiona pozytywnie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchyliło w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzyło postępowanie organu I instancji. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalono, iż na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 1961 r. Rep. [...] K. i H. Z. małżonkowie S. nabyli od Skarbu Państwa prawo własności czasowej na okres 50 lat do nieruchomości, oznaczonej nr geod. [...] o powierzchni [...] ha, położonej w S. W założonym w grudniu 1962 r. Rejestrze gruntów miasta S. w pozycji rejestrowej [...], wykazano K. i H. małżonków S., jako władających działką nr geod. [...] o powierzchni [...] ha. W roku [...] w wyniku odnowienia ewidencji gruntów działkę nr geod. [...], oznaczono nr geod. [...], a jej pole powierzchni wykazano w wysokości [...] ha. Natomiast w rejestrze ewidencji gruntów jako właściciela działki nr geod. [...] wykazano Skarb Państwa w użytkowaniu wieczystym K. i H. małżonków S. W wyniku komunalizacji Gmina S. nabyła prawo własności działki nr geod. [...] (decyzja Wojewody B. z dnia [...] maja 1991 r. [...] Burmistrz S. decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] dokonał podziału działki nr geod. [...] na działki: nr geod. [...] o powierzchni [...] ha i nr geod. [...] o powierzchni [...]ha. Aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. - umową darowizny, E. J., J. S. i M. K. S., współużytkownicy wieczyści działki nr geod. [...], całe należące do nich udziały obejmujące łącznie 3/4 części, darowali bratu B. S., w którego imieniu i na jego rzecz działał syn T. S.. W akcie tym wyraźnie stwierdzono, że prawo własności czasowej wpisane w księdze wieczystej Kw Nr [...], prowadzonej w Sądzie Rejonowym w B. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych dla działki oznaczonej nr geod. [...] o powierzchni [...] ha stało się prawem wieczystego użytkowania z terminem do dnia [...] stycznia 2011 r. Prawo to wpisane było w dziale III w/w księgi wieczystej. Następnie organ wyjaśnił, iż przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w celu wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przewidzianej w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm. - zwana dalej "ustawą"), jest prawo użytkowania wieczystego. Prawo to jest przedmiotem władczych działań organu administracji publicznej podejmowanych w formie decyzji administracyjnych. Decyzja administracyjna przekształca (zmienia) to prawo na prawo własności (art. 3 ust. 1 ustawy). Zatem, jeżeli nie ma prawa użytkowania wieczystego, to nie ma przedmiotu postępowania administracyjnego, czyli postępowanie to jest bezprzedmiotowe (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., II SA/Gd 841/08, CBOSA, wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., I OSK 982/09, CBOSA) W konkretnej sprawie organ I instancji wszczął postępowanie na wniosek użytkownika wieczystego B. S. z dnia [...] listopada 2010 r. W czasie, gdy toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, prawo użytkowania wieczystego wygasło [...] stycznia 2011 r. z powodu upływu terminu jego trwania. Jak wynika zaś z ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom, które są użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Tymczasem odwołujący się z dniem 19 stycznia 2011 r. przestał być użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. Okoliczność ta zdaniem Kolegium uzasadniała umorzenie postępowania w sprawie na mocy art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków strony i kończy postępowanie w danej instancji. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż przekształcenie prawa użytkowania wieczystego na podstawie ustawy z 29 lipca 2005 r. nie następuje z mocy prawa, lecz na podstawie konstytutywnej decyzji, tworzącej nowy stan prawny. Ma to o tyle znaczenie, że czyni niezasadnym zarzut odwołującego się, iż istotny jest czas złożenia przez niego wniosku i fakt, że wówczas prawo wieczystego użytkowania istniało, nie zaś stan rzeczy w chwili wydania decyzji. Skoro przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następuje nie z mocy prawa, a na skutek konstytutywnej decyzji administracyjnej, to istotny jest stan rzeczy w chwili podejmowania decyzji. W niniejszej sprawie w dacie wydania skarżonej decyzji odwołujący się (z dniem [...] stycznia 2011 r.) przestał być użytkownikiem wieczystym działki, której dotyczył wniosek o przekształcenie. Powyższej oceny nie zmienia zdaniem Kolegium fakt, iż organ I instancji ewidentnie naruszył przepis art. 35 