II SA/Bk 990/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 lipca 2013 r., B. O. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przyznanie zasiłków celowych na zakup: artykułów żywnościowych, środków czystości i higieny osobistej, odzieży, obuwia, biletów na przejazdy MPK, lekarstw, zakup okularów oraz na pokrycie wydatków związanych z opłatami mieszkaniowymi i innymi bieżącymi potrzebami rodziny. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]), wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych MOPR w B., orzeczono o przyznaniu świadczenia pieniężnego w formie bezzwrotnej w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do opłat mieszkaniowych – 40 zł, zakup odzieży – 40 zł, obuwia – 40 zł, leków – 40 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 106 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.), dalej u.p.s. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wyłożono istotę zasiłku celowego. Wskazano, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Dochód rodziny wynosi 899, 28 zł i nie przekracza kryterium dochodowego (912 zł). Ustalając wysokość zasiłku organ brał pod rozwagę sytuację rodziny – materialną, dochodową, osobistą i zdrowotną – oraz zgłaszane potrzeby. Przytaczając dane liczbowe wskazano, że Ośrodek nie dysponuje środkami pieniężnymi wystarczającymi na zabezpieczenie potrzeb petentów (miesięczny budżet w kwocie 223 000 zł), stąd zachodziła konieczność miarkowania, co wpłynęło na rozmiar przyznanej pomocy. Odwołanie od powyższej decyzji, obejmujące także inne decyzje, wniósł B. O. kwestionując ustalone przez organ kryterium dochodowe rodziny oraz podważając znaczenie dokumentów, na podstawie których został ustalony dochód jego rodziny. Wskazał, że organ orzekł na podstawie wewnętrznych wytycznych i nieprawidłowo nie odliczył od kwoty uzyskiwanego dochodu wysokości egzekwowanych od niego przez komornika alimentów, spłacanych regularnie od stycznia 2011 r. Zarzucił prowadzenie postępowania przez nieuprawnione osoby, nieprawdziwe twierdzenia o świadczeniu przez Ośrodek wobec niego stałej pomocy, bezpodstawne zaliczenie do dochodu rodziny (a więc również i dochodu jego jako strony) kwoty 350 zł alimentów świadczonych na rzecz jego syna przez matkę, podczas gdy kwota ta powinna być uwzględniana wyłącznie indywidualnie wobec syna oraz zarzucił bezpodstawne wliczenie do dochodu rodziny kwoty stypendium studenckiego pobieranego przez syna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca spełnia kryterium formalne do przyznania zasiłku celowego, bowiem dochód jego rodziny (wnioskodawcy i pozostającego z nim we wspólnym gospodarstwie, studiującego syna) nie przekracza kryterium ustawowego. Wskazał, że przyznawanie zasiłków celowych oparte zostało na konstrukcji uznania administracyjnego, toteż spełnienie kryterium dochodowego nie oznacza automatycznego przyznania zasiłku, ani obowiązku organu przyznania go w żądanych rozmiarach. Rozważane winny być okoliczności związane z niezbędnymi potrzebami rodziny, ale i wielkość środków pozostających w dyspozycji organu z przeznaczeniem na tę formę pomocy jest tak samo istotnym wyznacznikiem. Zdaniem Kolegium organ I instancji przyznając zasiłek celowy na określone w decyzji cele w wysokości 160 zł nie przekroczył granic uznania administracyjnego i uargumentował w sposób wyczerpujący motywy rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że wymieniane przez stronę wytyczne (dotyczące pomniejszania dochodów rodziny o kwotę alimentów wpłacanych na rzecz Funduszu Alimentacyjnego) nie stanowią źródła prawa i nie mogą być uznane za dowód w postępowaniu, jak również nie zobowiązują organu do postępowania według wskazanej w nich interpretacji przepisów tj. do obniżenia dochodu. Organ nie znalazł również podstaw do niewliczania do dochodu rodziny wnioskodawcy alimentów płaconych na rzecz jego syna przez matkę oraz pobieranego przez syna stypendium socjalnego, katalog odliczeń od dochodu zawarty w art. 8 ust. 4 u.p.s. nie zawiera bowiem wskazania tych świadczeń jako podlegających odliczeniu. