II SAB/Bk 53/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. umarza postępowanie w przedmiocie bezczynności organu, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Burmistrzowi S. grzywnę w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych, 4. zasądza od Burmistrza S. na rzecz skarżącej A. C. kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Bk 53/15 UZASADNIENIE Skarga na bezczynność w sprawie niniejszej została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. A. C. wystąpiła do Burmistrza Miasta S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Po wpływie przedmiotowego wniosku organ podjął w sprawie następujące działania: - w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz prawie do czynnego udziału w nim (art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego); - postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. wezwał inwestorkę do doprowadzenia wniosku o warunki zabudowy do zgodności z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uzupełnienie zapewnienia gestorów sieci o oświadczenie dotyczące możliwości podłączenia mediów – wyznaczył termin 7 dni. Strona odpowiedziała na wezwanie w piśmie z dnia [...] maja 2014 r., a następnie nadesłała brakujące oświadczenia w dniu [...] czerwca 2015 r.; - w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. zawiadomił strony w trybie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a. o wyznaczeniu terminu rozpoznania sprawy na dzień [...] października 2014 r. W trakcie postępowania inwestorka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargę na bezczynność Burmistrza S. Wskazała, że do dnia złożenia tejże skargi tj. do dnia [...] czerwca 2014 r. organ nie załatwił jej wniosku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. SKO w B., kwalifikując skargę na bezczynność jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.) uwzględniło zażalenie, wyznaczyło organowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy do dnia [...] sierpnia 2014 r., zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych naruszenia przepisów o załatwianiu spraw w terminie oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po otrzymaniu powyższego postanowienia przez Burmistrza, co nastąpiło w dniu [...] lipca 2014 r., podjął on następujące czynności w sprawie: - został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy (a datą [...] sierpnia 2014 r.) oraz wystosowano do stron zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a.; - w dniu [...] sierpnia 2014 r. organ wystosował do stron zawiadomienie w trybie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a. o niemożności załatwienia sprawy w terminie wskazanym przez SKO (z uwagi na konieczność zawiadomienia stron na podstawie art. 10 § 1 k.p.a.) i wyznaczeniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy na dzień [...] sierpnia 2014 r.; - w dniu [...] sierpnia 2014 r. organ wydał decyzję odmawiającą ustalenia A. C. warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Decyzja ta została uchylona przez SKO w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jak wynika z akt, rozstrzygnięcie odwoławcze wpłynęło do organu I instancji w dniu 3 listopada 2014 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu, po decyzji kasacyjnej Kolegium, Burmistrz S. podjął następujące czynności: - w dniu [...] listopada 2014 r. wydał postanowienie, którym wezwał inwestora do doprecyzowania wniosku w zakresie parametrów inwestycji zgodnie z wytycznymi SKO zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2014 r. (inwestorka w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazała, że w jej ocenie wszelkie zażądane dane znajdują się w treści pierwotnego wniosku o wydanie warunków zabudowy); - w dniu [...] grudnia 2014 r. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku przez doprecyzowanie charakterystycznych parametrów inwestycji tj. powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, rodzaju i geometrii dachu – w terminie 7 dni. W dniu [...] kwietnia 2015 r. A. C. złożyła do SKO w B. pismo zatytułowane "Skarga na bezczynność", które przez Kolegium zostało zakwalifikowane jako kolejne zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Ustosunkowując się do zażalenia Burmistrz w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazał, że z uwagi na niewykonanie przez inwestorkę obowiązków określonych w kolejnych wezwaniach, jej wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast SKO w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione, wyznaczyło organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy zgodnie z art. 104 k.p.a. - do dnia [...] maja 2015 r., zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych naruszenia terminów załatwienia sprawy, zarządziło podjęcie