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki oraz art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania). Odwołujący się złożył bowiem wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w dniu [...] listopada 2010 r., który nie został rozpoznany w przepisanym terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tymczasem organ rozpoznał wniosek (na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a), dopiero w dniu [...] października 2011 r. (po upływie niemal 11 miesięcy). Co więcej organ mając świadomość o upływie terminu, na jaki zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego, powinien też zgodnie z zasadami ogólnymi wskazanymi w art. 7 i 9 k.p.a. poinformować przynajmniej odwołującego, iż po upływie tego terminu uwzględnienie jego wniosku będzie niemożliwe. Jednocześnie organ zauważył, iż również sam odwołujący się nie zapobiegł wygaśnięciu prawa użytkowania wieczystego i nie składał wniosku o jego przedłużenie. Nie godząc się z powyższą decyzją T. S. wywiódł skargę do tutejszego sądu administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie: art. 6 - 12 oraz 35 - 37 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że dniu [...] listopada 2010 r. złożył kompletny wniosek do Burmistrza S. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tymczasem organ z niezrozumiałych przyczyn nie rozpoznał wniosku w ustawowym terminie. Zdaniem skarżącego, celowe działanie urzędników doprowadziło do sytuacji, że wieczyste użytkowanie wygasło. Poza tym, nikt go nie poinformował, że istnieje możliwość wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie tegoż użytkowania. Uważa, iż przedmiotowa sprawa była prowadzona niestarannie przez organ I instancji i jak się okazuje z nieznajomością przepisów, dlatego też obecnie ponosi konsekwencje czyjejś niekompetencji. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej w dniu 26 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazał, iż działania organu I instancji miało wpływ na upływ terminu do przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Organ swoim zachowaniem naruszył art. 7 i 9 k.p.a. poprzez brak pełnej informacji o możliwości przedłużenia terminu użytkowania wieczystego. Końcowo pełnomocnik wskazał na uchwałę SN z dnia 16 lutego 2012 r., w którym Sąd Najwyższy wypowiedział się w sprawie pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 236 kc, co ma wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych, określona przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy). Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...] listopada 2011 r. uchylająca w całości decyzję Burmistrza S. z dnia [...] października 2011 r. o odmowie dokonania wnioskowanego przekształcenia i umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia stanowi art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: - k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 967/05, Lex 201507). Bezprzedmiotowym może być, zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA 42801, Lex 137801). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli zatem żądanie strony (art. 61 § 1 k.p.a.) nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bez względu na przyczyny, z powodu których strona wystąpiła z wnioskiem - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 1990 r. sygn. akt II SA 1240/89 ONSA 1990, nr 1 poz. 16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że przedmiot postępowania administracyjnego zainicjowany wnioskiem ojca skarżącego dotyczył przekształcenia prawa wieczystego użytkowania opisanej na wstępie nieruchomości w prawo własności. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz.1459 ze zm.), zwanej dalej ustawą, osoby fizyczne i prawne, będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Z powyższego przepisu wynika zatem wyraźnie i jasno, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w celu wydania decyzji o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości jest właśnie prawo użytkowania wieczystego, które podlega przekształceniu w prawo własności w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, wniosek o przekształcenie może złożyć jedynie użytkownik wieczysty. Przekształcenie prawa następuje w formie decyzji, którą wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (art. 3 ust. 2 ustawy). W świetle powyższego uznać należy, iż to dopiero decyzja administracyjna przekształca prawo użytkowania wieczystego w prawo własności. Do przekształcenia takiego nie dochodzi zatem z mocy