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji działając w granicach uznania administracyjnego tych granic nie przekroczył. Decyzja jest uzasadniona nie tylko ze względu na znikomą ilość środków finansowych pozostających w dyspozycji Ośrodka, zwłaszcza w stosunku do liczby oczekujących pomocy, ale także dlatego, że pomoc społeczna jest rodzajem wsparcia najuboższych. Nadto wywiedziono, że liczba pozytywnych decyzji jakie wydano w stosunku do odwołującego się i różne formy przyznania pomocy społecznej świadczą o rozeznaniu organu I instancji w sytuacji strony i udzielaniu wsparcia w granicach możliwych do zrealizowania w ramach posiadanych środków. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł B. O. Zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. poprzez błędną wykładnię, wynikającą z zastosowania w sprawie dokumentu urzędowego MOPR w B. zawierającego wytyczne odnośnie niepomniejszania dochodu o spłacane należności alimentacyjne (z dnia 8 lutego 2011 r., nr [...]), który to dokument zawiera "urzędnicze poświadczenie nieprawdy". Także zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 u.p.s. - polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego tj. z naruszeniem prawa art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie jego interesu prawnego (art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, art. 179 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) poprzez nieuwzględnienie charakteru i znaczenia prawnego kwot przychodów syna (alimentów od matki i stypendium socjalnego z uczelni) i uznanie ich za środki utrzymania rodziny (mimo że dotyczą tylko określonej osoby). Wskazał, że w jego ocenie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wskazano norm prawnych określających sposób wyliczenia dochodu rodziny, w tym normy art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., pomimo iż stan faktyczny sprawy wskazuje na konieczność jej zastosowania, czego nie uczyniono. Natomiast zastosowano przedmiotowe wytyczne MOPR, które są aktem prawa wewnętrznego. W pozostałym zakresie obszerna skarga (16 stron) zawiera argumenty wskazane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zakwestionowane decyzje nie naruszają prawa, w tym wskazanych w skardze przepisów, jak również zostały wydane w granicach uznania administracyjnego. Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem przyznania skarżącemu zasiłku celowego na dofinansowanie do opłat mieszkaniowych – 40 zł, zakup odzieży – 40 zł, obuwia – 40 zł, leków – 40 zł (łącznie 160 zł). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Użyte w powyższym przepisie sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Uzyskanie tego świadczenia nie zależy wyłącznie od spełnienia obowiązkowego, ustawowo wymaganego kryterium dochodowości wynikającego z art. 8 u.p.s. (wspólnego dla świadczeń z pomocy społecznej) i jednego z kryteriów wskazanych w art. 7 pkt 2 – 15 u.p.s. (np. sieroctwa, bezrobocia, niepełnosprawności, przemocy w rodzinie, bezradności, zdarzenia losowego itp.). Zasiłek celowy jako świadczenie nieobligatoryjne może bowiem nie zostać przyznany, jeśli np. organ oceni, że istnieją okoliczności (po stronie wnioskodawcy lub organu) uniemożliwiające uwzględnienie wniosku o tę formę pomocy, może być też przyznany w części żądanej przez stronę. Stąd też uzasadnienie decyzji uznaniowej w przedmiocie zasiłku celowego powinno zawierać wyczerpującą, staranną i rzetelną analizę okoliczności mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, w tym wskazanie i analizę okoliczności, które powodują, że wnioskowana pomoc nie może zostać przyznana (art. 7 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.). W przypadku decyzji uznaniowych wydawanych na podstawie przepisów u.p.s. szczególne znaczenie mają określone w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. warunki przyznawania pomocy społecznej. Z przepisów tych wynika, że pomoc społeczna ma na celu umożliwiać osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wskazana pomoc nie może wyręczać strony w zaspokajaniu jej potrzeb życiowych, stanowić jej głównego i stałego źródła dochodów, lecz ma wspierać jej wysiłki zmierzające do tego zaspokojenia. Podkreślić trzeba, że ustawodawca