środków zapobiegających w przyszłości podobnym opóźnieniom oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po wydaniu powyższego postanowienia Burmistrz S. podjął następujące czynności w sprawie: - w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. wyjaśnił Kolegium swoje stanowisko wskazując, że wyznaczony termin (do dnia [...] maja 2015 r.) nie jest możliwy do dotrzymania z uwagi na terminy uzgodnień z innymi organami; - w dniu [...] maja 2015 r. wystosował do stron zawiadomienie w trybie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a. o niemożności załatwienia sprawy w terminie wskazanym przez SKO oraz wskazał, że przewidziany termin załatwienia sprawy to [...] lipca 2015 r.; - w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. wezwał inwestorkę do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie warunków zabudowy – w terminie 7 dni – i wskazał, jakie dane wymagają doprecyzowania; - w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a.; - w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. A. C. w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. złożyła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza S. Wyjaśniła, że wypełniła wezwania tegoż organu do uzupełnienia wniosku o wydanie warunków zabudowy (np. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r.), zatem niezrozumiałe jest dla niej bezprawne niedziałanie organu i niewykonywanie zaleceń organu wyższej instancji tj. SKO w B. Zażądała wskazania osoby odpowiedzialnej za naruszenie prawa niezałatwieniem sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do wydania decyzji administracyjnej oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Organ wskazał, że co prawda pierwsza decyzja w przedmiocie warunków zabudowy została wydana w dniu [...] sierpnia 2014 r. tj. po około trzech miesiącach do wpływu wniosku, to jednakże było to spowodowane szczególnie skomplikowanym charakterem sprawy i koniecznością sporządzenia pogłębionej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Opóźnienie w wydaniu kolejnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy (po rozstrzygnięciu kasacyjnym SKO) było wynikiem oczekiwania na udzielenie przez inwestorkę odpowiedzi na wezwanie do doprecyzowania wniosku. Podczas rozprawy w dniu 3 września 2015 r. skarżąca złożyła pismo precyzujące zarzuty skargi, w którym wskazała, że żąda: - stwierdzenia, że organ był bezczynny i działał przewlekle oraz że zaniechania te nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa; - nakazania wydania w trybie natychmiastowym analizy terenu jako niezbędnego załącznika do decyzji i wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy; - "orzeczenia dostarczenia przez stronę skarżącą dokumentów w postaci" warunków zabudowy wydanych dla działek nr [...] i [...] oraz [...] i [...]; - orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny; - przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; - orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie ze skargi na bezczynność podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, co nie wykluczało jednakże ustalenia, że bezczynność wystąpiła oraz że miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie czynności podejmuje, ale postępowania nie kończy wydaniem decyzji, postanowienia czy innego aktu, których wydania w danym postępowaniu wymaga przepis prawa. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia powody niezałatwienia sprawy w terminie, wystarczy ustalenie, że na podstawie obowiązujących przepisów organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a tego nie uczynił (vide np. wyroki z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SAB/Bk 85/13, z dnia 3 lipca 2013 r., II SAB/Gd 54/13, z dnia 25 października 2012 r., II SAB/Bk 27/12, z dnia 15 listopada 2012 r., II SAB/Bk 53/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA oraz zobacz również T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70). Z kolei rolą skargi na bezczynność jest spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Taki wniosek wynika ze sformułowania możliwości orzeczniczych sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność, który może - przy uwzględnieniu takiej skargi - zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że w sprawie niniejszej przepis art. 149 p.p.s.a. ma zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. (zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), który wskazuje, że nowe brzmienie art. 149 p.p.s.a. nie ma zastosowania do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji). Z powyższych rozważań wynika zatem, że na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności wyłącznie w sytuacji, gdy w dacie wyrokowania nadal akt nie został wydany lub czynność nie została