prawa (ex lege), gdyż jego źródłem jest decyzja organu administracji publicznej. Co więcej decyzja ta ma charakter konstytutywny, co oznacza, że dopiero w momencie, gdy stanie się ona ostateczna następuje przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Z tą chwilą dochodzi zatem do przekształcenia stosunku prawnorzeczowego - prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 982/09, wyrok WSA w Opolu z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Op 469/10, Lex 754209, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 841/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 966/06, Lex 495133, a także wyrok NSA z dnia 30 marca 2007 r. I OSK 690/06). Decyzyjny tryb załatwiania sprawy powoduje nadto, że w prowadzonym postępowaniu zastosowanie znajdują normy procesowego zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, a decyzja o przekształceniu prawa ma charakter decyzji związanej, gdyż w razie zaistnienia ustawowych przesłanek organ jest zobowiązany orzec o przekształceniu. Zatem skoro przedmiot postępowania administracyjnego w niniejszym postępowaniu stanowiło przekształcenie prawa wieczystego użytkowania, to prawo to musiało istnieć nie tylko w dacie złożenia wniosku o jego przekształcenie w prawo własności, lecz także w momencie, co najmniej wydawania decyzji o przekształceniu tego prawa. Jeśli bowiem prawo użytkowania wieczystego wygasło (a użytkownik nie złożył wniosku o jego przedłużenie) lub doszło do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, to brak jest jednej z podstawowych przesłanek umożliwiających procedowanie organom, a to z uwagi na brak przedmiotu postępowania administracyjnego (nieistnienie prawa użytkowania wieczystego), co skutkuje bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania. W konsekwencji, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było, jak to uczyniono w przedmiotowej sprawie, umorzenie postępowania, gdyż przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte przestał istnieć. W rozpatrywanej sprawie, w której nie ulega wątpliwości, że prawo użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości wygasło w dniu [...] stycznia 2011 r. (okoliczność nie kwestionowana przez strony postępowania, w tym stronę skarżącą), nie ma przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie to prawidłowo zatem zostało umorzone, przy czym podkreślić należy, że przyczyną umorzenia postępowania jest brak przedmiotu postępowania, a nie fakt, że skarżący przestał być na dzień wydania decyzji użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, iż istotny jest czas złożenia przez niego wniosku i fakt, że wówczas prawo wieczystego użytkowania istniało uznać należy, iż w świetle przedstawionych wyżej rozważeń pogląd ten nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu także powoływana przez stronę skarżącą uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt III CZP 94/11 nie miała wpływu na podejmowane rozstrzygnięcie. Powyższa sprawa dotyczyła problematyki zawarcia umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego na żądanie zgłoszone w terminie określonym w art. 236 § 2 k.c. i kwestia ta nie ma znaczenia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż Burmistrz S. ewidentnie naruszył przepisy art. 35 k.p.a. oraz art. 7 i 9 k.p.a. Powyższe uchybienia bez wątpienia wskazują, iż w sprawie doszło do zawinionej bezczynności organu, jednakże słuszność ma organ odwoławczy, iż uchybienia te nie mogą prowadzić do wniosku, iż decyzja o umorzeniu postępowania podjęta przez Kolegium jest niezgodna z prawem. Jak wskazano bowiem powyżej w sytuacji, gdy wygasło prawo użytkowania wieczystego przekształcenie tego prawa w prawo własności było niemożliwe. Już nie jako końcowo trzeba też przyznać rację organom, iż sam skarżący również nie zapobiegł wygaśnięciu prawa użytkowania wieczystego, albowiem mając świadomość, iż prawo to wygaśnie - okoliczność ta wynikała między innymi z zapisów aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1961 r., prowadzonej dla omawianej nieruchomości księgi wieczystej, a także ze sporządzonego już na potrzeby rozpatrywanej sprawy operatu szacunkowego z grudnia 2010 r. (str. 2), z którym to dokumentem jak wynika z akt sprawy skarżący zapoznał się - nie złożył stosownego wniosku o przedłużenie prawa użytkowania wieczystego, co potwierdzają akta sprawy. Prowadzone, więc w niniejszej sprawie postępowanie zostało zasadnie umorzone przez organ II instancji w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.