wprost wskazuje na konieczność uwzględniania potrzeb osób i rodzin – jeśli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). W tym miejscu należy powołać się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie I SA/Wa 2371/12, w którym sąd wskazuje, że spełnienie przez osobę kryteriów przyznania zasiłku celowego nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w kwocie, która w jej ocenie byłaby wystarczająca na zaspokojenie tej potrzeby, jeżeli organ wykazał, że dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi. Opisana sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Bezspornie rodzina skarżącego spełniła kryterium dochodowe, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s. wynosi 912 zł (jako podwojona wielkość kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, które wynosi 456 zł). Wspólny dochód skarżącego i jego syna wyniósł bowiem 899, 28 zł (350 zł alimenty, 300 zł stypendium syna, 219, 28 zł dodatek mieszkaniowy, 30 zł zasiłek stały). W rodzinie skarżącego występują również okoliczności wymienione w art. 7 pkt 2 – 15 u.p.s., w tym bezrobocie i niepełnosprawność. Spełnione zostały zatem ustawowe, podstawowe kryteria przyznania zasiłku celowego. Organy wykazały jednak, że mimo to żądane świadczenie nie może zostać przyznane w żądanych rozmiarach, bowiem pozostające w ich dyspozycji środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są niewystarczające na zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych. Stąd też były zobowiązane skonfrontować ilość tych środków i liczbę podmiotów kwalifikujących się do przyznania pomocy oraz uwzględnić indywidualną sytuację wnioskujących o pomoc - aby dokonać stosownego rozdziału środków tzn. by skorzystała z niej jak największa liczba podopiecznych i by pomoc dotarła w możliwym do przyznania zakresie do osób najbardziej potrzebujących. Zdaniem składu orzekającego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, rzetelny i przekonujący uargumentowano odmowę przyznania skarżącemu zasiłku celowego w wyższej niż żądana wysokości. Wskazano na niewystarczające możliwości finansowe organu (223.000 zł co miesiąc na wypłaty świadczeń z pomocy społecznej przy około 1800 potrzebujących i konieczności finansowania w pierwszej kolejności świadczeń obowiązkowych), jak i uwzględniono sytuację materialną i rodzinną strony. Rozważania w tym zakresie nie budzą wątpliwości sądu. Podkreślić należy, na co zwracał uwagę organ, że skarżący od kilku lat otrzymuje świadczenia z pomocy społecznej, jest stałym podopiecznym MOPR i otrzymuje systematycznie pomoc w różnych formach. Powyższe znajduje potwierdzenie w sprawach rozpoznanych przez tutejszy sąd. Postępowanie organu uzewnętrznione w zaskarżonej decyzji nie narusza wymagania sprawiedliwości społecznej oraz jest zgodne z zasadą wspierania, a nie zastępowania potrzebujących w poszukiwaniu wyjścia z trudnej sytuacji (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Nadto wszechstronna analiza okoliczności faktycznych i zebranego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ, przedstawienie jej wyników w uzasadnieniach wydanych decyzji organów obydwu instancji (wskazanie czym organy kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięć) nie uzasadniają oceny, iż przekroczono granice uznania administracyjnego. Skład orzekający podziela w szczególności wniosek, iż w sytuacji posiadania ograniczonych środków finansowych powinny one trafiać do jak największej liczby osób potrzebujących, co wymaga przestrzegania dyscypliny w dysponowaniu nimi. Stąd też potrzebujący muszą liczyć się z tym, że nie uzyskają zaspokojenia swoich potrzeb w pełnym zakresie. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz że jest uzasadniona w sposób odpowiadający wymaganiom ustawowym (art. 107 § 3 k.p.a.) skutkuje koniecznością oceny zarzutów skarżącego jako bezzasadnych. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., które to naruszenie polegać ma na niepomniejszeniu dochodu rodziny skarżącego o kwotę comiesięcznych spłat na rzecz likwidatora Funduszu Alimentacyjnego, co – w ocenie skarżącego - skutkowało także naruszeniem szeregu przepisów k.p.a., w tym art. 107 k.p.a. oraz naruszeniem jego interesu prawnego wywodzonego z art. 128, 135 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i art. 179 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. dochód (sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) pomniejsza się o kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości interpretację tego przepisu zastosowaną przez organy, a sformułowaną m.in. przez NSA w wyrokach w sprawach I OSK 957/12 i I OSK 1433/11 (dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA), zgodnie z którą dochód można na tej podstawie pomniejszyć wyłącznie o kwoty alimentów rzeczywiście wypłaconych w miesiącu, z którego dochód się wylicza i w związku z istniejącym w tym miesiącu obowiązkiem alimentacyjnym. Brak jest podstaw do pomniejszenia dochodu o uiszczane zaległości wobec Funduszu Alimentacyjnego. W sprawie niniejszej skarżący domaga się odliczenia od dochodu takich właśnie kwot, którymi spłaca na rzecz Funduszu Alimentacyjnego zobowiązania powstałe w wyniku wyłożenia za niego przez ten Fundusz alimentów na rzecz córki. Nie są to zatem alimenty świadczone na rzecz innych osób w rozumieniu art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. i nie mogły pomniejszyć dochodu rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Bezpodstawny jest także zarzut nieprawidłowego wliczenia do dochodu rodziny skarżącego alimentów otrzymywanych przez syna i otrzymywanego przez niego stypendium. Zdaniem strony są to indywidualne dochody jego syna, a nie dochody rodziny. Należy jednak wskazać, że sposób wyliczania dochodu rodziny na potrzeby ustalania praw do świadczeń z pomocy społecznej został ustalony w art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s., także poprzez wskazanie kwot i świadczeń, które należy od dochodu odjąć (ust. 3) lub których nie można do dochodu wliczać (ust. 4). W przepisach tych nie wymieniono jako niepodlegającej wliczeniu kwoty alimentów uzyskiwanych przez członka rodziny od jego wstępnego, natomiast nakazano odliczać od dochodu pomoc materialną mającą charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 11 lipca 2013 r. wynika, że syn skarżącego jest studentem I roku studiów magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe. Nie dotyczą go zatem przepisy o systemie oświaty obejmujące funkcjonowanie placówek wymienionych w art. 2 pkt 1 – 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), wśród których nie wymieniono uczelni wyższych. Syn skarżącego uzyskuje bowiem pomoc stypendialną na podstawie przepisów regulujących kształcenie wyższe, objęte innym niż system oświaty aktem prawnym (ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.). Pomocy uzyskiwanej na podstawie tej ostatnio wskazanej ustawy prawodawca w art. 8 ust. 4 u.p.s. nie nakazuje jednak odliczać od dochodu ustalanego na potrzeby spraw o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Na marginesie wskazać należy, że ustawa o systemie oświaty dotyczy sposobu wykonywania obowiązku szkolnego. Zgodnie bowiem z art. 70 ust. 1 Konstytucji RP nauka jest obowiązkowa do 18 roku życia. Natomiast nauka pobierana po ukończeniu wskazanego wieku ma charakter dobrowolny i odbywa się na zasadach, które sformułowane zostały m.in. w prawie o szkolnictwie wyższym. Zatem czym innym jest pomoc socjalna otrzymywana na podstawie przepisów o systemie oświaty, a czym innym taka pomoc otrzymywana na podstawie przepisów regulujących kształcenie na podstawie przepisów prawa o szkolnictwie wyższym. W tych okolicznościach nie mogły również odnieść skutku zarzuty naruszenia interesu prawnego skarżącego wynikającego z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz z prawa o szkolnictwie wyższym. Przepisy dotyczące uprawnienia do alimentacji oraz do pomocy materialnej dla studentów mają inny przedmiot regulacji niż przepisy u.p.s. i nie mogą być źródłem interesu prawnego prowadzącego do interpretacji art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. sprzecznej z jego literalnym brzmieniem. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący oparcia kwestionowanych rozstrzygnięć o treść wytycznych MOPR "Zespół Pracowników Socjalnych 1-8, 11; Korekta do wcześniejszych wytycznych pomniejszania dochodu o należności alimentacyjne." Pierwszym i podstawowym punktem odniesienia dla organów powinny być przepisy ustawowe lub przepisy aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie. W sprawie niniejszej oznaczało to obowiązek ustalania dochodu według zasad wynikających z art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. i tak też został on ustalony. Z rozstrzygnięć nie wynika, aby organy za podstawę prawną swych rozstrzygnięć przyjmowały dokumenty wewnętrzne w postaci wskazanych wytycznych, a w szczególności nie wynika, by – powołując się na wytyczne – orzekały niezgodnie z obowiązującym prawem lub w sposób nieuprawniony interpretowały przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięć. Stąd też brak było podstaw do dopuszczenia wytycznych jako dowodu w sprawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Nawet jeśli przedmiotowe wytyczne zawierają wskazanie określonej interpretacji przepisów prawa sprzecznej z obowiązującą wykładnią wypracowaną przez orzecznictwo sądów, co zarzuca skarżący (np. s. 6 skargi), to rozstrzygnięcia jakie wydano w sprawie niniejszej tej okoliczności nie dowodzą. Stanowią bowiem wynik prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów u.p.s.a., co prowadziło do oddalenia skargi. Podkreślić w tym miejscu należy, że nieodliczenie od dochodu – co zarzuca skarżący – kwot wpłacanych na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, a także uwzględnienie w dochodzie rodziny kwoty otrzymywanych przez syna alimentów oraz stypendium nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wysokość dochodu wyliczonego przez organ (nawet wbrew stanowisku skarżącego) kwalifikowała go do uzyskania zasiłku celowego. Natomiast powody odmowy jego przyznania były niezależne od spełnienia tej przesłanki, a wynikały z wyważenia takich okoliczności jako możliwości finansowe organu, ilość potrzebujących oraz fakt uzyskania przez skarżącego innych świadczeń przyznanych przez MOPR. Odnośnie zarzutu niewykazania przez organ faktycznego braku środków, niemożności ich przeznaczenia na pomoc danego rodzaju, nieprecyzyjnego wskazania średnich wysokości przyznawanych pomocy (s. 15 skargi) wskazać należy, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, iż nie zachodzi potrzeba precyzyjnego wykazania, w uzasadnieniu każdej decyzji mającej za przedmiot zasiłki z pomocy społecznej, możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Obowiązek taki nie wynika ani z art. 3 ust. 4 i art. 39 ust 1 i 2 u.p.s., ani z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. To samo odnosi się do ilości środków finansowych pozostających w dyspozycji organu pomocy społecznej w skali miesiąca na potrzeby związane z przyznawaniem zasiłków celowych, średniej wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego, ilości osób korzystających w danym miesiącu z tej formy pomocy oraz celu, na jaki tym osobom przyznano zasiłki. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej, gdyż byłaby sprzeczna z podstawowym kryterium sprawowania kontroli przez sądy administracyjne tj. wyłącznie zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., I OSK 1353/09, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., I OSK 116/10 oraz wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., I OSK 107/11, CBOSA). Jak wyżej wyłożono, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadami legalizmu, prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również zobowiązują do odzwierciedlenia poczynionych ustaleń i przedstawienia argumentacji w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem składu orzekającego kontrolowane postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia uwzględniają powyższe wymagania, bowiem wskazano dowody, na podstawie których dokonano ustaleń, wyjaśniono warunki i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego oraz przedstawiono argumentację przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności, a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zgodności z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.