podjęta. W przeciwnym wypadku postępowanie sądowoadministracyjne staje się w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub podjęcia czynności bezprzedmiotowe, gdyż nie można dyscyplinować organu do wykonania działań, które już zostały zrealizowane. Z opisaną ostatnio sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, w której skarga na bezczynność została wniesiona w dniu [...] czerwca 2015 r., a decyzja o warunkach zabudowy załatwiająca wniosek skarżącej została wydana w dniu [...] lipca 2015 r. tj. po wpłynięciu skargi a przed jej rozpoznaniem. Sąd nie mógł zatem zobowiązać organ do wydania aktu, bowiem ten został wydany. W takiej sytuacji postępowanie ze skargi na bezczynność (ze skargi o zobowiązanie organu do wydania aktu kończącego postępowanie zainicjowane wnioskiem strony o wydanie warunków zabudowy) stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. (jak wyżej wskazano, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r.), przy uwzględnieniu skargi na bezczynność jednocześnie sąd stwierdza, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Co prawda w sprawie niniejszej skarga nie została uwzględniona, ale postępowanie zostało umorzone, nie zwalniało to jednak sądu od orzeczenia w przedmiocie charakteru bezczynności. Użycie przez ustawodawcę w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza bowiem, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu (vide wyroki z dnia 27 sierpnia 2014 r., IV SAB/Po 47/14, z dnia 5 czerwca 2014 r., II SAB/Ke 18/14, CBOSA). Mając to na uwadze skład orzekający w sprawie niniejszej stwierdził, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem niedziałanie organu w sprawie stanowiło zignorowanie przepisów o terminach załatwiania spraw administracyjnych. Zgodnie z art. 35 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane: - bez zbędnej zwłoki (jeśli mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 1 i 2); - nie później niż w ciągu miesiąca w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). Stosownie zaś do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W sprawie niniejszej wniosek o wydanie warunków zabudowy wpłynął do organu w dniu [...] maja 2014 r. Pierwsza decyzja pierwszoinstancyjna została wydana w dniu [...] sierpnia 2014 r. tj. po upływie ponad trzech i pół miesiąca, przy czym co prawda organ w dniu [...] maja 2014 r. wezwał inwestorkę do uzupełnienia braków wniosku, to jednak po udzieleniu przez nią odpowiedzi na to wezwanie (w dniu [...] czerwca 2014 r.) – dopiero po miesiącu, bo w dniu [...] lipca 2014 r. wyznaczył termin załatwienia sprawy przypadający na [...] października 2014 r. tj. po upływie kolejnych ponad dwóch miesięcy. Co prawda wydał decyzję wcześniej, bo w dniu [...] sierpnia 2014 r., ale dopiero na skutek interwencji SKO w B., które postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. uwzględniającym zażalenie inwestorki na niezałatwienie sprawy w terminie – zobowiązało organ do wydania decyzji (do dnia [...] sierpnia 2014 r., którego to terminu również nie dotrzymano). Kolegium, co nie jest bez znaczenia dla oceny charakteru bezczynności w sprawie niniejszej, stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kolejnych uchybień w zakresie terminowości zakończenia postępowania dopuścił się organ I instancji po zwrocie akt z postępowania drugoinstancyjnego, co miało miejsce w dniu [...] listopada 2014 r. po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Kolegium. Z akt postępowania wynika, że między tą datą ([...] listopada 2014 r.) a datą wydania kolejnej decyzji w pierwszej instancji ([...] lipca 2015 r.) minęło osiem miesięcy, w trakcie których organ między kolejnym wezwaniem strony do uzupełnienia braków wniosku (pismo z dnia [...] grudnia 2014 r.) a pismem z dnia [...] maja 2015 r. informującym o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (do dnia [...] lipca 2015 r.) nie dokonał żadnej czynności procesowej. Co prawda z pisma wyjaśniającego z dnia [...] kwietnia 2015 r., k. 33 wynika, że pozostawił wniosek strony bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., jednakże brak na to dowodu w aktach administracyjnych w postaci odrębnego pisma zawierającego taką treść działania organu. Oznacza to, że organ I instancji przez prawie pięć miesięcy ([...] grudnia 2014 r. – [...] maja 2015 r.) pozostawał bezczynny, które to zaniechanie należy ocenić jako rażąco naruszające prawo o terminach załatwiania spraw administracyjnych. Dodać przy tym należy, że działania Burmistrza z maja 2015 r. (pismo wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy nosi datę [...] maja 2015 r.) tj. po okresie kilkumiesięcznego milczenia, zostały podjęte nie z własnej inicjatywy, ale na skutek kolejnego zażalenia strony na niezałatwienie sprawy w terminie, uwzględnionego przez SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Kolegium również i w tym orzeczeniu, podobnie jak w poprzednim stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, powyższa analiza toku postępowania z wniosku skarżącej o wydanie warunków zabudowy nie zawiera usprawiedliwienia zaniechań organu I instancji. Wbrew stanowisku Burmistrza, sprawa warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy domku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej nie ma charakteru szczególnie skomplikowanego, wymagającego przeprowadzania kilkumiesięcznych analiz funkcji oraz cech zabudowy. Nadto wytyczne Kolegium zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2014 r. sprowadzały się w zasadzie do polecenia wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie parametrów inwestycji. Także organ I instancji był niekonsekwentny w swoim działaniu, bowiem wzywając do uzupełnienia wniosku o warunki zabudowy pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania w żaden sposób nie reagował, gdy strona odmiennie oceniała konieczność wykonania tego obowiązku (vide pismo z dnia [...] grudnia 2014 r.) lub też nie wykonywała obowiązku ponownie sformułowanego (na wezwanie z dnia [...] grudnia 2014 r.). Żadne poważne przyczyny zaniechań organu nie zostały też wskazane w odpowiedzi na skargę. Stąd też ocenić należało, że bezczynność, która wystąpiła w trakcie postępowania a przed wydaniem decyzji je kończącej, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r.) sąd, w przypadku uwzględnienia skargi, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W sprawie niniejszej strona zgłosiła żądanie wymierzenia grzywny, które – z uwagi na rażące naruszenie prawa zaistniałą bezczynnością – podlegało uwzględnieniu. Sąd ocenił, że kwota 300 zł grzywny jest współmierna do stopnia naruszenia prawa, nadto spełni rolę represyjną (ukaranie za niedziałanie) oraz zmobilizuje organ do takiego zorganizowania pracy i nastawienia do wpływających żądań, by uchybienia popełnione w sprawie niniejszej nie ulegały powtórzeniu w przyszłości, a wręcz przeciwnie, by organ podchodził do załatwiania wniosków z poszanowaniem zasady sprawności postępowania. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Końcowo wskazać należy, że skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] września 2015 r. dokonała zmodyfikowania swojego żądania, bowiem wniosła o stwierdzenie, że działania organu I instancji w przedmiotowej sprawie były "bezczynne bądź przewlekłe", które to stanowisko wyraziła również na rozprawie. W tej kwestii skład orzekający ocenił, że analiza akt postępowania dawała podstawy do orzeczenia wyłącznie w kwestii bezczynności. Wynikający z przepisu art. 149 p.p.s.a. zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie przez nią postępowania sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Oznacza to, że w zasadzie to do sądu należy ustalenie, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy też przewlekłość postępowania. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania jest bowiem ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obydwu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi oraz ma obowiązek je zastosować w razie stwierdzenia którejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od zarzutów skargi, jej wniosków oraz powołanej w niej podstawy prawnej. Dlatego rozpoznający taką skargę sąd dopiero w dacie wyrokowania rozstrzyga o tym, czy w sprawie zaistniał stan "bezczynności" lub "przewlekłości" i orzeka odpowiednio o zastosowaniu środków przewidzianych w art. 149 p.p.s.a. bądź też skargę oddala (vide wyrok z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 709/12, z dnia 10 czerwca 2015 r., I SAB/Wa 220/15, CBOSA). Nie mogły również zostać uwzględnione pozostałe wnioski z pisma procesowego z dnia 3 września 2015 r., bowiem sąd rozpoznający skargę na bezczynność nie jest uprawniony do przesądzania w wyroku treści rozstrzygnięcia organu administracji czy zobowiązywania do dokonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest ku temu podstaw w art. 149 p.p.s.a., podobnie jak i dla orzekania o przyznaniu stronie skarżącej sumy pieniężnej. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. w wyniku nowelizacji p.p.s.a. może to mieć miejsce na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a., z tym że dotyczy spraw o niewykonanie wyroków uwzględniających skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a do tej kategorii sprawa niniejsza nie należy. Dla rozpoznania skargi na bezczynność w sprawie niniejszej nie było również konieczne uzupełnianie materiału dowodowego o decyzje o warunkach zabudowy wydane dla innych inwestycji, o co skarżąca wnosi w wymienionym wyżej piśmie procesowym.